คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 11 : บทที่ ๑๐ 100%


     อัพเดท 3 มิ.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 22 Overall : 369,835
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 11 : บทที่ ๑๐ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11150 , โพส : 23 , Rating : 100% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




บทที่ ๑๐

เสียงกริ่งที่ดังรัวติดกันจากหน้าบ้านปลุกดาริกาให้ตื่นขึ้นกลางดึก หล่อนลุกนั่งไล่ความงัวเงียออกไปได้สักครู่ ก่อนจะกุลีกุจอไปแหวกผ้าม่านดู เห็นเงาตะคุ่มๆของใครบางคนยืนอยู่ที่หน้าบ้าน หญิงสาวจึงเดินลงไปข้างล่างเพื่อไปดูให้ชัดๆว่าผู้มายามวิกาลเช่นนี้เป็นใคร พอลงมาถึงห้องรับแขก หล่อนก็เจอจำเนียงในชุดนอนลายดอกตัวยาวกำลังยืนด้อมๆมองๆอยู่บริเวณหน้าต่าง

“ใครมาดึกดื่นป่านนี้นะ” หญิงชรารำพึงเบาๆ กำลังจะหมุนตัวกลับเข้าห้องไปหยิบไฟฉาย ก็เจอดาริกาพอดี “อ้าว คุณดาว ลงมาทำไมคะ”

“เดี๋ยวดาวออกไปดูเองค่ะ”

ดาริการีบอาสาแทนคนแก่

“จะดีเหรอคะ ค่ำมืดดึกดื่นขนาดนี้...คนเมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ให้ป้าออกไปดูเองดีกว่าค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ป้าเนียงไปนอนต่อเถอะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ดาวจะร้องให้ดังๆเลย ชาวบ้านจะได้แห่มาดู”

“เอางั้นเหรอคะ”

“ค่ะ”

ดาริกาพยักหน้า เมื่อเห็นว่าหล่อนยืนยันอย่างนั้น จำเนียงจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอนซึ่งอยู่ติดกับห้องครัวตามการขยั้นขะยอ คล้อยหลังแม่บ้าน...หญิงสาวก็หยิบไฟฉายที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องรับแขกมา ก่อนจะเปิดประตูออกไปเมียงมองแถวหน้าบ้าน

“มาหาใครคะ” หล่อนถามพลางส่องไฟฉายไปด้วย และทันทีที่แสงไฟส่องกระทบ ดาริกาก็เห็นใบหน้าของผู้มายามวิกาลอย่างชัดเจน

 พี่กลินท์

 “เปิดประตู!

เสียงตะคอกที่มาพร้อมกับแรงเตะที่ประตูรั้วทำให้ดาริกาสะดุ้งตกใจ  รีบลนลานไปเปิดประตูรั้วให้เขา ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว กลินท์คงกำลังโมโหไม่น้อยเลยทีเดียว

“บ้านไอ้สารเลวนั่นอยู่ที่ไหน”

เขากระชากเสียงถาม  หล่อนขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าเขาหมายถึงใคร 

“ใครหรือคะ”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ ฉันรู้ว่าเธอรู้ดี...มันเอาเดือนไปซ่อนไว้ที่ไหน!

ดาริกาทำหน้างง ขณะตอบเขา

 “พี่เดือนกลับกรุงเทพฯไปแล้วนี่คะ...”

พูดยังไม่ทันจะจบประโยคดี มือหนาของคนตรงหน้าก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่เล็ก กระชากอย่างแรงจนหล่อนตกใจ หากนั่นยังไม่น่ากลัวเท่าสีหน้าเกรี้ยวกราดยามเขาตะคอกใส่หล่อน

“เธอเห็นว่าฉันโง่มากใช่ไหมดาริกา! เธอโกหกฉัน!  เดือนไม่ได้กลับบ้านอย่างที่เธอบอก แต่ไปอยู่กับไอ้เพื่อนสารเลวของเธอ!

“ไม่จริง”

เมื่อหล่อนยืนยันอย่างนั้น  กลินท์จึงหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดข้อความที่มีรูปภาพของพราวสิตางศุ์กับธนานพมาโยนใส่หน้าให้หล่อนดู

“ดูซะให้เต็มตา...หลักฐานคาตาขนาดนี้ เธอยังจะกล้าปฏิเสธอีกไหม”

ดาริกามองภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ จนต่อคำปฏิเสธทั้งหมดทั้งมวล พราวสิตางศุ์เป็นคนสั่งหล่อนเองว่าถ้ากลินท์ถามถึงก็ให้บอกไปว่ากลับกรุงเทพฯไปแล้ว...หล่อนมีหน้าที่แค่ทำตามที่พี่สาวสั่ง จะไปรู้ได้อย่างไรว่าความจริงพราวสิตางศุ์ไม่ได้กลับบ้านตามที่บอกกับหล่อนไว้ แต่แอบไปขลุกอยู่กับธนานพแทน

“บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าไอ้นั่นมันเอาคู่หมั้นของฉันไปนอนกกอยู่ที่ไหน!

