★ Hidden Guy ! ♥ ปฏิบัติการ(ไม่)ลับ วุ่นเหล่านายตัวร้าย ☆★

ตอนที่ 2 : บทนำ + Chapter 1 ☆ The reason I'm here

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    5 ม.ค. 57






 

 

An inconvincible truth maybe makes you hate me but everything happens for a reason.

It’s nonsense for you, but not for me

 

ความจริงที่ยากเกินกว่าจะเชื่ออาจจะทำให้เธอเกลียดฉัน แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมักมีเหตุผลของมัน

มันอาจจะไร้สาระสำหรับเธอ แต่ไม่ใช่สำหรับฉัน




 

บทนำ



 

 

บ้านพัชรเจริญสกุลพงษ์

 

ป้ายขนาดใหญ่ที่ถูกติดอยู่หน้าบ้านหลังขนาดมหึมาดึงดูดความสนใจของหญิงสาวคนหนึ่งที่เพิ่งจะมาถึงยังหน้าบ้านหลังนี้ไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้

เจ้าของเรือนผมสวยสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำ ดัดปลายอ่อนๆ ยาวจนถึงกลางหลัง ปัดผมตัวเองไปไว้ที่ไหล่เพียงข้างเดียวเพราะหงุดหงิดกับอากาศร้อนที่ยังไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่นัก ดวงตาชั้นเดียวแต่กลมโตกำลังฉายแววไม่สบอารมณ์จนปิดไม่มิด ผิวขาวๆ ราวกับมนุษย์หลอดไฟนีออนของเธอกำลังขึ้นสีแดงระเรื่อทีละนิดเพราะอุณหภูมิที่ร้อนเสียเหลือเกิน

“เมื่อไหร่ประเทศไทยหิมะจะตกสักที!” ริมฝีปากเล็กๆ กำลังพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ชะเง้อมองลอดผ่านประตูรั้วบ้านใหญ่เข้าไป ขณะที่ข้างตัวเธอมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่วางอยู่

และเพียงแค่เสี้ยววินาทีประตูตรงหน้าเธอกลับถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงวัยกลางคน ที่ทำให้คนที่กำลังไม่สบอารมณ์เพราะอากาศเมืองไทยต้องยิ้มอย่างไม่สู้ดีนัก

“คุณคือ...ยูริใช่มั้ยคะ” หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบทั้งหมด ก่อนจะสะบัดผมตัวเองไปด้านหลังอีกครั้ง

“คุณคือคุณน้าป่านใช่มั้ยคะ” เธอเอ่ยถามกลับตามมารยาท และแน่นอนว่าคนตรงหน้าเธอพยักหน้าลงแทบจะในทันที

“เข้ามาข้างในก่อนดีกว่าค่ะ ขอโทษที่ให้รอค่ะคุณหนู” คนที่ถูกเธอเรียกว่า น้าป่านเดินเข้ามาลากกระเป๋าเดินทางของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะนำเธอเดินผ่านประตูรั้วขนาดมหึมาเข้าไป หญิงสาวเดินตามขณะใช้มือพัดตัวเองเบาๆ ก่อนจะหน้าเบ้เล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า คุณหนูจากคนที่เดินนำหน้าอยู่ในตอนนี้

เธอรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่นัก...ที่ได้กลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง แม้ว่าเธอจะเคยมาเพียงครั้งเดียวก็ตาม

...และมันก็เมื่อเกือบหกปีที่แล้วเสียด้วยซ้ำ

การที่เธอโดนคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนมาเรียกว่าคุณหนู มันคงให้ความรู้สึกประหลาดๆ อยู่ไม่ใช่น้อยล่ะ

“แม่หนูอยู่บ้านมั้ยคะคุณน้า”

“อยู่ค่ะ คุณแม่คุณหนูอยู่ที่ห้อง” หญิงสาวไม่คิดจะถามอะไรอีก เมื่อได้คำตอบที่ตัวเองต้องการ และมันก็เป็นเพียงแค่จุดประสงค์เดียวที่ทำให้เธอต้องมาที่นี่

และจุดประสงค์ที่ว่าก็คือแม่ของเธอ...

...แม่แท้ๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกับเธอมาหลายปี แต่อยู่ดีๆ กับส่งอีเมล์หาเธอเพราะมีเรื่องอะไรบางอย่างที่อยากจะขอร้องให้เธอช่วย

ริมฝีปากเล็กๆ เบะออกเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเหตุผลที่แม่อยากให้เธอกลับมาที่นี่ ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดออกมาอย่างขัดใจเพียงคนเดียว

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ปิดเทอมอยู่ ก็อย่าคิดว่าคนอย่างยูริจะกลับมาเหยียบที่นี่นะ!’

