คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 13 : บทที่ ๑๒ 100%


     อัพเดท 31 มี.ค. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 23 Overall : 369,836
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 13 : บทที่ ๑๒ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11562 , โพส : 28 , Rating : 100% / 10 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





บทที่ ๑๒

ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น  กลินท์ก็ไม่โผล่หน้ามาให้หล่อนเห็นอีกเลย ดาริกาบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร...ใจหนึ่งก็โล่งที่เขาไม่มายุ่งกับหล่อนอีก หากอีกใจมันร่ำร้องอยากจะเห็นหน้าของเขาแทบเป็นแทบตาย ตอนที่ชายหนุ่มยังเรียนอยู่อังกฤษ...หล่อนคิดถึงเขาทุกๆวินาที รอคอยที่จะได้พบเจอเขาอีกครั้งมาโดยตลอด พอยามนี้เขากลับมาอยู่ใกล้ ความคิดถึงมันก็ยิ่งห้ามยากกว่าเดิมขึ้นทบทวี

แล้วยิ่งเขาทำท่าชิงชังรังเกียจเช่นนี้...ไม่ต้องบอกว่าหล่อนจะเจ็บอีกสักเท่าไร

“กลับมาแล้วค่ะ”

ดาริการ้องบอก วางกระเป๋าสะพายพร้อมทั้งหนังสือในอ้อมแขนลงบนโซฟา ก่อนจะเอนหลังพิงพนัก ไม่นาน...จำเนียงก็เดินออกมาจากครัวพร้อมด้วยแก้วน้ำในมือ

“กลับมาแล้วเหรอคะ ดื่มน้ำอ้อยเย็นๆหน่อยสิคะคุณดาว ป้าเพิ่งไปซื้อมาเมื่อตอนบ่ายนี่เอง”

“ขอบคุณค่ะ”

ดาริการับมาดื่มอย่างว่าง่าย รสชาติหวานๆของน้ำอ้อยดับกระหายและคลายร้อนได้เป็นอย่างดี  จำเนียงรอให้หล่อนหายเหนื่อยสักครู่ใหญ่ ก่อนจะแจ้งข่าวที่เพิ่งได้รับมาไม่กี่ชั่วโมงก่อนให้หล่อนทราบ

“เจ้าสัวโทรมาบอกว่าวันเสาร์นี้ คุณกรณ์กับคุณมนต์จะจัดงานเลี้ยงตอนรับให้คุณกลินท์ค่ะ ท่านเลยเรียกตัวคุณดาวกลับบ้านด่วน”

“ดาวไม่ไปได้ไหมคะ”

“ไม่ได้หรอกค่ะ เจ้าสัวจองตั๋วเครื่องบินไว้ให้แล้ว กำชับป้ามาอย่างดีว่ายังไงก็ต้องพาคุณดาวไปให้ได้”

เห็นหน้านิ่วคิ้วขมวดของผู้เป็นเจ้านายแล้ว จำเนียงก็นึกแปลกใจขึ้นมาไม่ได้  หล่อนคิดว่าทันทีที่ได้ยินข่าวนี้ ดาริกาจะดีใจเสียอีก ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนเช่นนี้จากหล่อน

“ไม่ดีใจเหรอคะที่จะได้เจอคุณกลินท์”

มีหรือที่ดาริกาจะไม่ดีใจ...แต่ถ้าไปเจอหน้าเขาแล้วต้องเจ็บเพราะสายตาเกลียดชังนั่นอีก สู้หล่อนนอนอยู่บ้านเฉยๆไม่ดีกว่าหรือ

“ดีใจสิคะ ว่าแต่...งานนี้คุณพ่อท่านบังคับหรือเปล่า ไม่ไปไม่ได้ใช่ไหมคะ”

“ค่ะ ไม่ไปไม่ได้ เพราะเจ้าสัวท่านสั่งไว้แล้ว”

“แต่ดาวไม่อยากไปเลยค่ะป้าเนียง ดาวไม่ค่อยชอบงานสังคมแบบนั้น”

หล่อนเริ่มโอดครวญ

“คุณดาวขา ไปหน่อยเถอะค่ะ นอกจากงานเลี้ยงต้อนรับของคุณกลินท์แล้ว เจ้าสัวก็อยากเจอคุณดาวด้วยนะคะ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือน ไม่คิดถึงคุณพ่อบ้างเลยเหรอ”

จำเนียงจี้หล่อนได้ตรงจุด สมกับที่ดูแลหล่อนมาหลายปี จุดอ่อนของหล่อนมีอย่างเดียวคือภูดิษศ์ แล้วมีหรือที่ดาริกาจะปฏิเสธลง  ตั้งแต่มาเรียนที่เชียงใหม่...หล่อนก็เจอหน้าผู้เป็นพ่อแทบจะนับครั้งได้ ดีหน่อยที่ภูดิษศ์คอยโทรมาหาหล่อนอยู่ตลอด หล่อนจึงคลายความคิดถึงลงได้บ้าง

เมื่อก่อนนอกจากภูดิษศ์ หล่อนยังมีกลินท์เป็นหลักยึดอีกคน...

แต่ตอนนี้เหลือพ่อคนเดียวเท่านั้นที่หล่อนจะพึ่งพิงได้...

“ตกลงค่ะ ไปก็ได้”

ดาริกายอมรับปากในที่สุด  ดังนั้นเช้าวันเสาร์จำเนียงจึงช่วยหล่อนเก็บของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นใส่กระเป๋า  ก่อนจะพาหล่อนโดยสารเครื่องบินไฟล์ตสิบโมงเช้ากลับถึงกรุงเทพฯตอนสิบเอ็ดโมงนิดๆ  ภูดิษศ์มารอรับบุตรสาวที่สนามบิน ดาริกาดีใจไม่น้อยตอนที่เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ เหมือนพลังที่ถูกใครบางคนดูดไปกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้งทันทีที่ได้สวมกอดร่างท้วมของชายวัยกลางคนผู้นี้

อ้อมกอดของพ่อทำให้หล่อนอบอุ่นได้เสมอ...

