END [ป๋อจ้าน] Facts about Yibo #จริงหรือป๋อ

ตอนที่ 10 : Facts #9 หวังอี้ป๋อพูดเล่น รบกวนอ่านTalk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 471 ครั้ง
    12 พ.ย. 62

Facts #9 หวังอี้ป๋อพูดเล่น




          บอกหวังอี้ป๋อให้ขึ้นมาห้องก่อน ถูกไล่ให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ อีกฝ่ายให้เหตุผลว่าจะป่วยเอา แน่นอนว่ายอมทำตามอย่างว่าง่าย ระหว่างรอผมอาบน้ำบอกให้เขาไปเลือกเสื้อคลุมในตู้ได้เลย  เนื่องจากฝนเพิ่งหยุดได้ไม่นานอากาศยังคงเย็นอยู่  ส่วนเสื้อชั้นนอกของเขาตอนนี้เปียกชื้นมากพอสมควร จึงขอเอาไปจัดการก่อนนำส่งคืนเจ้าของ ใช้เวลาอาบน้ำให้ไวมากที่สุด ก่อนเดินออกมา เลือกสวมฮู้ดผ้าค่อนข้างหนาสีชมพูกับกางเกงสีดำธรรมดา


          แกร๊ก!


          เสียงเปิดประตูดังขึ้นเป็นวินาทีเดียวกับที่หวังอี้ป๋อละสายตาจากจอสมาร์ทโฟนจ้องมองมา ก่อนหน้าดูเหมือนว่าคนตัวสูงนั่งอยู่บนเตียงกดมือถืออยู่ ตอนนี้เขากำลังจ้องมองมา


          มันนานมากจนรู้สึกประหม่า


          ทำไมมองเกอแบบนั้น


          เปล่า” 


          เหลือบเห็นเสื้อข้างลำตัวอีกฝ่าย คงเป็นตัวที่หยิบออกมาจากในตู้ โชคดีที่มีเสื้อตัวใหญ่ๆ อยู่บ้าง ก็เขาตัวใหญ่กว่าผมอ่ะเนอะ


          ใส่ได้ใช่มั้ย” 


          อือ พยักหน้าตอบกลับ


          ส่วนเสื้อเดี๋ยวส่งคืนให้นะ


          ไม่ต้อง


          อ่าว แล้วจะให้ทำไง


          เดี๋ยวผมมาเอาเอง


          โอเค

 


          แท็กซี่ไปแล้วกันเนอะ เอ่ยบอกพร้อมเปิดแอปพลิเคชั่นในมือถือเพื่อเรียกหารถ


          ไม่ลืมแมสนะ ถามอี้ป๋อเพื่อความชัวร์ เผื่อคนอายุน้อยกว่าจะลืม 


          เขายกขึ้นมาโชว์ให้ผมดู เพียงแค่พยักหน้าตอบกลับ ผมน่ะไม่เป็นไรแค่เขาจะไม่มีไม่ได้เด็ดขาด เรายังมีอุปกรณ์เสริมสำหรับพลางตัวติดมานิดหน่อย อย่างเช่นสีดำทึบที่อยู่บนหัวของอีกฝ่าย เขาใช้เวลาเลือกจากในห้องของผมนานพอสมควร พอๆ กับเวลาที่ผมใช้อาบน้ำ 


          อี้ป๋อสวมเสื้อในมือ มันพอดีกับตัวเขา ไม่ได้เล็กหรือใหญ่เกิน พร้อมกับหมวกสีเดียวกันสังเกตมองดีๆ แล้ว เกือบจะออลแบล็คแฮะ


          แท็กซี่รูปร่างเหมือนคันก่อนหน้าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเคลื่อนมาอยู่ตรงหน้า ยื่นมือดึงเปิดประตู ดันร่างตัวเองเข้าไปก่อนร่างสูงของอี้ป๋อจะหย่อนตัวลงตาม 


          นายสามารถกินได้เยอะแค่ไหน?” ผมถาม สำหรับไอดอลแล้งเรื่องรูปร่างเป็นสิ่งสำคัญมากอย่างหนึ่ง ผมกังวลว่าหากกินมากไปมันจะส่งผลกระทบกับงานเขาหรือเปล่า


          มากนะ แต่น้อยกว่าคุณ” 


          ย๊า! นี่นายไม่ได้หลอกด่าเกอใช่ป่ะ” 


