END [ป๋อจ้าน] Facts about Yibo #จริงหรือป๋อ

ตอนที่ 17 : Facts #14 หวังอี้ป๋อไม่ได้คิดถึงใครง่ายๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    3 มี.ค. 63

Facts #14 หวังอี้ป๋อไม่คิดถึงใครง่ายๆ




*ยังไม่ได้ตรวจคำผิดค้าบ


Shanghai, China


ร่างบางนั่งอยู่บนรถคันหรูเพื่อเดินทางกลับบ้านโดยมีบอดีการ์ดคนสนิทของตนเป็นผู้ขับ ส่วนผู้เป็นบิดาได้แยกไปบริษัทเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า มีเสียงสนทนาดังขึ้นพลางเพราะเกรงว่ามันจะเงียบเกินไป แน่นอนว่าเซียวจ้านเป็นคนสร้างเสียงเหล่านั้นเอง


ควานเกอทำไมไม่คุยกับผมเลยล่ะหลิวไห่ควานคือชื่อของผู้ที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่ขณะนี้ 


หลิวไห่คงานปล่อยให้เซียวจ้านพูดอยู่ตั้งนานสองนาน คนอายุมากกว่ากลับตอบกลับมาแค่คำว่าครับ คำตอบนั้นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก 


เราทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่ผมเด็กๆ เรียกได้ว่าโตด้วยกันมาคงไม่ผิดมากนัก ผม อี้เอินและควานเกอความสัมพันธ์ของเราค่อนข้างที่จะสนิทกัน ด้วยความที่ผมเป็นลูกคนเดียวด้วยก็เลยนับถือกับเขาเป็นเหมือนพี่น้อง แต่พอเมื่อโตเข้ามาช่วงมัธยมเขาก็เริ่มตีตัวออกห่างและเว้นระยะห่างมากพอควร เราก็ยังคุยกับได้เหมือนเดิมแต่ไม่มากเท่าตอนเด็กๆ ควานเกอให้เหตุผลว่าผมเป็นเจ้านายส่วนเขาเป็นลูกน้องไม่ควรที่จะคุยเล่นหรือสนิทกันมากเกินกว่าเหตุ ผมพยายามที่จะเข้าใจกับเหตุผลของเขา 


พอเรียนมหาลัยแล้วแล้วใหญ่ ควานเกอตีตัวออกห่างมากกว่าเดิม ระยะห่างจากจุดเล็กๆ เริ่มแผ่ขยายกลายเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ความสนิทชิดเชื้อลดลงราวกับกลายเป็นคนแปลกหน้า คำพูดการกระทำทุกอย่าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกลับว่าควานเกอตรงหน้าเป็นคนละคนกับควานเกินในอดีต


หน้าที่ของเขาคือคอยดูแลผม เขาทำหน้าที่นี้ได้อย่างดรยิ่ง คอยดูแลความปลอดภัย ไปรับไปส่งตลอด เขาไม่เคยบกพร่องในหน้าที่ ผมพยายามที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของเรากลับมาเป็นดังเดิม มันก็ไม่เคยสำเร็จเสียที


บางทีผมเองก็เคยสงสัยเหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ 


ควานเกอเกลียดผมเหรอหรือว่าจะเผลอทำอะไรไม่ดีออกไป


คุณจ้านเสียงทุ่มแผ่วเบาดังเข้ามาในโสตประสาท สายตาของคนอายุมากกว่าวูบไหวก่อนจะรีบกลับมาเป็นสายตาเรียบนิ่ง 


ก็เกอไม่มองหน้าผมเลย” 


“...”


