คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 10 : บทที่ ๙ 100%


     อัพเดท 26 มี.ค. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 17 Overall : 369,830
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 10 : บทที่ ๙ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10457 , โพส : 22 , Rating : 98% / 11 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




บทที่ ๙

 “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่”

กลินท์เปิดปากถามทันทีที่ก้าวนำหล่อนเข้ามาในห้อง

ชาริสาคือหญิงสาวที่เขาเจอตอนเรียนปริญญาโทที่อังกฤษ หล่อนเป็นคนไทยคนเดียวที่เขารู้จักตอนอยู่ที่นั่น อีกทั้งยังเป็นเพื่อนที่เขาสนิทด้วยที่สุดในกลุ่มเนื่องจากหล่อนเป็นคนชาติเดียวกันกับเขา เป็นคนเดียวที่เขาสามารถใช้ภาษาบ้านเกิดด้วยได้  กลินท์ยอมรับว่ามีหล่อนอยู่เคียงข้างทำให้เขาหายเหงาได้ไม่น้อย...ถึงแม้ว่าบางครั้งเขาอาจจะต้องปวดหัวอยู่บ้างเวลาที่พราวสิตางศุ์เจอกับหล่อนแล้วชอบทำท่าเขม่นใส่กันก็ตาม

“ฉันไปหาคุณที่บ้านมา แต่แม่ของคุณบอกว่าคุณยังไม่ได้กลับบ้านเลย  จำได้ว่าก่อนกลับไทย คุณเคยเปรยไว้ว่าจะมาที่เชียงใหม่ เลยลองมาหาคุณที่นี่ดูน่ะเผื่อจะเจอ ว่าแต่...นี่ยังไม่ได้บอกแม่อีกเหรอว่าคุณกลับมาแล้ว”

ชาริสาถาม ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของกลินท์

“ยัง แต่ป่านนี้ท่านคงจะรู้จากคุณแล้วล่ะ” พอนึกถึงคำถามหลากหลายที่เขาต้องเตรียมตอบผู้เป็นแม่ ชายหนุ่มก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที

“ว่าแต่คุณเถอะ...มาหาผมถึงที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่า”

ชาริสาชะงักไปเล็กน้อย...ไม่กล้าบอกว่าหล่อนตามมาถึงที่นี่ ก็เพราะอยากจะเห็นหน้าเขาให้หายคิดถึง อาทิตย์นึงที่ไม่มีกลินท์อยู่เคียงข้าง หล่อนรู้สึกชัดว่าชีวิตมันขาดอะไรไปบางอย่าง...

สำหรับเขา หล่อนอาจจะเป็นเพื่อนสนิท แต่สำหรับหล่อน...กลินท์เป็นมากกว่านั้น

เป็นมาตั้งนานแล้ว...ตั้งแต่วันแรกที่หล่อนเจอกับเขา

“ฉันเอามายูเอสบีที่ยืมไปมาคืนน่ะ”

หล่อนวางสิ่งที่เพิ่งล้วงขึ้นมาจากกระเป๋าถือแบรนด์เนมลงบนโต๊ะทำงานของกลินท์ ข้ออ้างเดียวที่สามารถนำพาหล่อนมาพบกับเขาในวันนี้ หากทันทีที่ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเห็นพวงกุญแจที่ห้อยติดอยู่กับเจ้ายูเอสบีนั่น ตาคมก็ลุกวาบ...เพราะไอ้ตุ๊กตาถักนี่มันเตือนให้เขานึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของคนให้ที่เขาเพิ่งอาละวาดใส่ไปเมื่อครู่ก่อน ความโมโหและเดือดดาลมันยังค้างคามาจนบัดนี้

กลินท์ไม่รู้ว่าผิดหวังกับเจ็บใจ...ความรู้สึกไหนมันมีมากกว่ากัน แต่ที่รู้แน่ๆคือเขาจะไม่มีวันมองดาริกาด้วยความเมตตาเอ็นดูเหมือนในวันวานอีกแล้ว!

ไม่มีวัน!

“แล้วคู่หมั้นของคุณไปไหนเสียล่ะ เค้ารู้ไหมว่าคุณมาอยู่ที่นี่น่ะ”

“...”

“กลินท์ ฟังฉันอยู่หรือเปล่า”

“...”

“กลินท์...เฮ้!

ชาริสาดีดนิ้วเรียก กลินท์ถึงได้รู้สึกตัว ชายหนุ่มย่นหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะถามหล่อนกลับ

“เมื่อกี้คุณว่าไงนะริสา”

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ทำหน้าตาเสียน่ากลัวเชียว”

“เปล่าหรอก พอดีมีเรื่องอะไรให้คิดนิดหน่อยน่ะ ความจริงคุณไม่น่าลำบากเลยนะ ไว้ผมกลับไปกรุงเทพฯเมื่อไร  คุณค่อยเอามาคืนก็ได้”

ได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ชาริสาก็อดน้อยใจขึ้นมาไม่ได้...จะไม่ให้น้อยใจได้อย่างไร เขาพูดราวกับถ้าไม่มีธุระก็ไม่อยากเจอหล่อนเสียอย่างนั้น

“กลับจากอังกฤษมาได้  คุณไม่คิดจะติดต่อเพื่อนฝูงเลยหรือไงกลินท์  อัลเบิร์ตกับจอห์นถามฉันไม่หยุดว่าฉันติดต่อคุณได้ไหม คุณเล่นหายไปเป็นอาทิตย์ ไม่ส่งข่าวบอกเพื่อนเลยสักคน”

