คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 1 : บทที่ ๑ 100%


     อัพเดท 3 มิ.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 17 Overall : 369,830
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 1 : บทที่ ๑ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15370 , โพส : 11 , Rating : 91% / 23 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ ๑

“โอ๊ย!  คุณแม่ขา!  ดาวเจ็บค่ะ!  อย่าตีดาวอีกเลย”

เด็กหญิงวัยสิบปียกมือขึ้นพนม  ขอความเมตตา  น้ำใสๆเอ่อท้นเต็มดวงตากลมโต

“เจ็บเหรอ  ถ้าเจ็บ...แกก็จำไว้ว่าวันหลังอย่ามาทำหยิ่งผยองกับลูกสาวฉันอีก  จำไว้นะนังดาว  ไม่ว่าลูกเดือนต้องการอะไร  แกก็ต้องให้  เข้าใจไหม!

“แต่คุณพ่อซื้อตุ๊กตาตัวนี้ให้ดาว...”

“ไม่ต้องมาเถียง!” เสียงแหลมแว้ดขึ้นจนคนโดนตวาดสะดุ้งด้วยความตกใจ “แกอย่าลืมนะว่าแกมาอยู่ในบ้านนี้ในฐานะอะไร  ข้าวแดงแกงร้อนที่ราดหัวแกอยู่ทุกวันมันไม่ทำให้แกสำนึกเลยใช่มั้ย”

“เปล่าค่ะ  ดาวไม่เคยคิดแบบนั้น  ดาวสำนึกดีค่ะว่าคุณแม่กับคนที่บ้านนี้มีพระคุณกับดาวมากแค่ไหน”

 “ถ้าแกคิดอย่างนั้นได้ก็ดี  แกจำไว้นะนังดาว  พราวสิตางศุ์ต้องมาเป็นที่หนึ่งเสมอ  เขาอยากได้อะไร  แกต้องให้  จำใส่สมองโง่ๆของแกไว้ด้วย!

นิ้วชี้เรียวสวยจิ้มที่หน้าผากเล็กจนเจ้าตัวหน้าหงายเป็นการย้ำเตือน  ก่อนที่หล่อนจะหันไปจูงมือเด็กหญิงวัยสิบสี่ปีอีกคนที่ยืนเคียงข้าง...มองผู้เป็นแม่ทำโทษน้องสาวต่างมารดาด้วยความสะใจให้เดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน 

ดาริกามองทั้งสองคนด้วยความเศร้าใจ  น้ำตาอุ่นร้อนหลั่งรินอาบแก้มเป็นสาย  ความอ้างว้างกระจายเกลื่อนเต็มอกเมื่อหันมองที่ว่างข้างกาย  คราใดที่ถูกทำโทษไม่เคยมีใครคอยอยู่ปลอบใจหล่อนเลยสักคน  จะมีก็แต่จำเนียงแม่นมที่ดูแลหล่อนมาตั้งแต่วันแรกที่หล่อนก้าวเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ในฐานะดาริกา วรารักษ์

ต่อให้อบอุ่นเพียงใด...แต่ดาริการู้ดีว่านั่นไม่อาจเทียบกับความอบอุ่นจากมารดาได้

ยิ่งได้เห็นภาพพี่สาวต่างมารดามีแม่คอยจับจูง  เด็กหญิงตัวน้อยก็ได้แต่อดสูอยู่ในใจ  ดวงตาคู่สวยที่เอ่อท้นไปด้วยหยาดน้ำรีบเบือนหนี  ก่อนจะเดินกลับไปยังทางที่จากมาในตอนแรก  ระหว่างนั้นเสียงสะอื้นไห้ก็ยังดังขึ้นเป็นระลอก  ก้าวไปได้อีกแค่ครึ่งก้าวร่างเล็กก็ตัดสินใจทรุดกายลงนั่งที่ชุดม้าหินในสวนหลังบ้าน  ดาริกาสำรวจรอยแดงเป็นปื้นตามแขนของตนเอง

เจ็บตามเนื้อตัวไม่เท่าเจ็บที่หัวใจ...ใจน้อยๆดวงนี้แทบแหลกสลาย  คราใดที่นึกได้ว่าไม่มีแม่คอยปลอบประโลมยามทุกข์ใจเหมือนเด็กคนอื่นๆเขา 