“เรียนเป็นไงบ้างลูก”

ภูดิษศ์ถาม ขณะเดินเคียงหล่อนไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่นอกอาคาร

“ก็ดีค่ะ ใกล้จะฝึกงานแล้ว  แต่ดาวยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะฝึกที่ไหน”

“ไปฝึกที่โรงแรมของคุณลุงกรณ์ไหมล่ะดาว  ใกล้บ้านดีด้วย”

ใจจริงภูดิษศ์อยากจะให้ดาริกามาฝึกงานที่บริษัท แต่วิไลเรขค้านหัวชนฝาด้วยความอิจฉาและกลัวว่าลูกเลี้ยงจะเข้ามาฮุบทรัพย์สมบัติไปหมด  ดาริกาเรียนเก่ง หล่อนตั้งใจเรียนจนสอบได้ที่หนึ่งมาให้เขาชื่นใจอยู่บ่อยๆ...ซึ่งถ้าหากจบแล้วหล่อนก็คงจะสามารถทำงานแทนผู้เป็นพ่อได้อย่างสบาย ในขณะที่พราวสิตางศุ์ผู้เป็นพี่สาวกลับเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆ ไม่สนใจมาดูแลกิจการที่พ่อแม่สร้างขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

ดาริกาชะงักไป หลังได้ยินคำถามนั้นจากผู้เป็นพ่อ

“อย่าเพิ่งดีกว่าค่ะ ดาวขอเลือกดูหลายๆที่ก่อน”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจแล้วกัน พ่อไม่บังคับ เอ้อ...พ่อได้ยินลุงกรณ์เปรยให้ฟังนะว่าจะให้กลินท์ไปคุมโรงแรมสาขาเชียงใหม่  ลูกคงจะได้เจอกลินท์อีกบ่อยๆ”

ได้ยินดังนั้น ดาริกาก็เงียบ  ไม่ต้องบอก  หล่อนก็รู้...กลินท์กำลังระแวงความสัมพันธ์ระหว่างธนานพกับพราวสิตางศุ์  ระแวงจนถึงขนาดต้องตามไปเฝ้าอยู่ที่นั่นเพื่อจับตาดูพฤติกรรมของคูหมั้นสาวและเพื่อนของหล่อนไม่ให้คาดสายตา

ดาริกาไม่รู้ว่าหลังจากกลินท์กลับกรุงเทพฯมาแล้ว เขาได้เล่าเรื่องของพราวสิตางศุ์กับธนานพให้ใครฟังหรือไม่ แต่ดูจากการที่พ่อไม่พูดอะไร หล่อนจึงเดาว่ายังไม่มีใครรู้เรื่องทั้งนั้น...แต่เพียงแค่นี้มันก็บอกได้หมดแล้วว่ากลินท์รักพราวสิตางศุ์ขนาดไหน

ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย...เขาก็ไม่มีวันปล่อยให้หล่อนไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น

ตอนหกโมงเย็น ดาริกามาถึงโรงแรมในเครือ พีเคแอล กรุ๊ป อันเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้แก่กลินท์พร้อมกับผู้เป็นพ่อ  วิไลเรขกับพราวสิตางศุ์เดินทางมาถึงงานก่อนหน้าได้เกือบชั่วโมงแล้ว  หล่อนจึงมากับภูดิษศ์เพียงแค่สองคน  พอไปถึงห้องจัดเลี้ยง มนฤดีก็เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นสองคนพ่อลูกตั้งแต่ปากทางเข้าห้องจัดเลี้ยงจึงเดินเข้าไปหา  หลังจากคุยกับภูดิษศ์ได้ครู่หนึ่ง หล่อนก็หันมาทักหญิงสาวอีกคน

“ดาว กลับมาตั้งแต่เมื่อไรล่ะลูก”

“เพิ่งกลับมาเมื่อเช้านี้เองค่ะ”

ดาริกาส่งยิ้มให้หล่อน  คนมองยิ้มตาม ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“เอ้อ รอเดี๋ยวนะลูก อย่าเพิ่งไปไหน เดี๋ยวป้าไปเรียกกลินท์มาให้” ยังไม่ทันที่ดาริกาจะห้ามปราม มนฤดีก็หันไปมองหาลูกชายจนเจอ พอเห็นอีกฝ่ายกำลังยืนคุยอยู่กับเพื่อนอยู่ถัดไปไม่กี่โต๊ะ หล่อนก็รีบเรียก

 “กลินท์  มานี่หน่อยสิลูก...มาดูซิว่าใครมา”

“ใครเหรอครับแม่”

ดาริกาได้ยินเสียงของเขาดังมาก่อนตัว  ไม่นานร่างสูงใหญ่ในชุดทักซิโดสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างผู้เป็นมารดา  ทันทีที่สบตากัน  ความเย็นชาก็ปรากฏให้เห็นในตาคม สีหน้าสบายๆในตอนแรกของกลินท์เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมโดยอัตโนมัติ

คิดว่าใคร...ที่แท้ก็ผู้หญิงที่เขาแสนชังน้ำหน้าที่สุดในตอนนี้นี่เอง!

“ดาวไง จำน้องได้ไหมลูก น้องโตเป็นสาวแล้วนะ”

มนฤดีรีบดันร่างของดาริกาให้มาเผชิญหน้ากับบุตรชาย

กลินท์จับจ้องหญิงสาวตรงหน้า เผลอไล่สายตาสำรวจทั่วร่างบาง เดรสเกาะอกยาวสีเงินเข้ารูปของหล่อนเน้นทรวดทรงองค์เอวจนคนมองเห็นชัดเจนว่าหล่อนไม่ได้อยู่ในร่างแบนราบของเด็กอายุสิบสามอีกแล้ว...ความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกาะอกกับสะโพกผายของหล่อนเป็นเครื่องยืนยันอย่างดี  ถึงแม้ว่าแรงดึงดูดเพศตรงข้ามของหล่อนจะไม่ได้มากล้นเหมือนพราวสิตางศุ์ หากเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าดาริกากำลังทำให้ผู้ชายแทบทั้งงานเหลียวมองหล่อนเป็นตาเดียว

ไม่ว่ามองอย่างไร...เขาก็ยังไม่ชินตากับรูปร่างของดาริกาตอนนี้เสียที หรือเพราะหล่อนไม่ใช่เด็กน้อยร่างจ้อยที่แสนน่ารักน่าเอ็นดูในวันวาน เขาจึงรู้สึกขัดหูขัดตาหล่อนยิ่งนัก

แม้กระทั่งดวงตาที่ชอบโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวเวลาหล่อนยิ้มนั่น...กลินท์ก็ยังไม่อยากจะมองมันเลยแม้แต่น้อย!

ใครครับ จำไม่เห็นได้

เสียงของคนพูดเย็นชาจนคนฟังหนาวจับขั้วหัวใจ  ดาริกากัดริมฝีปากแน่น  แววตาของเขามันบอกชัด...เขาจำหล่อนได้ แต่เขาแค่ไม่อยากจะจำให้เปลืองเนื้อที่สมองเท่านั้นเอง

กลินท์  ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ

มนฤดีนิ่วหน้าที่เห็นลูกชายพูดจาไร้มารยาทต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ ผู้เป็นแม่ยังไม่รู้ว่าเขาพบกับดาริกามาก่อนหน้านี้แล้ว ตอนที่กลับมาถึงบ้านแล้วถูกมฤดีซักฟอกขนานใหญ่ กลินท์เล่าแค่ว่าตั้งใจไปเยี่ยมเยียนภูมิภัทรที่เชียงใหม่  ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องที่พบเจอกับดาริกาหรือเรื่องของพราวสิตางศุ์เลยแม้แต่น้อย หล่อนจึงยังไม่รู้ว่า...ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของเขากับดาริกาแหลกละเอียดเป็นผุยผงไปแล้วเรียบร้อย

ใครอยากจะรักหรือเอ็นดูเด็กเลี้ยงแกะคนนี้ก็รักไปเถอะ  แต่เขาคนนึงที่จะไม่หลงผิดไปกับหน้ากากใสซื่อที่หล่อนสร้างขึ้น!

