END [ป๋อจ้าน] Facts about Yibo #จริงหรือป๋อ

ตอนที่ 6 : Facts #5 หวังอี้ป๋อชอบดุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 725 ครั้ง
    17 พ.ย. 62

Facts #5 หวังอี้ป๋อชอบดุ





          ตื่นงัวเงียช่วงสาย แสงแดดสาดส่องเข้ามาทำให้เปลือกตาสีไข่ไก่ค่อยๆ เปิด เห็นภาพของหวังอี้ป๋อเปลือยท่อนบนมีเพียงกางเกงยีนส์แบบที่เจ้าตัวชอบสวมใส่อยู่ ผ้าขนหนูสีครามซึมซับน้ำจากผมสีเข้ม ดูเหมือนว่าเขากำลังเตรียมตัวออกไปที่ไหนสักแห่ง


          จ้องมองนานมากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวว่าถูกแอบมองอยู่ มือหนายังคงใช้ผ้าขนหนูเช็คผม สองเท้าก้าวเดินตรงมาบริเวณเตียงไซซ์คิงที่มีร่างของผมอยู่ ลุกขึ้นนั่งตรง มือขยี้ตาเล็กน้อยก่อนหันไปมองคนตัวสูง


          เดี๋ยวผมจะออกไปทำงาน กลับมาช่วงบ่ายพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับทราบ ตอนเย็นจะไปส่ง


          อื้อไม่กล้าเปล่งเสียงเนื่องจากยังไม่ได้แปลงฟัน หากมีกลิ่นออกไปคงไม่ใช่เรื่องดีเสียเท่าไหร่ แสดงท่าทางแปรงฟันเพื่อถาม


          อยู่ในห้องน้ำ เตรียมข้าวให้แล้ววางอยู่บนโต๊ะ เมื่อเช้าผมมาวัดไข้คุณดูเหมือนจะเพลาลงแล้วแต่อย่าลืมกินยา เข้าใจมั้ย?” อีกฝ่ายเข้าใจภาษากายที่สื่อสาร


          อืมส่งเสียงในลำคอตอบ


          อยากได้อะไรก็หาเอาเลยกล่าวขอบคุณเบาๆ


          หวังอี้ป๋อหยิบไดร์เป้าผมพร้อมกับเสื้อยืดสีดำเดินออกนอกห้อง เสียงลมแรงจากไดร์ทำเอาผมสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่นานมากนักเสียงนั้นก็หยุดลง เขาเดินมาบอกก่อนจะออกไปทำงาน ภายในห้องจึงมีแค่ผมอาศัยอยู่ ขจัดความขี้เกียจโดยการบิดร่างกาย สำรวจห้องน้ำหาผ้าขนหนูสำหรับเช็ดตัว พบว่ามันถูกวางอยู่ในตู้สำหรับเก็บผ้า แปรงสีฟันสีแดงสดวางอยู่หน้ากระจกพร้อมยาสีฟัน นึกขึ้นได้ว่าลืมหยิบเสื้อผ้าออกมาด้วย จึงกลับไปเปิดตู้เสื้อผ้าควานหาสิ่งที่พอจะใส่ได้ เหลือบเห็นถุงกระดาษมีข้อความเขียนไว้ว่าเป็นของเซียวจ้าน ใบหน้าร้อนผ่าวทันทีที่เห็น...มันคืออันเดอร์แวร์


          แกะอันเดอร์แวร์แบรนด์ดังออกมาอย่างเร่งรีบ วิ่งลิบลิ่วเข้าห้องน้ำ จัดการทำธุระส่วนตัวเกือบครึ่งชั่วโมง ตอนนี้ร่างกายอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโครงสีขาวกับกางเกงวอร์มธรรมดา


          หมุนลูกบิดประตู ตรงไปยังโต๊ะทานข้าวฝั่งครัว มีอาหารจัดเตรียมไว้อย่างที่คนอายุน้อยกว่าว่า นั่งทานอยู่เงียบๆ อาหารตรงหน้าถูกจัดการจนหมดสิ้น ไม่ลืมทานยาตามสั่ง เป็นผู้อาศัยที่ดีโดยล้างจานและช่วยปัดกวาดห้องนิดหน่อย


          นั่งๆ นอนๆ อยู่แบบนั้น เขี่ยมือถือเล่น ถือวิสาสะเปิดโทรทัศน์เชื่อมต่อกับแอปพลิเคชันในมือถือเพื่อดูภาพยนตร์แก้เบื่อ ขนมบนเคาน์เตอร์บาร์ถูกหยิบออกมาเป็นระยะ


          ภาพยนตร์เรื่องเดิมฉายบนจออิเล็กทรอนิกส์ ดวงตากลมจับจ้องไม่วางตา มันคือภาพยนตร์เรื่องที่เขารอคอยมานานแสนนาน แต่ไม่มีเวลาว่างได้ดูเสียที เขี้ยวคมเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อย ต่อมรับรสทำงานดีกว่าเมื่อวานอยู่มาก อาการป่วยทุเลาลง มีน้ำมูกเล็กน้อย ทิชชู่สีขาวถูกดึงออกมาจากกล่องเช็ดจมูก