“โดนทำโทษมาอีกแล้วเหรอ”

ดาริกาชำเลืองไปยังที่มาของเสียง  เห็นเด็กชายคุ้นตาคนหนึ่งกำลังยืนเท้ากำแพงเตี้ยๆที่กั้นระหว่างบ้านของหล่อนกับบ้านอีกหลังกำลังมองมายังหล่อนอย่างสนอกสนใจ  เด็กหญิงตัวน้อยรีบเช็ดน้ำตา แล้วอ้อมแอ้มตอบ

“เปล่า”

“เปล่าอะไร  หรือจะบอกว่ารอยแดงๆนั่นเป็นรอยยุ่งกัด ไม่ใช่ฝีมือคุณป้า”เขาแย้งเสียงแข็ง พลางขมวดคิ้วจนยุ่ง “รออยู่นี่ก่อน  อย่าไปไหนนะ  เดี๋ยวจะข้ามไปหา”

เขาบอกเพียงเท่านั้น  ก่อนจะเดินหายลับเข้าไปในบ้านแล้วกลับออกมาอีกครั้งพร้อมกล่องยาในมือ  ร่างสูงเก้งก้างของเด็กชายวัยสิบห้าปีปีนกำแพงข้ามมาหาดาริกาด้วยความคล่องแคล่ว  เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาก็มาทรุดลงนั่งข้างกายของหล่อนได้สำเร็จ แล้วก้มหน้าก้มตาค้นหาหลอดยาในกล่องจนเจอ    

“ยื่นแขนมา”

ดาริกาส่งแขนให้เขาอย่างไม่อิดออด  มองคนตรงหน้าทายาตามรอยแดงอย่างเบามือ

นอกจากจำเนียงแล้ว  ก็มีแค่พี่กลินท์ของหล่อนเท่านั้นที่เห็นหล่อนอยู่ในสายตา  จะว่าไปแล้วคนบ้านนี้ไม่เคยเห็นหล่อนมีตัวตนเลยสักคน  ยกเว้นผู้เป็นพ่อที่พาหล่อนก้าวเข้ามาเป็นคุณหนูคนเล็กของบ้านวรารักษ์

กลินท์  โภคโยดม’…เด็กผู้ชายบ้านข้างเคียงที่ดาริการู้จักตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่  หล่อนแทบจะคุ้นเคยกับเขามากกว่าคนในบ้านของหล่อนเองด้วยซ้ำ  ภาพที่กลินท์ทายาตามเนื้อตัวให้กลายเป็นภาพที่ชินตาไปเสียแล้ว  เมื่อไรที่หล่อนโดนคุณหญิงวิไลเรขทำโทษ  กลินท์ก็จะทำหน้าที่ทายาให้เช่นนี้ทุกครั้ง  ตลอดสองปีที่ผ่านมา...เขาคอยดูแลเอาใจใส่ดาริกาดุจน้องสาวในไส้  ถึงกลินท์จะไม่แสดงออกว่าเป็นห่วงเป็นใยในตัวหล่อนอย่างชัดเจน  หากหล่อนก็สัมผัสมันได้จากท่าทีของเขา

            ในความรู้สึกของดาริกา...กลินท์จึงไม่ต่างอะไรจากพี่ชายที่คลานตามกันออกมาเลยสักนิดเดียว

            “ไปขัดใจอะไรน้องเดือนมาอีกล่ะ”

            “พี่กลินท์รู้ด้วยเหรอ”

            กลินท์ชำเลืองมองคนตัวเล็กเพียงนิด แล้วก้มลงสนใจท่อนแขนเจ้าหล่อนต่อ

            “ทำไมจะไม่รู้  เธอถูกคุณป้าวิไลเรขตีทีไร  เป็นต้องเกี่ยวกับน้องเดือนทุกที” 

            “แต่ดาวไม่ได้เป็นคนผิดนะคะ  พี่เดือนจะเอาตุ๊กตาที่คุณพ่อซื้อให้ดาว  ดาวไม่ยอมให้  คุณแม่ก็เลยตี”

            สุ้มเสียงคล้ายกับต้องการจะฟ้องนั้นทำให้กลินท์อดยิ้มไม่ได้  มือเรียวจึงยกขึ้นโยกศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยไปมาด้วยความเอ็นดู

            “วันหลังเธอต้องบอกคุณพ่อนะดาว  จะได้ไม่ต้องโดนลงโทษอย่างไม่มีเหตุผลแบบนี้อีก  ถึงเธอจะมาฟ้องพี่  พี่ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”

            “ดาวไม่ได้ฟ้อง!