เห็นสีหน้าเจื่อนๆของเจ้าของดวงหน้าจิ้มลิ้มนั่นแล้ว  มนฤดีก็รีบออกตัว

อย่าไปฟังนะดาว พี่เขาแค่แกล้งหยอกเพราะเอ็นดูหรอกลูก  นี่  ดูพี่กลินท์สิ ไม่เจอกันตั้งหลายปี  เป็นไง หล่อขึ้นไหม

เอ่อ...ค่ะ

ดาริกาพยักหน้ารับ ส่งยิ้มให้มนฤดีได้ไม่เต็มที่นัก  วันนี้กลินท์ดูดีกว่าทุกวันด้วยชุดทักซิโดสีดำสนิท เรือนผมที่เคยหล่นปรกหน้าถูกหวีเสยขึ้นเปิดหน้าผาก เผยให้เห็นใบหน้าคมสันกับดวงตาคมกริบสีรัตติกาลได้อย่างชัดเจน  กอปรกับร่างสูงใหญ่และผิวสีแทน...ยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นกว่าใครในงานนี้

หากคนที่หล่อนชื่นชมอยู่ในใจกลับแสดงเจตนาชัดเจนว่าไม่ประสงค์จะยืนเสวนากับหล่อนให้มากความไปมากกว่านี้... 

“แม่ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวผมขอตัวไปคุยกับเพื่อนตรงโน้นก่อนนะ พอดีคุยกับไอ้นัทค้างเอาไว้ ผมขอตัวก่อนนะครับคุณลุง”

ชายหนุ่มรีบรวบรัดตัดบท หันไปบอกภูดิษศ์อย่างนอบน้อม แล้วเดินออกมาโดยไม่คิดจะร่ำลาหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยเลย  ปล่อยให้เจ้าหล่อนมองตามตาปรอย...เขาเดินจากไป  เหลือทิ้งไว้เพียงความเย็นชาให้หล่อนได้สัมผัสเท่านั้น

“อ้าว เดี๋ยวสิ กลินท์...กลินท์” มนฤดีเรียกตามหลัง แต่ไม่ทันเสียแล้ว...เจ้าตัวทำหูทวนลมเดินลิ่วๆไปที่โต๊ะผู้เป็นเพื่อนดังเดิม หล่อนจึงรีบหันมาขอโทษขอโพยภูดิษศ์แทน 

“ขอโทษแทนกลินท์ด้วยนะคะเจ้าสัว ตั้งแต่กลับจากอังกฤษมาก็หัวแข็งขึ้นทีเดียวเจ้าลูกคนนี้  คิดต่อต้านพ่อแม่ทุกอย่าง ไม่รู้จะเป็นขบถหรือเปล่า ถ้าดื้อแบบลูกอื่น คนเป็นแม่อย่างฉันคงได้เหนื่อยแน่ๆ”

ได้ยินหล่อนบ่นอย่างนั้น ภูดิษศ์ก็หัวเราะ

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณมนต์ ปล่อยเขาไปเถอะ ไม่ได้เจอเพื่อนมาตั้งหลายปีคงมีเรื่องอยากคุย ไอ้เรามันคนแก่กับเด็ก เขาคงไม่รู้ว่าจะคุยอะไรด้วยสักเท่าไร จริงไหมดาว”

“ค่ะ คุณพ่อ”

“งั้นเชิญเจ้าสัวที่โต๊ะได้เลยค่ะ  เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง คุณกรณ์กับคุณวิไลนั่งรอกันอยู่แล้วล่ะค่ะ  บ่นถึงคุณตั้งนาน  เชิญทางนี้เลยค่ะ”

มนฤดีผายมือไปทางด้านซ้าย ภูดิษศ์กับดาริกาจึงเดินตามให้หล่อนนำทางไป ตอนเดินผ่านโต๊ะของกลินท์...ดาริกาเหลือบมองไปทางเขา  เห็นชายหนุ่มกำลังนั่งเคียงข้างพราวสิตางศุ์ร่วมกลุ่มพูดคุยสังสรรค์กับเพื่อนตามประสา  เขาสบตาหล่อนแวบนึง...ก่อนจะมองเมินไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ

หัวใจของดาริกาเจ็บแปลบ...

หากรู้สักนิดว่าการเอาใจไปผูกอยู่ที่ใครสักคนมันจะทำให้หล่อนต้องเจ็บเจียนตายเช่นนี้ หล่อนจะไม่ยอมมอบหัวใจให้ใครทั้งนั้น

ดาริกานั่งร่วมโต๊ะกับภูดิษศ์ กรณ์และมนฤดี แล้วยังมีวิไลเรขด้วยอีกคน นอกนั้นก็เป็นแขกผู้ใหญ่ที่หล่อนไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตา เห็นสายตาของผู้เป็นแม่เลี้ยงที่จ้องมองมาอย่างไม่เป็นมิตรแล้ว หล่อนก็ยิ่งอึดอัด ถึงวิไลเรขจะไม่แสดงออกมาเป็นคำพูด หากสายตาและสีหน้าบอกชัดว่าไม่ต้องการเห็นหล่อนนั่งร่วมโต๊ะด้วย...ไม่แม้กระทั่งอยากให้หล่อนเสนอหน้าอยู่ในงานเลี้ยงต้อนรับของกลินท์เลยด้วยซ้ำ  นั่งร่วมโต๊ะได้ไม่เท่าไร ดาริกาก็ต้องเอ่ยขอตัวจากผู้เป็นพ่อ ปลีกตัวแยกออกมานั่งหงอยอยู่ที่โซนรับแขกด้านนอกเพียงลำพังเพราะทนสายตากดดันของผู้เป็นแม่เลี้ยงไม่ไหว

ไม่ว่าเมื่อไร...หล่อนก็ไม่เคยรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของงานสังคมแบบนี้เสียที ยิ่งเห็นท่าทีของวิไลเรข หล่อนก็ยิ่งรู้สึกแปลกแยก  มันเหมือนกับหล่อนกำลังก้าวเข้ามาอยู่อีกโลกที่ไม่ใช่โลกของหล่อนเองอย่างที่เคยถูกแม่เลี้ยงตราหน้าเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น