“โทษทีนะริสา แต่ช่วงนี้ผมกำลังยุ่ง  มีปัญหาให้ต้องจัดการตลอด ทั้งเรื่องงานแล้วก็เรื่องส่วนตัวด้วย”

“ปัญหาที่ว่าใช่เด็กคนเมื่อกี้หรือเปล่า” คำถามนั้นทำให้คนถูกซักปิดปากเงียบ แต่ยิ่งเขาไม่ตอบ หล่อนก็ยิ่งอยากรู้ “เด็กคนนั้นเป็นใคร”

“น้องสาวของเดือน”

“แล้วคุณไปทำรุนแรงกับน้องสาวของเค้าอย่างนั้น คู่หมั้นคุณไม่โกรธคุณแย่เลยเหรอ” เห็นอาการเงียบงันกับสีหน้าของเขาแล้ว ชาริสาจึงพอจะเดาออก “อย่าบอกนะว่าคุณกำลังมีปัญหากับคู่หมั้นของคุณอยู่น่ะ”

ความเคร่งเครียดที่ปรากฎบนใบหน้าคมตอบคำถามของหล่อนได้เป็นอย่างดี ชาริสาไม่อยากยอมรับ...ว่าหล่อนกำลังดีใจ แต่หล่อนรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ทุกครั้งที่เห็นพราวสิตางศุ์บินมาหากลินท์ทีไร หล่อนต้องหาทางเลี่ยงไปพบเขากับคู่หมั้นสาวตลอด เพราะไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ ไม่อยากรับรู้ว่าทั้งสองคนรักกันแค่ไหน

“ฉันกลับดีกว่า ความจริงว่าจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นเสียหน่อย เห็นคุณมีเรื่องเครียดแบบนี้แล้ว คิดว่าคุณคงทานอะไรไม่ลง”

ชาริสาลุกขึ้น พลางหยิบกระเป๋าที่วางแนบอยู่บนตักขึ้นคล้องไหล่เตรียมตัวกลับเมื่อดูออกว่ากลินท์คงไม่มีอารมณ์จะออกไปกินข้าวกับหล่อนตอนนี้  ชายหนุ่มจึงรีบออกตัวบอกหล่อน

“ขอโทษด้วยนะริสา ไว้วันหลังผมจะโทรนัดคุณออกไปทานข้าว วันนี้คงไม่สะดวกเท่าไร”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ แล้วเจอกันวันหลัง ฉันคงอยู่เที่ยวที่นี่อีกหลายวัน คุณสะดวกวันไหน โทรมาก็แล้วกัน”

กลินท์รับคำ มองส่งร่างระหงของผู้เป็นเพื่อนจนหายลับออกไปนอกห้องแล้วจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนกายลงพิงพนักเก้าอี้ เขาไม่ได้อยากจะทำตัวไร้มารยาทกับเพื่อน แต่วันนี้คงยังไม่พร้อมจะพบหรือพูดคุยกับใครจริงๆ เหตุการณ์รุนแรงเมื่อครู่ก่อนเป็นข้อพิสูจน์ได้อย่างดี  หากใครเข้าใกล้เขาเกินสิบเมตรในตอนนี้  คงไม่แคล้วต้องโดนระเบิดอารมณ์ของเขาไปด้วยอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มรู้ตัวดี...เขาเป็นคนเก็บอารมณ์และอดทนเก่ง แต่เมื่อไรก็ตามที่ความอดทนอดกลั้นนั่นมันระเบิดออก ทุกอย่างก็จะพินาศย่อยยับลงในพริบตา

เหมือนกับดาริกาที่กล้าเข้ามายั่วโทสะของเขาถึงที่!

ว่าแล้วตาคมกล้าก็เผลอเหลือบไปมองพวงกุญแจเจ้าปัญหา...ตัวแทนของต้นเหตุที่ทำให้อารมณ์ของเขาคุกรุ่นอยู่ในตอนนี้  มือหนาคว้ามันขึ้นมาบีบแน่นด้วยแรงโมโหราวกับตุ๊กตาตัวนี้คือตัวแทนของใครบางคนที่เขาชิงชังอย่างสุดขั้วหัวใจ

คำว่า อภัย...เขาสามารถให้ใครก็ได้ทั้งนั้น

แต่ต้องไม่ใช่คนทรยศหักหลังอย่างดาริกา!

 

 

ดาริกาปิดประตูรั้วบ้าน หากยังไม่ทันจะก้าวเดินไปยังหน้าปากซอยเพื่อขึ้นรถสองแถวไปเรียนเช่นทุกวัน รถยนต์สัญชาติยุโรปสีดำเงาก็เคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านท่ามกลางความสนเท่ห์ของหล่อนเสียก่อน  หญิงสาวหยุดมองมันด้วยความฉงนอยู่ครู่ใหญ่ จวบจนเจ้าของรถเปิดประตูลงมา  ความสงสัยก็แปรเปลี่ยนเป็นยินดีปรีดาทันใด

“พี่กลินท์”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนไหวระริกด้วยความดีใจ ดาริกามองร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มของกลินท์ไม่วางตา

เจ็ดปีที่ไม่ได้เห็น เขาเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน  หล่อนจำได้ว่าก่อนจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ รูปร่างของกลินท์ไม่ได้สูงใหญ่เท่านี้ กลับมาอีกทีเขาก็สูงกว่าหล่อนเสียมากมาย แค่มองด้วยตาเปล่า...หล่อนก็พอจะเดาได้ว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยสูทนั่นคงล่ำสันไปด้วยหมัดกล้ามอย่างไม่ต้องสงสัย ไหนจะผิวสีแทนอันแสนสุขภาพดีและใบหน้าคมสันชัดเจนนั่นอีก

จากเด็กหนุ่มสูงโปร่งกลายเป็นชายหนุ่มสูงใหญ่เต็มวัย ดูภูมิฐาน สะอาดสะอ้านหมดจดทั้งหน้าตาและผิวพรรณ...น้อยคนนักที่จะละสายตาจากผู้ชายที่มากล้นไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างเขาไปได้

แต่ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปอย่างไร ดาริกาก็ยังคงชอบมองดวงตาสีรัตติกาลอันแสนคมกริบนั่นอยู่ดี แม้ว่าตอนนี้เขาจะใช้ดวงตาดุจตาเหยี่ยวคู่นั้นมองมายังหล่อนอย่างชิงชังรังเกียจก็ตามที...