            “อืม ไม่ได้ฟ้องก็ไม่ได้ฟ้อง”

            เมื่อเห็นคนตัวเล็กหน้างอ  กลินท์ก็ยิ่งแย้มยิ้ม  เด็กชายวัยสิบห้าปี ทว่ามีกิริยาดูโตเป็นผู้ใหญ่เกินอายุบีบยาออกจากหลอดเพื่อทาลงรอยแดงปื้นสุดท้ายบนแขนเล็กๆนั่น ก่อนจะปิดฝาอย่างเดิม แล้วส่งคืนให้ดาริกา

            “เอาไว้ที่นี่เลยแล้วกัน  ครั้งหน้าพี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินเข้าไปเอาที่บ้าน”

            “พูดอย่างกับจะแช่ง”

            “ไม่ต้องแช่งหรอก  พี่เดาได้เลยว่าเดี๋ยวอีกไม่กี่วันข้างหน้า  เธอก็ต้องโดนตีอีก”

            ดาริกาทำหน้ามุ่ย  แต่ไม่เถียงเพราะกลินท์พูดถูก  ต่อให้พรุ่งนี้หล่อนไม่ถูกตีก็ต้องถูกจิกหัวใช้ไม่ต่างอะไรจากทาส  หรือไม่ตามเนื้อตัวจะต้องมีสักที่ที่เขียวช้ำเพราะโดนวิไลเรขหยิกยามหล่อนทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ  ดาริกาไม่เคยอยากรู้ว่าทำไมวิไลเรขถึงเกลียดหล่อนนัก  หล่อนไม่เคยคิดอยากจะแสวงหาคำตอบนั้น  สิ่งที่หล่อนต้องการมีเพียงอย่างเดียวคืออดทนทำความดี  เพื่อสักวันความดีนั้นจะส่งผลให้คุณวิไลเรขยอมเมตตาหล่อนบ้าง

            ดาริกาไม่หวังถึงขนาดจะให้ผู้เป็นแม่เลี้ยงยอมรับหล่อนเป็นลูกอีกคน  ขอแค่เผื่อแผ่ความห่วงใยมาให้หล่อนบ้างเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

            “จริงสิ  ยังไงพรุ่งนี้ดาวก็คงจะโดนคุณแม่ตีอีกอยู่ดี...”

            กลินท์เหลือบมองใบหน้าจิ้มลิ้มดุจตุ๊กตาของเด็กหญิงตัวน้อย  รู้จักกันมาก็นาน...แต่เขาแทบไม่เคยเห็นร่องรอยแห่งความสุขบนดวงหน้ากลมนั่นเลย ราวกับว่าความสุขของดาริกามันหล่นหายไปตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในฐานะคุณหนูอีกคนของบ้านวรารักษ์กระนั้น 

ทั้งที่กลินท์มีนิสัยไม่ชอบเอาใจใส่ใครเพราะถูกเลี้ยงมาในลักษณะลูกคนเดียว  หากเมื่อเจอดาริกาและยิ่งได้เห็นว่าหล่อนอ่อนแอมากเพียงใด  สมองกลับสั่งการให้เขาดูแลเอาใจใส่หล่อนให้ดียิ่งกว่าที่เขาเคยได้รับจากพ่อแม่หรือคนอื่นๆ

            ดาริกาเหมือนตุ๊กตากระเบื้อง...หน้าตาของหล่อนน่ารัก  ใครเห็นก็พากันเอ็นดู  แต่ใครจะรู้ว่าหล่อนนั้นเปราะบาง แค่ได้รับการกระทบกระเทือนนิดหน่อย  ตุ๊กตากระเบื้องตัวนี้ก็อาจจะมีรอยร้าวเป็นทางยาว นานวันเข้าก็อาจจะปริแตกไปได้ในที่สุด 