“เครื่องดื่มหน่อยไหมครับคุณผู้หญิง”

ประโยคนั้นมาพร้อมกับแก้วน้ำพั้นซ์ ดาริกาเงยหน้ามอง แล้วก็ต้องแปลกใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าคนพูดเป็นใคร

“ปอนด์  มาได้ไงน่ะ”

“โลกกลมสุดๆ” ปวินทร์บอก พลางทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างหล่อน  “บังเอิญว่าพ่อของเราสนิทกับคุณลุงกรณ์ พ่อของคู่หมั้นพี่สาวเธอน่ะ”

“ไม่เห็นเคยบอกเราเลย”

“เราก็เพิ่งรู้ตอนเห็นพี่สาวเธอกับคู่หมั้นวันนี้นี่แหละ”

ปวินทร์เพิ่งมาถึงงานได้สักครู่พร้อมผู้เป็นพ่อ ตอนแรกเขาไม่รู้หรอกว่านี่เป็นงานเลี้ยงต้อนรับลูกชายของเพื่อนพ่อคนไหน แต่พอเห็นพราวสิตางศุ์และถูกแนะนำให้รู้จักผู้ชายที่เขาจำได้ขึ้นใจว่าเป็นคนเดียวกับที่เคยทำดาริการ้องไห้ เขาก็รู้ทันทีว่าลูกชายเพื่อนพ่อคนนี้คือกลินท์นั่นเอง

พ่อของกลินท์ต้องอาศัยเส้นสายของนายตำรวจใหญ่...พ่อของปวินทร์หรือพลตำรวจเอกปวัตร สิงหเจริญราษฎร์ในการทำธุรกิจอยู่เสมอ จึงไม่แปลกที่ทั้งคู่จะสนิทสนมกัน  ความสัมพันธ์ระหว่างตำรวจกับนักธุรกิจมันมีจนเป็นเรื่องปกติ เรื่องบางเรื่องหรือธุรกิจบางอย่างก็จำเป็นต้องใช้เส้นสายในแวดวงข้าราชการ

“เพิ่งมาถึงเหรอ”

“อือ เมื่อกี้นี้เอง งานแบบนี้น่าเบื่อเนอะ” ชายหนุ่มเปรย นั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกับหล่อนได้สักพักก็ออกปากชวน “ออกไปเดินเล่นข้างนอกกันไหม”

“เอาสิ ก็ดีเหมือนกัน อยากสูดอากาศบริสุทธิ์อยู่พอดี”

ดาริกาพยักหน้ารับ ใจชื้นขึ้นมาตั้งแต่เห็นหน้าเพื่อนสนิท อย่างน้อยหล่อนก็ไม่ต้องนั่งรอพ่อจนงานเลิกอยู่คนเดียว ยังมีคนมานั่งเหงาเป็นเพื่อนอยู่ด้วยอีกคน สองหนุ่มสาวเดินเคียงกันลงลิฟต์ไปยังสวนหย่อมที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้แขกได้มานั่งพักผ่อนหย่อนใจ ก่อนจะพากันไปนอนตากลมบนพื้นหญ้าเขียวขจี  ลมกลางคืนที่พัดมาเอื่อยๆทำให้ดาริการู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย แสงไฟหลากสีที่ประดับประดาอยู่ตามต้นไม้ช่างสวยงามจับตาคนมองนัก แขกในสวนค่อนข้างบางตาเพราะส่วนใหญ่พากันกลับขึ้นห้องพักหรือไม่ก็อยู่ในห้องจัดเลี้ยงกันหมด จึงมีแค่หล่อนกับปวินทร์นอนเล่นกันอยู่สองคน

ชายหนุ่มหยิบเครื่องเล่นเพลงขนาดกะทัดรัดออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเสียบหูฟังข้างหนึ่งใส่หูหล่อน

เพลงนี้ไงที่เราเคยบอกเธอ  เธอลองหลับตาฟังดูสิ เพราะนะ

ทำไมต้องหลับตาล่ะ

เถอะน่า...เดี๋ยวก็รู้

ปวินทร์บอก ก่อนจะยกมือขึ้นปิดตาของหล่อนเป็นเชิงบังคับ ดาริกาจึงยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย

“เป็นไง เพลงเพราะไหม”

เพราะจริงๆด้วยปอนด์

ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มขึ้นเป็นรอยยิ้มหลังจากได้ยินทำนองเพลงที่เขาให้ฟัง ปวินทร์มองมันอย่างเผลอไผลไปชั่วครู่

ชายหนุ่มรู้ดีว่าสิ่งที่ดาริกาหยิบยื่นให้แก่เขาเสมอมาคือมิตรภาพที่งดงาม...แต่มันช่วยไม่ได้ที่เขาเองกลับไม่ได้ชอบหล่อนในแบบที่ชอบเพื่อนคนอื่นๆ  ทุกครั้งที่หล่อนส่งยิ้มมาให้  มันเหมือนหล่อนกำลังขโมยหัวใจจากเขาไปทีละน้อย ถ้าพูดกันตามตรงเลย...เขาได้ก้าวข้ามเส้นของคำว่าเพื่อนสำหรับหล่อนไปตั้งนานแล้ว

ตั้งแต่เห็นหน้าจิ้มลิ้มนี่เป็นครั้งแรก...

กว่าจะรู้ตัวอีกทีปวินทร์ก็ก้มลงไปจนเกือบชิดริมฝีปากอิ่ม เขาคงเผลอสัมผัสมันไปแล้ว ถ้าไม่มีใครบางคนเข้ามาแทรกเสียก่อน...

ทำอะไรประเจิดประเจ้อเกินไปหรือเปล่า

เสียงนั้นทำให้สองหนุ่มสาวรีบเปลี่ยนอิริยาบท ปวินทร์ผละจากหล่อน ในขณะที่ดาริกาผุดลุกขึ้น  เห็นร่างสูงใหญ่กำลังยืนล้วงกระเป๋าอยู่ไม่ไกลไปจากที่หล่อนกับปวินทร์นั่งอยู่ไม่เท่าไร

กลินท์ออกมาสูบบุหรี่ แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอแจ็คพ็อตเข้า เขาบังเอิญมาเห็นภาพเมื่อครู่เข้าพอดี...เห็นแล้วก็อดนึกไม่ได้

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ...

เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา...ห่างสายตาพ่อเข้าหน่อยก็แล่นมาพรอดรักกับผู้ชายเสียโจ่งแจ้ง

“พี่กลินท์”

จะทำอะไรกันก็ให้มันหลบๆซ่อนๆหน่อยนะ โรงแรมของฉันไม่ใช่โรงแรมราคาถูก

สายตาของกลินท์ที่ทอดมองมาทำให้ดาริกาถึงกับหน้าชา หล่อนเห็นชัด...นอกจากความเกลียดชังที่หล่อนเห็นจนเริ่มชิน ยังมีความดูถูกดูแคลนอีกอย่างที่ปรากฎบนตาคมสีดำสนิทนั่น

เขาคิดว่าหล่อนเป็นผู้หญิงอย่างไรกันถึงได้พูดจาและมองหล่อนด้วยสายตาเช่นนั้น...

