END [ป๋อจ้าน] Facts about Yibo #จริงหรือป๋อ

ตอนที่ 14 : Facts #12 หวังอี้ป๋อไม่รู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    3 มี.ค. 63

Facts #12 หวังอี้ป๋อไม่รู้สึก



          **ตรวจคำผิดยังไม่ละเอียดนะคะ แง



มื้ออาหารที่แสนอึดอัดได้จบลง แม้สถานการณ์เหมือนจะดำเนินอย่างราบรื่นแต่ความรู้สึกกลับบอกว่าสักพักคงได้มีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นเป็นแน่ แววตาดุๆ บนใบหน้ายิ้มแย้มของผู้เป็นบิดามันน่ากลัวจะตายไป 


เรานั่งทานข้าวกันจนดึกดื่น ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน ผมและป๊าเราเรียกแท็กซี่ ระหว่างเส้นทางไม่มีใครปริปากพูดเลยสักคำ บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงแค่เสียงลมหายใจและเสียงของเครื่องยนต์เท่านั้น เมื่อถึงจุดหมายผมเดินนำขึ้นห้อง ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้รับรู้ได้ถึงชะตากรรมของตัวเองที่ต้องเผชิญ ผมขอให้ตัวเองเข้มแข็งมากพอและขอให้เขาฟังผมบ้าง ทุกครั้งที่ทะเลาะกันไม่มีครั้งไหนที่ป๊าจะรับฟังความคิดเห็นของลูกชายคนเดียวอย่างผม แม้ความหวังจะมีไม่ถึงเปอร์เซ็น แต่อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าศูนย์ 


รู้ใช่ไหมว่าทำอะไรเอาไว้เขาเอ่ยเสียงเรียบ ผมพยักหน้าตอบถามแค่นี้ทำไมไม่ตอบ


ครับไม่กล้าสบตา


สอนกี่ครั้งว่าคุยกับผู้ใหญ่ให้มองหน้าด้วย” 


ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ป๊ายังคงมีใบหน้าเรียบนิ่งดังเช่นปกติ แต่แววตาคู่นั้นจ้องมองมาราวกับว่าจะกินเลือดกินเนื้อ


ทำไมถึงกล้าโกหก


“...”


ลื้อเอาเวลาเรียนมาทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้เนี่ยนะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น


“...”


เหอะ ถ้าป๊าไม่ส่งคนมาตามคงไม่รู้สินะว่าลื้อทำอะไรไว้บ้าง


ป๊า!


มันเกินไปหรือเปล่า


ถึงกับต้องให้คนตามราวกับว่าตัวผมเป็นนักโทษ เขาไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรแบบนี้กับผมด้วยซ้ำ 


อย่ามาขึ้นเสียง!


ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ป๊าก็แค่มาถามจ้านแค่นั้นเอง


หากเขาเอ่ยถามผมก็พร้อมจะตอบ


ถ้าถามลื้อจะตอบเหรอ


แล้วป๊าเคยถามมั้ยล่ะถึงรู้ว่าจ้านไม่ตอบผมกำลังโกรธ โกรธเขามากจริงๆ


ตอบอย่างนั้นเหรอ หึ ก็คงมีแต่คำโกหก” 


ก็เพราะป๊าเป็นแบบนี้ไง


เพราะป๊าไม่เคยฟังผมเลยสักครั้ง ต่อให้จะพูดอธิบายมากแค่ไหนเขาก็ยังคงเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง มันเป็นแบบนี้เสมอมาไม่ใช่หรือไง


อย่ามาพูดแบบนี้กับป๊านะสีหน้าโกรธจัดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้ให้กำเนิดเถียงคำไม่ตกฟาก ลื้อไปเอานิสัยเสียๆ แบบนี้มาจากไหน อ๋อ...คงเป็นเพราะไอ้เด็กนั่น ลื้อถึงมีนิสัยแย่ๆ อย่างนี้


ป๊าจะด่าจะว่าจ้านยังไงก็ได้ แต่เขาไม่เกี่ยว


เขาจะด่าผมผมไม่ว่า แต่ทำไมถึงต้องลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย


ป๊าส่งลื้อมาเรียนหนังสือไม่ได้ให้มาตามไอดอล ทำแต่เรื่องไร้สาระอยู่ได้แถมยังมาโกหกหน้าด้านๆ อีก


ผมไม่มีสิทธิ์ปกป้องตัวเองเลยอย่างนั้นเหรอ หากพูดอะไรออกไปก็คงถูกถ้วยคำดุด่ากลับมาดังเดิม ความเงียบคงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้


เสียให้มันไปเท่าไหร่แล้ว?”เลือกเมินคำถามของอีกฝ่าย แต่เขากลับแสดงความเกรี้ยวกราดออกมามากกว่าเดิม ผมเกลียดสถานการณ์แบบนี้เป็นบ้า


ป๊าถาม!”


เงินจ้าน จ้านหามาเองไม่จำเป็นต้องบอกป๊าด้วยซ้ำ


ชายอายุ50ตอนปลายเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบกระดาษใบหนึ่งออกมา ผมจำได้ว่าก่อนจะออกมาเก็บมันเอาไว้อย่างดีแล้วแท้ๆ เขาเจอมันได้ยังไง นอกเสียจากว่าบังเอิญเจอ ซึ่งความเป็นไปได้มันน้อยมาก หรือว่าเขาค้นห้องอย่างนั้นเหรอ?


แขวก


นั่นมันของของจ้านนะเขาฉีกบัตรแฟนมีตติ้งของผมทิ้งอย่างไม่ไยดีป๊าไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับจ้าน


ทำไมจะไม่มี ป๊าเป็นพ่อของลื้อนะ


ถึงจะเป็นพ่อก็ไม่มีสิทธิ์


เขาล้ำเส้นผมมากเกินไป 


ต่อให้เป็นบุพการีเขาก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้


ต่อจากนี้ลื้อเลิกไปตามไอดอลซะ นี่เป็นคำสั่ง 


ไม่ครับ


 “ได้! เราได้เห็นดีกัน


นี่มันคือชีวิตของผม ผมมีสิทธิ์เลือกว่าตัวเองทำอะไรหรือไม่ทำอะไร


สิ่งที่ป๊าทำในเวลาต่อมาทำให้ผมไม่อาจหยุดนิ่งเฉย กล่องลังใต้เตียงที่ถูกจัดเก็บเป็นอย่างดีกำลังถูกรื้อค้นออกมาจนเสียหาย 


หยุดนะคำพูดไม่ได้เป็นผลต่อผู้ฟังผมบอกให้คุณคุณเดี๋ยวนี้


ทำไม เกิดสำนึกอะไรขึ้นมาได้งั้นเหรอ


ผมกำลังโกรธเขา 


โกรธมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


โกรธป๊าหรือไง


หยดน้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาทำให้รู้สึกเย็นบริเวณหน้าแก้ม มือกำเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความโกรธ 


ตั้งแต่เด็กจนโตป๊าก็ไม่เคยฟังจ้านเลย การที่จ้านชอบไอดอลมันเป็นสิ่งที่ผิดมากนักหรือไง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรจ้านไม่เคยได้ทำตามใจตัวเองเลยสักครั้งเดียว ต้องทำตามคำสั่งของป๊ากรอบที่ป๊าวาดให้มาโดยตลอด มันจะมีสักครั้งไหมที่จ้านจะได้ทำตามใจตัวเองโดยที่ป๊าไม่มาห้าม


“...”


เขาทำในสิ่งที่ป๊าไม่เคยทำให้จ้านได้เลย” 


“...”