          คิดไปเอง


          น้ำหนักต้องขึ้นแน่ๆ ไม่ได้ออกมาเที่ยวดึกๆ แบบนี้นานแล้วอ่ะ เผลอบ่นเบาๆ 


          ก็ดี ตอนนี้ผอมจะแย่ ไม่คิดว่าจะได่ยิน เขามองสำรวจใบหน้าของผม หน้าดูซูบลง


          อือ ช่วงนี้ทำงานเยอะ ไม่มีเวลานอนเท่าไหร่


          พักบ้าง


          นายก็เหมือนกัน


          ทอดสายตามองดูท้องถนนยามค่ำคืน ยังคงมีรถจราจรอยู่ตามเส้นทาง แสงไฟสีส้มสาดส่องทั่วทั้งบริเวณเพื่อให้ความสว่าง ไม่เห็นดวงดาวบนท้องฟ้าเสียเท่าไหร่ แต่พระจันทร์ทรงกลมโตสีนวลส่องแสงโดดเด่นบนนภา


          ชอบพระจันทร์เหรอ เสียงทุ้มดังขึ้น


          อือ ชอบ


           ผมชอบการมองท้องฟ้าเป็นที่สุด โดยเฉพาะช่วงกลางคืน ดวงจันทร์มันทำให้ใจของผมรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก มันสะกดสายตาผมอยู่แบบนั้น 


          ชอบเหมือนกัน” เราต่างส่งรอยยิ้มบางๆ ให้กันและกัน


          แต่คำพูดเและแววตาคู่นั้นที่ถูกส่งมา เหมือนกำลังต้องการที่จะสื่ออะไรบางอย่างให้ผมได้รับรู้





          ไม่มีเสียงหรือคำพูดใดๆ เปล่งออกมาหลังจากนั้น ราวกับว่าต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในห้วงภวังค์ของตนเอง มีเพียงแค่เสียงจากเครื่องปรับอากาศภายในรถ เสียงเครื่องยนต์ด้านนอก 


          ทันทีที่แสงไฟจราจรสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียว เครื่องยนต์ที่กำลังนิ่งสนิทเคลื่อนไหวอีกครั้ง จนกระทั่งแล่นมาถึงจุดหมายปลายทาง ร่างทั้งสองก้าวลงจากยานพาหนะ ถนนสายนี้ยังมีคงมีผู้คนอัดแน่นอยู่อย่างคับคั่ง 


          เราสองก้าวเดินตามเส้นทาง มีร้านอาหารและร้านค้าตั้งอยู่ตลอดระหว่างทาง รวมถึงร้านอาหารเล็กๆ ตามฟุตปาธตามประสาสตรีทฟู้ด เดินได้ไม่เท่าไหร่ก็เสียเงินให้กับเจ้าสตรอว์เบอร์รี่ลูกกลมเคลือบช็อคโกแลตเสียแล้ว เขาชอบรสชาติหวานอมเปรี้ยวของผลไม่ชนิดนี้เป็นที่สุด ยื่นไม้ให้คนข้างๆ ลองชิมแต่ถูกปฏิเสธ ดูเหมือนว่าเต้าของร่างสูงจะไม่โปรดปรานช็อคโกแลตหวานๆ นี่เสียเท่าไหร่


          ไม่ทันไรกุ้งล็อบสเตอร์ร้านดังก็มาวางอยู่บนมือ คราวนี้หวังอี้ป๋อยอมให้เจ้าสิ่งทีชีวิตที่ไร้ชีวิตเข้าปาก แก้มซูบเต็มไปด้วยเนื้อของล็อบเตอร์ เขาเคี้ยวตุ้ยๆ ช่วงเป็นภาพที่น่ารักเสียจริง อี้ป๋อเหมือนเด็ก เป็นเด็กที่น่ารักมากเสียด้วย


          เซียวจ้านยิ้มอะไร


          นายน่ารักอ่ะคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเหมือนเด็กเลย


          ผมโตแล้ว เอาไปเลย” 


          เขาจิ๊ปากเล็กน้อย กำลังงอนเพราะคำว่าเด็กหรือน่ารักกัน? ผมแอบหัวเราะออกไป ไอดอลหนุ่มเช็ดริมฝีปากก่อนดึงแมสขึ้นมาปิดดังเดิม 


          เนี่ย เด็กน้อยชัดๆ เลย หวังอี้ป๋อ!


