END [ป๋อจ้าน] Facts about Yibo #จริงหรือป๋อ

ตอนที่ 11 : Facts #10 หวังอี้ป๋อคนคูล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 306 ครั้ง
    3 มี.ค. 63

Facts #10 หวังอี้ป๋อคนคูล




          Zhanxiao1005_ กดถูกใจโพสต์ของ yibo.w_85 เป็นที่เรียบร้อย


          ขอโทษ? ขอโทษใครกัน


          อี้ป๋อของเราไปทำผิดต่อใครไว้หรือเปล่าน้า คิคิ


          หวังอี้ป๋อตัวจริงป่ะเนี่ย มีแคปชั่นด้วย


          สมกับเป็นอี้ป๋อจริงๆ หล่อสุดๆ ไปเลย!


          ที่นี่ฉันเพิ่งไปมานี่นา ทำไมไม่เจอล่ะ


          รูปนั้นแสดงว่าจริงใช่ไหม เขามาแถวบ้านฉัน ฮือ


          ใครถ่ายรูปให้อ่ะ คนนั้นป่ะ?’

     

          รูปวันนี้เหรอ


          ดึกมาก ทำไมยังไม่นอนล่ะป๋อเกอ


          ใครจะอะไรยังไงก็ช่าง หวังอี้ป๋อโคตรคูล


          ย๊า นี่นายคือมนุษย์จริงๆ ใช่ไหม


          กรี๊ดๆๆๆๆ ป๋อตี้~’


          ซียวจ้านกำลังนั่งส่องคอมเมนต์ใต้โพสต์เดิม หัวใจดวงน้อยเต้นระทึก เพราะภาพที่ถูกแอบถ่าย ปกติแล้วเขาไม่เคยมานั่งทำอะไรแบบนี้เลย แค่กดไลก์คอมเมนต์แล้วกดปิด ครั้งนี้แตกต่างไปจากเดิม คงจะเป็นเพราะความกลัวใต้ก้นบึ้งของจิตใจที่กลัวว่าเกิดปัญหาหรือเรื่องราวตามมา ทำให้เซียวจ้านนั่งไถ่อ่านคอมเมนต์ของเหล่าแฟนคลับจนปวดตา


          พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สนใจมันมากจนเกินไป ดวงตาเริ่มเหนื่อยล้าเนื่องจากถูกใช้งานอย่างหนักหน่วง แรงขยี้จากมือทำให้รู้สึกแสบดวงตา ปากหาววอดด้วยความง่วง


          03:58 am


          ตั้งแต่กลับมานอกจากเปิดสมาร์ทโฟนเขี่ยเล่นอยู่บนเตียงก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลย เป็นเพราะโพสต์ของหวังอี้ป๋อนั่นแหละ ดีดตัวเองเพื่ออาบน้ำชำระมลพิษและสิ่งสกปรกออกจากร่างกาย เซียวจ้านใช้เวลาน้อยกว่าปกติ ดวงตากลมปรือแทบจะต้านทานความง่วงไม่ไหว หากหลับตานานมากกว่านี้คงได้ล้มนอนลงบนพื้น 


          สกินแคร์สำหรับบำรุงใบหน้าที่ตั้งอยู่บนโต๊ะถูกหยิบนำมาใช้ ต่อด้วยลิปสติกบำรุงริมฝีปาก เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นดับไฟภายในห้องลงจนมืดสนิท ซุกตัวเข้ากับผ้าห่มผืนหนา เคลิ้มหลับเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด


          เช้าวันใหม่คงจะเป็นเช้าสดใสน่าดูหากตื่นมาไม่พบข่าวร้าย เขาตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เรียกว่าเกือบจะเที่ยงวันเลยก็ได้ เสียงแจ้งเตือนจากทวิตเตอร์ดังเข้ามาในโสตประสาทหูจนทนไม่ไหว มันเดือดยิ่งกว่าน้ำเมื่อถึงจุดจุดหลอมเหลียวเสียอีก 