“ดาวไม่รู้จริงๆนะคะพี่กลินท์”

หญิงสาวยังยืนยันคำเดิม  ตอนนั้นเองที่ความอดทนอันน้อยนิดของกลินท์หมดลง เขาจะไม่ฟังคำปริ้นปร้อนอะไรจากหล่อนอีกแล้ว เลิก! พอกันที! เค้นไปก็เสียเวลาเปล่า  เขาน่าจะเรียนรู้ได้แล้วว่าไม่ควรถามหาความจริงกับเด็กเลี้ยงแกะอย่างดาริกา!  

“ได้...ในเมื่อเธอไม่ยอมบอก งั้นขึ้นรถมากับฉัน!

พี่กลินท์จะพาดาวไปไหนคะ!

ดาริการ้องถามด้วยความตื่นตระหนก เมื่อกลินท์ลากหล่อนให้เดินตามไปที่รถ หล่อนยินดีไปกับเขาทุกที่อยู่แล้ว...แต่ต้องไม่ใช่ในตอนที่ค่ำมืดดึกดื่นแบบนี้ และยิ่งไม่ใช่ตอนที่เขาอยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ไม่ปกติเช่นนี้ด้วย

ถ้าพี่กลินท์ไม่พูด ดาวจะไม่ไปไหนกับพี่กลินท์ทั้งนั้นค่ะ!

หล่อนรีบยื้อตัวไว้ตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมปริปากบอก แล้วตั้งท่าจะลากหล่อนขึ้นรถท่าเดียว

ทำไม กลัวอะไร กลัวฉันพาเธอไปข่มขืนงั้นเหรอ

ตาคนพูดวาววับจนดาริกานึกกลัวขึ้นมา

ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันไม่ทำอย่างนั้นแน่ ไม่ใช่เพราะสงสาร แต่เพราะฉันขยะแขยง!”

กลินท์เปิดประตูออก ก่อนจะผลักหล่อนเข้าไปนั่งในรถโดยไม่คิดถนอม แล้วเดินอ้อมไปประจำที่พลขับ

บอกทางไปบ้านไอ้ธนานพมา

“…

จะบอกดีๆหรือต้องให้ฉันใช้กำลัง เลือกเอา!

มือหนาเอื้อมไปบีบแก้มขาวนวลอย่างแรง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังปิดปากเงียบ...ตอนนี้เขาไม่มีความอดทนอดกลั้นนักหรอก ถ้าหล่อนไม่ยอมปริปาก...ก็คงต้องใช้กำลังเค้นให้ยอมกันหน่อยล่ะ

ดาริกามองท่าทางคุกคามของเขาอย่างหวั่นกลัว ก่อนจะรีบพยักหน้าระรัว

“บะ บอกแล้วค่ะ ดะ ดาวบอกแล้วค่ะพี่กลินท์”

กลินท์ยอมปล่อยมือจากหล่อน กระนั้นก็ยังไม่วายชี้หน้าขู่

“งั้นบอกมา...แต่เตือนไว้ก่อนว่าถ้าเส้นทางที่เธอบอกมันพาฉันไปถึงที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านไอ้ธนานพ ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!

 


 

ดาริกาแทบจำไม่ได้แล้วว่านั่งรถออกมากับเขาได้กี่นาที...คนขับคือกลินท์ ผู้ชายที่หล่อนรู้จักมาเกือบสิบปี  แต่ตอนนี้หล่อนรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนรถของคนแปลกหน้าอย่างไรอย่างนั้น  ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่หล่อนกับเขามีแต่ความเงียบงันระหว่างกัน...หากเป็นเมื่อก่อน ไม่มีทางที่เขาจะทำปั้นปึ่งเย็นชาใส่หล่อนเช่นนี้  ดาริกาได้แต่ลอบมองเขาเงียบๆ ทั้งที่หล่อนอยากจะพูดคุยอยากจะสอบถามสามถึงสารทุกข์สุขดิบของเขาตอนอยู่อังกฤษมาตลอด  แต่ตอนนี้แม้แต่จะเอ่ยปากเรียกชื่อของเขา...หล่อนยังไม่กล้าเลย

เสียงโทรศัพท์ดังแทรกความเงียบอันน่าอึดอัดระหว่างกลินท์กับดาริกา ชายหนุ่มคว้าขึ้นมากดรับสายโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เพราะเดาได้ดีว่าใครเป็นคนโทรมา...จะใครเสียอีก ถ้าไม่ใช่ไอ้สารเลวที่กล้าส่งรูปทุเรศนั่นมาให้เขา!

“เห็นรูปแล้วล่ะสิ”

“ฉันเตือนแกหลายครั้งแล้วนะว่าให้เลิกยุ่งกับเดือน”

กลินท์กรอกเสียงบอกคนปลายสายอย่างข่มอารมณ์  หากเสียงหัวเราะคล้ายเยาะเย้ยที่ดังมาตามสายกลับดึงสติของคนฟังให้ขาดผึง

 “ต้องโทษที่แกมันไม่ได้เรื่องเอง แค่ดูแลคู่หมั้น...แกยังไม่มีปัญญาเลย ปล่อยให้ฉันเอามานอนกกอยู่ได้ตั้งวันกับคืน”

ตาคมแทบจะลุกเป็นไฟ...เขาเพียรบอกตัวเองว่าไม่ให้เต้นตามคำพูดยั่วโทสะของอีกฝ่าย แต่มันช่างไม่ได้ผลเอาเสียเลย...ใจที่เคยนิ่งสงบกลายเป็นสั่นไหว เมื่อจินตนาการไปว่าพราวสิตางศุ์กำลังอยู่ในอ้อมแขนของไอ้สารเลวนี่ด้วยลักษณะไหน!