          โอ๋ๆ น้า โตแล้วเนอะ


          “...” มีการสะบัดหน้าไปอีกทางด้วย


          หากแฟนๆ ได้มีโอกาสมาเห็นหวังอี้ป๋อตอนนี้พวกเขาคงคิดเหมือนกันกับผม 


          หวังอี้ป๋อคูกายได้หายไปแล้ว!


          พูดเล่นน่า เลิกเมินกันได้แล้ว” 


          “...”


          เหล่าหวัง...ยอมเรียกว่าเหล่าหวังก็ได้


          พูดจริง?” รอยยิ้มมีเลศนัยปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา


          จริงก็ได้ แต่แค่คืนนี่นะ!


          หึอี้ป๋อหลุดขำดูทำหน้าเข้า เรียกอี้ป๋อเหมือนเดิมน่ะดีแล้ว


          ผมทำหน้าแบบไหนออกไปกัน?


          อี้ป๋อคาเฟ่นั้นชี้ตรงไปยังตึกตึกหนึ่ง ชั้นสองของตึกพอมองผ่านกระจกใสจะเห็นว่ามันถูกตกแต่งโดยใช้สีโทนพาสเทลอย่างหลากหลาย แถมยังมีลูกโป่งเต็มเลย มันดูน่ารักดี


          ลากคนตัวสูงกว่าเดินขึ้นบันไดโดยไม่ถามไถ่ความสมัครใจ เจ้าตัวไม่ปฏิเสธเท่ากับว่าตกลง ประตูบานสีขาวถูกเปิดออก มีผู้คนไม่มากอย่างที่คิดไว้ มีลูกค้าเพียงแค่สองสามโต๊ะเท่านั้นเอง มันน่าแปลกดี ทั้งที่อยู่ท่ามกลางแหล่งท่องเที่ยวชื่อดังกลับไม่ค่อยมีลูกค้ามากเท่าที่ควร


          ดีไซน์ร้านค่อนข้างน่ารักมาก มีอ่างลูกบอลเล็กๆ หลากสีเต็มไปหมด ตามผนังมีโปสเตอร์แปะเป็นระยะพร้อมกับมีของประดับตกแต่งอยู่ ขนมหน้าตาน่าทานวางอยู่ในตู้กระจกใส เมนูเครื่องดื่มเหมือนคาเฟ่ปกติทั่วไป ไม่ได้มีเมนูพิเศษอะไร 


          หลังจากสั่งขนมหวานมาพร้อมกับเครื่องดื่ม พบว่าสิ่งที่น่าสนใจมากที่สุดคงจะเป็นการตกแต่งจานขนม มันดูดีมากเสียจนไม่กล้าทาน 


          กินมั้ยทำใจสักพัก หยิบช้อนแตะสัมผัสกับขนมปังเนื้อนุ่ม 


          ไม่กิน” 


          ไม่คิดหน่อยเหรอ” 


          ไม่ ผมไม่ชอบขนมหวานคุณก็รู้นี่ใช่ ผมรู้ แต่ก็อยากให้ทานนี่นา


          ในเมื่อไม่กินเซียวจ้านกินเองคนเดียวก็ได้! 


          นายช่วยถ่ายรูปมุมนั้นให้เกอหน่อยสิ” 


          หันไปทางอ่างบอลขนาดไม่ใหญ่มาก ยื่นสมาร์ทโฟนให้อีกอีกฝ่ายเรียบร้อยก่อนพาตัวเองเข้ามาอยู่ด้านในอ่าง ยิ้มตาหยี่ให้กับกล้อง คนอายุน้อยกว่านับเลขเพื่อให้สัญญาณ หลังจากเสียงชัตเตอร์ดังขึ้นไม่กี่วินาทีรอยยิ้มถูกหุบลงโดยอัตโนมัติ ลุกขึ้นเดิมมาเช็ครูปพบว่ามันเป็นที่น่าพอใจ 


          ถ่ายให้ผมด้วย


          ผลัดกันถ่ายรูปในมุมเดียวกัน เราออกมาเดินเล่นตามตรอกถนนกันต่อ ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่า โดยปกติเวลานี้เปลือกตาของผมมันควรจะเริ่มปิดลง วันนี้กลับไม่เป็นแบบนี้ เรียกว่าตรงข้ามเลยล่ะ


          แวะซื้อชานมไข่มุกร้านโปรด และเซียวจ้านกินมันคนเดียวอีกแล้ว อี้ป๋อกะจะให้เขาอ้วนคนเดียวหรือไงกัน!