            ยิ่งได้เห็นความเศร้าของหล่อนในตอนนี้  กลินท์ก็ยิ่งไม่ชอบใจ  สมองของเขาสั่งให้คิดหาทางที่จะทำให้ดาริกามีรอยยิ้มและลืมความเศร้าหมองนั่นโดยอัตโนมัติ  ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เขาต้องมอบให้หล่อนในวันนี้  กลินท์จึงล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง  หยิบสิ่งที่ตั้งใจไว้ว่าจะมอบให้ดาริกาออกมามองพร้อมรอยยิ้มบางๆ

            “มีอะไรจะให้”

            ใบหน้ากลมจิ้มลิ้มมีคำถามปรากฏขึ้นยามสบตาผู้ที่อาวุโสกว่า  หากไม่นานก็ต้องเปลี่ยนเป็นดีใจแทน  เมื่อกลินท์ยื่นพวงกุญแจห้อยตุ๊กตาฝรั่งเศสส่งมาให้หล่อน

            “สุขสันต์วันเกิด”

            “จำได้ด้วยเหรอ”

            “ทำไมจะจำไม่ได้  น้องสาวทั้งคน”

            หัวใจดวงเล็กอุ่บวาบหลังได้ยินประโยคหลัง  ต่อให้คนทั้งโลกจะเกลียดหล่อน  ดาริกาก็ไม่แคร์  ตราบใดที่กลินท์ยังยืนอยู่เคียงข้างและคอยปกป้องหล่อนดังเช่นตอนนี้ หล่อนก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว

            “จะเอาหรือเปล่า  จ้องหน้าอยู่นั่นแหละ”

            กลินท์ส่ายพวงกุญแจเล็กน้อยไปมาอย่างล่อหลอก  เด็กหญิงตัวน้อยรีบคว้ามาไว้ในมือราวกับกลัวว่าเขาจะเอาคืน

            “เอาซี”

            กลินท์มองรอยยิ้มบนปากเล็กเป็นกระจับแล้วพลอยยิ้มตาม...ต้องอย่างนี้สิถึงจะใช่ดาริกาของเขา  มือเรียวยกขึ้นแตะศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู  เจ้าหล่อนละสายตาจากตุ๊กตาเด็กผู้หญิงแต่งชุดฝรั่งเศสขึ้นสบตาเขา  ก่อนยิ้มจนตาหยี

            “ดาวจะเก็บพวงกุญแจอันนี้ไว้กับตัวตลอดเวลา  สัญญาเลยค่ะ”

            “ให้มันจริงเถอะ  ไม่ใช่ว่าไปได้พวงกุญแจอันใหม่ที่น่ารักกว่า แล้วทิ้งของพี่เลยล่ะ”

            “ไม่มีวันค่ะ  สาบานด้วยเกียรติของเนตรนารีเลย”

 

 

           

“นังดาว!

            น้ำเสียงกระชากดังมาจากทางปีกซ้ายของบ้าน  ดาริกาหันไปมอง  ก่อนจะเห็นพราวสิตางศุ์ยืนหน้างอง้ำอย่างเอาเรื่องอยู่ตรงนั้น

            “พี่กลินท์เอาอะไรให้แก”

            “เปล่าค่ะ”

            ดาริการีบซ่อนตุ๊กตาพวงกุญแจที่ได้มาจากกลินท์เมื่อครู่ไว้ด้านหลัง หล่อนรู้ดีว่าพราวสิตางศุ์พึงใจในตัวของกลินท์เช่นเดียวกับหล่อน  ดังนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่กลินท์แสดงออกว่าเอ็นดูและปฏิบัติต่อหล่อนไม่ต่างจากที่พี่สาวต่างมารดาได้รับ  พราวสิตางศุ์ก็มักจะไม่พอใจเสมอ

            “แต่ฉันเห็นกับตาว่าพี่กลินท์เอาพวงกุญแจส่งให้แก!

            “เปล่านะคะ  พี่กลินท์ไม่ได้เอาอะไรให้ดาว”

            “งั้นแกซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง  ขอฉันดูหน่อย”

            พราวสิตางศุ์รีบจ้ำไปกระชากแขนที่ไพร่ไว้ด้านหลังของน้องสาว  ดาริกายื้อแขนตนเองไว้สุดกำลัง  มือเล็กๆกำพวงกุญแจจนแน่น หล่อนรู้ว่าถ้าพราวสิตางศุ์ได้มันไป...หล่อนจะไม่มีทางได้มันคืนอีกเลย!