มันเกิดอะไรขึ้นเหรอเกอถึงเย็นชากับผมขนาดนี้” 


ขอโทษครับอีกแล้ว...ขอโทษอีกแล้ว


เห้อ ช่างมันเถอะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ 


รถสีนิลแล่นผ่านประตูเข้ามาจอดตรงหน้าคฤหาสน์หลังโต ประตูถูกเปิดโดยคนอายุมากกว่า เดินตรงดิ่งเข้าบ้านในรอบหลายเดือน หญิงสูงวัยมายืนรอต้อนรับ ฉีกยิ้มกว้างสวมกอดพร้อมกล่าวสวัสดี มือเหี่ยวย่นลูบหัวไปมาอย่างรักใคร่


นมสบายดีมั้ยครับเธอคือบุคคลที่เลี้ยงผมมา


นมสบายดี คุณจ้านดูผิมลงนะเราผละออกจากกัน


เหรอครับ ผมกลับบ้านทีไรนมก็พูดแบบนี้อ่ะหัวเราะเบาๆ


กลับมาเหนื่อยๆ ขึ้นไปพักก่อนนะคะเดี๋ยวนมทำกับข้าวให้


ขอบคุณครับ


ประตูห้องแสนคุ้นเคยถูกเปิด สภาพห้องยังเป็นเหมือนเดิม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มโชยเข้ามาในจมูก มันทำให้รู้สึกผ่อนคลายลง จัดการปิดประตูล็อกกลอนด้วยความเคยชิน ทิ้งร่างนาบกับเตียงนุ่ม หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าปล่อยความคิดให้กระเจิดกระเจิง เสียงเครื่องปรับอากาศดังสม่ำเสมอ จนกระทั่งเสียงนั้นเริ่มเบาลงและจางหายไป


เสียงเคาะประตูทำให้ร่างบางสะดุ้งขึ้น เป็นเสียงของแม่นมที่เรียกเขาลงไปทานข้าว เหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลบนโต๊ะ เขาเผลอหลับไปชั่วโมงกว่า หน้าจอสมาร์ทโฟนมีแจ้งเตือนข้อความขึ้นแทบจะตลอดเวลาแต่เพราะมันคว่ำอยู่เซียวจ้านจึงไม่เห็นว่าคนที่อยู่อีกแผ่นดินกำลังกระวนกระวายมากแค่ไหน


ควานเกอล่ะครับถามพี่แอนนาหลานสาวเพียงคนเดียวของนม


คุณไห่ควานเข้าไปบริษัทค่ะ” 


ควานเกอคงกลับไปช่วยงานป๊าอย่างที่ควรจะเป็น ผมเลิกสนใจแล้วหันมาจัดการกับอาหารตรงหน้า พอรู้ตัวอีกทีท้องก็ถูกอัดแน่นไปด้วยอาหารจนรู้สึกจุดขึ้นมา เขาทานมันมากเกิน 


ขอตัวออกมาเดินเล่นในสวน ดอกไม้พวกนี้คุณย่าของผมเป็นคนปลูกมันขึ้นมาทั้งหมด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของพวกมันทำให้เซียวจ้านรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกราวกับว่ามีคุณย่าอยู่ข้างๆ ท่านเสียไปเมื่อ2ปีก่อนนี้เอง มันเป็นอีกหนึ่งวันที่ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากๆ เสียใจที่ไม่ได้อยู่ข้างๆ ท่านในวันสุดท้ายของชีวิต 


สถานที่แห่งนี้เปรียบเหมือนกับตัวแทนของคุณย่า


                จ้านคิดถึงคุณย่า คิดถึงที่สุดเลย




                8ปีก่อน


                ร่างของเด็กชายในชุดนักเรียนมัธยมตอนปลายโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ยืนหยุดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์หรือบ้านของตนเอง เสื้อผ้าขาวสะอาดต่างเปราะเปื้อนไปด้วยโคลนและคราบสีแดงสด เสียงหอบหายใจดังถี่ มือบางถูกยกขึ้นมาเช็ดเหงื่อ ไม่นานนักประตูเหล็กหนาเปิดออกโดยอัตโนมัติ เขาย่างก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ เสียงโหวกเหวกโวยวายของเหล่าพี่เลี้ยงดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าตกใจของแม่นม เธอรีบเข้ามาประคองร่างของผม