          เซียวจ้าน


          หืม?”


          รู้ใช่ไหมว่านี่คือเดท?”


          แค่กๆคำพูดของเขาทำให้ผมสำลักชานมออกมา  มุกเกือบติดคอตายมั้ยล่ะ


          ไม่ใช่พูดเล่นเหรอ เขาเคยพูดกับผมในแชต นึกว่าพูดเล่นเสียอีก 


          กะแล้วเชียว คุณแม่ง...โคตรบื้อ


          เกอนึกว่าแค่มาเที่ยวเฉยๆ เหมือนที่มากับเพื่อนทำนองนั่นน่ะ


          เขาเงียบสักพักก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆนี่น่ะเป็นเดทแรกของผม


          เรียกว่าดีใจจะได้ไหม ความรู้สึกนี้น่ะ


          ความร้อนเริ่มเห่อขึ้นบนใบหน้า ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยอ๊ะ จะว่าไปแล้วบรรยากาศแบบนี้เหมือนตอนนั้นเลยเนอะ” 


          จู่ๆ ก็ย้อนนึกถึงวันวาน มันเหมือนราวกับว่าเหตุการณ์เหล่านั้นเพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้เอง


          อือ"


          คิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นอีกแล้ว


          อี้ป๋อเข้าร้านนี้กันไหม?” เห็นร้านขายเสื้อผ้าเข้าพอดี มันเป็นสไตล์ของหวังอี้ป๋อชัดๆ 


          เป็นตามที่คิดเอาไว้ เขาไม่ได้ปฏิเสธ เราเดินตรงดิ่งเข้ามาในร้าน รู้สึกว่าเจ้าของร้านเป็นผู้ออกแบบเองทั้งหมด เท่ห์เป็นบ้าแต่มันไม่เข้ากับผมนี่สิ 


          เดินตามคนอายุน้อยกว้าสำรวจเสื้อผ้าต้อยๆ มีแว๊บไปส่องเองอยู่บ้าง มันไม่เข้ากับเซียวจ้านจริงๆ นั่นแหละ ตัดใจแขวนกลับราวเดิม ทำไมพระเจ้าถึงลำเอียงอย่างนี้กันเล่า! คนที่เกิดมาแล้วใส่อะไรก็ดูดีนี่ขี้โกงสุดๆ ไปเลย ยกตัวอย่างเช่นคนที่กำลังเพลิดเพลินอยู่ตรงหน้านี่ไง เหอะ


          อี้ป๋อมองมาทำหน้าตางงงวยใส่ผมอีกแล้ว แสดงว่าเมื่อครู่ผมต้องทำสีหน้าแปลกๆ แน่ๆ คงไม่ใช่สีหน้าที่ดูเหมือนกับว่ากำลังอิจฉาสุดๆ หรอกนะ


          คุณ ตัวนี้โอเคมั้ยยกเสื้อยืดมาทาบ


          อือ” 


          อันนี้ล่ะชี้ไปยังหมวก


          อือ


          แล้วนี่ล่ะชี้เข้าหาตัวเองหล่อไหม


          “...”


          จ้านเกอผมหล่อไหมให้ตายสิ หวังอี้ป๋ออย่าเรียกกันแบบนี้นิ มันใจสั่นนะรู้ไหม


          หล่อมาก! หล่อที่สุดรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาราวกับเด็ก3ขวบ 


          ชำระจ่ายเงินเสร็จสรรพ พร้อมถือถุงชอปปิงขนาดกลางติดไม่ติดมือ แมสสีเข้มถูกดึงปิดเข้าที่ให้เรียบร้อย พอเห็นแบบนี้กลับมีความคิดหนึ่งโผล่เข้ามาในหัว กว่าที่จะได้ออกมาเที่ยวเล่นดังเช่นคนปกติแบบนี้มันคงจะลำบากมากเลยสินะ เขาไม่สามารถเปิดเผยใบหน้าต่อสาธารณะชนได้ ยิ่งในที่ที่คนพลุกพล่านมากยิ่งไม่ได้ ไม่อึดอัดหรือยังไงกัน


          แม้จะสงสัยแต่ก็ไม่เอ่ยถามออกไป ท้องไส้เริ่มเรียกหาอาหารอีกแล้ว ผมไม่รู้วามันเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวัน ร้านโอเด้งข้างๆ เป็นคำตอบที่ดี บอกหวังอี้ป๋อให้หยุดแวะกินเพียงแค่ไม้สองไม้ น้ำซุบอุ่นๆ ท่ามกลางความเย็นแบบนี้ช่างเข้ากันเสียจริง