          เสียงสั่งน้ำมูกดังฟุดฟิด ก่อนถูกขย้ำโยนรวมกับกองขยะในถังขนาดเล็กที่ลากออกมาจากตรงมุมห้อง ลุกออกมาล้างมือตรงซิงค์ล้างจาน หย่อนตัวลงบนโซฟาตัวเดิม


          ดูหนังจบประมาณ2-3เรื่อง ไร้วี่แววเจ้าของห้อง จึงกดส่งข้อความทางแอปพลิเคชันสำหรับสนทนาสุดฮิตของเกาหลี หาชื่อของหวังอี้ป๋อเพราะวันนั้นคนอายุน้อยกว่าได้แอดเฟรนด์เขามา


          หวังอี้ป๋อตอบกลับมาว่าสักพักงานถึงจะเสร็จ เขาจะแวะซื้ออาหารเข้ามาให้ ให้ผมหาอะไรกินรองท้องไปก่อน ไม่รอช้าจัดการปอกผลไม้ตรงเคาน์เตอร์บาร์เดิม ผมไม้ที่ผมเลือกคือแอปเปิลไม่กี่ลูก มันถูกกลืนกินเช้ามาอยู่ในกระเพาะอาหารโดยใช้เวลาไม่นาน


          เกิดความรู้สึกง่วงขึ้นมา พาร่างมาหอบชุดเครื่องนอนจากห้องของหวังอี้ป๋อมาวางบนโซฟา ทิ้งตัวลงนอนซุกผ้าห่ม ข่มตาหลับ


          สะลึมสะลือตื่นในช่วงบ่าย แสงตะวันส่องจ้ากลางนภาฟ้า เมฆขาวเป็นก้อนลอยละล่องเคลื่อนที่ตามลมพัดพา จำได้ว่าตอนเช้าม่านปิดอยู่? สงสัยว่าเข้าของห้องคงจะกลับมาแล้วล่ะ


          กวาดสายตาหาร่างสูง พบว่าเขาจัดเตรียมบางอย่างบนโต๊ะอาหาร แสดงว่าเพิ่งกลับมาสินะ


          กลับมาแล้วเหรอหาววอดอย่างห้ามไม่ได้ ขอโทษนะที่เอาผ้าห่มกับหมอนมาไม่บอกก่อน


          ทำไมไม่ไปนอนในห้องดีๆ


          ก็มันแบบว่า…” ใครจะไปกล้านอนบนเตียงขณะเจ้าของไม่อยู่ล่ะ อีกอย่างมันดูล้ำเส้นไปหน่อย


          วันหลังจะนอนก็ไปนอนในห้อง


          วันหลัง? หมายความว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกเหรอ


          มีอะไรกินบ้างอ่ะเห็นแล้วแหละแต่แค่อยากถามเท่านั้น


          อาหารญี่ปุ่น แซลมอนของคุณ


          ขอบคุณบอกขอบคุณจากใจ


          เนื้อแซลมอนสีส้มสดเรียงตัวสวยงามบนจาน ยิ้มกว้างออกมา ตะเกียบไม้คีบเนื้อนุ่มแตะสัมผัสกับโซยุผสมวาซาบิสีเขียวกลิ่นฉุนที่ผสมเข้ากันเป็นอย่างดี เคี้ยวตุ้ยๆ ในปาก แซลมอนสดเป็นอาหารโปรดของเขาเลยล่ะ เซียวจ้านชอบรสชาติของแซลมอนมากที่สุด!


          วันนี้เป็นไงบ้างถามไถ่เขา พร้อมกับเดินมานั่งประจำที่


          เหนื่อยนิดหน่อยถุงใต้ตาสีดำบ่งบอกชัดเจนเลยว่าเขานอนน้อย


          ถ่ายรายการกับเซฮุน?” อี้ป๋อเลิกคิ้วสงสัย อ๋อ เด็กนั่นบอกมา


          สนิทมากเลยเหรอกับโอเซฮุนเสียงแข็งเปล่ง


          สนิทมากก เป็นรุ่นน้องที่มหาลัยน่ะรู้จักผ่านเพื่อนอีกที


          “...”