          ไหนหวังอี้ป๋อบอกไม่งานไง ทำไมถึงไปล้มลงในกองถ่ายรายการทีวีได้


          สวัสดีนี่คือYuehua Entertainment หวังอี้ป๋อได้รับบาดเจ็บขณะถ่ายรายการxx ขณะนี้ได้นำส่งโรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากการรักษาจะมาแจ้งถึงสาเหตุและอาการให้ทราบ


          ความรู้สึกผิดถาถมเข้ามาในจิตใจ


          ถ้าหากเขาไม่ชวนอี้ป๋อออกไปคงไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น 


          เกอขอโทษ” 


          เป็นเพราะเซียวจ้านแท้ๆ


          ฮึก ขอโทษ” 


          ความร้อนเห่อรอบดวงตา ผมไม่สามารถต้านทางมันได้เลย หยดน้ำไหลรินนาบอาบแก้ม หยดลงสัมผัสกับมืออย่างไม่มีทีท่าจะหยุดลง 


          ถ้าอี้ป๋อเป็นอะไรไปเขาจะทำยังไง


          หวังอี้ป๋อ เกอขอโทษจริงๆ 


          กริ๊ง!


          เซียวจ้าน


          โอเคไหม คุณอย่าคิดมาก


          ข้อความจากหวังอี้ป๋อ นิ้วเรียวสั่นแทบจะพิมพ์เป็นคำพูดไม่ได้ สมาร์ทโฟนร่วงหล่นลงบนผ้านวมผืนหนา เสียงสะอึกดังต่อเนื่องพร้อมหยดน้ำตา 


          เสียงสายเรียกเข้าดังต่อเนื่องเนิ่นนานเท่าไหร่ เซียวจ้านก็ไม่อาจทราบได้ เพียงแค่ปล่อยให้มันดังอยู่แบบนั้นต่อไป


          คุณไม่ได้รับสายจากเจ้าเด็กเลี้ยงแกะ 3สาย


          เสียงเรียกจากโทรศัพท์มือถือดังอีกครั้ง พยายามความคุมมือให้นิ่งที่สุดเพื่อกดรับสายอีกฝ่าย 


          เหวยไม่ใช่เพียงแค่มือ เสียงก็ต้องนิ่งด้วยเช่นกัน


          เซียวจ้านทำไมไม่รับสาย” 


          ขะ ขอโทษ เกอ-


          คุณไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?”


          อือ ไม่เป็นไรมันสั่นหนักยิ่งกว่าเดิม ทำไมมันไม่เป็นดั่งใจเลยล่ะ


          ไม่เป็นบ้าอะไรอี้ป๋อตวาดคุณร้องไห้


          เปล่า


          อย่าโกหกปลายสายเสียงถอนหายใจผมทำคุณร้องไห้อีกแล้วสินะประโยคหลังเหมือนเป็นการพึมพำกับตัวเองมากกว่าบอกกล่าว


          ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง


          ผมโอเคน่า แค่มีแผลถลอกบ้าง


          ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ


          หมอให้แอดมิด ผมมีไข้นิดหน่อย


          หวังอี้ป๋อกำลังโกหก แค่แผลถลอกกับไข้เพียงเล็กน้อย หมอคงไม่ให้นอนโรงพยาบาลหรอก แบบนี้น่ะเป็นหนักมากแน่ๆ 


          นายอยู่ที่ไหน เกอไปหาได้ไหม?” อยากไปถามไถ่และเห็นด้วยตาตัวเองอี้ป๋อ ขอร้อง


          โรงพยาบาลxx ผมจะส่งทางคาทกให้แล้วกัน แต่สัญญาก่อนว่าจะไม่ร้องไห้” 


          อือ


          ลุกพรวดจากเตียงกว้าง ใช้เวลาในห้องน้ำเพียงแค่ไม่กี่นาที กางเกงลายสก็อตสีดำถูกหยิบออกจากตู้พร้อมเสื้อยืดสีขาวธรรมดา ไม่มีเวลาคิดมาพอในการเลือกชุด เขากำลังรีบอยู่ อะไรก็ได้ที่ใส่ออกจากบ้านแล้วดูไม่น่าเกลียดก็พอ 


          โรงพยาบาลอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว รถค่อยๆ เคลื่อนมาจอดหยุดนิ่งสนิท จ่ายเงินก่อนตรงดิ่งมายังเคาน์เตอร์ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ประจำการอยู่