 

 


 

Chapter 1  The reason I'm here



 

 

“ไหนล่ะคะแม่” ฉันยกมือกอดอกขณะที่คุณน้าป่านพาฉันเข้ามายังห้องรับรองแขกของบ้านหลังนี้

ไม่ได้อยากจะประชดหรือกระแทกแดกดันอะไรหรอกนะ แต่ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าบ้านขนาดเท่าคฤหาสน์หลังนี้ จะสร้างให้มันเปลืองพื้นที่ดินประเทศไทยไปทำไม ในเมื่อมันช่างเงียบเชียบเหมือนไม่มีคนอยู่ด้วยซ้ำ

“คุณแม่อยู่บนห้องนอนค่ะ”

“ยูริอยากพบแม่ค่ะ” ฉันไม่คิดจะพูดอะไรกับคุณน้าให้มากความ การที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะแม่ เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องต่อความยาวสาวความยืดกับใคร

ถ้าจะพูดให้ถูก ฉันก็ไม่ได้เต็มใจอยากจะมาสักเท่าไหร่นัก แต่เพราะเห็นอีเมล์หลายฉบับที่แม่ส่งมาให้ฉันตั้งแต่เมื่อเดือนที่แล้ว...ทำให้ฉันตัดสินใจที่จะกลับมาในช่วงที่ฉันปิดเทอมในที่สุด

แม้ว่าฉันจะทำเป็นเมินอีเมล์พวกนั้นทั้งๆ ที่จริงรับรู้มันมาตลอด สุดท้ายพ่อเองก็เหมือนกัน ที่บอกให้ฉันกลับมาที่นี่...

ฉันชื่อยูริค่ะ ตอนนี้ฉันอายุยี่สิบปีบริบูรณ์แล้ว กำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ประเทศอเมริกา ฉันไปอยู่ที่นั่นห้าปีกว่าๆ ได้แล้ว ฉันไปที่นั่นตั้งแต่สมัยที่ฉันยังเป็นเด็กมัธยมต้น ไม่ค่อยรู้ประสีประสาอะไรเลยด้วยซ้ำ

ฉันรับรู้แค่เพียงว่าในช่วงก่อนที่ฉันจะไปอเมริกานั้นพ่อกับแม่ฉันแยกทางกัน แน่นอนว่าเด็กอย่างฉันไม่รู้รายละเอียดอะไรมากนัก รู้อีกทีก็เมื่อหลังจากที่พ่อกับแม่แยกกันอยู่ไม่กี่เดือน ฉันกลับได้รู้ว่าแม่ของฉันแต่งงานใหม่...

ฉันรับรู้ความทุกข์ทรมานของพ่อมาตลอด...ถึงแม้ว่าฉันจะยังเด็ก แต่ฉันก็ไม่ได้ถึงขนาดที่จะดูอะไรไม่ออกเลย ฉันรู้ว่าพ่อรักแม่มากแค่ไหน และไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ฉันเห็นพ่อไปนั่งร้องไห้คนเดียวในตอนกลางคืนที่พ่อคิดว่าฉันคงจะหลับไปแล้ว...

และเพราะแบบนั้น...เลยทำให้ฉันโกรธแม่มาก

ฉันต้องทำเป็นเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น...ทั้งที่ตัวฉันเองก็แอบนอนร้องไห้ทุกคืน บ้านที่เคยมีกันสามคนพ่อแม่ลูก กลับมีแค่ฉันกับพ่อ...และคงไม่ต้องบอกว่ามันทรมานขนาดไหน

แม้ว่าแม่จะยังมาหาฉัน จะยังมาเยี่ยมฉัน...ฉันกลับไม่คิดแม้แต่ที่จะคุยกับแม่ ความอคติที่ฉันมีต่อแม่มันเพิ่มขึ้นทุกทีที่ฉันได้เห็นหน้าท่าน จนทำให้ฉันไม่เคยพูดดีหรือแสดงกิริยาดีๆ กับท่านตั้งแต่ตอนนั้นมา...