     

          รู้จักกันมาเกือบสามปีแล้วมั้ง พอๆ กับชานยอลเพื่อนสนิทเกอ


          ตักข้าวเข้าปากไปพลาง อี้ป๋อเองก็เช่นกัน เขาฟังผมพูดอย่างเงียบๆ ดูนิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศระหว่างเราดูอึมครึมนิดหน่อย


          เซฮุนที่กองเป็นไงบ้าง


          ก็ดี


          ยังไงก็ฝากดูแลเขาด้วยนะ เห็นแบบนั้นเขาอ๊องอยู่บ่อยๆ


          “…” อี้ป๋อนิ่งเงียบ


          คิดว่าอีกฝ่ายจะดุออกมาเสียอีก มีเพียงแต่ความเงียบที่เข้ามาปกคลุมเท่านั้นสายชาเย็นชาต่างจากไม่กี่นาทีก่อนลิบลับ ไม่มีเสียงทุ้มเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกมา  สายตาคู่นั้นมองมาอย่างแข็งกร่าง หวังอี้ป๋อดูนิ่งจนน่ากลัว


          นายเป็นอะไรหรือเปล่า


          นี่ จ้านเกอเสียงทุ้มแข็งเอ่ย หันมาสบตากัน เขาดูไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย


          ใบหน้าหล่อหันเหม่อมองไปทางหน้าต่างระเบียงห้อง เสียงเลื่อนบานกระจกประตูดังขึ้น ร่างสูง181เซนติเมตรยืนอยู่บริเวณดาดฟ้า ถอดสายตามองดูบรรยากาศภายนอก ดูเหมือนเขาจะถอนหายใจออกมาเถือกใหญ่


          เซียวจ้านทำอะไรบางอย่างผิดไปอย่างนั้นหรือ


          หวังอี้ป๋อดูแปลกไปตั้งแต่เขาเอ่ยพูดถึงโอเซฮุน


          นั่งรอหวังอี้ป๋อรอกลับเข้ามา พยายามใจเย็นให้ได้มากที่สุด ทอดสายตามองคนตรงระเบียง ดูเหมือนว่าเขากำลังใช้ความคิดอยู่ ร่างสูงเดินกลับมาท้ายที่สุดก็ยอมปริปาก


          เลิกผู้ถึงโอเซฮุนได้แล้ว


          “...?”


          อยู่กับผมคุณเอาแต่พูดถึงคนอื่นอยู่ได้


          เขาทานอาหารตรงหน้าโดยไม่สนใจผมความอึดอัดคืบคลานแทนที่บรรยากาศดีๆ ก่อนหน้าไปจนหมดสิ้น ใบหน้าหล่อบึ้งตึง ไม่มองหน้าผมเลยสักนิด เอาแต่สนใจอาหารตรงหน้าเท่านั้น เมื่อส่วนของเขาหมดอี้ป๋อลุกออกไปนั่งเล่นบริเวณหน้าทีวีปล่อยให้ผมนั่งทานข้าวเพียงคนเดียว


          คงทำอะไรผิดไปสักอย่าง แต่ความผิดที่ว่านั่นคืออะไรกันล่ะ?


          ทานของโปรดตรงหน้าไม่สงเสียแล้ว รสชาติละมุนลิ้มเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจืดชืดในชั่วพริบตา เซียวจ้านไม่ชอบบรรยากาศตรึงเครียดแบบนี้เลย 


          อี้ป๋อโกรธอะไรเกอ


          “…” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ


          อย่าเงียบสิขอบตาเริ่มร้อนผ่าวไม่ทราบสาเหตุ


          “…”


          อี้ป๋อเสียงสั่นเกิดควบคุมขอโทษ


          เอ่ยคำขอโทษออกมาโดยไม่ทราบความผิดของตัวเอง พยายามไตร่ตรองแต่ก็ไม่ทราบสาเหตุอยู่ดี ดูอ่อนไหวง่ายจนรู้สึกเหมือนว่าไม่ใช่ตัวเขาเลย


          หวังอี้ป๋อมีอิทธิพลต่อเซียวจ้านมาก


          พูดอะไรหน่อยริมฝีบางบางเริ่มเบะ มือสัมผัสกับไหล่กว้าง


          เซียวจ้าน


          ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้ม ดวงตาสีแดงก่ำ ริมฝีปากบางเบะออกราวกับเด็กที่กำลังจะร้องไห้  ไม่อาจต้านทานน้ำตาได้อีกต่อ ไปหยดน้ำตาใสไหลลงนาบแก้ม


          เกอขอโทษเช็ดคราบน้ำตาบริเวณใบหน้าออกอย่างรวดเร็ว


          รู้เหรอว่าตัวเองผิดอะไรส่ายหน้าเป็นคำตอบ เห้อผมไม่ได้โกรธ


          “…”


          แค่ไม่ชอบ


          ไม่ชอบ?”