ความสุข พวกเขาคือความสุขของจ้าน


การเติบโตขึ้นในครอบครัวนักธุรกิจ ซึ่งแน่นอนว่าต้องแบกรับความหวังของคนในครอบครัวตั้งแต่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลก ไม่มีสิทธิ์ได้เลือกอะไรด้วยตัวเองเลยสักครั้ง ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กว่าหากโตขึ้นจะต้องเป็นเหมือนกับป๊า ขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ ได้ออกไปเที่ยวเล่นผมกลับต้องขลุกตัวอยู่ในห้องหนังสือ ขณะที่คนอื่นได้ทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบตัว บนโต๊ะอาหารเหลือเพียงแค่ผม มีเพียงแค่ไม่กี่ครั้งที่เราได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน มันน้อยจนนับครั้งได้ 


ราวกับเป็นหุ่นเชิดที่รอคำสั่งจากผู้เป็นนาย


ไม่ว่าวันไหนป๊าก็เอาแต่ทำงาน ม้าก็แทบไม่ต่างกันเลย ผมพยายามเข้าใจมาโดยตลอดว่าที่ท่านทำงานหนักคงจะเป็นเพราะรักผม อยากให้ผมได้กินอิ่มนอนหลับสบาย พอโตขึ้นถึงได้รู้ว่าความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย...พวกเขาทำเพื่อตัวเอง 


ผมไม่เคยได้สัมผัสคำว่ารักจริงๆ จากป๊าม้าเลยสักครั้ง


ถ้าป๊ารักจ้านขอได้ไหมครับ แค่เรื่องนี้...เรื่องนี้เท่านั้น


ทั้งๆ ที่ก็รู้คำตอบอยู่แล้ว


ลื้อกำลังพล่ามอะไรอยู่เซียวจ้าน


ป๊าไม่เคยรักผม


เอาของพวกนี้ไปทิ้งซะ


กับเด็กที่ไม่เคยสัมผัสได้ถึงคำว่ารักจากบิดามารดา พอได้เจอบุคคลที่ทำให้ความเหงาภายในจิตใจนั้นจางหายไปบางช่วงเวลา แม้จะเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เซียวจ้านก็สามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในใจ มันคือสิ่งที่เขาโหยหามาโดยตลอด


การที่เขาทุ่มเทให้กับสิ่งนั้นมันคือเรื่องที่ผิดผิดอย่างนั้นเหรอ?


ป๊าเคยรักจ้านบ้างมั้ย?”


แค่ยอมเอ่ยปากพูดออกมามันไม่เห็นยากเลยสักนิด เว้นเสียแต่ว่าคำตอบของเขาจะเป็นอย่างที่ผิดคิด


ป๊าไม่เคยสนใจ ฮึก ความรู้สึกของจ้านเลย ไม่เคย ไม่เคยเลย


ผมไม่ควรคาดหวังมันตั้งแต่แรก


วิ่งออกมาจากห้องโดยไม่สนใจอะไร ปล่อยโฮอย่างไม่อายผู้คนที่เดินสัญจร มีเพียงเงินไม่กี่วอนติดตัวมาพร้อมกับบัตรโดยสารสาธารณะในกระเป๋า โชคดีที่เงินในระบบยังเหลือมากพอสำหรับการเดินทางไปยังบ้านของบ้านชานยอล 


โบกมือเรียกรถรับส่งสาธารณะแล่นมาจอดตรงหน้า ปาดหยดน้ำตาออกลวกๆ เหม่อลอยตกอยู่ในภวังค์ความคิด ใช้เวลาเดินไม่นานจนมาหยุดอยู่หน้าบ้านของปาร์คชานยอล


กดกริ่งอย่างไม่รอช้า เพื่อนร่างสูงวิ่งออกมาด้วยความตกใจ เขาไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้ผมร้องไห้อยู่แบบนั้น พ่อแม่ของเพื่อนสนิทเองก็ดูตกใจไม่น้อยที่เห็นผมในสภาพนี้ ท่านเข้ามาช่วยปลอบโลมซึ่งไม่เป็นผลเสียเท่าไหร่ นั่งขดตัวกอดเข่าร้องไห้เงียบๆ อยู่บนโซฟากว้าง เห็นปาร์คชานยอลกำลังต่อสายหาใครบางคนอยู่นอกระเบียงด้วยใบหน้าเคร่งขรึม