เราไม่ได้ทำอะไรกันนะคะพี่กลินท์ ปอนด์แค่ออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อนดาว

อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ฉันไม่ได้ว่า แต่แค่หลบๆหน่อยก็ดี อย่าให้มันประเจิดประเจ้อมากนัก

คำพูดนั่นหากฟังเผินๆคงเหมือนกับคำพูดธรรมดาทั่วไป แต่ที่ไม่เหมือนเพราะดาริกาจับน้ำเสียงได้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น...นอกจากความดูแคลน

หากเป็นเมื่อก่อน กลินท์คงเป็นห่วงที่หล่อนมีผู้ชายมาเกาะแกะ แต่ตอนนี้ความเป็นห่วงเป็นใยนั่นมันไม่มีอีกแล้ว  หล่อนจะไปมั่วกับผู้ชายที่ไหนก็ตามใจหล่อนเถิด อยากจะไปหัวหกก้นขวิดที่ไหนก็เชิญ เขาไม่สนเลยสักนิด แต่ที่ดูถูกเพราะหล่อนกำลังมานั่งพลอดรักไม่อายฟ้าดินอยู่ในเขตโรงแรมของเขาต่างหาก!

“หรือถ้าทนกันไม่ไหวก็ไปขอเงินพ่อเธอเปิดกันสักห้อง อย่ามาทำอะไรลุ่มล่ามกันแถวนี้ แขกไปใครมาเห็นเข้า...เขาจะพากันดูถูกโรงแรมของฉันว่าเป็นโรงแรมไม่มีระดับ ดีไม่ดีอาจจะว่าไปถึงพ่อแม่ของพวกเธอด้วย”

ดาริกาสะอึกอึ้ง หน้าชาจนแทบไม่รู้สึกอะไรหลังจากได้ยินเขาพูดแบบนั้น ในขณะที่ปวินทร์มองหน้าคนพูดด้วยแววตาเคืองขุ่น มือหนากำเข้าหากันจนแน่น ดีที่ว่าเขาเป็นคนมีน้ำอดน้ำทนพอ ไม่โมโหใครง่ายๆเหมือนธนานพ ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องกับผู้ชายคนนี้ไปแล้วตั้งแต่ที่มันพูดออกมาประโยคแรก

มันมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกผู้หญิงที่เขารัก!

เข้าไปข้างในกันเถอะดาว ตากน้ำค้างมากๆ เดี๋ยวจะไม่สบาย

ปวินทร์ไม่ใส่ใจคำพูดของกลินท์ รีบหันไปชวนเพื่อนกลับเข้างาน ก่อนที่ตัวเองจะทนไม่ไหวขึ้นมา แล้วกระโจนเข้าไปต่อยหน้าเจ้าของโรงแรมจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า

อืม

พอหล่อนพยักหน้ารับ คนชวนก็เอื้อมไปจับมือบาง จูงให้หล่อนเดินตามเข้าไปในโรงแรมด้วยกัน  โดยไม่ลืมทิ้งสายตาไม่เป็นมิตรมองหน้าบุคคลที่สาม ตอนที่เดินผ่าน...ดาริกาเผลอสบตากับกลินท์  เห็นแววดูถูกดูแคลนปรากฏชัดเจนกว่าความรู้สึกอื่นใด ไม่รู้เหมือนกันว่าหล่อนต้องทำอย่างไรถึงจะไม่เจ็บปวดอีกเวลาเจอสายตาเช่นนี้จากเขา... 

 

 

 

ปวินทร์พาดาริกากลับเข้ามาในงาน นั่งอยู่กับหล่อนได้สักพัก เขาก็ถูกผู้เป็นพ่อตามตัวให้ไปทำความรู้จักกับผู้หลักผู้ใหญ่อีกมากมาย  จึงกลายเป็นว่าหล่อนถูกทิ้งให้นั่งอยู่คนเดียวเหมือนเดิม  มนฤดีที่เหลือบไปเห็นเข้าจึงสะกิดบอกลูกชายซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ

ชวนดาวออกไปเต้นรำสิกลินท์ น้องนั่งเหงาอยู่คนเดียว

ดวงตาคมเหลือบไปยังทิศทางที่ผู้เป็นแม่พยักพเยิน  เห็นว่าหล่อนนั่งหลบมุมอยู่คนเดียวจริงตามที่มนฤดีบอก หากชายหนุ่มกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“เดี๋ยวเพื่อนเค้าก็กลับมาหาครับแม่”

“กลินท์”

ได้ยินเสียงเข้มๆคล้ายบังคับกับสีหน้าตำหนิติเตียนของมารดา  กลินท์จึงถอนหายใจอย่างยอมแพ้ แล้วจำใจเดินไปหาร่างบางตามที่ผู้เป็นแม่ต้องการ

“คู่ขาไปไหนเสียล่ะ”

คำถากถางดังมาก่อนตัว ดาริกาเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเห็นกลินท์ยืนอยู่ตรงหน้า หล่อนพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่โกรธเขา จะไม่ถือสาเวลาเขาพูดจาหยาบคายใส่หล่อน หากมันก็อดเคืองไม่ได้อยู่ดี

“ปอนด์ไปหาพ่อของเขาค่ะ”

แม่สั่งให้ฉันมาชวนเธอออกไปเต้นรำ

“เอ่อ...”

“อย่ามาทำอ้ำๆอึ้งๆได้ไหม น่ารำคาญ! ลุกขึ้นมา!

กลินท์กระชากแขนหล่อนด้วยแรงที่ไม่เบานัก  ดาริกาจึงเซไปปะทะอกของเขา  ชายหนุ่มไม่สนใจว่าหล่อนจะทรงตัวอยู่หรือไม่ เอาแต่เดินลากแขนของหล่อนให้มาอยู่กลางฟลอที่มีคนพากันออกมาเต้นรำหลายคู่ เขาเป็นคนชวนหล่อนออกมาเต้นรำเองแท้ๆ แต่กลับทำท่าทางราวกับจะฆ่าจะแกงกันเสียอย่างนั้น  ทั้งดึงทั้งกระชากจนหล่อนเจ็บไปหมด

หากนั่นยังไม่น่าเสียใจเท่ากับสีหน้าหงุดหงิดเหมือนคนอารมณ์เสียของเขา

ในเมื่อไม่เต็มใจ แล้วมาชวนหล่อนเต้นรำด้วยทำไมกัน...