                เจ็บเป็นบ้า


                ความรู้สึกแสบบริเวณขาขวาแล่นงาน นั่งลงบนโซฟาอย่างอ่อนล้าเนื่องจากใช้พลังงานงานไปค่อนข้างเยอะ แม่นมเดินหายวับเข้าไปยังห้องห้องหนึ่งก่อนเดินกลับมาพร้อมกับกล่องยา แอลกอฮอลล์ถูกนำมาเช็ครอบแผลอย่างเบามือ เมื่อจัดการทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยยาสมานแผลป้ายอยู่บนแผล


                ขอบคุณครับ


                “คุณจ้านไปทำอะไรมาคะพี่ตกใจหมด พี่เลี้ยงคนหนึ่งพูด


                พี่ยังไม่ชินอีกเหรอครับมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เซียวจ้านมีเรื่องทะเลาะวิวาทนี่นา


                โถ่ จะให้พี่ชินได้ยังไงเธอมีสีหน้าสลด ทุกคนเป็นห่วงนะคะ


                “ผมรู้ครับยิ้มตอบกลับเพื่อเป็นการบอกว่าไม่เป็นไร ผมยังไหว


                รู้ว่าทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงแต่ก็ยังทำเสียงทรงอำนาจของประมุขบ้านดัง


                ป๊ามีสีหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด แต่ใครสนกันล่ะ


ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ เดี๋ยวป๊าก็คงดุเหมือนเดิม ตัดสินใจหนีสถานการณ์เดิมๆ แต่ถูกฝ่ามือหนากระชากไว้เสียก่อน เกิดความรู้สึกเจ็บแปลบช่วงไหล่ ก่อนหน้าร่างกายเขากระแทกเข้ากับกำแพง ถ้อยคำร้ายถูกเปล่งออกมาต่อจากนั้น ได้แต่ยืนนิ่งมนฟังโดยไม่อาจขยับตัวได้


ไม่รู้สึกผิดเลยใช่มั้ย วันๆ ก็มีแต่เรื่อง ไม่คิดจะทำเรื่องดีๆ บ้างเหรอ”  ผมเงียบ เขาตะคอก ป๊าถาม!”


ทำไมจ้านต้องรู้สึกผิดด้วย มันมาหาเรื่องจ้านก่อนทั้งที่ผมเป็นฝ่ายถูกกระทำแท้ๆ ทำไมล่ะ ทำไมผมถึงผิด?


เหอะ คงไปหาเรื่องเขามากกว่า


ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น?


ไม่คิดจะถามกันบ้างหรือไง


ลูกชายเจ็บตัวทั้งคนไม่รู้สึกเป็นห่วงกันหน่อยเหรอ


ป๊าเป็นจ้านเหรอถึงรู้เขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วยซ้ำ


อาจ้าน!”


ทุกครั้งป๊าก็เอาแต่ด่าจ้าน ป๊าไม่เคยถามจ้านเลยเอาแต่โมเมคิดไปคนเดียว ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด ป๊าก็เอาแต่ความคิดตัวเอง หึ ต่อให้ป๊าถามป๊าก็คงไม่เชื่ออยู่ดี”  ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชขนาดนี้กันล่ะ


นมเลี้ยงอาจ้านให้มาเป็นคนแบบนี้เหรอ


ป๊าอย่ามาว่านมกดเสียงแข็ง


เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ


ป๊า!”