เขาอยากจะทำอะไรสักอย่าง...เพื่อให้ไอ้ธนานพมันคลั่งบ้างเหมือนอย่างที่มันกำลังทำกับเขา พลันความคิดบางอย่างก็สว่างวาบขึ้นในหัว กลินท์หันไปมองร่างบางที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ  เห็นสายตาเหมือนลูกแมวเชื่องๆที่กำลังจ้องมายังเขา ชายหนุ่มก็เริ่มคลี่ยิ้มร้าย

นี่เขาลืมไปได้อย่างไรว่ามี หมากชั้นดี อยู่ในมือ!

“ฉันจะเตือนแกอีกเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ายังไม่เลิกทำตัวเป็นปลิงมาเกาะแกะผู้หญิงของฉัน แกจะต้องเสียใจ”

“อย่ามัวแต่ขู่สิวะ ทำจริงๆเสียที”

มุมปากหยักกระดกขึ้นเป็นรอยยิ้ม  หากดวงตาคมของกลินท์กลับไม่ยิ้มไปด้วย 

“เดี๋ยวแกก็รู้ว่าฉันแค่ขู่หรือจะทำจริงๆ”

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะตัดสาย แล้วเหยียบคันเร่งพารถเคลื่อนไปยังจุดมุ่งหมายด้วยอัตราความเร็วที่คนนั่งอดหวาดเสียวไม่ได้

“พี่กลินท์พาดาวมาที่นี่ทำไมคะ”

ดาริกาถามขึ้นอย่างหวาดหวั่น เมื่อเขาหักเลี้ยวเข้ามาในโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่งกระทันหัน  ดวงหน้าคมสันที่มองตรงไปยังหนทางข้างหน้ามีแต่ความเรียบเฉยจนหล่อนเดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ พอเห็นว่าเขายังไม่ยอมตอบคำถาม หล่อนจึงค่อยๆเรียกชื่อเขาอีกครั้ง

“พี่กลินท์...”

“เงียบ!

กลินท์หันมาตวาดใส่หล่อนดังคับรถ ดาริกาตกใจกับน้ำเสียงของเขาจนเผลอเบียดตัวชิดกับประตู  จากนั้นหล่อนก็ไม่กล้าปริปากถามเซ้าซี้ให้เขารำคาญอีก ได้แต่มองสถานที่ที่เขากำลังพารถมุ่งตรงไปอย่างเลิ่กลั่ก  ดวงตากลมโตมีแต่ความหวาดกลัวยามทอดมองสองข้างทางที่ไม่ใช่ร้านรวงหรือบ้านคนเช่นในตอนแรก แต่กลายเป็นห้องหลายๆห้องที่มีผ้าม่านปิดกั้นสายตาจากคนด้านนอก

ตอนนั้นเองที่ดาริการู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา...

กลินท์กำลังจะทำอะไร...คิดจะทำอะไรกันแน่!

แม้จะยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริง แต่หล่อนก็พอจะเดาได้ว่าสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อจากนี้มันต้องไม่ใช่เรื่องดี...ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่พาหล่อนเข้ามาในที่กักขฬะแบบนี้

เมื่อเคลื่อนรถเข้ามาจอดหน้าห้องได้สำเร็จ  กลินท์ก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนจะหันไปสั่งร่างเล็กที่นั่งเบียดตัวชิดประตู

“ลงจากรถ”

“...”

“บอกว่าให้ลงจากรถ!

 “ไม่ค่ะ”

ดาริกาปฏิเสธเสียงแข็ง  หล่อนไม่โง่ถึงขนาดไม่รู้ว่าเขาพาหล่อนมาที่นี่ทำไม...หล่อนจะไม่ยอมก้าวลงจากรถสักก้าวถ้ายังไม่แน่ใจว่ากลินท์อยู่ในสภาวะอารมณ์ไหนกันแน่ เมื่อครู่ก่อนหล่อนได้ยินเขาคุยโทรศัพท์...ปรายสายคงจะเป็นธนานพอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่คุยกันอย่างไร เขาถึงได้พาคนบอกทางอย่างหล่อนมาที่นี่ได้!

“แน่ใจนะ”

กลินท์ถามด้วยน้ำเสียงคุกคาม  ตาคมหรี่แคบลงอย่างอดทน  และเมื่อเห็นหล่อนยังคงนิ่งเฉยราวกับต้องการจะท้าทาย  ชายหนุ่มจึงลงจากรถเพื่อเดินอ้อมไปลากคนดื้อด้านให้ลงมา  ดาริกาจึงอาศัยจังหวะนั้นเปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งหนีเขาอย่างเอาเป็นเอาตายทันที

หล่อนไม่สนทั้งนั้นว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่ว่าอย่างไรหล่อนจะต้องไปให้พ้นจากที่นี่ให้ได้...ไปก่อนที่เขาคิดจะทำอะไรบ้าๆขึ้นมา แล้วหล่อนเองที่จะซวย!

“ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยด้วย!

“จะหนีไปไหน!