          ยังคงเดินเล่นทอดน่องเรื่อยเปื่อย ย่านท่องเที่ยวแห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางเพียงแต่มันมีตรอกซอกซอยอยู่มากจึงดูเหมือนว่ามันมีพื้นที่กว้างใหญ่


          รู้สึกเหมือนกับว่าถูกสายตาของใครบางคนจ้องมองมาได้สักพัก เหลียวหันหลังกลับมากวาดสายตามองรอบข้างกลับไม้พบความผิดปกติใดๆ เซียวจ้านคิดมากไปอย่างนั้นหรือ?


          อี้ป๋อเรียกเสียงแผ่ว


          รู้สึกเหมือนกันสินะ


          ถ้อยคำจากปากของอีกฝ่าย แสดงว่าเซียวจ้านไม่ได้คิดไปเอง


          ตราบใดที่ไม่มีความวุ่นวายเกิดขึ้นเรายังคงดำเนินกิจกรรมเหมือนเดิม พยายามไม่สนใจสิ่งรอบข้างแม้ในใจจะกระวนกระวายมากแค่ไหนก็ตาม


          สุดท้ายความกลัวของผมก็เกิดขึ้นจริง


          เธอว่านั่นใช่หวังอี้ป๋อป๋อไหมเสียงซุบซิบดังมากพอที่จะเข้ามาในโสตประสาทหู 


          เหมือนอยู่นะ เมื่อกี้ในทวิตก็มีคนลงหนิมีคนกำลังแอบถ่ายพวกเราตั้งแต่ตอนไหนกัน


          ใช่ๆ เปิดดูสิ” 


          คนข้างๆ คือใครกันนะ หล่อมากเธอยิ้มเขินๆเพื่อนอี้ป๋อเหรอ


          ฉันว่าฉันเคยเห็นเขามาก่อน


          เอ๊ะ คุ้นจริงๆ นั่นแหละ


          เสียงซุบซิบจาก2เป็น3 3เป็น4 จนเกิดเป็นวงกว้าง สถานการณ์แบบนี้ไม่ปลอดภัยทั้งต่อตัวอี้ป๋อและผมเอง


          น่าอึดอัดเหมือนกันนะ กับการเดินไปไหนมาไหนแล้วมีคนมองตลอดเวลานี่น่ะ


          เราควรทำยังไงกันดีกระซิบถามคนอายุน้อยกว่า


          มีแค่ทางเดียวเลิกคิ้วถามพร้อมนะ


          ฝ่ามือหนากระชับเข้ากับมือของผม อย่าบอกนะว่า


          วิ่ง!


          บ้าเอ๊ย อายุเยอะจนปูนนี้ยังต้องมาวิ่งหนีอีกเหรอ สังขารเขาไม่ได้เป็นเหมือนตอนเด็กๆ นะ


          หวังอี้ป๋อดึงร่างของผมเข้ามาอยู่ในตึกแห่งหนึ่ง ดูเหมือนความร้อนในร่างกายจะมากจนเจ้าตัวทนไม่ไหวจึงกระชากสิ่งปกปิดบนใบหน้าออก มือข้างหนึ่งปิดปากผมเอาไว้ ร่างของเราอยู่แนบชิดติดกัน ได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกถี่ๆ เหงื่อเม็ดเล็กผุดบนใบหน้าคม สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ


          ตึกตัก ตึกตัก


          ผมไม่รู้ว่าหัวใจที่กำลังเต้นโครมครามอยู่ตอนนี้เป็นเพราะการวิ่งเมื่อครู่หรือเป็นเพราะการที่ได้อยู่ใกล้หวังอี้ป๋อกันแน่


          เขาจะไม่ได้ยินมันใช่ไหม?