          เวลาอยู่กับผมอย่าพูดถึงคนอื่นอีก เข้าใจมั้ย


          หงึกหงึก


          ดีมากเผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กๆ ตรงมุมปาก


          จู่ๆ อี้ป๋อก็อารมณ์ดีขึ้นมา ใบหน้าบึ้งตึงอย่างกับไปกินรังแตนมาได้หายไปหมดสิ้น เขาไล่ให้ผมไปทานข้าวต่อโดยจะนั่งเฝ้า ยืนกรานว่าไม่ทานแต่ก็ถูกคนอายุน้อยกว่าบังคับ โดยขู่ไว้ว่าหากไม่กินจะไม่ยอมพากลับบ้าน ซึ่งคำขู่นี้มันใช้ได้ผล ยอมทำตามคำสั่งว่าง่าย ไม่มีคำค้านหลุดมาจากปากแม้แต่คำเดียว


          เซียวจ้านรบกวนหวังอี้ป๋อมามากพอแล้ว เขาควรได้พักผ่อนเสียที หน้าที่การงานแทบไม่มีเวลาพักด้วยซ้ำ แต่เขากลับเอาเวลาอันมีค่ามาดูแลผม


          อี้ป๋อเกอขอบคุณนายจริงๆ นะ


          หวังอี้ป๋อขับเคลื่อนรถสปอร์ตคันหรูมาส่งผมช่วงเย็น คอนโดเขาอยู่ห่างจากผมพอสมควร แต่ไม่ได้ถึงขั้นที่เรียกว่าไกลมากนัก หวังอี้ป๋อยืนกรานจะขึ้นไปส่งเพราะกลัวว่าผมจะเป็นอะไรไป สภาพร่างกายตอนนี้ดีกว่าเมื่อวานมาก มีเพียงอาการน้ำมูกไกลและไอเล็กน้อยเท่านั้น  จึงห้ามสำเร็จ


          โบกมือลาคนอายุน้อยกว่าในรถกระจกฟิล์มดำ มองจากภายนอกคงไม่รู้ว่าเป็นใคร รถคันหรูเคลื่อนออกจากบริเวณตึกสูงซึ่งเป็นที่พักอาศัยของผม รอจนลับสายตาถึงเดินขึ้นห้อง พร้อมหอบหิ้วถุงยามาด้วย ลิฟท์เปิดออก นำร่างเข้ามากดชั้นพักอาศัย ไม่นานนักประตูลิฟท์ถูกเปิดออกอีกครั้ง ห้องของผมอยู่สุดทางเดิน กดรหัสผ่านอย่างชำนาญ 


          พาตัวเองเข้ามาอยู่ในห้อง รอเวลาสักพักจึงกดส่งข้อความหาหวังอี้ป๋อ เจ้าตัวกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย ผมถึงสามารถไปทำอย่างตื่นได้ต่อ พรุ่งนี้มีเรียนในช่วงบ่าย กิจกรรมวันนี้ได้หมดลงไปแล้ว หนังสือตรงโต๊ะไม้สีขาวคลุมด้วยผ้าลายตารางสีเดียวกันถูกหยิบออกมาเปิดอ่าน เขาไม่ได้จับหนังสือพวกนี้มาได้เดือนกว่าแล้ว ใช้เวลาร่วมหลายชั่วโมง หนังสือเล่มเดิมถูกจัดเก็บเข้าชั้นหนังสือที่อ่านจบ บิดขี้เกียจเพราะความเมื่อยตามไหล่ 


          ตะวันลาลับขอบฟ้า แสงสว่างได้จางหาย ความมืดเข้ามาปกคลุมแทนที่ พอเห็นดวงดาวลางๆ ลอยปรากฏบนนภา แสงจันทร์เหลืองนวลส่องสว่างเนื่องจากแสงอาทิตย์สะท้อนเข้าสู่ดวงตา 


          เช้าวันต่อมา ตื่นไวมากกว่าปกติ สังเกตเห็นพุงน้อยๆ บริเวณหน้าท้อง เซียวจ้านไม่ได้ออกกำลังกายมากนานมากแล้ว รู้สึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นเหมือนกัน รองเท้าผ้าใบสำหรับวิ่งถูกหยิบมาใช้งาน มีสวนสาธารณะที่ผู้คนมักไปออกกำลังกายอยู่ไม่ไกลมากนัก เสียเหงื่อไปมากพอสมควร แม้จะเหนื่อยแต่ก็รู้สึกดี มันเป็นการออกกำลังกายในรอบหลายเดือน


          นั่งพักให้หายเหนื่อย กลับไปวิ่งอีกครั้งจนครบระยะทางที่กำหนดไว้


          ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบออกมานอกบ้านหาสถานที่ดีๆ เพื่ออ่านหนังสือหรือทำงาน ซึ่งสถานที่โปรดที่ผมมักจะสิงสถิตอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่คาเฟ่ ห้องสมุดหรือมหาวิทยาลัยแต่มันคือสวนสาธารณะ ผมชอบมองต้นไม้เขียวชอุ่ม บรรยากาศร่มรื่นเหมาะแก่การพักผ่อน มันทั้งสบายตาและสบายใจยามที่อยู่ท่ามกลางบรรยากาศนี้ 


           พักให้เหงื่อแห้ง เดินทางกลับอะพาร์ตเมนต์โดยซับเวย์ อาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวออกไปทานข้าวกับเพื่อนสนิทอย่างปาร์คชานยอลย่านใกล้กับมหาลัย


          มานานยังชานยอลในชุดเสื้อยืดสีขาวธรรมดานั่งลงตรงข้าม


          สักพักมาก่อนเวลาเกือบสิบนาทีวันนี้ตื่นเช้าไปหน่อย” 