ก้าวลงจากรถได้ กลินท์ก็เหลือบไปมองร่างบางในชุดนักศึกษาที่ดูแปลกตาไม่น้อย  เหตุการณ์เมื่อวานยังสร้างความขุ่นเคืองให้เขาไม่หาย แค่เห็นหน้าหล่อน เขาก็หงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และยิ่งเห็นชัดว่าดาริกากำลังจ้องมองมาด้วยสายตาเทิดทูนบูชาเหมือนกับที่เขาเคยได้รับจากหล่อนอยู่เป็นนิจ กลินท์ก็ยิ่งไม่ชอบ...ต่อให้หล่อนยังมองเขาด้วยสายตาชื่นชมดังเดิมแล้วอย่างไร 

เขาไม่มีวันที่จะหันกลับไปมองหล่อนด้วยสายตาเอ็นดูเหมือนเดิมอีกแล้ว!

 “ฉันมาหาเดือน”

เสียงห้วนดุจมะนาวไม่มีน้ำดึงสติของดาริกาให้กลับมาอยู่กับตัว หล่อนรีบปรับสีหน้าที่เผลอหลุดออกไปให้เขาเห็นเป็นปกติ ก่อนตอบ

“พี่เดือนไม่อยู่ค่ะ”

“ไปไหน”

“กลับกรุงเทพฯไปแล้วค่ะ”

หัวคิ้วเข้มของคนฟังย่นเข้าหากันจนยุ่งราวกับไม่พอใจในคำตอบ ดาริกาเห็นแล้วอดขนลุกขึ้นมาไม่ได้ หล่อนยังจำระเบิดลูกย่อมที่เขานำมันมาลงกับหล่อนเมื่อวานได้ขึ้นใจ...หากอยู่ให้เขาเห็นหน้านานกว่านี้อีกนิด คงไม่พ้นโดนเขาพาลใส่ไปด้วย...

พี่กลินท์คนนี้ไม่เหมือนพี่กลินท์คนเก่าอีกแล้ว หล่อนรู้ดี

ดาริกาจึงอาศัยจังหวะที่บทสนทนาขาดหาย รีบเอ่ยลากับเขาเพื่อปลีกตัวออกมา

“ถ้าพี่กลินท์ไม่มีอะไรแล้ว ดาวขอตัวก่อนนะคะ”

“เห็นหน้าฉันก็รีบเดินหนี กลัวจะสำนึกผิดไม่ทันหรือยังไง”

ก้มหัวเดินผ่านเขาไปอย่างมีมารยาทได้ไม่เท่าไร หล่อนก็ต้องชะงักฝีเท้าเพราะประโยคนั้นประโยคเดียว ดาริกามั่นใจว่านั่นมันไม่ใช่คำถาม...แต่มันคล้ายกับคำถากถางกลายๆ หากหล่อนก็ยังข่มใจหันกลับไปตอบเขาอย่างเป็นปกติ  ไม่นำพาต่อคำพูดหาเรื่องที่กลินท์เริ่มรวนใส่

“เปล่าค่ะ แต่ดาวต้องรีบไปเรียน”

“งั้นแปลว่าเธอก็ไม่เคยสำนึกผิดเลยสินะ”

“ถ้าดาวบอกว่าดาวไม่เคยคิดจะโกหกพี่กลินท์เลย พี่กลินท์จะเชื่อดาวไหมคะ”

“ไม่เชื่อ”

เสียงแข็งๆที่สวนกลับมาทันควันทำให้คนฟังเจ็บแปลบ หล่อนไม่น่าถาม...หาเรื่องให้ตัวเองเจ็บปวดแท้ๆ  น่าจะรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าคำพูดของหล่อนมันกลายเป็นสิ่งที่เชื่อถือไม่ได้นับตั้งแต่ที่เขาเข้าใจว่าหล่อนทรยศหักหลัง

แม้ว่าเขาจะเชื่ออย่างนั้น...แต่ดาริกาก็ยังอยากยืนยันให้เขาฟังอีกหน

“แต่ดาวไม่เคยโกหกพี่กลินท์เลยนะคะ ไม่เคย...”

ดวงตาคมของคนฟังวาวโรจน์ เขาต้องพูดอย่างไร ต้องงัดหลักฐานอะไรมาสู้ หล่อนถึงจะคิดได้เสียทีว่าเขาไม่ได้โง่!

เธอเป็นเด็กแบบไหนกันแน่นะดาริกา  กล้าพูดปดพูดโกหกได้หน้าด้านๆ

พี่กลินท์...

 “ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าใต้ใบหน้าซื่อๆของเธอ เธอซ่อนความเลวร้ายไว้มากมายขนาดไหน!”