จนกระทั่งเมื่อพ่อตัดสินใจจะพาฉันไปอยู่ที่อเมริกา พ่อกลับพาฉันมาหาแม่ที่บ้านหลังนี้เพื่อจะบอกลาท่าน...และตอนนั้นก็เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มาเหยียบที่นี่ และมันทำให้ฉันได้รู้ว่าครอบครัวใหม่ของแม่ร่ำรวยมหาศาลและผู้ชายที่แม่แต่งงานด้วยก็มีลูกชายอยู่แล้ว และเด็กคนนั้นก็อายุน้อยกว่าฉัน

...แน่นอนว่าฉันไม่ชอบ ฉันไม่ได้อยากจะมา ฉันเกลียด...แค่เห็นว่าพวกเขามีความสุขกัน ฉันก็เกลียดแล้ว! แต่เพราะพ่อ ฉันเลยต้องจำใจมาที่นี่ในตอนนั้น และไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะได้กลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้งตอนนี้

...และเหตุผลที่ฉันต้องกลับมา ก็เพราะน้องชายต่างสายเลือดคนนั้นของฉันด้วยนั่นล่ะ

“ทราบแล้วค่ะ น้าจะพาขึ้นไปเดี๋ยวนี้” ฉันไม่พูดอะไรแล้วปล่อยให้คุณน้าป่านเดินนำฉันขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน

บ้านหลังนี้เงียบสนิทเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงเท้าของฉันยามเมื่อย่ำลงบนบันไดหินอ่อนสุดหรู

“เด็กนั่นหายไปกี่เดือนแล้วนะคะ” ฉันถามอย่างไม่ค่อยใส่ใจอะไรนัก คุณน้าป่านหันมามองฉันเล็กน้อย

“สองเดือนแล้วค่ะ”

“แม่เพิ่งส่งเมล์มาบอกเดือนที่แล้วนี่คะ”

“ใช่ค่ะ...เพราะหมดหนทางจะตามหาแล้ว เลยอยากให้คุณหนูช่วยน่ะคะ”

“แล้วทำไมต้องเป็นหนูล่ะคะ คนอื่นก็มีตั้งเยอะแยะนี่” ฉันจงใจถามคุณน้าป่านอย่างประชดประชัน

...ก็มันจริงมั้ยล่ะ ฉันไปอยู่อเมริกาตั้งหลายปี แทบนับครั้งได้เลยด้วยซ้ำที่แม่จะติดต่อมา ยิ่งสองสามปีหลังมานี้แม่ไม่แม้แต่จะติดต่อมาหาฉันเลย จนกระทั่งเมื่อเดือนที่แล้ว...ที่แม่ส่งอีเมล์มาหาฉันหลายฉบับ

ส่งมาเพื่อบอกว่า...ลูกชายของแม่หรือน้องชายต่างสายเลือดที่ฉันไม่คิดจะนับเอาไว้ในระบบเครือญาติได้หายออกไปจากบ้าน!

แม่อยากให้ฉันกลับมาที่นี่...กลับมาเพื่อช่วยตามหาเด็กคนนั้น

ฉันไม่เข้าใจว่าเพื่ออะไร?...ฉันเคยเจอผู้ชายคนนั้นแค่ครั้งเดียวก็คือเมื่อก่อนที่ฉันจะไปอเมริกาแล้วพ่อฉันพามาที่นี่ หน้าตาหรือชื่อของหมอนั่นฉันยังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

แล้วบ้านแม่ฉันก็ออกจะร่ำรวยนี่ จะตามหาใครสักคนที่หายไปก็คงไม่ยากอะไรไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงติดต่อฉันมาเพื่อมาให้ฉันทำอะไรบ้าๆ แบบนี้

ฉันขอพูดอีกครั้งเลยนะ...ฉันจะไม่กลับมาที่นี่แน่ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อขอร้องให้ฉันมา และเป็นเพราะฉันปิดเทอมอยู่พอดีต่างหากล่ะ ไม่งั้นอย่าหวังว่าฉันจะกลับมา!

“คุณหนูยูริเป็นคนเดียวที่จะช่วยได้ค่ะ”

“...” ฉันขมวดคิ้วลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของคุณน้าป่าน ในขณะที่คุณน้าพาฉันมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องๆ หนึ่งพอดี คุณน้าจับลูกบิดประตูเอาไว้ขณะที่หันมามองฉัน

“...คุณแม่อยู่ในห้องนี้ค่ะ” ฉันยืนกอดอกขณะที่คุณน้าค่อยๆ เปิดประตู จนกระทั่งฉันสามารถมองเข้าไปด้านในได้ คุณน้าป่านเคลื่อนตัวไปอีกฝั่งเพื่อให้ฉันได้เดินเข้าไป ฉันเหลือบมองคุณน้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องนั้นในที่สุด

...แม่กำลังนั่งอยู่บนเตียงและหันหลังให้กับฉัน ผมที่เคยยาวตรงจนถึงกลางหลัง ในตอนนี้กลับสั้นเคลียร์บ่าเท่านั้น

ฉันยืนนิ่งอย่างชั่งใจเมื่อเห็นว่าแม่ไม่คิดแม้แต่จะหันมามองฉัน แต่สุดท้าย...ฉันก็เดินเข้าไปหาท่านช้าๆ

“แม่”

“...”