            “พี่เดือนปล่อยดาวเถอะค่ะ  พี่กลินท์ไม่ได้เอาอะไรให้ดาวทั้งนั้น”

            “โกหก! เอามาให้ฉันนะนังดาว! เอามา!

            “อย่าค่ะพี่เดือน  นี่มันของของดาวนะคะ”

            “ฉันรู้แล้ว แต่ฉันจะเอาเพราะมันสำคัญกับแกนี่แหละ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะนังดาว!

            พราวสิตางศุ์ยื้อพวงกุญแจจากดาริกาไม่หยุด  ยิ่งดาริกาแสดงออกว่าขัดขืน  คนที่ไม่เคยไม่ได้ของทุกอย่างที่อยากได้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงในการแย่งชิง  หากดาริกาก็บอกตนเองเช่นกันว่าจะไม่ยอมเสียของสิ่งนี้ไปให้พราวสิตางศุ์เด็ดขาด  เพราะหล่อนรู้ว่าแท้จริงแล้วพราวสิตางศุ์แค่ต้องการเอาชนะหล่อนเท่านั้น...ไม่ได้ต้องการมันจริงๆเลยสักนิดเดียว

            “ฉันบอกให้ปล่อยไง!

            คนเป็นพี่เริ่มหมดความอดทน  จึงหยิกเข้าที่ท้องแขนของน้องอย่างแรง  หวังให้ปล่อยพวงกุญแจมาให้หล่อน  ดาริกาสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บ แทนที่จะปล่อยพวงกุญแจ หล่อนกลับสะบัดตัวจนร่างของพราวสิตางศุ์กระเด็นออกจากตัวหล่อนได้สำเร็จ  แล้วเซถลาไปชนโต๊ะวางของใกล้ๆ  ส่งผลให้หัวของเจ้าหล่อนชนกับขาโต๊ะจนเลือดไหลอาบ 

            พราวสิตางศุ์ยกมือขึ้นแตะบริเวณหน้าผาก  เมื่อเห็นเลือดติดมือมาด้วย  หล่อนก็กรีดร้องเสียงแหลมลั่นบ้านก่อนจะแผดเสียงร้องไห้ลั่นจนวิไลเรขรีบวิ่งหน้าตื่นออกมาดู

            “เป็นอะไรน่ะยัยเดือน”

            “คุณแม่ขา ดาวเขาผลักเดือนค่ะ”

            พราวสิตางศุ์ได้ทีรีบฟ้อง  วิไลเรขตรงหรี่เข้ามาจับหน้าของลูกสาวพลิกซ้ายทีขวาทีสำรวจบาดแผล  ก่อนจะหันไปแว้ดใส่เด็กหญิงที่ยืนตัวลีบ  หน้าหดเหลือสองนิ้วอยู่ไม่ไกล

            “นังบ้าแกกล้าทำลูกฉันเหรอวันนี้ฉันจะตีแกให้ตายเลยอีดาว!  แกกล้าทำลูกฉันเลือดออกใช่ไหม!

            วิไลเรขกระชากร่างเล็กมากระหน่ำตีและหยิก  ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้ดาริการ้องไห้จ้า พร้อมกับพนมมือขึ้นไหว้ขอความเมตตาด้วยใบหน้านองน้ำตา

            “คุณแม่อย่าตีดาวค่ะ  พี่เดือนเขามาแย่งของของดาวก่อน”

            “ของของแกมันสำคัญมากจนแกถึงขนาดต้องผลักยัยเดือนจนล้มหัวฟาดเลยน่ะเหรอ  แกรู้ไหมว่าฉันเลี้ยงลูกฉันมา  ฉันไม่เคยตีเลยสักครั้งเดียว  แล้วแกเป็นใครถึงกล้าเสนอหน้ามาทำลูกสาวฉันเลือดตกยางออกแบบนี้ฮะนังดาว!  วันนี้ฉันจะตีแกไม่เลี้ยงเลยคอยดู!”