เสียงรถมอเตอร์ไซด์ดังมาด้วยความเร็วสูง เสียงดับเครื่องยนต์อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เจ้าของบ้านเดินออกไปเปิดประตูรับแขก ขณะเดียวกันพยายามสงบจิตใจให้เป็นปกติ รับรู้ได้ถึงความอ่อนยวบของพื้นที่ด้านข้าง มีใครคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ เงยหน้ามองผู้มาเยือน น้ำตาที่เริ่มหดแห้งกลับรินไหลอีกครั้ง โผล่ตัวเข้ากอดอีกฝ่ายอย่างลืมตัว


ฮึก ฮือ


ไม่ร้องนะ อย่าร้อง” 


อะ อี้ป๋อ ฮึก เกอจะทำยังไงดี ป๊าทำลายมันหมดเลย” 


ไม่เป็นไร


เขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของเกอเลย เขาห่วงแต่หน้าตาของตัวเองเท่านั้น


อย่าร้องเลยนะ


ฮือ เขาไม่เคยรักเกอเลย


ไม่เป็นไรนะครับ


เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาข้างหู ความอบอุ่นจากอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจทำให้มันรู้สึกสงบลง ฝ่ามือหนาลูบหัวอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน 


อย่าร้องไห้ได้ไหม หัวใจของผมมันเจ็บปวดไปหมดแล้ว” 


ขอโทษ ฮึก ขอโทษที่รักษาอะไรไว้ไม่ได้เลย


 

เซียวจ้านหลับไปแล้ว หวังอี้ป๋ออุ้มร่างของคนอายุมากกว่าขึ้นไปนอนลงบนเตียงของปาร์คชานยอล พร้อมจัดแจงคนที่กำลังผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อยให้อยู่ในท่าที่สบายที่สุด ก่อนดึงผ้าห่มเพื่อให้ความอบอุ่น ทอดสายตามองอยู่พักหนึ่งก่อนตัดสินใจก้าวออกจากห้อง


ปิดประตูอย่างเบามือ ตรงดิ่งมายังห้องนั่งเล่นสวมเสื้อหนังตัวนอก โดยมาร่างของปาร์คชานยอลนั่งอยู่บนโซฟา


หลับแล้วล่ะอี้ป๋อเอ่ยบอกเจ้าของบ้าน


คงร้องจนเหนื่อยนั่นแหละชานยอลตอบกลับ ร่างสูง185เซนติเมตรเดินตรงเข้าไปให้ห้องครัวกลับออกมาพร้อมบางอย่างในจานกว้างงั้นนี่ก็เป็นหมันอ่ะดิชานยอลบ่นเบาๆ กับตัวเอง


ผมฝากดูเซียวจ้านด้วย


อ่าว จะกลับแล้วงั้นเหรอ


อือ มันดึกแล้ว


นอนบ้านฉันก็ได้นะ ฉันรู้ว่านายน่ะเป็นห่วงเพื่อนฉันมากแค่ไหน คงไม่อยากกลับจริงๆ หรอกเป็นตามที่ปาร์คชานยอลพูด หวังอี้ป๋อไม่อยากอยู่ห่างจากเซียวจ้านเลยสักนิดแล้วก็...นานมาช่วยฉันกินอาหารส่วนที่เหลือนี่เลย


ผมไม่หิว


เห้ย ไม่ได้ๆ นายต้องช่วยฉันกินหวังอี้ป๋อ!


มะ-ก่อนจะได้เอ่ยถ้อยคำกลับมีสิ่งแปลกปลอมเข้าไปอยู่ในนั้นแทนอำอ้าอะไอเอี่ย” 


กินๆ ไปเถอะน่าปาร์คชานยอลยัดไส้กรอกเข้าปากเคี้ยวอย่างสบายต๊อกแม่ฉันอร่อยใช่ป่ะ


อี้ป๋อเคี้ยวแท่งข้าวเหนียวหนึบไม่ทันหมด คนตรงหน้ายืนยิ้มพร้อมกับส่งต๊อกชิ้นต่อมาจ่อปากขณะเก็บของ สายตานั้นบอกให้หวังอี้ป๋ออ้าปาก ไม่มีทางที่จะยอมอ้าปากรับความหวังดีจากชานยอลเด็ดขาด สุดท้ายได้แต่ยอมแพ้ให้กับความพยายามของปาร์คชานยอล ยอมนั่งลงพร้อมแย่งส้อมในมือของอีกฝ่ายมาถือไว้เสียเอง เสื้อตัวนอกที่เพิ่งสวมถูกถอดออกดังเดิม 