                อาหลิว!” เป็นเสียงของคุณย่า ลื้ออย่ามาว่าอาจ้านแบบนี้นะ


คุณย่าทุกครั้งที่ผมทะเลาะกับป๊าคุณย่าก็จะช่วยผมไว้เสมอ


เป็นพ่อประสาอะไรลูกเจ็บขนาดนี้แทนที่จะดูแลกลับเอาแต่ต่อว่า ไม่เห็นหรือไงว่าอาจ้านเจ็บแค่ไหนน่ะคุณย่าเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับลูบหัวอย่างแผ่วเบา เจ็บมากเลยใช่ไหม


หงึกหงึก


มากับย่านะคุณย่ามองป๊าทิ้งท้ายไว้ก่อนพาผมเดินออกมา


ขอบคุณครับกล่าวขอบคุณผู้สูงอายุ


ไหนเล่าให้ย่าฟังซิ ไปมีเรื่องกับใครเข้าล่ะเจ้าตัวแสบ


น้ำเสียงนุ่มนวล สายตาและรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่ถูกส่งมานั่นทำให้ผมรู้สึกสบายใจทุกครั้ง ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตคุณย่ารับรู้ทุกอย่าง ผมเป็นผู้พูดส่วนท่านคอยเป็นผู้ฟังที่ดีให้แก่ผมเสมอ




6ปีก่อน


                กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยเข้าปะทะกับจมูกทำให้ลูกชายเจ้าของบ้านรู้โดยทันทีว่ามันต้นตอมาจากที่ใด ร่างของเซียวจ้านตรงดิ่งไปยังครัว ร่างของหญิงสูงอายุคนหนึ่งกำลังจัดการบางอย่างอยู่หน้าเตาไฟฟ้า มือเหี่ยวย่นนำลังเคี่ยวบางอย่างอยู่ ในหม้อสีเงิน


ค่อยย่างก้าวเข้าใกล้ก่อนจะสวมกอดคุณย่าจากด้านหลัง ถูกท่านดุนิดหน่อยแต่เขาเห็นคุณย่าระบายยิ้มออกมาหลังจากนั้น


อาจ้านกลับบ้านมาแล้วเหรอ


ครับ


สอบเป็นยังไงบ้าง หื้ม


วันนี้เป็นวันสอบไฟนอลแรกของผม ช่วงเวลาที่ผ่านมาผมขลุกตัวอยู่แต่ในห้องเพื่อเตรียมตัวสอบแทบไม่ได้ออกไปพบปะผู้คน อ่านหนังสือร่วมหลายเดือนและดูเหมือนว่าป๊าจะพึงพอใจเป็นอย่างมาก ดวงตาคาดหวังจากป๊ามันทำให้ผมไม่สามารถจะทำอะไรตามอำเภอใจได้ ไม่สามารถออกไปเที่ยวเล่นได้อย่างมากก็ทำได้แค่เดินเล่นในสวนเพื่อผ่อนคลายความเครียดลง


                เคยพยายามขอป๊าออกไปสังสรรค์กับเพื่อนก็ถูกห้ามเอาไว้โดยให้เหตุผลว่าเอาเวลาทำเรื่องไร้สาระมาอ่านหนังสือสอบเสียดีกว่า ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย มันน่าอึดอัดจนแทบบ้า


                ถ้าทำไม่ได้ก็คงถูกต่อว่าเหมือนเมื่อก่อน


                สำหรับป๊าแล้วจะต้องไม่มีคำว่าผิดหวัง ไม่มีคำว่าไม่ได้


                “ว่าไงคนเก่ง


รวมๆ ทำได้ครับแม้บางข้อจะยากมากๆ ก็เถอะแต่พอลองทบทวนดีๆ แล้วเซียวจ้านก็ทำมันได้


เหนื่อยมากใช่ไหมพยักหน้าตอบ ย่าทำของโปรดเราให้ เติมพลังหน่อยนะ


ค้าบ


ปกติแล้วเขาจะต้องนั่งทานข้าวคนเดียวในห้องกว้าง แต่วันนี้มีคุณย่าอยู่ด้วยเซียวจ้านคงไม่ต้องนั่งทานข้าวเหงาๆ เพียงคนเดียว เขาชอบเวลาที่คุณย่ากลบมาบ้านใหญ่เพราะปกติท่านจะอาศัยอยู่อีกเมืองหนึ่ง นานๆ ทีท่าจะแวะเข้ามา เราเจอกันไม่ได้บ่อยมากนัก ในหนึ่งปีแทบนับครั้งได้  แม้เราแทบจะไม่ได้พบหน้ากันแต่ทุกครั้งท่านมักจะทำให้ผมรู้สึกสบายใจเสมอ