            “ดาวเจ็บค่ะคุณแม่  ดาวเจ็บ”

            “เจ็บสิดี  ฉันตีให้แกเจ็บ  เจ็บแล้วก็จำไว้ด้วยนะว่าวันหลังอย่ามาทำร้ายลูกฉันอีก!

            “หยุดนะคุณ!

            ร่างท้วมโผล่มาจากอีกฟากของบ้าน  หลังจากได้ยินเสียงโวกเวกโวยวายดังลั่น  เมื่อเดินออกมาเห็นลูกสาวในไส้ของตนกำลังโดนวิไลเรขกระหน่ำตี  ภูดิษศ์ก็ตรงเข้ามากระชากมือของหล่อนออกร่างเล็กๆนั่น  ก่อนจะกอดดาริกาไว้แน่น  พลางส่งสายตาโกรธเคืองระคนไม่พอใจไปยังภรรยา

            “บ้าไปแล้วหรือไงคุณหญิง!

            “ถอยไปนะ  ฉันจะทำโทษมัน  มันทำลูกของเราเลือดออกคุณไม่เห็นเหรอ!”

            “ดาวก็เป็นลูกสาวของผมเหมือนกัน!  ผมต้องปกป้องลูกเหมือนที่คุณกำลังปกป้องยัยเดือนด้วยการที่คุณทำร้ายลูกของผมอยู่นี่!

            ได้ยินเช่นนั้น  วิไลเรขก็ยิ่งโมโหหนัก  หล่อนชี้ไปยังพราวสิตางศุ์ที่มีบาดแผลบริเวณหน้าผากด้วยสีหน้าเคียดแค้น

            “ไม่เห็นหรือไงว่ามันทำยัยเดือนหัวแตก!

            “ถ้าดาวผิดจริง  ผมจะตีดาวเอง  คุณไม่ต้องมายุ่ง!

            ได้ยินดังนั้น วิไลเรขก็ทำหน้างอง้ำทันที  แต่ไหนแต่ไรมาแล้วที่ภูดิษศ์เอาแต่เข้าข้างดาริกา  และนี่คือหนึ่งในเหตุผลมากมายที่วิไลเรขชิงชังในตัวของลูกเลี้ยง  หล่อนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสามีมีลูกกับเมียซ่อนเอาไว้ จนกระทั่งภูดิษศ์พาดาริกาเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะลูกสาวอีกคน  ให้มันมีฐานะเทียบเท่าลูกสาวของหล่อน  ทั้งที่มันเกิดจากเมียนักร้องกลางคืนที่ภูดิษศ์ไปเก็บมาจากข้างถนนนั่น! 

            วิไลเรขเกลียดแม่ของมัน...ถึงแม้จะไม่เคยเห็นหน้ากันหรือมันจะตายจากไปแล้ว  หล่อนก็ยังคงเกลียดชังและแช่งชักหักกระดูกให้มันปีนต้นงิ้วในนรกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน!

            “คุณเอาลูกไปทำแผลเถอะคุณหญิง ก่อนที่ยัยเดือนจะเลือดไหลหมดตัว”

            ภูดิษศ์บอกอย่างหวังดี  หากวิไรเลขกลับตีไปเป็นความหมายอื่น

            “ไม่ต้องมาแช่ง!  ลูกของฉัน!  ฉันดูแลเองได้!” หล่อนยอกย้อน ก่อนจะหันไปหาลูกสาว “ไป! ยัยเดือน! พ่อของแกเขาห่วงแกจะเป็นจะตายอยู่แล้ว!

            ได้ยินคำประชดคำโตนั่น  ภูดิษศ์ก็ได้แต่ส่ายหน้า  ไม่คิดโต้เถียงใดๆให้เรื่องราวมันบานปลายใหญ่โตไปมากกว่านี้อีก  ไม่ใช่ว่าเขา ยอม แต่เขาไม่อยากทะเลาะกับวิไลเรขให้ลูกเห็นจนเก็บไปทำเป็นตัวอย่าง  หรือทำให้ลูกรู้สึกถึงความร้าวฉานของครอบครัว  พราวสิตางศุ์ยังมีแม่อย่างวิไลเรขคอยอบรมเลี้ยงดู  แต่ดาริกาไม่มีใครเลยนอกจากพ่อที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายในโลกอย่างเขา  ก่อนที่ อัปสราจะจากไป  เขาให้สัญญาแก่หล่อนไว้แล้วว่าจะดูแลดาริกาให้ดีที่สุด และเขาจะต้องทำตามสัญญานั่นให้ได้