“ถ้าพี่กลินท์ไม่อยากเต้นรำกับดาว ไม่ต้องเต้นก็ได้นะคะ”

“แล้วใครว่าฉันอยากเต้น ถ้าแม่ไม่สั่ง...ฉันไม่มีทางเต้นรำกับเธอหรอก! แม้แต่ปรายหางตาก็จะไม่มอง!

เขาตอกหล่อนกลับด้วยประโยคอันแสนเจ็บแสบ  ก่อนจะกระชากแขนเล็กมาใกล้

ดาริกาทำหน้าไม่ถูก เมื่อมือหนาสอดประสานกับมือบางของหล่อน ส่วนมืออีกข้าง เขาก็ยกขึ้นโอบเอวบางไว้ แล้วพาหล่อนก้าวตามจังหวะเพลง หญิงสาวจึงต้องคว้าบ่าแข็งแรงไว้โดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าคมนิ่ง ประโยคที่ว่ากาลเวลาไม่เคยพรากความดูดีไปจากผู้ชายบางคน...เห็นท่าจะจริง  ตอนอยู่ม.ปลาย กลินท์เคยหล่อเหลาอย่างไร...ก็ยังเป็นอยู่เช่นเดิม 

แล้วยิ่งเขาเติบโตขึ้นมาเท่าไร ความคมสันมันก็ยิ่งชัดเจน  

เธอนี่เป็นเด็กยังไง มีแต่เพื่อนผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลัง แถมยังเป็นกุ๊ยกันทั้งนั้น

จู่ๆกลินท์ก็เปรยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยด้วยประโยคที่ตั้งใจหาเรื่องหล่อน  ฝันหวานๆจึงหายวูบ

คำว่ากุ๊ยที่หลุดออกมาจากปากของเขาสร้างความไม่พอใจให้คนฟังเป็นอย่างมาก...ดาริการู้ดีว่าเขาหมายถึงธนานพและยังเหมารวมไปถึงปวินทร์ด้วย  แม้ว่าธนานพจะเป็นอันธพาลจริง  แต่หล่อนมั่นใจว่าเพื่อนของหล่อนไม่ใช่กุ๊ยอย่างที่เขากล่าวหา

และสิ่งที่หล่อนไม่ชอบใจที่สุดคือสีหน้าของเขาตอนพูดถึงชายหนุ่มทั้งสอง...มันบ่งชัดว่ากลินท์กำลังดูถูกเพื่อนของหล่อน  ดีไม่ดีเขาอาจจะกำลังดูถูกหล่อนอยู่ด้วย

ถึงปอนด์กับพี่ไทม์จะเป็นกุ๊ย แต่พวกเขาก็เป็นเพื่อนของดาวและดีต่อดาวมาก พวกเขานิสัยดี...ดีกว่าใครบางคนแถวนี้ก็แล้วกัน

ว่าใคร

คนถามตาวาวอย่างเอาเรื่อง

เปล่าค่ะ แค่พูดลอยๆ

หล่อนแกล้งรวน  ส่งผลให้มือหนาที่วางอยู่บนสะโพกกลมกลึงเฉยๆในตอนแรกรัดแน่นขึ้นมาทันที ดาริกาจึงเหมือนถูกเขากอดรัดอยู่อย่างไรอย่างนั้น...จากท่าเต้นรำธรรมดาจึงกลายเป็นท่าที่แสนแนบชิดเกินสมควร

พี่กลินท์  อย่าทำแบบนี้ค่ะ คนอื่นเห็นเข้า...มันจะดูไม่ดี

หล่อนรีบกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างเป็นกังวล เท้าเรียวในรองเท้าส้นสูงยึดพื้นแน่น ไม่ยอมก้าวตามจังหวะเต้นรำของเขา หากกลินท์กลับออกแรงลากจนหล่อนเซถลา แทบไปปะทะอกแกร่ง และยิ่งหล่อนดิ้น  เขาก็ยิ่งแกล้งรัดเอวคอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ...จนสุดท้ายแทบจะไม่มีที่ว่างเหลือให้อากาศได้แทรกผ่านระหว่างร่างของหล่อนกับเขา

ดาริการีบบอกเขาเสียงเข้ม  เมื่อกลินท์เริ่มแกล้งหล่อนจนเกินขอบเขตของคำว่าเหมาะสม

พี่กลินท์! ปล่อยดาวนะคะ!

กลัวอะไร  กลัวไอ้กุ๊ยแฟนเธอมันเห็นหรือไง

เขาถามเจือยิ้มเยาะ

เปล่าค่ะ  ดาวกลัวพี่เดือนต่างหาก

พี่กลินท์คะ

ไม่ทันขาดคำ เสียงคุ้นหูของพราวสิตางศุ์ก็ดังขึ้น  กลินท์จึงปล่อยร่างบางในอ้อมแขนเป็นอิสระ พอดีกับที่พราวสิตางศุ์เดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งสอง มือบางเกาะแขนของกลินท์...ประกาศชัดถึงความเป็นเจ้าของ หล่อนเหลือบมองน้องสาวตาเขียวก่อนจะหันไปอ้อนคู่หมั้นเสียงอ่อนเสียงหวาน 

เต้นรำกับเดือนบ้างสิ เดือนยังไม่ได้เต้นรำกับพี่กลินท์เลยนะ

“ได้สิเดือน พี่ก็อยากเต้นรำกับเดือนอยู่พอดี เต้นกับเด็กหลังเขาไม่เคยออกงานสังคม...ไม่รู้มีทักษะ ไม่รู้จังหวะ ซุ่มซ่ามเหยียบขาพี่จนเจ็บไปหมดแล้ว”

ดาริการู้ชัดว่าเขาตั้งใจว่ากระทบหล่อน จากนั้นกลินท์ก็พาพราวสิตางศุ์เต้นรำไปตามเพลงช้าๆ  ปล่อยให้หล่อนยืนเก้ๆกังๆอยู่กลางฟลอคนเดียว  หญิงสาวมองไปรอบๆ เห็นสายตาของแขกเหรื่อคนอื่นที่มองมาแล้วอับอายอย่างบอกไม่ถูก หล่อนจึงรีบเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปนั่งที่โซนรับแขกด้านนอก

นั่งคิดอะไรคนเดียวอยู่ได้สักพัก  เสียงของวิไลเรขก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“นังดาว”

“คุณแม่ มีอะไรหรือปละ...”

เพี้ยะ!

หล่อนถามยังไม่ทันจบประโยค ฝ่ามือเหี่ยวย่นก็ถูกเหวี่ยงใส่ใบหน้า  ดาริกาค่อยๆหันกลับมามองวิไลเรขด้วยความงุนงง...สงสัยว่าคราวนี้หล่อนไปทำอะไรผิดเข้าให้อีก

คุณแม่...