“หนูมาแล้ว” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ อย่างที่จงใจชอบทำเวลาพูดกับแม่ แต่ปฏิกิริยาตอบโต้ของแม่กลับนิ่งเฉยเสียจนทำให้ฉันชะงักไป...

แม่หันมามองฉันช้าๆ ใบหน้าของแม่ซีดเซียวจนฉันเองยังแอบตกใจ...แววตาเลื่อนลอยของแม่จับจ้องที่ใบหน้าของฉันราวกับคนไม่รู้สึกตัว

“...ใคร”

“...”

“หนูเป็นใคร”

“..!

คำพูดของแม่ทำเอาฉันตัวแข็งทื่ออย่างอัตโนมัติ! รอยยิ้มอ่อนโยนของแม่ที่เผยขึ้นที่มุมปากทีละนิดกลับไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีอย่างที่ควรจะเป็น ก่อนที่แม่เมินหน้าหนีฉันไปมองทางอื่นอย่างไม่สนใจ...

...ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความงุนงง พร้อมกับความรู้สึกหนักหน่วงในใจอย่างถึงขีดสุด และสุดท้ายฉันจึงหันไปมองคุณน้าป่านที่กำลังมองมาทางเราสองคนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

...เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่ฉันกลับรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา...โดยที่มีแม่เป็นต้นเหตุ

เกิดอะไรขึ้น?...เกิดอะไรขึ้นกับแม่ของฉันกัน!?

 

“ทานน้ำก่อนมั้ยคะคุณหนู”

“ไม่ค่ะ” ฉันตอบคุณน้าป่าน ขณะที่ตัวฉันเองนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องรับรองแขก

เหตุการณ์ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ยังคงทำให้ช็อกจนไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำตัวแบบไหน...

ใช่...จริงอยู่ที่ฉันบอกตัวเองมาตลอดว่าฉันเกลียดแม่ แต่เพราะตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันอคติก็เลยพาลคิดไปแบบนั้น แต่พอฉันโตขึ้น...ยอมรับว่าทุกครั้งที่นึกถึงฉันก็ยังคงไม่พอใจอยู่ลึกๆ แต่ความรู้สึกเกลียดชังแบบนั้นมันเจือจางไปมากแล้ว

และการที่ฉันมารับรู้ว่าแม่ฉันเป็นแบบนี้...ฉันควรจะรู้สึกยังไงดี

“เกิดอะไรขึ้นกับแม่คะ” ฉันหันไปถามคุณน้าป่านด้วยน้ำเสียงแน่นิ่ง คุณน้าทำสีหน้าลำบากใจอยู่ไม่นานก็นั่งลงข้างๆ กับฉัน

“...ที่บ้านหลังนี้นอกจากน้ากับคุณแม่แล้ว ไม่มีใครอยู่แล้วล่ะค่ะ”

“...”

“คุณหนู...เอ่อ น้าหมายถึงน้องชายของคุณหนูยูริน่ะค่ะ ก็หายไปตั้งแต่เมื่อสองเดือนก่อน ส่วนคุณผู้ชาย...”

“...”

“เอ่อ...คุณผู้ชายเสียไปตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนแล้วค่ะ ท่านมีโรคประจำตัว”

O.O” ฉันเก็บอาการตกใจของตัวอย่างปิดไม่มิดเมื่อได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น!

...เป็นเพราะฉันไม่เคยคิดจะสนใจ เลยไม่เคยรู้มาก่อนว่าแม่ของฉันเป็นยังไงบ้าง

“ตั้งแต่คุณผู้ชายเสีย คุณผู้หญิงเองก็สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงค่ะ อันที่จริง...ก็เป็นมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่หลังจากที่คุณหนูยูริไปอเมริกา”

“...”

“คุณผู้หญิงเป็นโรคเครียด แล้วก็ป่วยบ่อย ปวดหัวบ้าง เครียดลงกะเพราะบ้าง พอคุณผู้ชายมาเสียไปอีก...อาการก็หนักกว่าเดิม ไม่ค่อยพูดจากับใคร ไม่ค่อยทานอะไร แล้วก็หลงๆ ลืมๆ...จนอาการหนักขึ้น เริ่มจำใครไม่ค่อยได้ แม้กระทั่งน้าเองก็เรียกชื่อไม่ถูก”

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นอย่างไม่รู้ตัว...ฉันคิดมาตลอดว่าแม่ฉันคงจะมีความสุขกับครอบครัวใหม่ของแม่ ฉันไม่รู้มาก่อนว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้

“อีเมล์ที่ส่งไปหาคุณหนู ที่จริงน้าเป็นคนส่งไปเองล่ะคะ แต่น้าส่งไปในนามของแม่...เพราะอยากให้คุณหนูกลับมาจริงๆ”

“...”