          เสียงเต้นของหัวใจผมตอนนี้


          ฝีเท้าด้านนอกดังเข้าใกล้มากกว่าเดิมจนหายไปที่สุด เรานิ่งค้างอยู่แบบนั้นจนมั่นใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ด้านนอก มือหนาคลายลง จังหวะลมหายใจเข้าออกกลับมาเป็นดังเช่นปกติ เราสองต่างถอยหายใจด้วยความโล่ง 


          เพิ่งสังเกตเห็นบรรยากาศโดยรอบ สภาพภายในไม่ค่อยสวยเสียเท่าไหร่ ออกจะน่ากลังด้วยซ้ำ รอยขีดขูดตามฝาผนัง ผนังซีเมนต์เก่ายังไม่ได้รับการซ่อมแซม ดูเหมือนว่าจะเป็นตึกร้างที่รอการปรับปรุงอยู่


          หวังอี้ป๋อลากเซียวจ้านเข้ามาในสถานที่น่าวังเวงแบบนี้เนี่ยนะ


          อี้ป๋ออึดอัดแม้มือจะคลายอ่อนลง ทว่าตัวยังติดกันอยู่


          อากาศไม่ถ่ายเทเอาเสียเลย สัมผัสได้ถึงฝุ่นจางๆ ในอากาศ ชวนให้รู้สึกคัดจมูกขึ้นมาทันที ยังไม่มั่นใจหากออกไปด้านนอกตอนนี้ จึงรอต่ออีกสักหน่อย โพรงจมูกไม่อาจด้านทานไหว เสียงจามดังกึกก้อง


          ออกไปกันเถอะ


          ด้านนอกล่ะ


          น่าจะไปกันหมดแล้ว


          อือ


          ประตูบานเก่าถูกเปิดโดยเจ้าของร่างสูง ชะเง้อสอดส่องเล็กน้อยจึงค่อยเปิดบานประตูให้กว้างขึ้น ดันร่างตนเองออกมา  ตรอกนี้ค่อนข้างเงียบและมืดมากกว่าตรอกอื่น ไม่มีผู้คนเดินเพ่นพ่านมากมาย หากเดินคนเดียวยามวิกาลคงไม่ต่างจากภาพในหนังอาชญากรรม ทำให้นึกกลัวขึ้นมาจับใจ มันเงียบเชียบมากเกินไป ลืมตัวเผลอจับเข้ากับชายเสื้อหนาก้มหน้าก้มตาเดินตามคนอายุน้อยกว่า


          เป็นอะไรไปอี้ป๋อมองมาอย่างสงสัย กลัวเหรอ


          หงึกหงึก


          ฝ่ามือหนายื่นส่งมา ผมเข้าใจความหมายทันที อวัยวะเดียวกันเคลื่อนเข้าหาอย่างเชื่องช้าจนมันสอดประสานกัน เขากระชับมือแน่นราวกลับว่าจะหลุดหายไปไหน พร้อมกับเดินเคียงข้างหวังอี้ป๋อ


          เราตัดสินใจเดินทางกลับบ้านเพื่อพักผ่อน เพราะเวลานี้เองก็ดึกมาแล้ว และเหตุผลหลักคือกลัวว่าจะเกิดความวุ่นวายขึ้นที่นี่ ไม่นานนักยานพาหนะเคลื่อนรอดริมถนน คราแรกผมบอกให้แยกกันกลับแต่เขาไม่ยอม ยืนกรานจะมาส่งให้ได้ จึงไม่อาจเอ่ยปฏิเสธซ้ำสอง


          อาจจะด้วยความเหนื่อยล้าสะสมผมเผลอฟุบหลับ สติหลุดลอยหายจนหมดสิ้น ภาพสุดท้ายที่จำได้คือกำลังนั่งมองบรรยากาศโดยรอบระหว่างทางจนภาพตัดดำมืดสนิท เมื่อรถหยุดจอดถึงจุดหมายรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนพร้อมกับเสียงทุ้มของใครบางคน เปลือกตาสีมุกค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เซียวจ้านรับรู้เลยว่าหัวของตัวเองสัมผัสกับบางอย่างอยู่ สิ่งนั้นคือไหล่กว้างของหวังอี้ป๋อ


          ตื่นได้สักทีคงใช้เวลาปลุกผมอยู่ไม่น้อยสินะ ขี้เซา


          ชอบว่าเกอกรอกตาใส่เล็กน้อย


          น้ำลายยืดมือแตะสำรวจใบหน้าอัตโนมัติ


          หวังอี้ป๋อ! นายโกหกไม่มีน้ำเหนียวๆ หลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว


          เขาหลุดหัวเราะในลำคอ มันน่าตลกมากเลยหรือไงกัน เจ้าเด็กเลี้ยงแกะ


          ทีคุณอิงผมตลอดทางยังไม่ว่าอะไรเลย


          “…”


          หายกัน


          มันคนละเรื่อง


          โกรธเหรอ


          ยังกล้าถามกันอีก?