ภายในห้องนั่งเล่นตอนนี้มีร่างของชายตัวโตนั่งกินต๊อกบ๊กกีพร้อมพูดคุยกันราวกับว่าสนิทกันมาเนิ่นนาน ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วเพิ่งได้คุยกันวันนี้เป็นครั้งแรก คนอายุมากกว่าเล่าให้ฟังว่าแม่ของตนตั้งใจทำให้เซียวจ้านทานเพราะกลัวว่าเพื่อนคนสำคัญของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะรู้สึกหิวขึ้นมา แต่ดันหลับไปเสียก่อนกรรมเลยมาตกที่หวังอี้ป๋อและปาร์คชานยอล


บริเวณรอบข้างมืดมิดเพราะผู้คนต่างหลับใหลรอเช้าวันใหม่ที่ใกล้เข้ามาอีกไม่นาน เสียงหาววอดของชายหนุ่มทั้งสองดังต่อเนื่องติดกันมาได้สักพัก คงถึงเวลาเข้านอนของทั้งคู่ ผ้านวมถูกหยิบออกมาจากห้องหนึ่งโดยเจ้าของบ้าน จัดการปูลงบนพื้นห้องนั่งเล่น เนื่องจากห้องนอนส่วนตัวยกให้กับคนที่หลับปุ๋ยอย่างสบายอยู่บนนั้นไปแล้ว 


ขณะที่นอนในห้องแห่งนี้มีอยู่สองตำแหน่งคือบนโซฟาและพื้น แน่นอนว่าเจ้าบ้านที่ดีอย่างชานยอลจะต้องยกโซฟาให้แขกอย่างหวังอี้ป๋อนอนอย่างแน่นอน จะปล่อยแขกให้นอนพื้นคงดูน่าเกลียดไปเสียหน่อย ทางไอดอลหนุ่มรู้สึกเกรงใจคนอายุมากกว่าจนเกิดการถกเถียงกันขึ้น


คุณจะปวดหลังเอาอี้ป๋อเอ่ยบอก


ฉันไม่มีทางปล่อยให้นายนอนพื้นแน่ๆ เซียวจ้านได้มาฆ่าฉันตายพอดี


งั้นก็นอนด้วยกัน


นายคิดอะไรกับฉันป่ะเนี่ยปาร์คชานยอลลูบแขนตัวเองไปมาราวกำว่ากำลังขนลุกซู่ส่วนหวังอี้ป๋อได้แต่กรอกตาให้คนตรงหน้า


ประสาท


ฉันจะฟ้องจ้านจ้านว่านายด่าฉัน


ผมจะฟ้องแม่คุณว่าคุณคิดอกุศลกับผม


ย๊า หวังอี้ป๋อ


อะไร ปาร์ค ชาน ยอล


ไอ้เด็กบ้าไปอาบน้ำไป๊!” ชานยอลจิ๊ปากเพราะความหงุดหงิดพร้อมเขวี้ยงเสื้อผ้าของตน ส่วนอีกคนนั้นเดินหัวเราะอย่างผู้มีชัย


WangYibo 1st Win

 


เสียงน้ำกระทบกับพื้นดังสนั่นทั่วห้องน้ำ ร่างสูงของหวังอี้ป๋อขยี้นวดคลึงผมไปมาพร้อมกับใช้ความคิด คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันเป็นผมเนื่องจากความกังวล ชำระล้างคราบฟองออกจากผมพร้อมกับจัดการตัวเองให้เสร็จเรียบร้อย ผ้าขนหนูในตู้ถูกหยิบมาใช้ เสื้อโอเวอร์ไซซ์ตัวโครงถูกนำมาสวมใส่เข้าคู่กับกางเกงขายาว นี่เขากำลังถูแกล้งอยู่หรือเปล่าทำไมสีชุดมันถึงดูฉูดฉาดมากมายขนาดนี้?