          หวังอี้ป๋อพักอยู่ห้องไหนครับ ผมเป็นเพื่อนของเขาเอ่ยบอกตามข้อความของคนป่วย


          คุณหวังอี้ป๋อพักอยู่ตึกB ชั้น5 ห้อง508ค่ะ


          ขอบคุณครับ


          ลิฟท์เปิดกว้าง ดันร่างเข้ามาพร้อมกับพยาบาลและญาติผู้ป่วยอีก2-3คน เมื่อเคลื่อนมาถึงชั้นที่หมาย รีบพุ่งตัวออกทันที เดินตามหาป้ายหน้าห้องจนเจอ บรรยากาศค่อนข้างเงียบเชียบเลยทีเดียว มีพยาบาลจากห้องของหวังอี้ป๋อสวนทางกับผมพอดี เธอยิ้มบางๆ ส่งมาจึงยิ้มกลับตามมารยาท ในมือมีถาดอาหารซึ่งสภาพของมันดูไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย


          อี้ป๋อไม่ยอมทานข้าวหรือไง


          กำปั้นเคาะประตูเพื่อเป็นเชิงขออนุญาตและบอกคนด้านในก่อน บิดลูกบิดเดินตามทางก่อนจะเจอกับเจ้าของร่างสูงนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เขาสวมชุดคนไข้ตามระเบียบ


          ไหนบอกไม่เป็นอะไรมากไง เฝือกตรงขานั่นคืออะไร?


          อี้ป๋อ


          ผมบอกคุณว่าไงพอเห็นแล้วมันอดไม่ได้นี่นา


          ไม่ให้ร้อง


          งั้นก็อย่าร้องมือหนาสัมผัสหัวผมอย่างแผ่วเบาไม่ร้องนะครับ


           นิ้วเรียวเช็ดน้ำตาช่วงขอบตาออกทำไมถึงเป็นขนาดนี้ล่ะ


          ล้มนิดหน่อย


          มันไม่นิดแล้วนะอี้ป๋อมันมากเสียด้วยซ้ำเป็นเพราะเกอแท้ๆ เลย


          อย่าโทษตัวเอง ผมดูแลตัวเองไม่ดีต่างหาก


               แต่ถ้านายไม่-


          มันไม่ใช่ความผิดคุณ มันเป็นความผิดของผม ผมเลือกที่จะโกหกเองนี่


          ทำไมนายถึงไม่บอก


          บื้อ คราวนี้ผมไม่บอกคุณอีกแล้ว


          เกอนอนไม่หลับนะ


          หึ


          จริงๆ นะอี้ป๋อยิ้มเท่านั้น ไม่มีท่าทีจะบอกจริงๆ ดังที่พูด ดูแล้วคงไม่ชอบบอกจริงๆ นั่นแหละ ผมเองก็ไม่อยากบังคับคาดคั้นเอาคำตอบอะไรมาก แต่มันก็คาใจอยู่ดี


          นายเป็นไข้เหรอสีหน้าเขาดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ เมื่อกี้เผลอสัมผัสโดนตัวเขาไปมันมีอุณหภูมิสูงมากกว่าปกติ


          อือ กินยาแล้ว


          นั่งเล่นคุยกับคนป่วยแก้เหงาไปพลาง อี้ป๋อเองก็ดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อคืนด้วย เขาชวนผมคุยนั่นคุยนี่ สักพักก็หลับไปคงจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่เพิ่งกินไปเมื่อครู่ นั่งมองใบหน้าอี้ป๋อยามหลับอยู่แบบนั้น สวดมนต์ภาวนาในใจให้เขาหายไวๆ จะได้กลับไปทำงานสมใจอยาก ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่ในใจลึกๆ แล้วคงรู้สึกผิดต่อแฟนๆ และผู้ร่วมรายการน่าดู หวังอี้ป๋อไม่ค่อยแสดงความรู้สึกด้านนี้ให้ใครเห็นเสียเท่าไหร่ แม้แต่เมมเบอร์ในวงเองอี้ป๋อก็มักจะเก็บความรู้สึกเหล่านี้ไว้กับตัว