          เหอะรีบเปิดประตูพาตัวเองออกมา กลับบ้านได้แล้ว


          ปัง!


          ปิดประตูกลับทันที ดูเหมือนว่ามันจะแรงไปหน่อยคุณลุงคนขับหันมามอง ได้แต่ก้มหน้าเอ่ยคำขอโทษ เซียวจ้านไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ แค่โมโหหวังอี้ป๋อมากไปหน่อยเลยเผลอใส่อารมณ์


          ดูเจ้าเด็กเลี้ยงแกะนี่สิ กล้าเอาเรื่องหน้าอายแบบนี้มาล้อเล่นได้ยังไงกัน หากเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ คงได้เอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี


          ไม่มีใครอยากให้คนที่ชอบเห็นตัวเองในสภาพแย่ๆ แบบนั้นหรอก


          สักพักมีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น พบว่าเป็นการแจ้งเตือนจากอินสตราแกรมของหวังอี้ป๋อ


          ‘yibo.w_85 just posted a photo’


          ไม่ลังเลที่จะกดเปิดดู มันคือรูปที่เขาเพิ่งถ่ายเมื่อครู่นี้เอง แถมยังมีอักษรภาษาจีนพร้อมอิโมจิร้องไห้ ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้แฟนๆ อยู่ไม่น้อย สังเกตได้จากคอมเมนต์เพราะทุกรูปของหวังอี้ป๋อไม่เคยมีแคปชันอยู่เลย ใช่แล้วล่ะ ภาพนี้คือภาพแรก!


          ขอโทษอย่างนั้นเหรอ


          คิดว่าจะง่ายสินะ เหอะ ทำแบบนี้ใครจะไปกล้าโกรธลงกันเล่า

 

 

----------



          [ 191112 ] เราคิดอยู่นานมากๆ ค่ะว่าควรจะพูดดีมั้ย ช่วงนี้เราแทบไม่มีไฟในการเขียนเลย T^T ฟีดแบตน้อยลงด้วย เราไม่รู้เลยว่าตอนนี้เราเขียนมันออกมาโอเคมั้ย มีอะไรผิดพลาดตรงไหนบ้าง เราเองก็รู้สึกตัวเหมือนกันว่าเขียนมันแย่ลงมากๆ มันไม่ได้สนุกเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เราขอโทษในส่วนนี้ด้วยนะคะแต่จะพยายามทำให้มันดีขึ้น จะหาเวลามารีไรท์แน่นอนค่ะ ยังไงก็ขอฟีดแบตให้กันด้วยนะคะ สามารถคอมเมนต์ กดหัวใจ เล่นแท็กในทวิตหรืทักมาบอกเราได้เลยค่า แล้วก็อยากจะขอบคุณนักอ่านที่ยังติดตามและรอเราอยู่มากๆ ค่ะ และตอนนี้เรื่องดำเนินมาถึงเกือบครึ่งทางแล้วนะคะ เราคิดไว้อยู่ที่20ตอนค่ะ ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ   

          

#จริงหรือป๋อ


ฝากcomment+เล่นแท็กกัยด้วยนะคะ รอทุกคนอยู่ค่ะ!

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ


@wishone__





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 471 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

440 ความคิดเห็น

  1. #425 My love markbam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 23:51
    สู้ๆน้าาาา ไรท์
    #425
    0
  2. #369 cimeaw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 00:25
    เหล่าหวัง ถ้าแปลเป้นไทยคำนี้จะมีความหมายประมาณไหนหรอคะ
    #369
    1
    • #369-1 since98(จากตอนที่ 10)
      17 มกราคม 2563 / 15:12
      ประมาณว่าบอสค่ะ บอสหวัง>///<
      #369-1
  3. #309 Pumcha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 01:26
    รออ่านอยู่นะคะ​ เนื้อเรื่องอาจจะเรื่อยๆ​ แต่ก็น่าติดตามน้า
    #309
    0
  4. #291 Auy_yibo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 13:24
    เป็นกำลังใจให้นะคร้าสุ้ๆีอยุนะคร้า
    #291
    0
  5. #285 FooNii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:19
    พึ่งเข้ามาอ่าน แต่เนื้อเรื่องดีนะคะ ประโยคสวย

    สู้ๆนะคะ
    #285
    0
  6. #284 radon86 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 13:17