ในสายตาพี่กลินท์ ดาวเลวขนาดนั้นเลยหรือคะ

ความน้อยใจฉายชัดบนตากลมโตของคนถาม หากกลินท์หาได้ใส่ใจ...ต่อให้หล่อนจะเสียใจหรือน้อยใจมากกว่านี้อีกสักกี่ร้อยเท่า เขาก็ไม่มีวันจะแลตาไปมอง

น้อยใจแล้วอย่างไร  เสียใจแล้วทำไม  มันได้ครึ่งของความรู้สึกเจ็บใจที่เขาต้องเจอได้ไหมเล่า!

“เธอน่าจะลองถามตัวเองดูนะ เผื่อจะได้คำตอบที่อยากรู้ เพราะถ้าถามฉัน ฉันก็คงตอบได้อย่างเดียวว่าเลว...เลวมาก!

กลินท์เน้นที่คำท้ายให้หล่อนได้ยินอย่างชัดเจน ไม่อนาทรว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร จะเจ็บปวดแค่ไหนที่ได้ยินคำนั้นออกมาจากปากของเขา

ดาริกามองเขาอย่างเสียใจ ไม่อยากเชื่อว่าคำพูดนั้นจะหลุดออกจากปากของผู้ชายที่ชื่อว่ากลินท์ โภคโยดม...คนที่ครั้งหนึ่งเคยบอกว่าจะไม่ทิ้งหล่อนไปไหน เคยสัญญาว่าจะรักและดูแลหล่อนดุจน้องสาวเช่นนี้ตลอดไป

แต่ตอนนี้เล่า...เขาพูดประหนึ่งว่าเขาไม่เคยรู้จักหล่อนมาก่อนกระนั้น

คำสัญญานั่นก็คงไม่ต่างอะไรจากลมปากคน...ไม่ใช่สิ่งสำคัญ คิดจะเปลี่ยนเมื่อไรก็ย่อมได้ทั้งนั้น ก็เหมือนกับตัวเขาในตอนนี้ที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน...จากหน้ามือเป็นหลังมือ

“ไม่ว่าพี่กลินท์จะคิดอย่างไร แต่ดาวยืนยันได้...ดาวไม่เคยคิดจะโกหกพี่กลินท์ ไม่เคยคิดที่จะทรยศพี่กลินท์  ไม่เคยคิดเลยสักครั้ง...ไม่เคย”

“ผู้ร้ายปากแข็ง!

กลินท์กระชากแขนเล็กมากำแน่นด้วยแรงโมโห ยิ่งดาริกาปฏิเสธเท่าไร เขาก็ยิ่งเดือดดาล...เขาเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบหักหลัง แล้วยิ่งหล่อนยังมาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จให้ฟัง ความเกลียดชังมันก็ยิ่งพอกพูน!

“การที่เธอไม่คิดจะปริปากฉันเรื่องที่ไอ้เลวนั่นมายุ่งกับเดือน มันแปลความหมายได้ว่าเธอต้องการช่วยมันปกปิด แล้วการปกปิดมันก็หมายรวมถึงการโกหก แค่เธอไปเป็นไม้กันหมาให้มันกับเดือนไปเที่ยวไหนต่อไหนโดยที่ไม่เคยคิดจะบอกให้ฉันรู้เลยสักคำมันก็เรียกว่าหักหลังได้แล้ว!

“พี่กลินท์ ดาวเจ็บนะคะ”

ดาริกานิ่วหน้าบอกเขา หล่อนรู้สึกชัดว่าแรงที่รัดรอบท่อนแขนมันแน่น...แน่นจนเดาได้ว่าหากเขาปล่อยแขนของหล่อนออกจากอุ้งมือเมื่อไร มันต้องขึ้นรอยห้านิ้วอย่างไม่ต้องสงสัย

“เจ็บงั้นเหรอ...เจ็บเท่านี้มันยังไม่ถึงครึ่งที่ฉันเจ็บเลยนะดาริกา”

“พูดกันดีๆก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องใช้กำลัง”

หล่อนรีบบอก เมื่อเขาไม่ยอมลดแรงที่กำแขนของหล่อนลงแต่อย่างใด

“เด็กเจ้าเล่ห์อย่างเธอพูดด้วยดีๆไม่ได้หรอก ต้องใช้กำลังเค้นเอาความจริงอย่างนี้แหละถึงจะเหมาะสม”

“แต่คุณพ่อเคยบอกดาวว่าสุภาพบุรุษที่ดีไม่พึงทำร้ายผู้หญิง”

“ฉันเป็นสุภาพบุรุษกับผู้หญิงทุกคน...ยกเว้นเธอ!

ดาริกาเห็นชัด...ดวงตาสีดำสนิทที่จ้องตรงมายังหล่อนมันเต็มไปด้วยความชิงชัง มันไม่ใช่ความเอ็นดูเหมือนอย่างเคยอีกแล้ว พลันความแปลบปลาบก็ปรากฏขึ้นในอก เสียดแทงหัวใจทั้งดวงของหล่อนจนย่อยยับ

“ไม่จริงหรอกค่ะ เมื่อก่อนพี่กลินท์เคยเป็นสุภาพบุรุษกับดาวเสมอ เป็นพี่ชายที่แสนดีของดาวมาตลอด...พี่กลินท์เคยเอ็นดูมากกว่านี้ รักและเมตตาอาทรดาวมากกว่านี้ร้อยเท่าพันเท่า แต่พอมาวันนี้...ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป”

“เพราะเมื่อก่อนฉันเข้าใจว่าเธอเป็นเด็กดีต่างหาก เห็นหน้าซื่อๆตาใสๆ...ใครจะไปรู้ว่าโตขึ้นมา  เล่ห์เหลี่ยมจะแพรวพราวเสียขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าเธอจะกล้าหักหลังฉัน  แม้แต่ความใจดีสักเศษเสี้ยว...เธอก็จะไม่มีวันได้มันจากฉันเลยดาริกา!

ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าดุดันของกลินท์บ่งชัดว่าเขาหมายความตามที่พูดทุกคำ ดาริกาเจ็บไม่น้อยเลยทีเดียว ถ้าเขากำลังโกรธ...หล่อนก็โมโหเช่นกันที่ถูกเขากล่าวหาอย่างไม่มีมูลเช่นนี้

“ดาวก็ไม่คิดเหมือนกันว่าโตขึ้นมาพี่กลินท์จะงี่เง่าได้ขนาดนี้”

“ว่าไงนะ”

“ถ้าดาวรู้ว่าพี่กลินท์จะไม่เชื่อในสิ่งที่ดาวอธิบายเลย ดาวก็คงไม่เสียแรงอธิบายให้เหนื่อยตั้งแต่แรก”

“ดาริกา!

กลินท์กัดฟันกรอดด้วยความโมโห กระชากแขนหล่อนเข้ามาใกล้  เด็กอะไร...ร้ายกาจนัก เถียงผู้ใหญ่คำไม่ตกฟาก อย่างนี้มันต้องจับสั่งสอนเสียให้เข็ด!

หากก่อนที่เขาจะจับร่างบางในอุ้งมือเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอนให้สาแก่ใจ เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มที่มาหยุดไม่ห่างจากบริเวณที่กลินท์และดาริกายืนอยู่ทำให้เขาจำต้องปล่อยมือออกจากแขนเรียวเสลาที่อยากจะบีบให้แหลกด้วยความไม่เต็มใจ

โชคดีที่วันนี้ปวินทร์ตัดสินใจมารับดาริกาไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เห็นกับตาว่าเพื่อนของเขากำลังถูกใครบางคนคุกคามอยู่  ชายหนุ่มผู้นั่งคร่อมอยู่บนรถบิ๊กไบค์คันโปรดถอดหมวกกันน๊อคออก ก่อนจะปรายตามองชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

“มีอะไรหรือเปล่าดาว”

“ไม่มีอะไรหรอก รีบไปเรียนกันเถอะ”

ดาริการีบบอก เมื่อได้ยินน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความคุกคามของเพื่อน  หันกลับมามองคนตรงหน้าอีกที ก็เห็นกลินท์ยังยืนจ้องมายังหล่อนด้วยสายตาชิงชังดังเดิม  ดาริกาถอนหายใจเล็กน้อย ไม่คิดจะอ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขาอีก แล้วเลือกจะบอกลาเขาแทน 

“ดาวไปเรียนก่อนนะคะ”

“เดี๋ยว”

หากยังไม่ทันที่จะก้าวขึ้นรถ เสียงทุ้มต่ำก็ลอยมาหยุดขาทั้งสองข้างของหล่อนไว้ได้เสียก่อน ดาริกาหันไปมองเขา ก่อนจะเห็นสิ่งที่กลินท์เพิ่งล้วงจากกระเป๋ากางเกงมายื่นให้หล่อน

“เอาไอ้นี่คืนไป”

หญิงสาวจับจ้องพวงกุญแจที่อยู่ในมือของเขานิ่ง หล่อนจำได้...มันเป็นพวงกุญแจตุ๊กตาถักที่หล่อนทำให้เขาก่อนที่เขาจะไปเรียนต่ออังกฤษ ของขวัญชิ้นแรกและชิ้นเดียวที่หล่อนทำให้กลินท์  พอนึกได้ว่าเขาเอามาคืนหล่อนด้วยเหตุผลอะไร หัวใจที่บอบช้ำอยู่แล้วก็ยิ่งร้าวระบมขึ้นกว่าเดิม

นี่เขาเกลียดหล่อนจนถึงขนาดไม่คิดจะเก็บของขวัญของหล่อนไว้เป็นเสนียดต่อตัวเขาเลยหรือ...

เขาคิดจะตัดขาดจากหล่อนจริงๆแล้วใช่ไหม...

“มันเป็นของพี่กลินท์ ถ้าพี่กลินท์ไม่อยากได้ก็ทิ้งมันไปเถอะค่ะ”

“ก็ดี เพราะฉันก็ไม่ได้อยากจะเก็บไว้นักหรอก ไอ้พวงกุญแจหน้าตาหน้าเกลียดแบบนี้น่ะ...รกหูรกตา!

ว่าแล้วเขาก็โยนพวงกุญแจทิ้งลงบนพื้นตรงหน้าหล่อน ก่อนจะเดินเหยียบมันไปขึ้นรถต่อหน้าต่อตา กระทั่งกลินท์พารถเคลื่อนจากไปแล้ว ดาริกาก็ยังยืนมองเจ้าตุ๊กตาถักตัวน้อยที่นอนคลุกฝุ่นบนพื้นไม่ยอมขยับ

น่าแปลก...สิ่งที่เขาเหยียบย่ำลงไปคือเจ้าตุ๊กตาตัวนี้ แต่ทำไมหัวใจของหล่อนมันถึงเจ็บแปลบราวกับถูกกลินท์เหยียบย่ำเสียเองอย่างไรอย่างนั้น

แม้เวลามันจะผ่านไปนานแล้ว แต่ดาริกายังจำได้ดี...กว่าจะเป็นรูปเป็นร่างได้อย่างนี้  หล่อนต้องใช้เวลาเกือบทั้งอาทิตย์ทำเลยทีเดียว ถึงมันจะไม่สวยงาม...ไม่มีราคาค่างวดอะไร หากหล่อนก็ใช้ใจทั้งใจทำเพื่อให้มันออกมาเป็นของขวัญที่ดีที่สุดให้แก่กลินท์

ใครจะรู้ว่าตอนนี้มันจะกลายเป็นแค่เศษขยะเก่าๆที่เจ้าของโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี...

