ปลูกรักปักใจ [ Ebook พร้อมดาวน์โหลด ]

ตอนที่ 35 : บทที่ 13 :: แม่ของลูก (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    2 มี.ค. 63

กรวีร์เข้ามาเล่านิทานให้ลูกสาวฟังก่อนนอนอย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกค่ำคืน แต่ในคืนนี้ต่างไปจากเดิมตรงที่ชนม์นิภาอาสาเป็นคนเล่า ส่วนเขานั้นรับหน้าที่แสดงท่าทางประกอบ

นิทานดำเนินไปยังไม่ทันถึงครึ่งเรื่อง หนูน้อยที่เหน็ดเหนื่อยกับการเล่นน้ำทะเลมาทั้งวันก็หลับไปอย่างง่ายดาย ผู้เป็นพ่อดึงผ้าห่มมาคลุมให้จนถึงอก จากนั้นก็ประทับจูบลงกลางหน้าผากของลูกสาวอย่างแสนรักทำให้คนที่นั่งมองอยู่เผลอยิ้มออกมากับภาพตรงหน้า

“ผมฝากยายลูกหมูด้วยนะครับคุณตอง” ผู้เป็นพ่อยื่นมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกสาวที่นอนหลับปุ๋ยอย่างเบามือ

“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ”

“ยังไงถ้าน้องกิ่งนอนดิ้นมาก จนทำให้คุณตองนอนไม่หลับ ก็ไปเรียกผมได้ทุกเวลานะครับ ผมจะได้พากลับไปนอนที่ห้องกับผม” กรวีร์บอกอย่างเกรงใจ ขณะผุดลุกขึ้นจากเตียงและเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้อง

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันน่ะหลับง่ายจะตายไป แถมยังหลับลึกอีกต่างหาก คงไม่สะดุ้งตื่นง่ายๆ เพียงเพราะน้องกิ่งดิ้นหรอกมั้งคะ”

“ผมเชื่อครับ” ชายหนุ่มบอกยิ้มๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่หญิงสาวฟุบหลับคาโซฟาในวันที่เธอไปช่วยกับเขาลูกสาวจัดสวนที่บ้าน

ด้านชนม์นิภาเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของอีกฝ่าย เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังคิดถึงเรื่องอะไรอยู่ นึกแล้วหญิงสาวก็ยังเคืองตัวเองไม่หายกับเรื่องวันนั้น ไม่น่าไปทำตัวขี้เซาที่บ้านเขาแบบนั้นเลย

“นี่ก็ดึกแล้ว ฉันขอตัวเข้านอนก่อนนะคะ” คนขี้เซารีบตัดบท พร้อมยกมือขึ้นมาปิดปากและทำท่าหาวหวอดๆ ประหนึ่งว่าง่วงเสียเต็มประดา

“หลับฝันดีนะครับ”

“เช่นกันค่ะ”

เจ้าของห้องปิดประตูแทบจะทันทีที่พูดจบ ก่อนหันหลังยืนพิงประตูห้องอยู่อย่างนั้น มือข้างขวายกขึ้นมาทาบที่อกด้านซ้ายของตัวเองโดยอัตโนมัติ เมื่อรู้สึกว่าก้อนเนื้อที่อยู่ข้างในมันเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ หลังได้เห็นแววตาเปล่งประกายแปลกๆ ของคนที่อยู่ห้องข้างๆ ชนม์นิภาครุ่นคิดหาคำตอบให้กับความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มซึมซาบเข้ามาในหัวใจ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังหาคำตอบไม่ได้ จึงเลิกคิดและเดินไปล้มตัวลงนอนข้างเด็กหญิงร่างอวบที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขอยู่บนเตียงกว้าง

ด้านตัวการที่เป็นต้นเหตุให้อีกคนคิดไม่ตกกับความรู้สึกแปลกใหม่กำลังนอนลืมตาโพลงในความมืด แม้จะพยายามข่มตาให้หลับแต่ก็ไม่สามารถหลับลงได้ เมื่อในสมองมันคิดกังวลไปต่างๆ นาๆ เกี่ยวกับเรื่องของอดีตภรรยา ที่บังเอิญเจอกันเมื่อช่วงกลางวัน

คนคิดมากผุดลุกขึ้นนั่งและเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมากดโทร.ออก รอสายอยู่ครู่ใหญ่กว่าคนปลายสายจะกดรับ หลังนัดแนะกับคนในสายเสร็จชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปยังจุดนัดหมายทันที

 

 

กรวีร์เดินฝ่ากลุ่มนักท่องราตรีเข้าไปในบาร์ที่มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟดวงน้อยที่มีอยู่ไม่กี่ดวงตามมุมต่างๆ เขาหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ตัวสูงที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ข้างๆ กับคนที่เขานัดแนะไว้

“ว่าไง มีเรื่องอะไรมารบกวนจิตใจให้นอนไม่หลับหรือครับคุณเพื่อน” ตรัยภพถามอย่างยียวน พลางยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่ม