          ปาร์คชานยอลทำหน้าตาราวกับว่าผมโกหกเขา อธิบายยังไงคนตรงหน้าก็ไม่ยอมเชื่อ การที่ผมตื่นเช้ามันไม่น่าเชื่อขนาดนั้นเลยหรือไงกัน ชานยอลนะชานยอล...ทีผมพูดโกหกเล่นๆ ไปกลับเชื่อเสียสนิท พูดจนจนปัญญา ตัดบทสนทนาสั่งอาหารแทน หากปล่อยให้ผมพูดต่อไปคงไม่ได้ทานข้าวกันพอดี 


          หายไข้แล้วใช่ป่ะ” 


          แน่นอน ฉันแข็งแรงจะตายยกยิ้มขึ้น


          เหอะ วันนั้นใครกันที่ทำหน้าอิดออดจะเป็นใครไปได้นอกจากคนที่กำลังนั่งคุยกับเขาตอนนี้ 


          เหอะ วันนั้นใครกันที่ทำหน้าอิดออดพูดเลียนแบบประโยคก่อนหน้า


          หึปาร์คชานยอลแสยะยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ


          จิ๊ปากใส่ด้วยความหงุดหงิด ไม่เคยเถียงกับเพื่อนคนนี้ชนะเลยสักครั้ง ชานยอลมักจะพูดประโยคที่ทำให้ผมไม่สามารถพูดต่อได้ออกมาเสมอ ท้ายที่สุดเขาเป็นผู้ชนะสงครามประสาทเสมอ...ไม่ว่ากับใคร แม้แต่เพื่อนสนิทคนอื่นๆ แทบเถียงเขาไม่เคยชนะ สามารถนับครั้งได้เลยด้วยซ้ำ


          ปาร์คชานยอลผู้มีทักษะด้านการพูดเป็นเลิศ น่าหมั่นไส้จริงๆ เลย!


          แอบนินทาเหรอเซียวจ้าน


          เปล่าหนิ

          

     ดูหน้านายก็รู้แล้ว


          ผมเป็นคนแสดงออกทางสีหน้าชัดมากขนาดนั้นเลยเหรอ?


          กินข้าวกันเถอะหิวแล้วอ่าเอ่ยบอกกล่าวร่างสูง


          อื้อตะเกียบไม้ติดกันถูกแกะออก ถูกนำไปใช้ตามลักษณะการใช้  จ้าน คิดว่าใบนี้เท่ห์ป่ะ


          ยื่นสมาร์ทโฟนเครื่องหรูมาวางตรงหน้า หมวกแก๊ปแบรนด์ชื่อดังปรากฏแก่สายตา ดีไซน์ค่อนข้างเรียบแต่ก็มีลูกเล่นอยู่ เลือกแมทช์สีได้ค่อนข้างดี มันก็เหมาะกับชานยอลดีแหละ


          เหมาะกับนายดีผมหมายความแบบนั้นจริงๆ


          ไปเป็นเพื่อนหน่อยดินั่งไง...ว่าแล้ว


          วันไหน


     วันนี้


          แหม ไม่รีบเลยเนอะพ่อคุณถึงจะพูดแบบนี้แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอก ผมว่างพอดี เอาดิ


          จะดูหนังด้วย เรื่องxxอ่ะมันเป็นภาพยนตร์แนวสืบสวนสอบสวนดังที่ผมชื่อชอบ


          โอเค โคเอ็กซ์เหรอชานยอลพยักหน้า


          จะว่าไป ผมไม่ได้ไปแถวแถบกังนัมประมาณเดือนกว่า หากเดินทางโดยรถไฟฟ้าใต้ดินมันไม่ได้อยู่ไกลจากหอเท่าไหร่ แต่มันก็ไม่ได้ใกล้เลยเสียทีเดียว เรียกว่าระยะทางกลางๆ คงจะเหมาะสมที่สุด


          ไก่ทอดสูตรเด็ดตรงหน้า หมดลงอย่างรวดเร็ว น้ำเปล่าจากแก้วใสไหลรินเข้าปาก ความเย็นทำให้รู้สึกสดชื่น หยิบกระดาษทิชชู่แผ่นบางสีหม่นซับริมฝีปาก จ่ายเงินหน้าเคาน์เตอร์เสร็จสรรพ ใช้เวลาไม่นานสองร่างมาถึงมหาวิทยาลัย


          อากาศวันนี้ค่อนข้างร้อนทีเดียว สังเกตได้จากเหงื่อเม็ดโจบนใบหน้า เซียวจ้านไม่ใช่คนขี้ร้อน สภาพอากาศแปรปรวนจนเริ่มตามไม่ทัน เมื่อวันก่อนอากาศยังเย็น เม็ดฝนตกโปรยปรายผิดกับวันนี้สิ้นเชิง พรุ่งนี้หิมะคงไม่ตกหรอกใช่ไหมนึกแล้วพลางถอนหายใจออก