            ลับหลังวิไลเรขกับพราวสิตางศุ์  ภูดิษศ์ก็หันมาหาดาริกา

            “เจ็บตรงไหนไหมดาว”

            ภูดิษศ์พิจารณาตามเนื้อตัวของลูกสาวเพื่อหาบาดแผล  เขาเห็นรอยแดงช้ำเป็นจ้ำบนต้นแขนเล็กๆนั่น  หากคำตอบที่ออกจากปากดาริกากลับตรงกันข้ามกับร่องรอยที่เขาเห็น

            “ไม่ค่ะคุณพ่อ”

            ภูดิษศ์ฟังแล้วขมขื่นยิ่งนัก  ไม่รู้ว่าดาริกาไม่อยากให้เขาเป็นห่วงหรือเปล่าถึงบอกเขาเช่นนี้  เขาโกรธตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องหล่อนได้  เขารู้ว่าวิไลเรขหาเรื่องรังแกหล่อนลับหลังเขาเสมอ แต่เขาปกป้องดาริกาไม่ได้ และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ภูดิษศ์รู้สึกผิดต่ออัปสรามากที่สุด

            “ดาวผลักพี่เดือนจริงหรือเปล่า”

            พอเห็นเด็กหญิงพยักหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ  ภูดิษศ์จึงถามลูกอย่างไม่เข้าใจ 

            “ดาวทำแบบนั้นทำไมลูก”

            “พี่ดาวเขาจะเอาพวงกุญแจของเดือนค่ะ”

            ดาริกาคลายมือที่กำพวงกุญแจไว้แน่นให้ผู้เป็นพ่อดู  ภูดิษศ์ถอนหายใจ

            “แค่พวงกุญแจอันเดียว  ทำไมไม่ให้พี่เดือนไปล่ะลูก  ดาวก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าพี่เดือนเขาต้องได้ทุกอย่างที่อยากได้  ที่พ่อพูดแบบนี้เพราะพ่อไม่อยากให้ดาวต้องเจ็บตัวนะ  ของบางอย่างที่ให้ได้ก็ให้เขาไปเถอะ  ตัดปัญหาตั้งแต่ต้น  ดาวจะได้ไม่โดนคุณแม่เขาตีแบบนี้อีก”

            “แต่พวงกุญแจอันนี้เป็นของขวัญวันเกิดที่พี่กลินท์ให้ดาวนะคะคุณพ่อ  มันสำคัญกับดาวมาก  ดาวให้ใครไม่ได้ค่ะ” 

            ดาริกาเอ่ยเสียงเครือ  ไม่ว่าพราวสิตางศุ์ต้องการสิ่งไหน  หล่อนยกให้ได้หมด  ยกเว้นของสิ่งนี้เท่านั้น  เพราะมันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่กลินท์ให้หล่อน  อีกทั้งเขาก็กำชับหนักหนาว่าไม่ให้หล่อนทิ้งมัน

            ภูดิษศ์จนปัญญา  เขาพูดอะไรไม่ออก  ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ากลินท์สำคัญต่อความรู้สึกของดาริกามากขนาดไหน  เขาออกจะยินดีด้วยซ้ำที่เด็กชายคนนั้นให้ความเอ็นดูแก่หล่อนเทียบเท่ากับพราวสิตางศุ์  อีกทั้งกลินท์ยังเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ใกล้ชิดกับดาริกามากที่สุด  แต่ภูดิษศ์ไม่นึกว่าต่อมาเรื่องนี้จะสร้างปัญหาให้กับดาริกาในภายหลัง 

       เขาลืมไปได้อย่างไรว่ากลินท์ก็สำคัญต่อพราวสิตางศุ์เช่นเดียวกัน...