          ไม่พูด ไม่แสดงออกไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก


          ผมรู้ว่าเขาแบกรับความกดดันพวกนี้ไว้มากแค่ไหน


          สู้ๆ นะเอ่ยแผ่วเบา


          รู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย ข้าวยังไม่ได้ตกถึงท้องน้ำสักหยดก็ยังไม่มี ตัดสินใจลงไปหาอะไรกินด้านล่างตึกเพราะมีโซนขายของว่างอยู่ หยิบน้ำเปล่ามาขวดหนึ่ง ต่อด้วยขนมปังไม่กี่ชิ้นพร้อมกับสั่งกาแฟกินแก่ง่วง ระหว่างทางเดินกลับเหลือบเห็นว่ามีผลไม้ขายอยู่เลยซื้อติดไม้ติดมือไปให้คนป่วยด้วยบางทีเขาอาจจะหิว


          เมื่อสองเท้าหยุดอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงทุ้มของหวังอี้ป๋อดังมาจากด้านใน มันไม่ได้ดังมากขนาดนั้นแต่ก็ดังมากพอที่คนอยู่หน้าห้องจะได้ยิน


          เซียวจ้านเขากาลังเรียกชื่อของผม เซียวจ้านคุณอยู่ไหน


          หรือว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น?


          ดันประตูเข้าไปพร้อมกับของเต็มมือ หวังอี้ป๋อยังคงนั่งอยู่บนเตียง เราสบตากับเพียงครู่เดียวคนอายุน้อยกว่าเงียบไป สีหน้ากังวลตอนแรกจางหายไป ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ จากคนป่วย


          จัดวางของให้เรียบร้อย เดินมานั่งยังตำแหน่งเดิมยกมือแตะเข้ากับหน้าผากของอีกฝ่ายเพื่อวัดไข้ รู้สึกว่าความร้อนจะลดลงบ้างแล้ว แต่ก็ไม่อาจจะไว้ใจได้เลยคงต้องติดตามรอดูอาการต่อไปสักหน่อย และเมื่อครู่ทางค่ายได้ออกแถลงการณ์เกี่ยวกับอุบัติเหตุของหวังอี้ป๋อเรียบร้อยแล้วเป็นเพราะร่างกายที่ไม่สมบูรณ์แข็งแรงเต็มร้อยของอี้ป๋อจึงทำให้เกิดอุบัติเหตุตามมาเนื่องจากอาการหน้ามืด เจ้าจะจะรักษาอาการให้ดีและจะกลับไปทำให้งานหลังจากรักษาตัวเสร็จ ยังมีข้อความรั้งท้ายอีกว่าหวังอี้ป๋อและทางYuehua Entertainmentรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่งและจะไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ขอบคุณและขอโทษต่อแฟนๆ และทีมงานทุกท่าน


          หิวมั้ย เกอซื้อแอปเปิลติดมาด้วยคนป่วยในชุดคนไข้พยักหน้า ผมจัดการปอกเปลือกจัดแจงใส่จานให้เรียกร้อยก่อนยกมาเสิร์ฟ


          ป้อนหน่อยคงจะเห็นผมนิ่งไปเลยพูดต่อ ผมไม่มีแรง


          ยอมทำตามอย่างว่าง่าย คงจะไม่มีแรงจริงๆ นั่นแหละสีหน้าอิดโรยของอีกฝ่ายทำให้ผมรู้สึกสงสารละเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน  