          พวกเรามาเร็วกว่าปกติ ไม่มีคนอยู่แม้แต่สักคนเดียว ผมนั่งเหงาๆ กับชานยอลบริเวณกลางห้อง รีโมทแอร์ถูกใช้งานโดยเพื่อนตัวสูง ดูเหมือนว่าปาร์คชานยอลทนไม่ไหวเหมือนกัน รายนั้นเสื้อเปียกเห็นได้ชัดเจน สีหน้าหงุดหงิดเนื่องจากอากาศทำให้ผมแอบขำอยู่เหมือนกัน คิ้วหนาขมวด มือกดเล่นมือถือ


          ยิ้มอะไรคนข้างๆ หันขวับ


          เปล๊า

          

          โกหกไม่เก่งเลยว่ะ


          หน้านายอ่ะ คิ้วขมวดอะไรขนาดนั้นหลุดหัวเราะเล็กน้อย


          ก็คนมันร้อนปาร์คชานยอลหันกลับ ดูเหมือนจะถูกเพื่อนงอนเสียแล้ว...แค่แซวนิดหน่อยเอง


          หน้ามุ่ยเชียวชานยอลหันหน้าหนี


          เสียงประตูเปิดดัง ร่างสูงของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับร่างอรชร ทั้งคู่ประสานมือกันแนบข้างลำตัว เดินย่างมานั่งลงเก้าอี้แถวหน้าผม ถุงเบเกอรี่ร้านดังวางบนโต๊ะ


     ซื้อมาให้แล้วคังซึงบอมเอ่ย


          แต้งกิ้วเมื่อกี้ผมส่งข้อความไปบอกซึงบอมเพื่อนในกลุ่มอีกคน ส่วนคนข้างๆ คือแฟนสาวของเจ้าตัว

     

          เหลือกล่องสุดท้ายพอดีเสียงหวานของโซฮยอนดัง


          แกะคุกกี้นมสดออกจากกล่องแพ็คเกจ รสชาติกลมกล่อมที่ไม่จืดชืดหรือหวานจนเกินไป รวมถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของร้านเข้ากันเป็นอย่างดี บอกให้พวกเขาลองชิมดู เสียงทุกคนต่างบอกว่ามันอร่อย แต่ชานยอลไม่แตะต้องขนมตรงหน้าเลย


          ไม่กินเหรอปาร์คชานยอลมีเพียงแค่ความเงียบ ชานยอลอ่า

     

          อย่าบอกนะ พวกนายทะเลาะกันอีกแล้ว


          จ้านหาเรื่องกูก่อนทีกับคนอื่นยอมพูดออกมาซะงั้น


          แค่แซวเล่นเองอ่ะ ทำหน้ายักษ์ใส่ฉันไม่หยุดเลยถือโอกาสฟ้อง


          ฮ่าๆ พวกนายนี่ตีกันได้ทุกวันซึงบอมหลุดขำ เหตุการณ์แบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติเลยล่ะ


          ไม่นานชานยอลถึงยอมเปิดปากพูดคุยกับผม ปล่อยไว้สักพักเดี๋ยวก็หายเองคงเป็นประโยคที่เหมาะกับเขามากที่สุด

     


          @COEX Mall


          สามารถเดินทางมาที่นี่ได้โดยรถไฟฟ้าใต้ดินสายสีเขียวหรือสีน้ำตาล ด้วยความที่มหาลัยอยู่ใกล้กับสายสีเขียวมากกว่าจึงเลือกสายนั้น มีป้ายLEDตลอดทาง ส่วนมากป้ายเหล่านี้จะมีรูปของไอดอลพร้อมกับข้อความHappy Birthday ติดอยู่ ปีที่แล้วผมและเพื่อนแฟนคลับด้วยกันเคยเช่าป้ายให้หวังอี้ป๋อร่วมเดือน ในตอนแรกกะจะทำอยู่เหมือนกันแต่เนื่องจากราคามันค่อนข้างสูงจึงพับโครงการไว้  ซื้อแค่ของขวัญวันเกิดเท่านั้น  


          เราแวะเวียนถ่ายรูปตรงแลนด์มาร์ค Starfield Libraryเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ทุกวันเต็มไปด้วยผู้คนเสมอ เรียกว่าอัดแน่คงไม่ผิดมากนัก ชั้นหนังสือสูงขึ้นไปถึงชั้นสอง และยังเป็นสถานที่ฮิตของวัยรุ่นสำหรับถ่ายรูปอัปลงบนโซเชียลมีเดียอีกด้วย


          มาถึงทั้งทีก็ต้องมีรูปเก็บเป็นที่ระลึกบ้าง ตั้งแต่ยู่เกาหลีผมยังไม่เคยถ่ายรูปตรงนี้เลย ผลัดกับปาร์คชานยอลเข้าเฟรม เมื่อได้รูปที่พอใจเราหาช็อปเพื่อหาซื้อหมวกของคนข้างๆ ใบหน้าของปาร์คชานยอลยิ้มแย้มแจ่มใสหลังจากได้ของที่ต้องการ