มือบางค่อยๆหยิบมันขึ้นมาปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ตามตัวออก น้ำอุ่นร้อนที่เอ่อล้นขึ้นมารออยู่ที่เบ้าตาไม่อาจกลบความเศร้าสร้อยที่สะท้อนอยู่ในตากลมโตยามทอดมองตุ๊กตาหมีถักหน้าตาบิดเบี้ยวในมือได้เลยแม้แต่น้อย หล่อนยังจำความรู้สึกนั้นได้ขึ้นใจ...ตอนที่กลินท์บอกว่าจะเอามันติดตัวไปอังกฤษด้วย หล่อนดีใจมากมายขนาดไหน มันเหมือนความหวังที่เคยดับมอดไปสว่างชัดเจนขึ้นมาอีกครั้ง

แต่มาวันนี้ความรู้สึกนั้นมันกลับถูกเหยียบจนแหลกเสียไม่มีดีด้วยฝีมือของคนที่หล่อนเคารพรักจนสุดหัวใจ...

หล่อนก็เพิ่งรู้...ว่ากลินท์รังเกียจตุ๊กตาถักของหล่อนมากขนาดนี้

“ไปกันเถอะ”

“ตุ๊กตาของเรามันไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรือปอนด์...”

พอประโยคนั้นหลุดออกจากปากของดาริกา ปวินทร์ก็ขบกรามแน่น เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าเมื่อวานทำไมหล่อนถึงร้องไห้หนักอย่างนั้น...ผู้ชายคนนั้นคงเป็นสาเหตุของน้ำตาอันท่วมท้นของหล่อนอย่างไม่ต้องสงสัย มาวันนี้...มันยังมาระราน มาทำร้ายจิตใจให้หล่อนต้องเสียใจอีกอย่างนั้นหรือ

“เธอจะไปใส่ใจทำไม ก็แค่นิสัยคนพาล”

“เราก็แค่ไม่อยากให้เขาเสียใจที่ต้องมารับรู้เรื่องของพี่เดือนกับพี่ไทม์...เราผิดมาก ผิดถึงขนาดทำให้เขาโกรธจนถึงกับต้องตัดพี่ตัดน้องกันเลยเหรอ”

ทันทีที่หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตา ปวินทร์ก็เห็นหยาดน้ำมากมายที่ร่วงหล่นลงอาบแก้มนวล หัวใจที่เต้นกระทบอกพลันปวดแปลบ

ตั้งแต่คบกันมา ดาริกาไม่เคยร้องไห้ให้เขาเห็นเลยสักครั้ง แต่เมื่อผู้ชายคนนั้นปรากฎตัวขึ้น...ทำไมหล่อนถึงกลายเป็นคนขี้แงได้ขนาดนี้

“ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำให้เขามันถึงกลายเป็นสิ่งไร้ค่าไปเสียหมด เราไม่เข้าใจเลยปอนด์ เราไม่เข้าใจเลย...”

ดาริกาพรั่งพรูสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมาให้คนตรงหน้าได้รับรู้ สิ่งที่หล่อนกำลังเผชิญหน้าอยู่มันทำให้หล่อนตั้งตัวไม่ติด หล่อนมั่นใจว่าผู้ชายที่ชื่อกลินท์คนนี้คือพี่กลินท์ของหล่อนอย่างแน่นอน แต่การกระทำของเขามันทำให้หล่อนงุนงง...สับสนไปหมด

เขาแตกต่างจากพี่กลินท์คนเดิม...

ผู้ชายใจร้ายคนนี้ไม่เหมือนพี่กลินท์ของหล่อนเลยสักนิดเดียว...

 

 

 

ร่างอรชรที่นอนซุกแผ่นอกของเขาอยู่ทำให้ธนานพสุขใจอย่างบอกไม่ถูก...เขามีความสุขที่ได้ครอบครองหล่อน แต่เจ็บปวดทุกครั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าหล่อนไม่ใช่ของเขา ไอ้กลินท์...ผู้ชายคนนั้นต่างหากที่เป็นเจ้าของหล่อนอย่างแท้จริง ธนานพรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่เขาก็อยากจะแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแล้วนอนกอดพราวสิตางศุ์...มีหล่อนอยู่ข้างๆเช่นนี้ตลอดไป

“ตื่นแล้วเหรอ” ธนานพถาม เมื่อคนในอ้อมแขนเริ่มขยับตัว “ออกไปหาอะไรกินกันไหม”

“ไม่ได้หรอก ยัยดาวไม่ได้ไปด้วยจะออกไปอย่างไร”

มือหนาที่กำลังลูบเรือนผมยาวสลวยชะงักไป หากไม่ใช่คอนโดของเขา...พราวสิตางศุ์ก็ไม่เคยออกไปไหนกับเขาสองต่อสองโดยปราศจากดาริกาเลยสักครั้ง หล่อนบอกโดยไม่ถนอมน้ำใจเขาว่ากลัวคนรู้จักเห็นเข้าแล้วเอาไปบอกคู่หมั้นจนเกิดเรื่อง ซึ่งเขาก็ยอมทำตามที่หล่อนต้องการ เพราะถือว่าแลกกับความสบายใจของหล่อน

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยากจะเอ่ยปากขอในสิ่งที่พราวสิตางศุ์หวาดหลัวที่สุด

“เดือน...”

“หือ...”