          อร่อยเห็นทานได้แบบนี้ก็ดี หิวไหม


          นิดหน่อยน่ะ


          ผมฝากยอนอูฮยองซื้อมาให้แล้วนะ


          ไม่ต้องก็ได้เกอลงไปกินข้างล่างได้


          ไม่เอา ไม่ให้ไป


          มันรบกวนนายเกอเกรงใจด้วย


          ไม่ให้ไปมือหนาแกะแขนผมไว้ราวกับเด็กตัวน้อยๆ


          ทำไมงอแงแบบนี้ล่ะหวังอี้ป๋อ


          โอเคๆ เกอไม่ไป เขายังไม่ยอมปล่อยมือผม


          คงจะรับมือยากน่าดู


          ถ้าพี่เมเนนายเจอเกอจะไม่เป็นไรหรือไงกังวลว่าจะเกิดปัญหาตามมา 


          คุณยอนออูดูแลหวังอี้ป๋อมาตั้งแต่สมัยเดบิวต์  ตามงานเห็นเขาบ่อยครั้งแทบจะทุกงานด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าเป็นเหมือนกับพี่ชายแท้ๆ ของอี้ป๋อเลย เจ้าตัวเคยพูดไว้อย่างนั้น แอบเกรงว่าคุณยอนอูจะจำผมได้ ทุกงานผมมั่นใจว่าปกปิดใบหน้าอย่างมิดชิดแต่ครั้งล่าสุดไม่ใช่ และวันนั้นเองคุณยอนดูก็ยืนอยู่ด้านล่างเวทีด้วย


          ไม่เป็นไร ผมบอกเขาว่าคนเป็นรุ่นพี่ผมค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย ถึงจะจำได้ก็คงคิดว่าเป็นรุ่นพี่ที่ไปให้กำลังใจรุ่นน้องเท่านั้น


          ระหว่างการสนทนาบุคคลที่ถูกกล่าวถึงได้เปิดประตูเข้ามาพอดิบพอดี เขาถือของพะลุงพะลังจึงรีบเข้าไปช่วยถือ ช่วงจังหวะหนึ่งผมรู้สึกว่ากำลังถูกแอบมองอยู่นานมากๆ พอหันกลับไปมองมันเป็นดังที่ผมรู้สึกจริงๆเมเนเจอร์คนเก่งมองผมอยู่


          ได้แต่สวดมนต์ภาวนาในใจอย่าจำกันได้เลย


          คุณเซียวจ้านใช่ไหมครับ


          อ่าครับ


          ผมยอนอู ยินดีที่ได้รู้จักครับโค้งตัวตอบรับเขาเล็กน้อยจริงด้วย นี่อาหารของคุณที่อี้ป๋อฝากผมซื้อมา


          ขอบคุณมากครับ ขอโทษที่รบกวนคุณด้วย


          ไม่ต้องเกรงใจกันนะครับได้แต่ยิ้มแหย่ๆ ส่งไปให้ 


          ไง ดีขึ้นมั้ยคุณยอนอูเอ่ยถามคนป่วย


          ผมโอเคน่าฮยอง


          นายนี่ชอบทำให้ฮยองเป็นห่วงจริงๆ เลยเขาดุหวังอี้ป๋อ


          ขอโทษครับ ผมจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะ


          คราวก่อนก็พูดแบบนี้แอบหนีไปเล่นสเก็ตบอร์ดจนล้มอี้ป๋อค่ะชอบไปเล่นสเก็ตบอร์ดบ่อยๆ และเขามักจะโดนดุเสมอไม่ว่าจะจากเมเนเจอร์ พี่ๆ ในวงหรือประธานค่ายก็ตาม 


          ฮยองอ่า


          ฮยองต้องรีบเข้าบริษัทไปคุยเรื่องนาย ดึกๆ จะเข้ามาเฝ้า


          ครับ


          เดี๋ยวผมต้องกลับแล้วสิมีงานด่วนเข้ามา ผมรบกวนคุณอยู่กับเขาสักพักได้ไหมครับคุณยอนอูหันมาบอก


          ยินดีครับ


          "ขอตัวก่อนนะครับผมเดินตามมาออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูคุณเซียวจ้าน


          ครับ?”