เสียงเข้มๆเร่งให้ดาริกาสับฝีเท้าเร็วขึ้นอีก หากยังไม่ทันจะถึงทางออกไปสู่ถนนใหญ่ หล่อนก็ล้มคว่ำกับพื้น กระนั้นหญิงสาวก็ยังฝืนความเจ็บแสบจากรอยถลอกบริเวณหัวเข่า พยุงร่างลุกขึ้นวิ่งกะเผลกหนีร่างสูงใหญ่ที่ตามมาอย่างกระชั้นชิด  แต่เพียงแค่เขาสาวเท้าตามมาอีกแค่ไม่กี่ก้าว ดาริกาก็ตกอยู่ในอ้อมแขนเขาได้สำเร็จ 

ชายหนุ่มกระชากเสียงถามทันทีที่คว้าตัวของหล่อนไว้ได้

“คิดว่าแถวนี้จะมีใครกล้าเข้ามาช่วยเธอหรือฮะ!

“ปล่อยนะพี่กลินท์!  ปล่อยดาวนะ!

มือเล็กทุบไปที่อกแกร่งอย่างเสียขวัญ  นาทีนี้หล่อนต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหนีไปจากสถานที่กักขฬะแห่งนี้...และหนีไปจากอุ้งมือของผู้ชายใจร้ายคนนี้ให้พ้น

ดาริการู้ตัวว่าผิดที่ทำให้ธนานพพบกับพราวสิตางศุ์จนเกิดเรื่อง...ดังนั้นเขาอยากจะด่าว่าหล่อนอย่างไร หล่อนยอมหมด แต่ถ้าจะหักหาญน้ำใจกันขนาดนี้ หล่อนไม่ยอม!

“อย่ามายุ่งกับดาวนะ! ปล่อยนะ!

กลินท์รวบมือที่กำลังประทุษร้ายแผ่นอกของเขาแน่น ก่อนจะย่อตัวลงอุ้มหล่อนพาดขึ้นบ่า แล้วเดินตรงเข้าไปในห้อง ทันทีที่ก้าวเข้ามาอยู่ในบริเวณที่เป็นดั่งอาณาเขตของเขาได้ ชายหนุ่มก็ทุ่มคนบนบ่าลงบนที่นอนอย่างไม่ปรานีปราศรัย...ไม่สนใจว่าร่างเล็กปลิวลมนั่นจะขาดเป็นสองท่องหรือไม่

ดาริกาเจ็บจนจุก  หากความกลัวมันมีมากกว่าความเจ็บตามตัวหลายเท่านัก หล่อนรีบยันกายที่เริ่มสั่นเทาลุกขึ้น  ก่อนจะคลานไปนั่งขดอยู่ริมเตียงอีกฝั่ง  มองผู้ชายที่หล่อนไม่รู้จักอีกแล้วด้วยสายตาไม่ไว้วางใจระคนหวาดหวั่น น้ำตาแห่งความหวาดกลัวรื้นขึ้นมาคลอขังที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่อีกต่อไป

เหตุการณ์ที่ไม่เคยพบเคยเจอมันกำลังทำให้หล่อนกลัว...กลัวอย่างที่ไม่เคยกลัวอะไรมาก่อนขนาดนี้

พี่กลินท์เป็นอะไร...เขาเป็นอะไรกันแน่!

“ถ้ายังกล้าหนีอีก...เธอจะรู้ว่านรกมีจริง!

เขาชี้หน้าหล่อนเป็นเชิงขู่ ความหวาดกลัวฉายชัดออกมาจากดวงตากลมโตหลังจากได้ยินคำขู่นั้น ดาริการู้ดี...แรงเท่ามดอย่างหล่อนมิอาจสู้กับแรงของราชสีห์เช่นกลินท์ได้แน่ๆ หล่อนจึงทำตามที่เขาสั่งอย่างว่าง่าย ไม่ยอมขยับไปไหน นั่งขดเป็นก้อนกลมจนแทบฝังร่างไปกับผนังพลางมองดูคนที่กลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้วอย่างระแวดระวัง

พอปราบคนฤทธิ์เยอะได้จนมั่นใจว่าหล่อนจะไม่ลุกขึ้นมาพยศอีก กลินท์ก็ล้วงโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดโทรออก เสียงรอสายดังอยู่ไม่เท่าไร ปรายสายก็กดรับ ชายหนุ่มไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไรทั้งนั้น กรอกเสียงลงไปทันที

“ฉันมีอะไรสนุกๆจะให้แกฟัง...ฟังให้ดีๆล่ะ ฟังแล้วจำใส่หัวสมองของแกเอาไว้ว่าถ้าแกยังไม่เลิกยุ่งกับผู้หญิงของฉัน  ใครที่จะต้องเป็นคนรับกรรมที่แกก่อเอาไว้ทั้งหมด!

“แกจะทำอะไร”

ธนานพถามอย่างไม่ไว้ใจ เมื่อมีบุคคลที่สามถูกลากให้เข้ามาเกี่ยวข้อง ยิ่งได้ยินเสียงกลั้วหัวเราะอย่างไม่น่าไว้วางใจจากปรายสาย ชายหนุ่มก็ยิ่งร้อนรน

“แกจะทำอะไรไอ้กลินท์!