ฉันเห็นนะว่าแกอ่อยกลินท์

ดาวเปล่านะคะ

หล่อนปฏิเสธข้อกล่าวหานั้น แต่วิไลเรขกลับไม่เชื่อ

ไม่ต้องมาตอแหล ฉันเห็นกับตาว่าแกกอดกับเขาตอนที่ออกไปเต้นรำ เห็นเขาหล่อรวยเข้าหน่อย ก็อยากจะได้เขาเป็นผัวจนตัวสั่นเลยใช่ไหม!”

ดาวไม่ได้ทำอย่างนั้น

ฉันรู้นะว่าแกคิดอะไรอยู่ นังคางคกขึ้นวอ  ฉันดูออกว่าแกหลงรักเขา...แต่ฉันจะบอกอะไรให้ฟังเอาบุญนะ ผู้ชายอย่างกลินท์ไม่มีทางแลตามองผู้หญิงอย่างแกหรอก หรือถ้าเขาจะเอา...อย่างมากแกก็คงเป็นได้แค่ของเล่นให้เขาเชยชมนั่นแหละ  เหมือนกับแม่ของแกไงล่ะ!

ดาริกากำมือแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มนวล หล่อนไม่เข้าใจ...ทุกครั้งที่วิไลเรขด่าว่า แม่ของหล่อนจะต้องถูกขุดขึ้นมาด่าด้วยตลอด  หล่อนเป็นมนุษย์ปุถุชนทั่วไป ไม่ใช่พระอิษฐ์พระปูนที่ไหน โกรธเป็นเหมือนกันเวลาที่ได้ยินแม่ถูกประณามเช่นนี้

หากหล่อนทำอะไรไม่ได้ นอกจากยืนนิ่งๆ ปล่อยให้วิไลเรขด่าว่าเสียให้พอใจ เหนื่อยเมื่อไรก็คงจะเลิกไปเอง  ยิ่งเถียงไปก็เท่านั้น  ตัวหล่อนเองนั่นล่ะที่จะมีแต่เจ็บตัวเพิ่มขึ้น...หล่อนเคยเรียนรู้มาแล้ว

“จำใส่สมองของแกไว้ด้วยว่ากลินท์เป็นคู่หมั้นของยัยเดือน  อยู่ให้ห่างเข้าไว้  อย่าริอาจสะเออะไปเข้าใกล้เขาอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!

วิไลเรขชี้หน้าคาดโทษ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ดาริกาจมอยู่กับกองน้ำตาเพียงลำพัง  หล่อนได้แต่ถามตัวเองว่ามาที่นี่ทำไม มาให้พวกเขาเหยียบย่ำซ้ำเติมหรือไร หล่อนไม่ได้มีความสำคัญกับใครที่นี่เลยสักคนเดียว...แม้กระทั่งกับผู้ชายที่เคยให้ความรักและเมตตาต่อหล่อนอย่างกลินท์  ไม่มีหล่อนสักคน พวกเขาก็มีความสุขกันได้

แล้วยังจะดันทุรังอยู่อีกทำไม

ดาริกาปาดน้ำตาบนแก้ม หล่อนกำลังจะลงลิฟท์ไปข้างล่างเพื่อเรียกรถแท็กซี่กลับบ้านโดยไม่คิดจะอยู่รอผู้เป็นพ่ออีก  หากร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนขวางอยู่ทางด้านหลังทำให้หญิงสาวต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

พี่กลินท์

ที่คุณป้าพูดมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

คำถามของเขาบ่งชัดว่าได้ยินสิ่งที่วิไลเรขอาละวาดใส่หล่อนจนหมดสิ้น

ไม่จริงค่ะ

หล่อนรีบปฏิเสธ ขนาดความรักแบบพี่น้อง เขายังไม่มีให้ แล้วถ้าเขารู้ว่าหล่อนรักเขาแบบผู้หญิงรักผู้ชาย  กลินท์จะรังเกียจหล่อนอีกสักเท่าไรกัน...

 หากชายหนุ่มกลับไม่เชื่อในสิ่งที่หล่อนเพียรปฏิเสธเลยสักนิด  เขาเป็นผู้ชาย...เขาดูออกว่าหล่อนมองเขาด้วยความรักและเทิดทูนเพียงใด แต่น่าเสียดายที่หล่อนจะไม่ได้รับความรักตอบแทนจากเขาเลยสักเศษเสี้ยวเดียว...

ไม่ว่าจะเป็นความรักแบบพี่น้องหรือว่าความรักแบบหนุ่มสาวก็ตาม!

เธอหลงรักฉันกลินท์พูดเสียงเยาะแต่ก็อย่างที่คุณป้าวิไลบอก ต่อให้เธอจะหลงรักฉันจริง...ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ไม่มีวันรักเธอกลับหรอก เพราะอะไร เธออยากรู้ไหมล่ะ

เขาเดินเข้ามาใกล้ เพื่อให้หล่อนเห็นสายตาเลือดเย็นและซึมซับคำพูดประโยคต่อมาของเขาลงในสมองอย่างชัดเจน ตอกตรึงลงบนหัวใจอันร้าวรานของหล่อนได้มากเท่าไรก็ยิ่งดี! 

เพราะฉันเกลียดเธอไปแล้วยังไงล่ะดาริกา!



นี่ไรท์เตอร์ปั่นยิกสุดแล้วนะ กะว่าจะอัพตอนกลางวันเลยมายันสามทุ่มจนได้ ฮืออออออ ถ้ามีคำผิดไปบ้างอย่าว่ากันนะค้า ลงแบบไม่ได้อ่านทวนเบยยยย แล้วเจอกับความแซ่บแบบแมดๆของพี่กลินท์ตอนหน้าค่า  



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 13 : บทที่ ๑๒ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11562 , โพส : 28 , Rating : 100% / 10 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 28 : ความคิดเห็นที่ 2435
อยากให้ท้ายๆ ไรท์เขียนให้ดาวเอาคืนพระเอกหนักๆค่ะ อ่านไปหงุดหงิดไป
Name : _wpdm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _wpdm [ IP : 223.207.229.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 พฤษภาคม 2559 / 01:10
# 27 : ความคิดเห็นที่ 2159
พระเอกงี่เง่ามากกกมายยยย
Name : ดาบซ่อนคม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดาบซ่อนคม [ IP : 223.24.74.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤษภาคม 2559 / 06:36
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2138
พระเอกก้โง่ นางเอกก้ปัญญาอ่อน
แต่ชอบปวินทร์นะ ให้เป้นพระเอกได้ไหมไรท์
Name : Lady Keppo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lady Keppo [ IP : 49.49.243.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2559 / 00:03
  • ความคิดเห็นที่ 2138-1 (จากตอนที่ 13)
    อูยยยยย ทำไมว่าน้องดาวของเจ๊แบบนี้ละลูกกกกกกก (แต่พระเอกน่ะด่ามันไปเถ้อออ)
    นางน่าสงสารนะT^T
    ปอนด์เป็นพระเอกมิด้ายยยย นางดีเกินไป ดีเกินกว่าจะเป็นพระเอกเรื่องเน้ 55555555
    Name : My Dear :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Dear :) [ IP : 180.180.235.9 ]
    ส่งข้อความลับ
    วันที่:18 พฤษภาคม 2559 / 00:11
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1702
โอ๊ยไม่ไหวจะเคลียร์กะอิกลินท์แล้วน้า ไปเผาบ้านนางเลยดีไหม แหมๆๆๆ ทำม้ายกะอิเดือนคนทำผิดไม่โกรธแต่ไปโกรธดาวเนี่ยนะ เฮ้ย มันคืออารัยยย
Name : ชะนี [ IP : 103.26.23.218 ]