          เราเคยเจอกันมาก่อนมั้ยครับ ผมคุ้นหน้าคุณมากเลย


          คิดว่าไม่นะครับจะให้ผมบอกออกไปตรงๆ ได้ยังไงกัน เลือกได้ก็ไม่อยากโกหกเหมือนกัน ครั้งนี้มันไม่ได้จริงๆ


          งั้นเหรอครับประโยคแรกเหมือนเป็นการพูดกับตัวเองเสียมากกว่าถามไถ่รบกวนด้วยนะครับ


          หลังจากคุณยอนอูก้าวเดินจนลับสายตา เดินกลับมาประจำตำแหน่งเดิม เสียงถอนลมหายใจหนักๆ ดังขึ้น รินน้ำในเหยือกลงใส่แก้วดื่มแก้กระหาย เสียงอัตราเต้นของหัวใจเริ่มกลับมาเป็นปกติ มือยังคงรู้สึกสั่นอยู่ เมื่อครู่เซียวจ้านรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นมาก แทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหว โชคดีที่ผ่านพ้นมันมาได้ 


          ขอมือหน่อยแม้จะไม่ค่อยเข้าใจเสียเท่าไหร่แต่ก็ยอมทำตาม


          มือหนาเกาะกุมมือผมไว้ ไออุ่นแผ่ซ่านทั่วฝ่ามือ ความร้อนจากร่างกายของหวังอี้ป๋อลดลงจากครั้งล่าสุดพอสมควร เราต่างสบตาสอดประสานกันอยู่ ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปาก มีเพียงแค่ความเงียบ เหมือนกับว่าเราสื่อสารกันผ่านสายตา แทนที่หัวใจจะสงบลงมันกลับรู้สึกมากกว่าเดิม ไม่ได้เป็นเพราะความหวาดกลัว ประหม่าหรือตื่นเต้น แต่มันเป็นเพราะหวังอี้ป๋อ


          ดีขึ้นมั้ยพยักหน้าตอบเมื่อกี้มือคุณสั่น


          เกอรู้” 


          กลัวเหรอ


          อืม กังวลนิดหน่อยน่ะ ถ้าพี่เมเนนายจับได้เกอตายแน่ๆ เลยอี้ป๋อ” 


          ช่างมันสิ มีผมอยู่ทั้งคน


          กลัวนายเดือดร้อนไง


          ตัวก็แค่นี้ คิดมากอีกแล้ว” 


          มันน่าคิดไหมล่ะ


          ไม่ต้องห่วงผมจะปกป้องคุณเอง” 


          ขอบคุณนะ


          รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก 


          คำพูด การกระทำ สีหน้าท่าทางของหวังอี้ป๋อ ทุกอย่างล้วนมีอิทธิพลต่อเซียวจ้าน


          ยิ้มให้ดูหน่อย


          หืม?”


          อยากเห็นคุณยิ้ม


          จู่ๆ จะให้มานิ้มได้ยังไง


          ไม่ได้เหรอใจอ่อนให้กับคำนี้ทุกที ผมไม่ชอบการที่เห็นสีหน้าผิดหวังของอีกฝ่าย 


          ก็ได้ๆรอยยิ้มถูกฉีกกว้างเพียงครู่เดียว


          คุณเหมาะกับรอยยิ้มที่สุดแล้ว ผมชอบรอยยิ้มของคุณเป็นบ้า” 


          อี้ป๋อกุมมือของผมสัมผัสตรงอกซ้าย รับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วมากกว่าปกติ เขากำลังสื่ออะไรบางอย่างผ่านการกระทำ และผมเองก็เข้าใจความหมายโดยนัยน์ของหวังอี้ป๋อ


          มันเป็นแบบนี้เพราะคุณ...กับคุณ” 


          “...”


          แค่คุณเพียงคนเดียว

 


          อี้ป๋อหลับไปแล้ว ลุกขึ้นเดินไปปิดม่าน เก็บกวาดข้าวของอย่าระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงดัง กลัวจะไปรบกวนการพักผ่อนของคนบนเตียง ขยะถูกแยกและเก็บในถุงพลาสติกเตรียมทิ้ง ตอนนี้รอคุณยอนอูกลับมาผมถึงจะกลับบ้าน ให้สัญญากับคนอายุน้อยกว่าว่าวันพรุ่งนี้จะกลับมาเยี่ยมเยือน คุณหมอสามารถให้กลับบ้านได้ในวันมะรืน 