          เข้าไปดูหนังร่วม2ชั่วโมง ป๊อปคอร์นและน้ำอัดลมถูกหอบหิ้วไปด้วย กว่าละเลือกรสชาติข้าวโพดคั่วได้เสียเวลาไปพักหนึ่ง


               ดูภาพยนตร์ตรงหน้าอย่างตั้งใจ เนื้อเรื่องทำให้ผมตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา หัวใจเต้นตึกตักเพราะความลุ้น ฉากหน้าหวาดเสียวปรากฏผู้คนต่างเปล่งเสียงจากลำคอพร้อมเพรียง ฉากไคลแม็กซ์ทำเอาแทบกุมขมับ พระเอกของเรื่องได้ไขคดีทั้งหมดซึ่งมันผิดจากที่ผมคาดเดาเกือบทั้งหมด ถูกคนเขียนบทสับขาหลอกต้มจนเปื่อย นักแสดงแสดงสีหน้าท่าทางออกมาได้ดีเกิดคาด โดยรวมมันสนุกมากจริงๆ 


          เที่ยวเตร็ดเตร่บริเวณนั้นจนรู้สึกเหนื่อย หาร้านอาหารเติมพลัง ต่อด้วยขนมหวานอย่างไม่ลังเล ก้อนกลมสองก้อนในคราแรกลดเหลือเพียงค่อนก้นแก้ว ไอศกรีมรสโปรดอย่างช็อกโกแลตมิ้นต์สลายในปาก สมองฉุกนึกคิดบางอย่างขึ้นได้ เขาเพิ่งออกกำลังกายตอนเช้าเพราะต้องการลดน้ำหนัก แต่ตอนนี้ของหวานตรงหน้าลงสู่กระเพาะอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เท่ากับว่าเมื่อเช้าไม่มีประโยชน์อะไรเลยถ้าหากไม่ควบคุมพฤติกรรมการกินของตน


          ไม่กินแล้วอ่อวางช้อนลงทันที


          อื้อ


          เป็นอะไร จู่ๆ ก็ซึมเป็นหมาหงอย


          รู้สึกผิดอ่ะ


          เรื่อง?”



          เช้านี้ฉันเพิ่งออกกำลังกายมา นายดูนี่มือชี้เนื้อส่วนใต้คางก่อนเปลี่ยนเป็นบริเวณหน้าท้อง เหนียงกับไขมันนี่ ฮือทำเสียงฟูมฟายประกอบ ชานยอลกรอกตา


          กินๆ ไปเถอะ พรุ่งนี้เอาใหม่


          นั่งมองก้อนไอศกรีมสีสวยละลาย ทนอยู่ดูไม่ไหวรีบจ่ายเงินทันที เดินพร้อมกับใบหน้าเศร้าสร้อย ปาร์คชานยอลขอปลีกตัวออกมา เราแยกกับบริเวณหน้าห้องน้ำ เข้าไปทำธุระส่วนตัว ผมดื่มน้ำมากเกินไปถึงเวลาระบายออก  น้ำไหลรินจากก๊อกระบบเซ็นเซอร์ เป่ามือเข้ากับลมอุ่นจนแห้ง


          ก้มต่ำมองมือถือเช็คเวลา ร่างของผมกระทบเข้ากับอะไรบางอย่าง โชคดีที่สมาร์ทโฟนไม่ร่วงหล่นลงบนพื้น รีบหันขึ้นมาทันที ประโยคกล่าวขอโทษเอ่ยออกมาอย่างติดๆ ขัด ๆ ภาพของคนตรงหน้าทำให้ผมพูดไม่ออก มือสั่นเท่าไร้สาเหตุ สายตาคมจ้องมองมาจับสังเกต เขายกยิ้มขึ้น ผมเกลียดรอบยิ้มแบบนี้ของเขาชัด รอยยิ้มหวานนี่น่ะ


           อี้เอินทำไมนานถึงมาอยู่ที่นี่?”


          หึ ฉันก็มาหานายไงจ้านจ้านรอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า


          “...”


          ไม่ได้เจอกันแป๊บเดียว ลืมฉันไปแล้วหรือไง


          ใครจะไปลืมต้วนอี้เอินลงกันแต่ทำไมเขาถึงมาโผล่อยู่ที่นี่

     

          ฉิบหายแล้วมั้ยล่ะ!