เพียงแค่เวลาสั้นๆ หัวใจที่เหี่ยวแห้งกลับถูกเติบเต็มให้กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง




4ปีก่อน


เสียงวิ่งดังตึกตักเข้าใกล้กับประตูห้องห้องหนี่ง ลูกบิดถูกหมุนอย่างแรง ใบหน้าของเซียวจ้านในวัย22ปีเปราะไปด้วยรอยยิ้ม ร่างบางนั่งลงข้างๆ คุณย่าผู้เป็นที่รัก ท่าทางที่ดูเหมือนเด็กของเขาทำให้คุณย่าหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูหลานคนโตของตระกูล


มีเรื่องดีๆ อะไรอีกล่ะหญิงชรารู้โดยทันทีว่าต้องมีเรื่องอะไรที่ทำให้หลานตัวแสบของตนดูตื่นเต้นมากขนาดนี้


ท้าด่าากระดาษทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดพอดีมือถูกนำออกมาโชว์ จ้านได้บัตรแฟนมีตแล้วครับ


เก่งนี่นาผมยิ้มให้กับคำชม


หลานของย่าเก่งที่สุด


เหมือนคุณย่าไงครับ


จะเอาอะไรอีกล่ะเราถามอย่างรู้ทัน


ง่ะ คุณย่าอ่าเขาเบะปากเล็กน้อยก่อนแปรเปลี่ยนเห็นรอยยิ้มหวาน ไปกับจ้านนะครับ


ย่าแก่แล้วอาจ้าน


ไม่แก่สักหน่อย ไปกับจ้านน้า


ก็ได้ย่าจะไป


เซียวจ้านรู้ดีว่าคุณย่าแพ้ให้กับลูกอ้อนของตนมากแค่ไหน


เย้ เดือนหน้านะครับ


เรื่องที่เซียวจ้านแอบชอบศิลปินของเกาหลีใต้คุณย่าเองก็รู้ คุณย่าไม่เคยห้ามหากเซียวจ้านจะทำอะไร จะชอบอะไร ท่านก็คอยอยู่ข้างๆ และสนับสนุนทุกสิ่งที่เขาอยากจะทำ คุณย่าไม่เคยดุด่า ไม่เคยใช้ใบหน้าเกรี้ยวกราดและพ่นคำร้ายๆ ออกมาให้เซียวจ้านเห็นเลยสักครั้ง มีแต่เพียงใบหน้ายิ้มแย้มโอบอ้อมอารี แต่ถ้าเซียวจ้านทำอะไรผิดพลาดลงไปคุณย่าจะคอยสอนและช่วยแก้ปัญหาเหล่านั้น


เขารู้ดีว่าถ้าป๊ารู้เรื่องพวกนี้เข้าจะต้องคอยห้ามและคอยขัดขวางแน่ๆ คุณย่าเองก็รู้นิสัยของลูกชายตัวเองดี ท่านคอยช่วยผมในเรื่องนี้อยู่เสมอ


คุณย่าใจดีกับเซียวจ้านมากๆ


ถ้าหลานชอบอะไรย่าก็ชอบด้วย ย่าอยากเห็นหลานมีความสุขในทุกๆ วัน ย่ารู้ว่าหลานรู้สึกยังไง เหนื่อยมากเลยใช่ไหมคนเก่ง จำเอาไว้นะลูกจงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ย่าจะคอยปกป้องและมองหลานเติบโตอยู่ตรงนี้อยู่ข้างๆ อาจ้านเสมอ