          19.05 pm


          เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงประตูดังขึ้น เอ่ยทักทายตามมารยาทอีกครั้ง เมเนเจอร์คนเก่งมาในคนละลุคกับตอนเช้า ผมบอกลาเขาก่อนถือถุงขยะติดไม้ติดมือเพื่อลงมาทิ้ง คราแรกคุณยอนอูจะช่วยถือและลงมาด้วย แต่ถูกผมห้ามเอาไว้เสียก่อน ไม่อยากให้อี้ป๋ออยู่ในห้องเพียงคนเดียวคือเหตุผลของผม 


          วันถัดมาผมเข้ามาหาคนอายุน้อยกว่าช่วงบ่าย สีหน้าดูดีขึ้นกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนในร่างกายลดลงอยู่มากโข พรุ่งนี้คงจะออกจากโรงพยาบาลได้สบายหายห่วง ยังมีสายน้ำเหลือติดตรงข้อมือ เขาดูเจริญอาหารขึ้นกว่าเดิม ข้าวที่คุณพยาบาลยกมาเสิร์ฟพร่องกว่าเมื่อวาน ขณะนี้เรากำลังเปิดซีรีย์ดูแก้เบื่อ 


          นายคิดว่าใครคือคนร้ายมันเป็นซีรีย์แนวสืบสวนสอบสวน


          คนนี้


          เกอคิดว่าคนนี้นะ


          สุดท้ายแล้วหวังอี้ป๋อก็ทายคนร้ายถูก ผมคงไม่เหมาะกับการเดาอะไรทั้งนั้น ทั้งชีวิตไม่เคยเดาคนร้ายในซีรีย์ถูกสักเรื่อง มันน่าเศร้าใช่ไหมล่ะ 


          แกร๊ก


          ไง หวังอี้ป๋อเสียงนี้มัน...โชซึงยอน?


          หันมองต้นเสียงเป็นโชซึงยอนหนึ่งในสมาชิกวงบลัดจริงๆ หันขวับกลับมาทางเดิม เสียงฝีเท้าดังเข้าใกล้เรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ข้างๆ ผม ไม่กล้าจะหันไปทักทายด้วยซ้ำ 


          นอกจากเมเนเจอร์แล้วผมยังต้องมากังวลกับคนรอบตัวหวังอี้ป๋อด้วยเหรอ 


          เอ่อ คุณครับไม่ได้เรียกผมใช่ไหมคุณ” 


          ผมเหรอครับ?” อี้ป๋อช่วยเกอด้วย!


          ในห้องนี้มีแค่ผม คุณ อี้ป๋อ คงเป็นอี้ป๋อมั้งครับผมอยากจะร้องไห้อย่าคิดมานะ ผมแซวเฉยๆ


          ซึงยอนนี่เซียวจ้านรุ่นพี่ของฉันคนป่วยบนเตียงบอก


          อายุมากกว่าผมสินะพยักหน้ารับชื่อจ้านเหรอครับ?”


          ใช่ครับ


          ชื่อเหมือนแฟนคลับของอี้ป๋อคนนั้นเลยสายตาคู่นั้นของซึงยอนเหลียวมองหวังอี้ป๋อเพียงครู่เดียว หากไม่สังเกตแทบจะมองไม่ทัน 


           หึ แต่คงไม่ใช่หรอกเนอะอี้ป๋อยิ้มเหรอ?


          ครับหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อน


          เมื่อกี้นี้อะไรน่ะ


          ผมนั่งอยู่มุมห้องปล่อยให้ซึงยอนและอี้ป๋อได้คุยกัน แน่นอนว่าได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนทั้งหมด พวกเขาคุยเรื่องทั่วไป ไม่นานนักซึงยอนได้ขอตัวกลับก่อนเหลือผมและหวังอี้ป๋อแค่สองคน เขานั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงผู้ป่วยส่วนผมเองก็นั่งทำงานไปด้วย


          เข็มนาฬิกาชี้ตรงเลขหกเศษๆ รู้สึกว่าวันนี้เวลาผ่านไปไวกว่าทุกวัน เสียงสั่นของสมาร์ทโฟนร้องเตือน เป็นสายจากต้วนอี้เอิน


          จ้านจ้านปลายสายเรียก


          มีอะไรลมถึงหอบให้คุณชายอี้เอินโทรมาล่ะเนี่ยเอ่ยแซวด้วยความหมั่นไส้ ร้อยวันพันปีญาติผู้พี่ไม่เคยต่อสายตรงมาหาเขาเลย


          ตั้งใจฟังให้ดีนะ


          มีอะไรก็รีบพูดมาฉันไม่ว่าง


          คุณลุง พ่อนายน่ะกำลังจะไปหานาย


          ว่าไงนะ!”