    รออ่านตลอดตลอด ไรท์สู้ๆ น้า

    #284
    0
  7. #283 moomooka (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 12:35
    รออ่านอยู่ตลอดค่ะ สู้ๆนะไรท์ แล้วก็มีความสุขกับการแต่งนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #283
    0
  8. #282 kjdsslave (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:07
    ขอให้มีความสุขกับการเขียนนะคะ
    #282
    0
  9. #281 Pyoume (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 21:27
    รออ่านต่อนะคะ😊😊
    #281
    0
  10. #280 Dew_siriluk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:19

    ติดตามน่าาาสู้ๆๆ
    #280
    0
  11. #279 Ying (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 19:01

    ตามอยู่่นะคะ อย่าหายไปนานมาก นี่มาครึ่งทางละ ต่อให้จบนะคะ

    #279
    0
  12. #278 ppreww2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 17:32
    ติดตามอยู่น้า ส่งกำลังใจให้ ปิ้วๆ~ จ้านเกอ กับคนคูลของเขาน่ารักมากๆค่า ถ้าช่วงนี้คิดไม่ออกลองออกไปหาแรงบันดาลใจได้นะคะ ยังไงเราจะคอยอยู่ตรงนี้เสมอค่า อย่าคิดมากน้า รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ฮรี่~~^^
    #278
    0
  13. #277 Jaezone (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 07:22

    ติดตามอยู่นะคะ สู้ๆค่า
    #277
    0
  14. #276 pondbambam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 00:32
    ไรท์สู้ๆๆๆๆ
    #276
    0
  15. #275 KAOWMAI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 00:14

    สู้ๆค่าไรท์
    #275
    0
  16. #274 Tui1105217 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 21:18
    มันดีมากค่ะ
    #274
    0
  17. #273 jade cloud (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 21:15
    เราชอบพล็อตเรื่องนี้มากเลยค่ะ พี่จ้านกับป๋อแบบนี้น่ารักมากๆเลย รออ่านนะคะ
    #273
    0
  18. #272 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:59

    มันดีครับ ดีมากเลยแหละ ชอบนะความน่ารัก สนุกดี อ่านแล้วยิ้ม อ่านแล้วอยากอ่านตอนต่อไป
    #272
    0
  19. #271 Peepojub27 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:48
    เราว่าดีแล้วนะคะ อาจจะเพราะมันขาดช่วงจากตอนเดียวกัน ยังไงแนะนำไรต์100%ก่อนค่อยลงก็ได้ค่ะ เรารอได้ เราชอบเรื่องนี้มากๆเลยนะคะ
    #271
    0
  20. #270 MTBB_puii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:12
    เราชอบนะคะ แต่ส่วนนึงที่คนอ่านหาย เราคิดว่าเป็นเพราะไรท์มาอัพทีละหน่อยอ่ะ ในความรู้สึกส่วนตัวเรานะ เราค่อนข้างไม่โอเคที่เรื่องมาแบบครึ่งๆกลางๆ ไม่มาเต็มทั้งตอน มาที่ละนิดละหายไปพักใหญ่ค่อยมา มันค่อยข้างขาดตอนขาดอารมณ์ จนทำให้ไม่อยากอ่านค่ะ (ตัวเราเองตอนแรกก็แทบจะเทเหมือนกัน) // แต่เราชอบพล๊อตที่ไรท์วางมานะ ช่วงหลังๆอาจจะเนือยๆ แต่ก็ยังโอเคอยู่ ยังไงก็สู้ๆค่ะ
    #270
    2
    • #270-1 since98(จากตอนที่ 10)
      12 พฤศจิกายน 2562 / 20:16
      เรากลัวรอนอนกันเกินเลยแบ่งอัปค่ะ แง จะพยายามมาเต็มตอนให้นะคะ // ปาหัวใจ
      #270-1
    • #270-2 MTBB_puii(จากตอนที่ 10)
      12 พฤศจิกายน 2562 / 20:23
      สู้ๆนะคะ เรายังรออ่านน้าาา อย่าเทไปก่อนน้าาาาาา
      #270-2
  21. #269 สีดำอ่อน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:10

    เราคนนึงนะชอบนิยายไรท์มากๆๆๆเลยสู้ๆนะคะ!
    #269
    0
  22. #268 MTBB_puii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 10:09

    โอ้ย ขาดตอนอ่ะ ทำไมไรท์ทำร้ายยยนน
    #268
    0
  23. #261 furnnee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 10:49
    โอ้ยรออออ น้องจะเซอร์ไพรส์​อะไรพี่มั้ยยย
    #261
    0