“เดี๋ยวก็รู้ ถือสายฟังให้ดีๆก็แล้วกัน”

กลินท์โยนโทรศัพท์ไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงโดยไม่ได้กดวางสาย  ก่อนจะย่ามสามขุมเข้าไปหาร่างอรชรในชุดกระโปรงนอนสีขาว พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกจนเกลี้ยง 

ดาริกามองชายหนุ่มที่กำลังเหวี่ยงเสื้อทิ้งลงข้างเตียงอย่างหวาดผวา หล่อนต้องบังคับเสียงอย่างหนักไม่ให้มันสั่นสะท้านตอนที่ถามเขาออกไป

“พะ พี่กลินท์จะทำอะไร...หระ...หรือคะ”

“ผู้ชายที่พาผู้หญิงเข้าม่านรูด...เธอคิดว่ามาทำอะไรกันล่ะ”

“พี่กลินท์...จะไม่ทำอย่างนั้นใช่ไหมคะ”

“มีเซ็กซ์กับเธอน่ะเหรอ” เขาพูดราวกับนั่นเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องปกติเลยสักนิดในความคิดของดาริกา “ความจริงฉันก็ไม่ค่อยชอบผู้หญิงผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีอย่างเธอเท่าไรหรอกนะ แต่ลองดูสักครั้งก็ไม่เลว...ของฟรีใครไม่เอาก็โง่แล้วจริงไหม”

ใจคนฟังหายวาบ ยังไม่ทันที่ดาริกาจะได้อ้อนวอนขอร้องเขาดีๆ ก็ต้องหวีดร้องอย่างตื่นตระหนก เมื่อคนที่เหลือเพียงแผ่นอกเปล่าเปลือยตามขึ้นมาคว้าเรียวขาขาวนวล ลากทีเดียว หล่อนก็ตกอยู่ภายใต้การครอบครองของร่างสูงใหญ่เป็นที่เรียบร้อย  ไอร้อนจากตัวของเขาไม่ได้ทำให้หล่อนรู้สึกอบอุ่นเหมือนอย่างเคยอีกแล้ว

ตรงกันข้าม...มันกลับสร้างความหนาวเหน็บ เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ  ไม่รู้สึกปลอดภัยยามได้สัมผัสโดนขึ้นมาแทน

ทันทีที่กักหล่อนไว้ในอ้อมแขนได้สำเร็จ กลินท์ก็ก้มลงซุกไซร้ไปตามลำคอขาวผ่อง ดาริกาผวาเฮือก สัมผัสอุกอาจที่หล่อนไม่เคยรู้จักมาก่อนส่งผลให้หล่อนตกใจไม่น้อยทีเดียว

“พี่กลินท์! อย่านะ! อย่าทำดาว!

“ร้องอีก! ร้องดังๆ!

“ปล่อยดาวนะพี่กลินท์ ปล่อยนะ ฮึก...”

ความหวาดกลัวถูกแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาจนหมดสิ้น ดาริกาทุบตีไปที่แผ่นหลังของเขาไม่ยอมหยุดอย่างแรง หวังเพียงอย่างเดียวคือให้เขายอมคืนอิสระให้แก่หล่อน

“ร้องให้ดังๆ!  ร้องให้เพื่อนเธอมันได้ยินชัดๆไปเลยว่าฉันทำอะไรกับเธอบ้าง!

ได้ยินดังนั้น หญิงสาวจึงรู้จุดประสงค์ของเขา...กลินท์ไม่ได้พิศวาสหล่อน เขาตั้งใจพาหล่อนมาที่นี่เพราะอยากเห็นธนานพบ้าคลั่ง หล่อนรู้แล้วว่าตอนนี้เขาไม่มีสติติดอยู่กับตัวเลยสักนิด  เขากำลังโกรธ...โกรธจนหน้ามืด โกรธจนไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันเลวทรามขนาดไหน

เหนือสิ่งอื่นใด กลินท์กำลังใช้หล่อนเป็นเครื่องมือยั่วให้ธนานพโกรธเช่นเดียวกับที่ธนานพทำกับเขา...แต่หล่อนจะไม่ยอมให้เขาใช้หล่อนเป็นเครื่องมือเพื่อแก้แค้นใครทั้งนั้น

“ฮึก...”

เสียงร้องไห้ที่เคยแผดลั่นเงียบกริบลงทันใด  ดาริกาไม่ปริปากร้องประท้วงเขาอีก ปล่อยให้กลินท์ซุกไซร้ไปตามลำคอของหล่อนตามต้องการ  มีเพียงน้ำใสๆที่ไหลอาบแก้มเป็นเครื่องยืนยันเดียวว่าหล่อนเสียใจกับการกระทำของเขามากมายเพียงใด...

ทุกตารางผิวที่จมูกโด่งฝังลงไปมันบดขยี้หัวใจของหล่อนจนไม่เหลือชิ้นดี

พี่กลินท์จะรู้บ้างไหมว่าหล่อนเจ็บปวดขนาดไหน หรือว่าความโกรธมันบังตาจนเขาไม่รู้ตัวว่ากำลังทำร้ายหล่อนอย่างเลือดเย็น

กลินท์หยุดสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ เมื่อรับรู้ถึงความนิ่งจนผิดปกติของคนใต้ร่าง เขายกตัวขึ้นมองก่อนจะเห็นดาริกาประสานสายตากับเขาผ่านม่านน้ำตา ฉับพลันนั้นเองความหงุดหงิดก็ยิ่งทวีคูณ

ดวงตากลมโตที่เหมือนลูกแมวเชื่องๆนั่นมันบอกชัด...หล่อนกำลังอวดดีกับเขา!