ความอบอุ่นและความรักจากคุณย่าเซียวจ้านไม่เคยลืมเลือน


ท่านคอยเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของเขาได้เป็นอย่างดี


เซียวจ้านน่ะรักคุณย่าที่สุด


               

                ขอบคุณที่เติบโตมาอย่างดีนะหลานรักของย่า


เซียวจ้านยังคงจำคำพูดของคุณย่าได้ดี


ยังคงจำสายตาที่สั่นไหวพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นนั้นได้


                แต่ใครจะไปคิดล่ะว่ามันจะเป็นคนพูดสุดท้ายก่อนที่เราจะไม่ได้พบกันอีกตลอดกาล


                ไม่มีอีกแล้วคนที่คอยปลอบโยนเวลาที่เขาเสียใจ ไม่มีคนที่คอยให้กำลังใจเขาในทุกเรื่อง ไม่มีคนที่คอยอยู่เคียงข้างเซียวจ้านในทุกช่วงเวลา คนที่คอยมอบอ้อมกอดแสนอบอุ่นนั้นให้เขาไม่มีอีกแล้ว


เขาคิดถึงคุณย่าคิดถึงมากที่สุด


 

จ้านรักคุณย่านะครับ


หยดน้ำตารินไหลร่วงหล่นปะทะกับกางเกงสีเข้ม มือเรียวถูกยกขึ้นมาปาดหยดน้ำตาเล็กจนหายไปหมดสิ้นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความรู้สึกวาบโหวงเกิดขึ้นภายใน

ใช่เขากำลังเหงา


ใจ แม้พื้นที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยสิ่งก่อสร้าง ต้นไม่ใบหญ้าแต่ทำไมเขากลับรู้สึกว่ามันว่างเปล่า


เซียวจ้านไม่ชอบเลยสถานที่ที่เรียกว่าบ้าน


ละสายตาจากสวนตรงหน้า ตรงดิ่ขึ้นห้องโดยกำชับคนในบ้านไม่ให้ใครขึ้นไปรบกวนโดยเด็ดขาด หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นเพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของอีกแผ่นดิน แต่ทันทีที่แสงจ้าขึ้นทำให้ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ รู้สึกอยากขอโทษหวังอี้ป๋อเป็นพันครั้ง เพราะเขาไม่ได้รับสายอีกฝ่าย10กว่าสายเมื่อ1ชั่วโมงก่อน ป่านนี้คงจะถูกงอนเข้าให้แล้วล่ะ


งอนเป็นที่หนึ่งเลยคนนี้น่ะ


เลื่อนปลดล็อกสกรีนต่อสายตรงหาอีกคน เสียงจากสมาร์ทโฟนทำให้หัวใจของเซียวจ้านเต้นระทึก ไม่รู้เป็นเพราะความกลัวหรืออยากได้ยินเสียงทุ้มของอีกฝ่ายกันแน่


ให้ตายสิ เขาคิดถึงอีกฝ่ายอย่างนั้นเหรอ


คงจะคิดถึงจริงๆ นั่นแหละ


เหวยเอ่ยทันทีเมื่อคนอายุน้อยกว่ารับสาย


‘…’


หวังอี้ป๋ออยู่ในสายใช่ไหม


“…” ลดระดับสมาร์ทโฟนเพื่อดูหน้าจอว่าอีกฝ่ายรับสายเขาจริงๆ ก่อนจะแนบเข้ากับหู


พูดอะไรหน่อยได้ไหม


ไม่พูดเสียงแข็งๆ นั่นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ากำลังถูกไอดอลคนดังงอนอยู่


ขอโทษ เกอไม่ได้ตั้งใจนะอี้ป๋อ เกอลืมเปิดเสียงแล้วเผลอหลับ หลังจากนั้นก็ลงไปทานข้าว ไปเดินเล่นด้วยเพิ่งขึ้นมาที่ห้องเลย


ผมเป็นห่วงคุณแทบบ้า


ขอโทษ”


วันหลังไม่อาแบบนี้แล้วนะ


ครับ


ให้จริงเถอะเซียวจ้าน


ไม่เชื่อเกอเหรอถามเสียงอ่อน


เชื่อ แต่ถ้ามีอีกผมตีนะผมหัวเราะ จะตีจริงๆ


เกอไม่ใช่เด็กอี้ป๋อ ทำไมต้องขู่ตีด้วยเซียวจ้านโตกว่านายอีกหวังอี้ป๋อ!