ถ้าแฟนๆ มาเห็นในสภาพนี้คงไม้กล้าสู้หน้าพวกเขา ภาพลักษณ์ที่ถูกสะสมมาคงถูกทำลายย่อยยับเป็นแน่


ฮ่าๆ เหมาะกับนายดีหนิชัดเจนเลยว่าถูกแกล้งเข้าให้เสียแล้ว


จงใจว่างั้น?”


โอ๊ะ นายนี่โง่กว่าที่คิดน้า


ปาร์คชานยอล


อะไรนะ หวัง อี้ ป๋อ


มีใครเคยบอกไหมว่าปาร์คชานยอลร้ายเป็นบ้า เซียวจ้านอยู่กับคนแบบนี้มาตั้งหลายปีเชียวหรือ?


ทำไมเซียวจ้านต้องมารู้จักกับคนร้ายๆ อย่างคุณด้วยหวังอี้ป๋อถอนหายใจพลาง


ฉันเนี่ยนะร้าย นายอ่ะดิร้ายกว่า


พูดบ้าอะไร


พูดกับฉันให้ดีๆ หน่อย รุ่นพี่นะเว้ยพูดกันแบบนี้มาตั้งนานทำไมถึงเพิ่งท้วงเอาตอนนี้ล่ะ หวังอี้ป๋อคิดในใจ ด่าฉันอยู่ดูออก


แสนรู้


ฮึ้ย ปากคอเรอะร้าย เพื่อนฉันชอบนายลงได้ยังไงวะ


ลองถามเขาดูสิ


เออๆ ไว้จะถามชานยอลลุกพรวดขึ้น เอ้า ดิ่มนมรอตรงนี้นะ


ผมกล่องจากมินิมาร์ทถูกวางเสียงดังปึกลงบนโต๊ะปาร์คชานยอลทำกับว่าหวังอี้ป๋อเป็นเด็กน้อยอย่างนั้นแหละ ไหนๆ ก็เอามาแล้วหากไม่กินก็คงเสียน้ำใจแย่ ดึงบริเวณด้านบนของกล่องเปิดออกเผยให้เห็นน้ำนมด้านใน จัดการดื่มจนหมดก่อนนำไปทิ้งลงถังขยะให้เรียบร้อย ชุดแปรงฟันจำเป็นถูกแกะจากกล่อง ร่างสูงของหวังอี้ป๋อเดินตรงไปยังซิงค์ล้างมือเพื่อทำความสะอาดช่องปากของตน


ปาร์คชานยอลอาบน้ำไวกว่าที่คิด ผมสีดำสนิทเปียกโชคพร้อมกับมีผ้าสีเดียวกันกำลังซับน้ำอยู่ เขาอยู่ในชุดนอนสีเรียบซึ่งแตกต่างจากแขกในค่ำคืนนี้อย่างสิ้นเชิง ครีมเนื้อดีที่นำมาจากห้องวางลงบนโต๊ะเตรียมไว้สำหรับบำรุงผิวหน้า


วิ่งผ่านน้ำมาอ่ออี้ป๋อเอ่ย


บ้าป่ะ เห็นแบบนี้ฉันรักความสะอาดนะ


พวกนี้ผมใช้ได้ใช่ป่ะนิ้วเรียวชี้ไปทางกองสกินแคร์ เจ้าบ้านพยักหน้าตอบเป็นบอกบอกอนุญาต ใช้เหมือนผมหลายตัวเหมือนกันหนิ ตัวนี้ที่ผมเป็นพรีเซนเตอร์นี่นา


อ๋อไอ้นั่นอ่ะนะจ้านจ้านเอามาให้อ่ะ มีเป็นสิบกระปุกวางกองอยู่บนห้องนู่น


งั้นเหรอ


คิดว่าฉันจะซื้อหรือไงหมั่นไส้นายจะตาย รู้ป่ะว่าเพื่อนรักนายมากแค่ไหน คนบ้าไรวะจู่ๆ ซื้อครีมทีเดียวเป็นร้อยชานยอลเผลอบ่นให้ไอดอลคนโปรดของเพื่อนสนิทฟังพอจะเข้าไซน์ทีฉันก็ต้องไปช่วยแบกอัลบั้มอีก เมื่อก่อนฉันน่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมถึงต้องทำเพื่อนายมากขนาดนั้น ทำไมถึงยอมเหนื่อยยอมลำบาก คำถามพวกนี้มักจะโผล่เข้ามาในหัวของฉันเสมอ แต่พอได้เห็นแววตาของเซียวจ้านแล้วฉันถึงได้เข้าใจ