“ร้องออกมาเดี๋ยวนี้”

“...”

“ฉันบอกให้ร้องออกมาไง!

พอเห็นหล่อนยังจ้องตาเขากลับราวกับจะท้าทาย สติที่มีอยู่น้อยนิดก็ขาดผึงในทันใด

“ได้...ในเมื่อเธอไม่ยอมร้อง งั้นก็อย่ามาหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน!

ว่าแล้วมือหนาก็กระตุกชุดกระโปรงนอนตัวยาว เพียงครั้งเดียวเท่านั้น...กระดุมทั้งแผงก็ร่วงกราวลงบนพื้น  และก่อนที่กลินท์จะกระชากมันออกจากตัวของหล่อนโดยไม่สนใจว่าคนถูกกระทำจะเจ็บปวดขนาดไหน  ดาริกาก็รีบตระครุบมันไว้อย่างหวงแหนราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในตอนนี้

“ไม่ อย่านะคะพี่กลินท์”

หญิงสาวอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา ยื้อชุดนอนที่กำลังจะถูกเขากำจัดออกไปแน่น แต่แรงอันน้อยนิดของหล่อนหรือจะสู้แรงมหาศาลของคนที่กำลังโกรธอย่างกลินท์ได้ แค่เขาคว้าแขนเล็กๆมาตรึงแน่นกับที่นอน แล้วกระชากทีเดียว ชุดกระโปรงนอนของหล่อนก็หลุดออกจากร่างอย่างง่ายดาย

กลินท์กวาดตามองทั่ว...เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าหล่อนสวย ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องไปทั้งเนื้อทั้งตัว

หากร่างขาวนวลที่ไร้อาภรณ์ปิดบังนี่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรไปมากกว่า...แค้น ชิงชัง และรังเกียจ  ต่อให้หล่อนจะสวยกว่าพราวสิตางศุ์ หรือยั่วยวนใจเขามากกว่านี้อีกสักพันเท่า เขาก็ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น...หล่อนมันก็แค่งูพิษ ต่อให้เลี้ยงดีขนาดไหนก็หันกลับมาแว้งกัดเจ้าของได้ทุกเมื่ออยู่ดี

เขาจะลืมอดีตทุกอย่างไปให้หมด...

แล้วนับจากนี้ไปดาริกาจะเป็นแค่เครื่องมือให้เขาไว้ใช้แก้แค้นไอ้ธนานพเท่านั้น!

กลินท์ฝังหน้าลงบนซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะซุกไซร้ไปตามผิวนวลอย่างรุนแรง  ด้วยจุดประสงค์เดียวคือต้องการทำให้หล่อนร้องไห้...ร้องให้ดังที่สุด ดังไปถึงหูของไอ้คนที่มันถือสายรออยู่ในโทรศัพท์ได้มากเท่าไรก็ยิ่งดี

เพราะเขาอยากจะทำให้มันคลั่ง...คลั่งเหมือนที่เขากำลังคลั่งอยู่ในตอนนี้!

“ดาวเจ็บนะ ฮึก พี่กลินท์! ดาวเจ็บ เจ็บนะ”

ดาริกาเจ็บ...เจ็บจนอดทนไว้ไม่ไหวอีกจึงต้องร้องประท้วงออกมา หล่อนรับรู้ได้ชัดเจนว่าความโกรธแค้นที่เขานำมาลงกับหล่อนมันเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ น้ำอุ่นร้อนไหลตกจากหางตาไม่ได้หยุด ไม่รู้ว่าหล่อนจะต้องทนรับกับความโหดร้ายของกลินท์ไปอีกนานเท่าไร...เขาจะหยุดหรือไม่ แล้วมันจะไปหยุดที่ตรงไหน หล่อนได้แต่คิดอย่างหวาดกลัว

 “ปล่อยดาว...”

หญิงสาวขอร้องเขาเจือเสียงสะอื้นอย่างอ่อนแรง พยายามดึงข้อมือของตัวเองออกจากมือใหญ่ หากมันช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน เมื่อคนที่จับหล่อนตรึงไว้มีพละกำลังมหาศาล  ดาริกาดิ้นรนไม่หยุด ดิ้นจนเหนื่อยเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยหล่อนเป็นอิสระเสียทีนึง กระทั่งกลินท์ค่อยๆเคลื่อนจมูกลงมาอยู่ตรงแอ่งชีพจร แล้วกำลังจะลากต่ำลงไปยังเนินอก  หล่อนก็หลับตาแน่นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่หลั่งรินลงมาไม่ขาด...ไม่ว่าหนทางนี้มันจะไปสุดอยู่ที่ตรงไหน หล่อนก็ไม่อยากรับรู้ทั้งนั้น เพราะสิ่งที่เขาทำมันช่างเลวร้ายสิ้นดี

ความอ่อนเพลียค่อยๆเข้ามายึดครองร่างกายทีละน้อย จนดาริกาไม่มีปัญญาแม้แต่จะห้ามปรามให้เขาฟังได้อีก มือที่เคยทุบตีไปที่แผ่นหลังสีแทนจึงผ่อนแรงลง  ไม่นานสติที่เคยมีอยู่ครบถ้วนก็ถูกความเหนื่อยล้าทำให้เลือนรางไปเรื่อยๆ