“วันนี้ฉันเจอภัค”                                                               

“จริงดิ แล้วเจอที่ไหน ยังไง” น้ำเสียงคนถามเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

กรวีร์ถ่ายทอดเรื่องราวที่เขาบังเอิญเจอกับอดีตภรรยาเมื่อช่วงกลางวันให้เพื่อนฟังจนหมดสิ้น เผื่อว่าจะช่วยคลายความกังวลในจิตใจของเขาได้บ้าง

“ก็แค่บังเอิญเจอกัน แล้วทำไมแกต้องเก็บมาคิดให้วุ่นวายใจด้วยล่ะวะ ถ้าเขารู้ว่าแกจะมาที่นี่แล้วมาดักเจอก็ว่าไปอย่าง” เจ้าของรีสอร์ตถามอย่างไม่เข้าใจ ว่าเรื่องแค่นี้เพื่อนจะเก็บมาคิดให้หนักหัวทำไมกัน

“ไม่รู้สิ มันกังวลใจแปลกๆ และกลัวยังไงไม่รู้” แม้ภายในบาร์จะมีเพียงแสงไฟสลัว แต่คนฟังกลับมองเห็นร่องรอยความไม่สบายใจบนใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนได้อย่างชัดเจน

“กลัวอะไร กลัวภัคกลับมาหาแกงั้นเหรอ หรือกลัวเขามาพรากลูกไปจากแก” ตรัยภพคาดเดา

“ฉันเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่สายตาที่ภัคมองน้องกิ่งมันแปลกๆ มันไม่เหมือนเดิม”

กรวีร์จำได้แม่นว่าสายตาที่ภคพรมองเขาและลูกเมื่อหกปีที่แล้ว มันมีแต่ความว่างเปล่าและความเฉยชา แต่วันนี้ที่เขาเจอมันไม่ใช่แบบเมื่อก่อน ในสายตาของอดีตภรรยามันมีอะไรมากกว่านั้น ซึ่งเขาเองก็เดาใจเธอไม่ถูกเหมือนกันว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ และด้วยเหตุนี้เองเขาถึงได้เก็บมาคิดไปสารพัด

“แกจะกลัวไปทำไม เขาก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าเมื่อก่อนเขาเคยรู้สึกกับแกยังไง วันนี้เขาก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม ฉะนั้นแกตัดออกไปได้เลยเรื่องที่เขาจะกลับมาหาแก ส่วนเรื่องเขาจะมาพรากน้องกิ่งไปจากอกแก นั่นยิ่งแล้วใหญ่ เขาจะทำไปทำไม ในเมื่อเขาไม่ได้อยากให้น้องกิ่งเกิดมาตั้งแต่ทีแรกอยู่แล้ว และนี่ก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ป่านนี้ภัคคงแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วมั้ง ปีนี้เขาก็สามสิบสองเข้าไปแล้ว หากเขาอยากมีลูกจริง เขามีกับคนที่เขารักกับสามีคนปัจจุบันไม่ดีกว่าเหรอ จะกลับมาเอาลูกที่เคยทิ้งไปทำไม แล้วแกคิดว่าสามีเขาจะยอมเหรอ แกน่ะคิดมากไปเองทั้งนั้น”

ตรัยภพว่าพลางส่ายหัวให้กับเพื่อน ทีเรื่องเรียนเรื่องวิชาการนี่เก่งนัก พอเรื่องแบบนี้กลับตกม้าตายซะอย่างนั้น

“ก็จริงอย่างแกว่า ฉันคงจะคิดมากไปเอง” คนคิดมากเริ่มคล้อยตามความคิดเพื่อน ความกังวลที่รบกวนจิตใจมาทั้งวันเริ่มคลายลง

“สักหน่อยไหม” เจ้าของรีสอร์ตถามก่อนหันไปส่งสัญญาณให้กับบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อขวัญใจลูกค้าสาวแท้และสาวเทียม

“ไม่ดีกว่า ฉันเลิกแล้ว” กรวีร์ไม่ปฏิเสธเปล่าทั้งยังทำหน้าขยาดจนอีกคนอดขำไม่ได้

“ยังไม่เลิกหลอนอีกเหรอวะ บาร์นี้ฉันเป็นเจ้าของ รับรองไม่มีอะไรปนเปื้อน อีกอย่างฉันไม่ได้ชอบเล่นพิเรนทร์เหมือนพวกไอ้กฤษณ์สักหน่อย” ตรัยภพพูดกลั้วหัวเราะ ทั้งยังพาดพิงไปถึงเพื่อนอีกกลุ่ม ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวยุ่งๆ ทั้งหมดของกรวีร์

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

ว่าแล้วอาจารย์หนุ่มก็หวนคิดถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเลิกยุ่งเกี่ยวกับเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์มาจนทุกวันนี้

*******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

582 ความคิดเห็น