วันที่: 9 พฤษภาคม 2559 / 22:55
# 24 : ความคิดเห็นที่ 736
พระเอกโง่ไม่เปนไรค่ะ ขอแค่ให้อีสองแม่ลูกมันได้ชดใช้หนักๆ ให้สาสมก็พอค่ะ
คืออินมาก ถึงแม้แนวพระเอกจะออกโบราณไปสักหน่อย ที่โง่มากกกก ก ไก่ล้านตัว
Name : Miin_Miin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Miin_Miin [ IP : 223.24.49.224 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2559 / 18:48
# 23 : ความคิดเห็นที่ 438
คุณกลินทร์นี่เป็นพระเอกเหรอคะไรท์ ทำไมถึงทั้งเลวและทั้งโง่ขนาดนี้ ขอโทษที่ต้องใช้คำแรง
Name : somluck [ IP : 103.26.22.212 ]

วันที่: 15 เมษายน 2559 / 17:33
# 22 : ความคิดเห็นที่ 402
แง่ๆๆ พระเอกไม่ควรทำกับดาวอย่างนี้TT
Name : monjubjub < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monjubjub [ IP : 223.204.155.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2559 / 19:10
# 21 : ความคิดเห็นที่ 321
เกลียดพระเอกเปลี่ยนเลย
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 124.120.93.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 23:32
# 20 : ความคิดเห็นที่ 304
อ่านแล้วน้ำตาไหลเกือบทุกตอนTT
Name : nana [ IP : 125.25.63.166 ]

วันที่: 9 เมษายน 2559 / 11:17
# 19 : ความคิดเห็นที่ 159
ไรท์อ่านไปน้ำตาไหลไป แง่ๆ
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.118.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2559 / 15:18
# 18 : ความคิดเห็นที่ 146
หูยยยย แมร่งเอ่ยย ทำร้ายจิตใจกันมากๆๆๆๆๆๆ สงสารนางเอกมากๆๆ วันไหนเสียเขาไปจะรุ้สึก หึๆๆๆๆ
Name : sansoneimo15 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sansoneimo15 [ IP : 182.232.76.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2559 / 21:49
# 17 : ความคิดเห็นที่ 143
ไรท์ ค้างมากเลยย มาต่อเร็วๆนะ เจ็บแทนดาว กลินท์นี่กินหญ้าใช่มั้ย ความรักทำให้คนตาบอดจริงๆ อย่ามาหลงรักหนูดาวแล้วกันนะ ขอให้หนูดาวไม่รับรักให้เจ็บเจียนตายเลยยย
Name : maiow-jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maiow-jung [ IP : 1.46.160.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2559 / 06:55
# 16 : ความคิดเห็นที่ 142
ดูถูกแต่ลูกคนอื่น ไม่ดูลูกตัวเองเลยเรานึกว่าคุณโส ว่าจะเม้นคำหยาบแล้วอ่าน แล้วมันอิน กลินทร์ก็กินแต่หญ้าเนาะไม่สมไปเรียนเมืองนอกเลย
Name : visr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ visr [ IP : 183.88.76.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2559 / 06:50
# 15 : ความคิดเห็นที่ 140
โอ้ยยยย เจ็บ บางทีพระเอกก้ใจร้ายไปน่ะ อยากให้ปอนด์เป็นพระเอกกกกก
Name : แมวน้อยของฉ้าน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แมวน้อยของฉ้าน [ IP : 171.7.46.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 23:40
# 14 : ความคิดเห็นที่ 139
โอ้ยย ไรท์ เค้าอยากได้หนังสือออออเเล้วอะะะไม่อยากรอออออ
Name : peangrak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ peangrak [ IP : 27.145.135.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 23:37
# 13 : ความคิดเห็นที่ 138
มีหนังสือยังคะ อยากสอยมาก อดใจรอมิไหวแล้วววว 555555555
PS.  This hope is treacherous. But 난 널 사랑해서 내 맘 변하지 않겠어 ♥
Name : Nirakim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nirakim [ IP : 180.183.163.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 23:12
# 12 : ความคิดเห็นที่ 136
อยากอ่านแล้วค้าาา รออๆ
Name : Belle Benjapha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Belle Benjapha [ IP : 110.77.152.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 22:35
# 11 : ความคิดเห็นที่ 134
โอ้ววววว ค้างงงงงง กรีดร้องงงง//สู้ๆนะคะไรท์
Name : yingxmin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yingxmin [ IP : 49.230.193.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 22:26
# 10 : ความคิดเห็นที่ 133
เกลียดพระเอก งี่เง่า
Name : Jeab Ja Jeab < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jeab Ja Jeab [ IP : 1.47.194.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 22:23
# 9 : ความคิดเห็นที่ 132
ค้าง.มาต่อเร็วๆนะ
Name : Wiwan Phochasith < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Wiwan Phochasith [ IP : 183.88.153.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 22:06
# 8 : ความคิดเห็นที่ 131
ตบพระเอกสักที น่าหมั่นไส้มากก
PS.  Do whatever I want :)
Name : PM N I < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PM N I [ IP : 223.24.68.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 21:47
# 7 : ความคิดเห็นที่ 130
คนอ่านก็เกลียดนายอ่ะกลิน
Name : เมเปิ้ล [ IP : 171.97.83.213 ]

วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 21:45
# 6 : ความคิดเห็นที่ 129
รออยู่นะค่ะไรท์ รู้สึกค้างมากกก
Name : ravishaumark < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ravishaumark [ IP : 1.47.201.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 20:59
# 5 : ความคิดเห็นที่ 127
รอจนดึกละวันนี้ไรท์ไม่มาจริงๆด้วย
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 202.137.132.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 00:57
# 4 : ความคิดเห็นที่ 126
น่ะน่ะ มันเอาเรื่อง
Name : Forgiveness < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Forgiveness [ IP : 202.28.250.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2559 / 13:42
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android