หากก่อนที่สติจะดับวูบและหายไปนั้น สำนึกสุดท้ายที่ดาริกาจำได้ขึ้นใจคือความเจ็บปวดเหลือคณา...ไม่ใช่ที่ร่างกาย

แต่เป็นที่หัวใจ...หัวใจของหล่อนกำลังแหลกสลายไปพร้อมกับภาพของผู้ชายใจดีที่ชื่อกลินท์ในวันวาน

เมื่อเสียงร้องขาดหาย คนใต้ร่างนิ่งไปได้สักพัก  กลินท์จึงยกตัวขึ้นมามอง เห็นเจ้าของใบหน้านวลซีดไร้สีเลือดหมดสติไปแล้วจึงคลี่ยิ้มร้ายออกมา ร่างสูงใหญ่ผละจากร่างบางมานั่งลงที่ปรายเตียง  เอื้อมคว้าโทรศัพท์ที่กระเด็นตกไปอยู่บนพื้นมาแนบหู ก่อนจะกรอกเสียงลงไปอย่างอารมณ์ดี

 “แย่จัง เพื่อนแกกลัวจนสลบไปแล้วว่ะ”

“ไอ้กลินท์! ดาวไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้! มึงอย่ายุ่งกับเพื่อนกู!

ธนานพบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด  เดินพล่านไม่หยุดตั้งแต่ได้ยินเสียงของดาริกา  เขาเป็นห่วงเพื่อนอย่างสุดหัวใจ...เสียงร้องไห้อ้อนวอนของหล่อนมันยังดังติดหูมาถึงตอนนี้ เขาอาจจะเลว...แต่ไม่เลวพอจะปล่อยให้เพื่อนของตัวเองถูกไอ้หน้าไหนมารังแกโดยที่มีตัวเขาเป็นต้นเหตุ

“ถ้ากูจะเอา ...หมาขี้เรื้อนตัวไหนก็หยุดกูไม่ได้ทั้งนั้น!

“ถ้ามึงแตะต้องดาวแม้แต่นิดเดียว! กูจะฆ่ามึง! มึงได้ยินไหมไอ้กลินท์ กูจะฆ่ามึง!

“หึ...เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ”

กลินท์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่อง ปล่อยให้คนปลายสายร้อนใจไม่เป็นอันกินอันนอนด้วยความสะใจ ดวงตาสีดำสนิทเหลือบไปมองหญิงสาวบนเตียง เห็นเนื้อตัวเปล่าเปลือยของหล่อนแล้วมือหนาก็คว้าผ้าห่มขึ้นคลุม

ร่างอ้อนแอ้นมีส่วนเว้าส่วนโค้งที่เขาได้สัมผัสเมื่อครู่ก่อนทำให้รู้ว่าดาริกาไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็กๆอีกต่อไป  หล่อนเติบโตเป็นสาวสะพรั่งเต็มวัย...พร้อมทุกอย่างสำหรับความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างหญิงชาย  แม้รูปร่างของหล่อนอาจจะเปลี่ยนแปลงไปตามกายภาพ หากหน้าตาของหล่อนไม่เปลี่ยนไปจากเดิมสักเท่าไร ปากนิด จมูกหน่อย จิ้มลิ้มพริ้มเพราอย่างไรก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

เพียงแต่ตอนนี้เขาแค่ไม่รู้สึกว่าอยากจะทนุถนอมปกป้องแม่ตุ๊กตากระเบื้องนี่อีกแล้ว...

เมื่อก่อน...ดาริกาอาจจะเคยทำให้เขารักใคร่และเอ็นดู

แต่น่าเสียดายที่วันนี้ แม้แต่ความปราณี...เขาก็จะไม่หลงเหลือให้หล่อนอีกต่อไป!






Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 11 : บทที่ ๑๐ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11150 , โพส : 23 , Rating : 100% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 23 : ความคิดเห็นที่ 2434
อ่านละอารมณ์สวรรค์เบี่ยงมาก ไรท์เขียนดีนะ เเต่พระเอกโง่นานไปอะขัดอารมณ์
Name : _wpdm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _wpdm [ IP : 223.207.229.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 พฤษภาคม 2559 / 00:58
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1985
เว่อร์จัง คิดได้แค่นี้หรอ =_= อ่านแล้วเสียใจกับทุกๆพล็อตเรื่องและอารมณ์ ทำไมต้องให้พระเอกเป็นผีบ้าป่าตอง สงสัยเราไม่เหมาะกับแนวนี้จริงๆ แต่ไรต์ก็เขียนดีในแนวนี้แหละ
Name : Mylina < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mylina [ IP : 122.155.45.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2559 / 23:53
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1699
อิกลินท์ไปตายซะ
Name : ชะนี [ IP : 103.26.23.218 ]