       “เอาเถอะ  คราวหลังลูกก็ไม่ต้องรับของอะไรจากกลินท์อีก  เพราะถ้าพี่เดือนเห็น  ดาวอาจจะโดนทำโทษอย่างวันนี้  พ่อไม่อยากให้ดาวต้องเจ็บตัว  เชื่อพ่อนะลูก ทำตามที่พ่อบอกนะดาว  ปฏิเสธของที่กลินท์ให้ลูกไปซะ เพื่อตัวของดาวเอง”

      หากภูดิษฐ์สังเกตสักนิดก็จะเห็นความหม่นหมองในดวงตากลมแป๋วของลูกสาว  ดาริกาก้มลงมองพวงกุญแจในมือ ความเศร้าสร้อยปรากฎขึ้นอย่างชัดเจน 

     ต่อจากนี้มันคงเป็นของขวัญชิ้นแรกและชิ้นเดียวที่หล่อนจะได้รับจากกลินท์




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 1 : บทที่ ๑ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15370 , โพส : 11 , Rating : 91% / 23 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 11 : ความคิดเห็นที่ 2516
สงสารหนูดาว โดนตีตลอด
Name : Kwanta Lorliam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kwanta Lorliam [ IP : 58.8.155.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มิถุนายน 2559 / 21:48
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2515
สงสารหนูดาว โดนตีตลอด
Name : Kwanta Lorliam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kwanta Lorliam [ IP : 58.8.155.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มิถุนายน 2559 / 21:06
# 9 : ความคิดเห็นที่ 2149
เศร้ามากเลยค่ะ
PS.  อยากมีเพื่อนนั่งคุยเรื่องนิยาย แนะนำนิยายกันอ่าน คงมีความสุขไม่น้อย - Just You -
Name : YulSica < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ YulSica [ IP : 1.1.215.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2559 / 00:51
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2128
สงสารๆ
Name : ดาบซ่อนคม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดาบซ่อนคม [ IP : 27.55.143.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2559 / 17:36
# 7 : ความคิดเห็นที่ 2025
โอ๊ยยยยยยยยยย สงสารร
Name : nararada < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nararada [ IP : 171.6.140.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2559 / 10:15
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1890
ง่ะ  พ่อนางเอกนี่เป็นผู้ชายที่แก้ปัญหาได้ทุ-เรศและเห็นแก่ตัวมากกกกกกกกก

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 พฤษภาคม 2559 / 00:25
Name : nanut bint zalam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nanut bint zalam [ IP : 103.26.22.255 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2559 / 00:20
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1873
พ่อลำเอียงมาก
Name : Lugchit < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lugchit [ IP : 1.0.231.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2559 / 17:59
# 4 : ความคิดเห็นที่ 398
สงสาร ฮืออออ
Name : monjubjub < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monjubjub [ IP : 125.27.209.37 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2559 / 17:29
# 3 : ความคิดเห็นที่ 363
เปลี่ยนพระเอกด่วนคะ ไมี่ปลื้มยิ่งหนัก555
Name : patsara.eiw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ patsara.eiw [ IP : 118.174.70.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2559 / 09:37
# 2 : ความคิดเห็นที่ 5
เข้ามารอเรื่องนี้ต่อ...รอได้ค่ะ.แต่ว่า อยากอ่านนนนแล้วววว
Name : meaw [ IP : 27.55.154.179 ]

วันที่: 30 กันยายน 2558 / 21:21
  • ความคิดเห็นที่ 5-1 (จากตอนที่ 1)
    5555555555
    ดราม่าเรื่องนู้นเสร็จจะยิงยาวเรื่องนี้ต่อเลยหรอคะะะะะะะะะะ
    ได้ค่ะ เด๋วไรท์เตอร์จัดให้ :)
    แต่ขอเวลาไรท์เตอร์แปปนึงนะคะ
    เค้ากำลังเรียบเรียงเนื้อเรื่องอยู่วววว
    Name : นิลปัทม์/นลินนิภา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์/นลินนิภา [ IP : 113.53.86.228 ]
    ส่งข้อความลับ
    วันที่:30 กันยายน 2558 / 21:48
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1
มาตอนแรกก็น่าสนแล้วค่ะ รออ่านต่อนะคะ
PS.  ขอบคุณไรต์เตอร​์ที่น่ารักทุกคนนะคะ
Name : ICCube < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ICCube [ IP : 138.87.160.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2557 / 12:49
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android