“เราไปไหนมาไหนกันแบบที่ไม่ต้องพาดาวไปด้วยไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้” หล่อนปฏิเสธเสียงแข็ง “ถ้าคนรู้จักของพี่กลินท์มาเห็นเข้าจะว่ายังไง คนเขารู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองว่าเดือนเป็นคู่หมั้นของพี่กลินท์”

ระหว่างกลินท์กับธนานพ...ผู้ชายที่มีอนาคตไกลกับผู้ชายที่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย มันชัดเจนอยู่แล้วว่าพราวสิตางศุ์จะเลือกใคร ธนานพก็เป็นแค่ของเล่นชั่วคราวให้หล่อนแก้เหงาเท่านั้น เมื่อกลินท์กลับมา ของเล่นอย่างเขามันก็หมดประโยชน์ เพียงแต่ตอนนี้หล่อนยังไม่เบื่อเท่านั้นเอง เขาถึงยังมีสิทธิ์นอนกอดหล่อนได้มาจนถึงตอนนี้

“เลิกกับมันไม่ได้เหรอเดือน”

“อย่างี่เง่าน่ะไทม์ เราตกลงกันตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องของเรามันจะไปสุดได้แค่ตรงไหน ถ้าเดือนยังไม่แต่งงานกับพี่กลินท์...เดือนกับไทม์ก็ยังเจอกันได้อยู่”

ใช่...ข้อตกลงนั่น ธนานพจำได้ขึ้นใจ แต่ไม่ทันคิดว่าในวันนี้ เขาจะหลงรักหล่อนไปหมดทั้งหัวใจถึงได้กล้ารับเงื่อนไขของหล่อนตั้งแต่แรกที่คบกัน  ธนานพประมาทเกินไป...คิดว่าหัวใจของเขามันแข็งแกร่งพอในวันที่คู่หมั้นของหล่อนกลับมาทวงหล่อนคืน เพิ่งจะมารู้ซึ้งในตอนนี้เองว่าเขามันก็แค่ไก่อ่อนตัวหนึ่ง...ติดบ่วงนายพรานอย่างหล่อนจนดิ้นหนีไปไหนไม่รอด

ขนาดพราวสิตางศุ์บอกให้เขาเป็นตัวสำรอง เป็นที่สองของคู่หมั้นหล่อน...เขายังยอมอย่างโง่งม

“แล้วถ้าคุณแต่งงานล่ะ...เรื่องของเราก็ต้องจบอย่างนั้นใช่ไหม”

“จะถามให้มันได้อะไรขึ้นมา อย่าหาเรื่องน่ะไทม์ เดือนเพิ่งทะเลาะกับพี่กลินท์มา อย่าให้เดือนต้องมาทะเลาะกับไทม์อีกคนนะ”

พราวสิตางศุ์กระแทกเสียงใส่เขาอย่างขุ่นเคือง  หล่อนอุตส่าห์มาขลุกอยู่กับธนานพเพราะคิดว่าอีกฝ่ายจะทำให้หล่อนสบายใจ ไม่ทันไรก็เริ่มทำท่าว่าจะหาเรื่องอีกคน

น่าเบื่อ!

“เดือนจะกลับกรุงเทพฯพรุ่งนี้  ระหว่างนี้ก็ใช้บริการรูมเซอร์วิสไปก่อนก็แล้วกัน หรือไม่ไทม์ก็ออกไปหาอะไรกินข้างนอก เดือนจะรออยู่ในห้อง  อ้อ แล้วพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องไปส่งเดือนที่สนามบินหรอกนะ เดี๋ยวเดือนไปแท็กซี่เอง”

พูดเสร็จ หญิงสาวก็หยิบผ้าขนหนูที่หล่นอยู่ข้างเตียงมาพันตัว ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้ธนานพนั่งกำมือแน่นอย่างอัดอั้นอยู่คนเดียว

เขาอยากครอบครองพราวสิตางศุ์...ไม่ใช่แค่ตัว แต่รวมถึงหัวใจของหล่อนด้วย แล้วถ้าไม่มีคู่หมั้นของหล่อนสักคน เรื่องมันคงง่ายขึ้นกว่านี้อีกเยอะทีเดียว ชายหนุ่มเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดดู รูปถ่ายของเขาซึ่งกำลังแนบชิดกับพราวสิตางศุ์ที่เนื้อตัวเปล่าเปลือยในหลากหลายอิริยาบทปรากฎขึ้น เขาตรองไม่ตกอยู่นานว่าจะทำอย่างนี้ดีหรือไม่ แต่ในเมื่อมันคือหนทางเดียวที่จะเหนี่ยวรั้งหล่อนให้เป็นของเขา ธนานพก็ไม่ลังเลเลยที่จะกดส่งรูปถ่ายพวกนั้นไปให้คู่หมั้นของหล่อนได้เห็นเต็มสองตา

แม้ว่าการกระทำในครั้งนี้มันจะทำให้เขากลายเป็นคนเลวในสายตาใครต่อใคร แต่แลกกับการที่พราวสิตางศุ์เป็นของเขาคนเดียว เขาก็ยอม!