-----


          [190912] แวะมาสปอยนิดหน่อยค่ะ คิคื

          [190914] น้องไม่ได้โกรธ ไม่ได้ดุคับน้องแค่หึง คิ้กค้าก >///<  

          [190918] ช่วงครึ่งหลังไม่มีอะไรเลยค่ะ5555 แค่เปิดตัวละครใหม่ เรามารอดูกันนะคะว่าคุณอี้จะมีบทบาทอะไรบ้าง แต่คุณอี้จทำให้...ได้เลย อุบอิบไว้ คิคิ วีคหนาเรามีสอบทั้งวีคเลยค่า น่าจะอัพอีกทีหลังจากนั้นนะคะ ฮือ ไม่อยากหายไปนานเลย กลัวรีดหาย ฮือ55555 ช่วยรอสักพักนะคะ ถ้าเจียดเวาได้อาจจะลงก่อนกำหนดคับผม

**แก้ไขชื่อคุณมาร์คมาเป็นชื่อจีนแทนนะคะ


#จริงหรือป๋อ

ฝากเล่นแท็กในทวิตด้วยน้า

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 725 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

440 ความคิดเห็น

  1. #439 Macmillan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 12:19
    มาร์คมาตามกลับด้อมรึเปล่า555555
    #439
    0
  2. #421 My love markbam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 22:45
    อี้เอินก็มา 5555
    #421
    0
  3. #407 kukieD (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 21:32
    เดี๋ยวๆ ไม่น่าไว้จุย
    #407
    0
  4. #376 Nutchanat Kulthiraphat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 08:53
    อี้เอิน ก็มาาาาาาา????
    #376
    0
  5. #362 0624567153 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:39
    อี้เอินมาแล้ว อย่าลืมเจียเอ๋อร์ล่ะ
    #362
    0
  6. #307 rjisubb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 12:37
    ขอละอี้เอินต้องคู่ปันปันสิอย่ามาแย่งอี้ป๋อ
    #307
    0
  7. #266 pondww♥ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 11:49
    เย้ยยยยยย ตัวละครใหม่มีผลกับความสัมพันธ์ของทั้งสองคนแน่เลยยย

    ปล.ป๋อตี้หึงน่ารักมากโง้ยยย
    #266
    0
  8. #243 P_TUAN_N_KUN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 09:06
    อุ้ยสามีหลักมาพี่มาร์คเก๊าขอโทษ เหมือนจะต้องกลับด้อมเลยอ่ะ ช่วงนี้แอบตามอี้ป๋อกับเซียวจ้านเยอะไปหน่อย
    #243
    0
  9. #194 _Nenuu_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:02
    พี่มาร์คก็มา อุแง้ 555555555555555555 เหมียนโดนตามกลับด้อม ทำไงดีคะๆๆๆๆ
    #194
    0
  10. #190 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 19:00
    คนขี้หวงเอ้ยย
    #190
    0
  11. #188 Otaku_Chom_Hama (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 05:51
    เมนมาตามกลับด้อม 5555555
    #188
    0
  12. #187 Otaku_Chom_Hama (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 05:50
    ไรท์อยู่กี่ด้อมคะ5555555
    #187
    0
  13. #180 Minazerft2345 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 15:37
    ความรู้สึกเจอชื่อเมนตัวเองเหมือนโดนลากกลับด้อมทางอ้อมอะ5555
    #180
    0
  14. #138 judit (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 14:27
    กี่ด้อมคะไรท์5555
    #138
    0
  15. #132 Artemis.T (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 00:23
    เอาล่ะ เซฮุน ชานยอล มาร์ค มากันให้หม๊ดดดเมนหลักเมนรองงง ป๋อช่วยด้วยยยย ฮือ
    #132
    0
  16. #131 tripleM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 02:24
    อุ้ยยย เมนมา5555
    #131
    0
  17. #123 gasssss5 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 06:41
    เอินนนนนนนนนนนนนนนนนน อย่าแกล้งพี่เขาาาาาาา
    #123
    0
  18. #120 naran1977 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 15:52
    เมนมากันเยอะเลย
    #120
    0
  19. #119 MTBB_puii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 10:25

    หืมมมมม เมนอีกคนของชั้นมาทำอะไรน้ออออออ เอาแล้วป๋ออออออ ไรท์สู้ๆนะคะ ขอให้สอบผ่านทั้งหมดเลยนะ
    #119
    0
  20. #118 fim_my (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 01:20
    หืมมมสัมมีมาทำอาราย

    รีบตามแบมแบมอปป้าด่วนเลยนะ5555
    #118
    0
  21. #117 jade cloud (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 01:00
    ข้ามด้อมสุด 555555
    #117
    0
  22. #115 Chanantikarn01 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:44
    อย่าตัวละครเยอะเลยค่ะ กูงงงงง
    #115
    0
  23. #114 hallo hallo hallo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:07
    หืมมมมม เมนฉันมาทำอาราย5555555 รอนะคะ สนุกมาก
    #114
    0
  24. #113 pim_545 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:01
    ป๋ามาร์คคึมารับกลับด้อมแล้วทุกโค๊นนน แบมๆจะมาด้วยบ่นิ แต่ข้าเจ้ายังคัดกฎสกุลหลานไม่จบเย่ยยย รอตอนต่อไปเด้อออ
    #113
    0
  25. #112 Akanezung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 21:50
    ฟิคนี้รวมทุกด้อมปะคะ55555 จะมีใครโผล่มสอีกมั้ยคะ
    #112
    0