          พ่อนายใกล้ถึงเกาหลีแล้วเซียวจ้าน


          ทำไมเพิ่งมาบอกฉันบ้าเอ๊ย บ้าที่สุด!


          ฉันลืมเรื่องแบบนี้มันลืมง่ายๆ ได้ด้วยเหรอ ถ้าความแตกขึ้นมาชีวิตผมจบแน่ คุณลุงน่าจะถึงประมาณเกือบหนึ่งทุ่ม นายไม่ต้องไปรับป๊าคงจะมาหาผมเอง


          ขอบใจ


          ตอนนี้ผมต้องรีบกลับห้องให้ไวที่สุดเพื่อไปจัดการเก็บกวาดทุกอย่างทำลายหลักฐาน ทำไมป๊าถึงไม่โทรมาบอกผมเลยล่ะ


          อี้ป๋อเกอกลับห้องก่อนนะพอดีป๊าจะมาน่ะ


          อือ คุณใจเย็นหน่อยไหม


          ใจเย็นไม่ได้ถ้าป๊าเกอเห็นห้องสภาพนั้นเกอตายแน่ๆนึกถึงภาพห้องเซียวจ้านอยากจะร้องไห้


               งั้นฝากของไว้ที่นี่ก่อนคงจะหมายถึงแล็ปท็อปและเอกสารกองข้างๆ


          รบกวนด้วย พรุ่งนี้เกอมาหาใหม่นะ


          ผมจะรอ


          เก็บของสำคัญลงกระเป๋าก่อนวิ่งแจ้นด้วยความเร็วสูงหาแท็กซี่ ใจ จิตใจตอนนี้ร้อนรนเกินจะควบคุมได้ หวังว่าจะกลับไปทันและมีเวลาเหลือมากพอที่จะจัดการทุกอย่าง


          ขอร้อง ได้โปรดทันทีเถอะ





------


          [ 191117 ] ตอนนี้ลงไวกว่าที่คิดค่ะ มาเอาใจช่วยพี่จ้านกันนะคะ ตอนนี้คืออี้ป๋องอแงมาก แง น้องไม่สบาย คิคิ ไว้เจอกันค่ะ!


#จริงหรือป๋อ


ฝากcomment+เล่นแท็กกัยด้วยนะคะ รอทุกคนอยู่ค่ะ!

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ


@wishone__



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 306 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

440 ความคิดเห็น

  1. #426 My love markbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 00:07
    จะทันมั้ยจ้านนย
    #426
    0
  2. #367 little_thank (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 11:05
    สงสารจ้าน มีแต่เรื่องให้ตื่นเต้น
    #367
    0
  3. #301 pondbambam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 02:56
    สงสารน้องงงงงง น้องบาดเจ็บ
    #301
    0
  4. #300 melaniexharry (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 13:19
    โง้ยยยทันมั้ยน้อออ555555
    #300
    0
  5. #298 MTBB_puii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 16:56

    ไม่สบายละงอแงนะจ้านนะ ตอนนี้เห็นคำผิดเยอะเลย แต่ก็สู้ๆนะคะไรท์ เรารออ่านต่อน้าาาา
    #298
    0
  6. #297 Dew_siriluk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 12:51
    สู้ๆนะพี่จ้านน 555 พ่อมาแล้ววว
    #297
    0
  7. #296 Pompomza Yaoi Fangirl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 10:52
    ภาวนาให้จ้านไม่โป๊ะนะ
    #296
    0
  8. #295 Aimjung.K (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 10:17

    พ่อมาาาาา
    #295
    0
  9. #294 motanoy-naruk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 17:17
    รอจ้า รอ
    #294
    0
  10. #293 MTBB_puii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 16:06

    เรารอน้าไรท์ สู้ๆค่ะ ขอให้หาไฟในการเขียนเจอน้าาาา
    #293
    0