มาตามสัญญา พร้อมมีข่าวดีมาบอก ไรท์เตอร์สอบเสร็จแล้วค่า  พอสอบเสร็จก็รีบกลับมาปั่นนิยายต่อเลยยย ยิงกันยาวๆ สงครามกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วนะค้า มาดูกันว่าใครจะแหลก! อิอิ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 10 : บทที่ ๙ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10457 , โพส : 22 , Rating : 98% / 11 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 22 : ความคิดเห็นที่ 2153
เเหลกๆๆ
Name : ดาบซ่อนคม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดาบซ่อนคม [ IP : 223.24.32.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2559 / 16:53
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1947
เ฿้อ ถ้าผญ มันไม่เล่นด้วยต่อให้แนะนำยังไง ก็ไม่มีวันสานต่อหรอก พระเอกโง่มาก ไม่น่าโตเลย จบตั้งป.โท เมืองนอกอีก เล่ห์เหลี่ยมคนก็น่าจะผ่านมาเยอะแล้ว โอ้ยยย หงุดหงิดมากค่ะ เปลี่ยนพระเอกเป็นปอนด์ค่ะไรต์!!
Name : pk-pixx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pk-pixx [ IP : 202.28.119.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2559 / 05:12
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1692
โอ๊ยไม่อยากจะเขื่อยัยเดือนมันมีดีอะไร ผู้ชาย 2 คนนี้ถึงได้หลงกันขนาดเนี้ย
Name : ชะนี [ IP : 103.26.23.218 ]

วันที่: 9 พฤษภาคม 2559 / 22:22
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1360
เราร้องไห้เลยอ่ะไรท์ สงสารดาว
Name : dek_เรียนดี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ dek_เรียนดี [ IP : 171.96.244.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2559 / 23:45
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1218
สงสารนางเอกอ่ะ เศร้า อิน ????????????????
Name : Joyry Pipo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joyry Pipo [ IP : 1.1.136.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 18:02
# 17 : ความคิดเห็นที่ 708
โง่แบบนี้ไม่น่าเรียนจบโทจากเมืองนอกนะคุณพระเอก
PS.  เป็นติ่งอะไร_(?)
Name : mirinhh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mirinhh [ IP : 185.89.218.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2559 / 12:56
# 16 : ความคิดเห็นที่ 318
ชอบปอนด์มากกกกกกแต่เกลียดพระเอกที่สุด
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 124.120.93.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 23:07
# 15 : ความคิดเห็นที่ 100
ดีใจมากกได้อ่านแล้ว
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 202.137.156.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2559 / 02:19
# 14 : ความคิดเห็นที่ 83
อยากจะขอเปลี่ยนพระเอก แงๆ
PS.  คุณน่ะมีความฝันมั้ย... แล้วความฝันนั่นน่ะคุณมั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นความฝันของคุณ ไม่ใช่ความฝันที่คนอื่นยัดเยียดมาให้คุณ...
Name : Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ [ IP : 180.180.194.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 21:24
# 13 : ความคิดเห็นที่ 81
มาสักทีน๊าา รอนานมาก ใจจะขาด มาต่อเร็วๆนะค่ะ คิดถึงมากๆๆๆ
Name : maiow-jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maiow-jung [ IP : 1.46.133.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 21:20
# 12 : ความคิดเห็นที่ 77
ดีใจจจจจจจจจ
Name : Oh.My God. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oh.My God. [ IP : 183.88.152.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 19:16
# 11 : ความคิดเห็นที่ 76
คิดถึงไรท์มากมาย
Name : Paramuricea Seafan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Paramuricea Seafan [ IP : 1.46.14.6 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 18:55
# 10 : ความคิดเห็นที่ 75
เย่ ไรท์กลับมาแล้วว
Name : ma112237 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ma112237 [ IP : 64.233.173.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 18:20
# 9 : ความคิดเห็นที่ 74
เย่ ไรท์กลับมาแล้วว
Name : ma112237 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ma112237 [ IP : 64.233.173.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2559 / 18:20
# 8 : ความคิดเห็นที่ 73
นี่แค่น้ำจิ้มใช่ไหมค่ะไรท์ รอติดตามและจะเป็นกำลังใจในทุกๆเรื่องนะคะ สู้ สู้ ค่ะ❤💗💙🎓🎓🎓
Name : Thanunchapirn Ongkrang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thanunchapirn Ongkrang [ IP : 64.233.173.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2559 / 04:04
# 7 : ความคิดเห็นที่ 72
ค้างเเรงฮื่ออออ รอค่ะรออออ
Name : yingxmin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yingxmin [ IP : 49.229.50.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2559 / 14:30
# 6 : ความคิดเห็นที่ 71
รอๆๆๆๆ
Name : 002718 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 002718 [ IP : 180.183.227.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2559 / 22:15
# 5 : ความคิดเห็นที่ 70
รอๆค่ะ
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.118.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2559 / 18:26
# 4 : ความคิดเห็นที่ 69
ไรท์สู้ๆ ขอให้สอบได้นะค่ะ แล้วกลับมาเขียนต่อเร็วๆน๊าาา
Name : maiow-jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maiow-jung [ IP : 1.46.9.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2559 / 18:25
# 3 : ความคิดเห็นที่ 68
หวังว่ากลินคงไม่ใช่พระเอกนะค่ะ ไม่ชอบเลยผู้ชายอะไรเลวจริงๆ เปลี่ยนพระเอกเถอะ สงสารดาว
PS.  
Name : ติดตามเสมอ... < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ติดตามเสมอ... [ IP : 103.26.22.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2559 / 16:06
# 2 : ความคิดเห็นที่ 67
สู้ๆนะคะขอให้สอบผ่านค่ะเป็นกำลังใจให้นะ
Name : 002718 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 002718 [ IP : 27.55.169.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2559 / 10:19
# 1 : ความคิดเห็นที่ 66
ขอให้สอบผ่านนะคะ
สู้ๆ ????
PS.  อยากจะลบเลือนความเป็นจริงว่า เธอไม่เคยคิดมีใจ...
Name : ZhaoYing < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZhaoYing [ IP : 182.232.54.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2559 / 22:01
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android