ดื้อ


ไม่ดื้อ


คุณแม่งโคตรดื้อ


พูดคำหยาบ!”


คิดถึงคุณนะ ลืมบอก


แบบนี้ก็ได้?”


                “ได้ คุณคิดถึงผมหรือเปล่า


ไม่ทันที่ผมจะตอบกลับอีกฝ่าย ดันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย จำได้ว่าเขาบอกแม่บ้านไม่ให้ใครเข้ามารบกวนไม่ใช่หรือไง แต่ทำไมถึงมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาได้


คุณจ้านครับเสียงของควานเกอ?


เซียวจ้านนั่นเสียงใคร!’


แป๊บนึงนะอี้ป๋อ


ผมวางโทรศัพท์บนเตียงโดยไม่กดวางสาย ปลดล็อกลอนประตูเปิดหาคนด้านนอก ในมือของความเกอถืออะไรบางอย่างแล้วมันถูกยื่นมาตรงหน้า


 ให้ผมเหรอครับ


ครับ คุณหญิงฝากมาให้


ขอบคุณครับ


ทันทีที่รับของเสร็จผมดันประตูปิดลง แต่ระหว่างนั้นควานเกอพูดประโยคที่ทำให้ผมเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้พูดกับผมแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว


คุณจ้านฝันดีครับ


เกอเองก็เหมือนกันครับ


วางถุงกระดาษแบรนด์ดังลงบนโต๊ะข้างเตียงไซซ์คิงของตน จับเครื่องมือสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์แนบหูอีกครั้ง ปลายสายพูดอู้อี้ทำให้เซียวจ้านฟังมันไม่ออก เหมือนว่าคนอายุน้อยกว่ากำลังบ่นอยู่ไม่มีผิด ได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะจับใจความจากเสียงทุ้มนั้นได้


อี้ป๋อเป็นอะไร


คุณหายไปไหน ทำไมไม่ตอบผม


มีคนมาเคาะประตูเลยออกไปไง เกอบอกนายแล้วหนิ


ผู้ชาย?’


อื้อ


หล่อไหม


สำหรับเกอเขาดูดีมากเลยล่ะเอ่ยแกล้งอี้ป๋อและดูเหมือนว่าจะได้ผลดีเกินขาด


ผมกับเขาใครหล่อกว่ากันกำลังจะอ้าปากตอบแต่ทว่าอี้ป๋อกลับกดเปิดกล้องขึ้นมาเสียก่อน อย่าเพิ่งตอบ


อะไรของนายเนี่ยบางทีผมก็ไม่เข้าใจหวังอี้ป๋อ


เปิดกล้องแล้วมองผม


                “เปิดแล้วๆ ขนาดนี้เลยเหรอ


สรุปใครหล่อกว่ากัน


ใครน้าใบหน้าหล่อเหลาของปลายสายดูกังวลไม่น้อย เขาก็หล่อดีแต่เกอชอบแบบนายมากกว่า


สีหน้าของคนอายุน้อยกว่าทำให้ผมหลุดขำอีกมา ใบหน้าลุ้ยสุดขีดนั่นเหมือนเด็กไม่มีผิด คราแรกดกังวลแต่หลังจากนั้นกลับยิ้มกว้าง