วันที่: 9 พฤษภาคม 2559 / 22:34
# 20 : ความคิดเห็นที่ 676
ความรักทำให้คนตาบอดจริงๆ
แต่รัก รึว่าหลงกันแน่ หัวปักหัวปำขนาดนี้
Name : มายเมจิ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มายเมจิ [ IP : 171.4.28.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2559 / 13:39
# 19 : ความคิดเห็นที่ 319
พระเอกกินหญ้าแทนข้าวเร้อ???
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 124.120.93.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 23:16
# 18 : ความคิดเห็นที่ 102
ต่ออีกน๊าาา
Name : maiow-jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maiow-jung [ IP : 1.47.139.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2559 / 06:36
# 17 : ความคิดเห็นที่ 101
น่าสงสารดาริกาToT
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 202.137.156.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2559 / 02:30
# 16 : ความคิดเห็นที่ 97
เกลียดนายคนนี้จริงๆโง่จนไม่ลืมหูลืมตา
Name : เมเปิ้ล [ IP : 171.97.86.65 ]

วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 21:18
# 15 : ความคิดเห็นที่ 96
อยากเปลี่ยนพระเอกมากค่ะตอนนี้ แงงงง คนที่ทั้งเลวทั้งโง่แบบนี้ทำไมได้คู่กับหนูดาวล่ะ
PS.  คุณน่ะมีความฝันมั้ย... แล้วความฝันนั่นน่ะคุณมั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นความฝันของคุณ ไม่ใช่ความฝันที่คนอื่นยัดเยียดมาให้คุณ...
Name : Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ [ IP : 180.180.195.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 21:11
# 14 : ความคิดเห็นที่ 95
รอออออๆๆๆๆๆๆ ><
Name : peangrak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ peangrak [ IP : 27.145.135.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 20:20
# 13 : ความคิดเห็นที่ 94
กลินท์เลวมากอ่ะ ทำไมโง่แบบนี้ ฮือออ สงสารดาวมาก
PS.  Do whatever I want :)
Name : PM N I < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PM N I [ IP : 223.24.14.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 20:09
# 12 : ความคิดเห็นที่ 93
รอค่าาาาาาา ฮืออออออออ
Name : yingxmin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yingxmin [ IP : 49.230.210.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 20:03
# 11 : ความคิดเห็นที่ 90
รอนะคะ
PS.  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถ้ามีสติและรอยยิ้ม เราจะผ่านไปได้อย่างแน่นอน
Name : หงษ์ปีกราตรี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หงษ์ปีกราตรี [ IP : 182.52.127.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 19:17
# 10 : ความคิดเห็นที่ 89
อยากอ่านแล้ววววว ฮืออออ
Name : Belle Benjapha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Belle Benjapha [ IP : 110.77.152.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 13:25
# 9 : ความคิดเห็นที่ 88
ไม่อยากให้พี่น้องได้ผู้ชายคนเดียวกันเลยย
Name : aey_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aey_devil [ IP : 182.232.47.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 11:48
# 8 : ความคิดเห็นที่ 87
ไรท์ไม่อยากให้พี่น้องได้ผู้ชายคนเดียวกันเลยค้ะเรื่องที่เเล้วพี่ย้องก้อได้ผู้ชายคนเดียวกัน
Name : aey_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aey_devil [ IP : 49.230.222.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 11:42
# 7 : ความคิดเห็นที่ 86
อยากอ่านอ่าไรท์ มาเร็วน้าาาา
Name : โอตาคุไทยเเลนด์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอตาคุไทยเเลนด์ [ IP : 49.230.240.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 08:32
# 6 : ความคิดเห็นที่ 85
กลินทร์คนนี้โง่แล้วยังเหมือนหมาบ้าพาลเขาไปทั่วช่วงนี้ยิ่งเข้าหน้าแล้งไม่มีหญ้ากินหล่ะสิเลยพาลมาเร็วๆนะครับรออ่านยู่
Name : visr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ visr [ IP : 49.237.172.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 08:13
# 5 : ความคิดเห็นที่ 84
อยากอ่านเเบ้วววววว รอนะค้าาาา
Name : yingxmin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yingxmin [ IP : 49.230.210.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2559 / 05:52
# 4 : ความคิดเห็นที่ 82
มาต่อเลยได้มั้ยยย อยากอ่านนนน
Name : maiow-jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maiow-jung [ IP : 1.46.133.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 21:21
# 3 : ความคิดเห็นที่ 80
ต่อเลยได้ไหมคะ เกลียดนายกลินมากมายเลยอ่ะ ทำไมไม่รังเกียจคู่หมั้นตังเองที่ไม่รู้จักพอ แต่มาโทษคนที่ต้องปิดบังเพราะกลัวคนหน้าโว่จะเสียใจแล้วกลัวยายไม่รู้จักพอขู่ไว้
Name : เมเปิ้ล [ IP : 61.90.80.17 ]

วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 21:00
# 2 : ความคิดเห็นที่ 79
ต่อเลยได้ไหมคะ เกลียดนายกลินมากมายเลยอ่ะ ทำไมไม่รังเกียจคู่หมั้นตังเองที่ไม่รู้จักพอ แต่มาโทษคนที่ต้องปิดบังเพราะกลัวคนหน้าโว่จะเสียใจแล้วกลัวยายไม่รู้จักพอขู่ไว้
Name : เมเปิ้ล [ IP : 61.90.80.17 ]

วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 21:00
# 1 : ความคิดเห็นที่ 78
มาต่อเลยได้มั้ย ไม่เอาตัวอย่างมันค้างไป เธอก็รู้ว่าหัวใจมันอยู่ที่เธอหมดแล้วตอนนี้ อ๊ากก ค้างแรงมาก
Name : ma112237 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ma112237 [ IP : 64.233.173.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 19:32
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android