“…”


สายตาที่เซียวจ้านใช้มองนายมันเป็นประกายอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูมีความสุขมากๆปาร์คชานยอลสบตาหวังอี้ป๋อที่กำลังตั้งใจฟังตนอยู่ นายน่ะเป็นโลกทั้งใบของเซียวจ้าน


จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ปาร์คชานยอลเชื่อว่าหวังอี้ป๋อคงรู้ถึงปัญหาของเพื่อนสนิทตนเองอยู่ไม่มากก็น้อย ใต้ใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลาเซียวจ้านต้องแบกรับอะไรไว้มากมายแค่ไหน แม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่ปีชานยอลเองก็สัมผัสได้ถึงสิ่งเหล่านั้นเสมอมา เพราะทุกครั้งที่เซียวจ้านมีเรื่องไม่สบายใจเขาก็มักจะเป็นผู้ฟังและคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด


เซียวจ้านไว้ใจปาร์คชานยอลมากคือสิ่งที่หวังอี้ป๋อคิด


คุณกับเขาคงสนิทกันมาก


แน่นอน แล้วฉันก็รักจ้านจ้านมากด้วย


เขาเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกันหวังอี้ป๋อเองก็สัมผัสได้ถึงความรักที่เซียวจ้านมีต่อปาร์คชานยอล สายใยคำว่าเพื่อนของทั้งสองคงแน่นแฟ้นดั่งหินผาบนยอดเขาเอเวอร์เรสต์


ช่วงเวลานี้นับว่าดึกมากแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงดวงตะวันจะเริ่มโผล่ขึ้นมาจากอีกซีกโลกปรากฏบนท้องฟ้ากว้าง ชายทั้งสองนอนโดยมรหมอนข้างคั่นตรงกลาง ไฟถูกปิดจนมืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์และแสงจากภายนอกเท่านั้นที่กำลังส่องสว่างอยู่ ม่านทำหน้าที่สกัดกั้นแสงให้อ่อนลงได้ดี เสียงเครื่องปรับอาการดังเป็นจังหวะ คนอายุน้อยกว่านอนหันตะแคงข้างให้คนอายุมากกว่า มือหนากระชับผ้านวมมาจนถึงต้นคอพยายามห่มตานอนแต่ดันถูกเสียงของเจ้าบ้านดังรบกวนเข้ามาในโสตประสามอย่างเลี่ยงไม่ได้


เออปกตินายอ่านพวกจดหมายของแฟนคลับไหม


อ่านสิ


เห็นพวกไอดอลได้จดหมายแต่ละทีเป็นปึก นายอ่านทั้งหมดนั่นจริงๆ ใช่ไหม


อือ ผมง่วงเอ่ยตัดบทสนทนาของอีกฝ่าย


บรรยากาศเงียบสงบหวนกลับคืนมาอีกครั้ง หวังอี้ป๋อหาววอดพร้อมกับมีหยดน้ำอยู่ช่วงของตา ยกมืดขึ้นไปปัดออก หวังว่าคนข้างๆ จะไม่พูดอะไรออกมา แต่ความหวังนั้นคงส่งไปไม่ถึงพระเจ้าเพราะเสียงทุ้มของปาร์คชานยอลดังขัดขึ้นเสียก่อนที่สติจะเริ่มเลือนรางเข้าสู่ห้วงนิทรา


นี่หวังอี้ป๋อ


อืม


ยังไม่หลับใช่ป่ะ


หวังอี้ป๋อเริ่มจะหงุดหงิดเสียแล้ว


การถูกรบกวนการนอนเป็นอะไรที่แย่มากสำหรับไอดอลหนุ่ม เพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการทำงานและการสร้างสรรค์ผลงานแต่ละอย่างให้ออกมาดีกินพลังงานอยู่มากโข แม้เวลานี้จะดึกมากแค่ไหน อย่างน้อยก็ขอตักตวงช่วงเวลาแสนมีค่านี้ไว้


มีอะไรก็รีบพูดเขาง่วงจะตายอยู่แล้ว!