แล้วเขามาหาคุณทำไม


เอาของม้ามาให้แพลนกล้องหาถุงกระดาษใบเดิม เห็นแล้วนะ


สนิทกับเขาไหม


ถ้าเมื่อก่อนก็สนิทมาก พอช่วงมัธยมก็ไม่ค่อยแล้วล่ะ ตอนนี้แทบไม่คุยกันเลยด้วยซ้ำ


ดีสีหน้าดูมีความสุขนั่นทำให้เขาหมั่นไส้ไอดอลคนโปรด


ทำไม หึงเหรอเอ่ยแซวเล่น


อื้อ หึง


อย่าคิดมากน่า เขาเป็นบอดีการ์ดเกอ


เขาไม่มีทางคิดกับควานเกอมากกว่าพี่น้องแน่ๆ


ความสัมพันธ์ของพวกเรามันไม่มีทางถูกพัฒนามาในเชิงความรัก ผมนับถือความเกอเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง ส่วนเขาเองก็คงเห็นผมเป็นแค่น้องชายและลูกชายของเจ้านายเท่านั้น


งั้นคบกับผมไหมคำพูดนั้นทำผมชะงัก เป็นแฟนกันผมจะได้ไม่คิดมากไง


อี้ป๋อทุกอย่างมันจุกอยู่ในอก เขาไม่สามารถพูอะไรออกมาได้


ล้อเล่น ดูหน้าคุณสิอีกฝ่ายหัวเราะในลำคอเบาๆ


ถึงจะบอกว่าพูดเล่นแต่สีหน้าและแววตานั้นมันกลับดูจริงจังเอามากๆ


 


————

          [101229] ตอนสุดท้าของปีค่า ตอนนี้เขียนยากมากยากกว่าก่อนหน้านี้อีก มาย้อนอดีตพี่จ้านกันฮะ เราไเ้อ่านทุกคอมเมนต์ตลอดนะคะ ไม่รู้ว่าเคยบอกไปมั้ย ใจฟูมากๆ เห็นคอมเมนต์ของนักอ่านท่านนึงบอกว่าอยากรู้ว่าป๋อเริ่มรักพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่มีเฉลยในตอนพิเศษคับ อยู่ในเล่มฮะ เดี๋ยวมาลงฟอร์มเปิดพรีนะคะ เล่มล309บาทไม่รวมส่งค่า 
          อีกไม่กี่วันก็ปีใหม่แล้วขอให้นักอ่านทุกท่านพบเจอแต่เรื่องดีๆ และขอให้มีความสุขในทุกๆ วันนะคะ ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยค่ะที่ติดตามกัน

แบบฟอร์มสำรวจรวมเล่มนะคะ ใครสนใจจิ้มๆ ให้เราหน่อยนะคะ สำหรับคนที่กรอกมาแล้วสั่งซื้อหนังสือมีของแถมพิเศษเล็กๆ น้อยๆ ให้ค่า


#จริงหรือป๋อ


ฝากcomment+เล่นแท็กกันด้วยนะคะ รอทุกคนอยู่ค่ะ!

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ


@wishone__




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

440 ความคิดเห็น

  1. #430 My love markbam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 00:33
    ทำไมไม่ตกลงล่ะจ้าน
    #430
    0
  2. #349 Pxxype (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 10:52
    อึดอัดจริงนะกับป๊าบับบ ฟังบ้างงรับฟังลูกบางเถอะ
    #349
    0
  3. #348 MTBB_puii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 00:31
    ทำไมป๊าถึงไม่ฟังจ้านบ้างนะ ตอนบรรยายถึงคุณย่าคือซึ้งมากๆค่ะไรท์
    #348
    0
  4. #347 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 19:51
    เมื่อไรจ้านเกอจะตอบตกลงเป็นแฟนกับป๋อตี้เสียทีในเมื่อมีความลึกซึ่งกันมาแล้ว รอครับ
    #347
    0
  5. #346 jkookv (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 21:58
    อึดอัดคุณป๊ามากๆ ตอนบรรยายถึงคุณย่าเราน้ำตาคลอเลย
    #346
    0