เฮ้อ ฉันคิดอยู่นานมากว่าจะถามนายดีมั้ย


ก็รีบพูดออกมาสิ! หวังอี้ป๋อตะโกนในใจ


นายน่ะชอบเซียวจ้านใช่ไหม


อี้ป๋อเงียบไปชั่วขณะก่อนเอ่ยตอบปาร์คชานยอล


อือ ชอบ


หึ เป็นอย่างที่คิดเอาไว้แฮะ


ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ


ก็ไม่ง่ายแต่ฉันเก่ง


ขี้โม้


นายจะคิดยังไงกับฉันก็ช่าง พอมองแววตาของนายดีๆ มันก็ไม่ยากนะปาร์คชานยอลเอ่ยประโยคถัดมาด้วยความเป็นห่วง งั้นก็ดูแลเขาให้ดีล่ะ เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม


ทำไมจะไม่เข้าใจล่ะ?


เพราะสิ่งที่ปาร์คชานยอลกังวลมันคือสิ่งที่ตัวเขาก็กังวลเช่นกัน


ไม่ใช่ไม่พยายามหักห้ามความรู้สึกของตัวเอง หวังอี้ป๋อเคยลองแล้วแต่สุดท้ายคำตอบมันก็เป็นเช่นเดิม คำตอบที่ว่าหวังอี้ป๋อชอบเซียวจ้านมากขนาดไหน 






——

          [ 191205] จากนี้ไปเราจะมาเต็มตอนนะคะ! อาจะรอนานนิดนึงฮะ อาทิตย์นึงน่าจะได้1ตอนค่ะ ไม่ก็2อาทิตย์1ตอนทุกคนจะได้ไม่ค้างกันเนอะ ส่วนตัวเราค่อนข้างชอบตอนนี้นะ ไม่รู้เหมือันกัน ฮ่า ยังไงฝากติดตามด้วยนะคะ จากนี้ก็เตรียมทิชชู่นะคะ คิคิ ไม่รู้ว่าจะต้องได้ใช้มั้ยแต่เตรียวไว้ก่อน>///< แล้วเจอกันค่า 

ตอนนี้เปิดแบบสอบถามรวมเล่มฟิคนะคะ ใครสนใจจิ้มๆ เยย!


#จริงหรือป๋อ


ฝากcomment+เล่นแท็กกันด้วยนะคะ รอทุกคนอยู่ค่ะ!

ขอบคุณที่ติดตามค้าบ


@wishone__




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

440 ความคิดเห็น

  1. #428 My love markbam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 00:12
    สงสารจ้าน
    #428
    0
  2. #410 nalinrat4869 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 18:49
    ขออนุญาตเกลียดป๊าค่ะสำหรับตอนนี้
    #410
    0
  3. #320 NamWan0263 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 00:22
    เค้ารอออ
    #320
    0
  4. #319 MTBB_puii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:38

    งือออออ อย่าม่าเยอะนะคะไรท์ เราใจไม่ดี
    #319
    0
  5. #318 daydream_2479 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:00
    สงสารจ้านเก้อ ป๊าใจร้ายเกินไปแล้ว
    #318
    0
  6. #317 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:16

    ป๋อผ่านจ้านจ้านผ่านไปให้ได้นะ
    #317
    0
  7. #316 melaniexharry (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 07:27
    เต็มตอนเลยค่าาาาา
    #316
    0
  8. #315 NamWan0263 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 10:52
    เต็มตอนได้ไหมคะ
    #315
    0
  9. #314 Tarn Hathairat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:11
    เต็มตอนเลยค่ะ
    #314
    0
  10. #311 callmeGALALOBB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 03:49
    เชียร์เต็มตอนไปเลยค่าาา ไม่อยากค้าง แงง
    #311
    0