“กลับมาเพื่อที่จะได้รู้ว่าคุณแม่เป็นยังไงบ้าง...และกลับมาเพื่อที่จะได้ช่วยตามหาน้องชายคุณหนูด้วยค่ะ”

“...”

“คุณแม่ไม่เหลือใครอีกแล้ว มีแค่น้าที่ยังคอยดูแลที่บ้านนี้อยู่”

“...แล้วญาติคนอื่นๆ ล่ะคะ”

“ตั้งแต่คุณผู้ชายเสียไป ก็ไม่เคยคิดจะสนใจอีกหรอกค่ะ ตระกูลนี้สนใจแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง”

“...” ฉันเงียบไปอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่น้าป่านพูด และฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรอีกดี

“คนเดียวที่น้าอยากจะเจอตอนนี้คือคุณหนูคชา” ฉันเหลือบมองคุณน้าป่านอีกครั้ง และขื่อของคนที่คุณน้ากำลังเอ่ยถึงก็ทำให้ฉันเดาได้ไม่ยากว่าคงจะเป็นชื่อของน้องชายต่างสายเลือดของฉัน “คุณคชาหายออกไปจากบ้านเกือบสองเดือนแล้วค่ะ น้าจนปัญญาที่จะตามหาแล้วจริงๆ”

“เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมเขาถึงหายไป” ฉันถามออกไป เพราะในอีเมล์ก็ไม่ได้บอกเหตุผลอะไรเอาไว้สักอย่างเหมือนกัน

“น้าเองก็ไม่รู้เหตุผลที่แน่นอนเหมือนกันค่ะ...รู้แต่ว่าตั้งแต่คุณท่านเสียไป คุณคชาเองก็เปลี่ยนไป ไม่ค่อยอยากอยู่บ้าน ยิ่งพอขึ้นมหาลัยแล้ว คุณคชาก็ออกไปอยู่หอ”

“...”

“แต่ก่อนยังมาบ้านบ้าง แต่พักหลังก่อนที่จะหายตัวไป คุณคชาไม่กลับมาเลยค่ะ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ติดต่อมา” เด็กนั่นอยู่มหาลัยแล้วเหรอ? ถ้างั้นก็ต้องอายุใกล้กับฉันน่ะสิ

“เขาอายุเท่าไหร่คะ”

“สิบเก้าค่ะ เป็นน้องคุณหนูแค่หนึ่งปี” ความทรงจำเมื่อห้าปีที่แล้วของฉัน ฉันจำได้ลางๆ ว่าเขาตัวเล็กมาก จนนึกว่าเด็กกว่าฉันสามสี่ปีเสียอีก

“อยู่ดีๆ เขาก็หายไปเลยเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ...อยู่ดีๆ ก็หายไปเลย พอน้าไปหาที่หอ ที่หอกลับมีเพื่อนคุณคชามาอยู่แทน และเพื่อนเขาก็บอกเองว่าคุณคชาเป็นคนให้เช่าห้องต่อ น้าส่งคนไปตามสืบเรื่อง ก็รู้มาแค่ว่าก่อนที่คุณคชาจะหายตัวไป คุณคชาได้ออกไปดื่มกับเพื่อนคนหนึ่ง ก่อนจะติดต่อไม่ได้อีกเลยค่ะ แต่เพื่อนคนนั้นกลับบอกว่าไม่รู้เรื่อง หรือแม้แต่เพื่อนสนิทของคุณคชาเองก็บอกว่าไม่รู้อะไรเลยค่ะ”

“...” ฉันเงียบอีกครั้งเมื่อฟังสิ่งที่น้าป่านพูด

“ก่อนหน้านี้น้าถอดใจคิดว่าบางทีคุณคชาอาจจะ เอ่อ...อาจจะไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว จนมีคนมาบอกน้าว่าเหมือนจะเจอคุณคชาค่ะ น้าเลยมีความหวังขึ้นมาบ้างว่าที่จริงคุณคชาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ และอาจจะมีเหตุผลที่หายตัวไปก็ได้”

“...”

“คุณคชาเป็นเพียงคนเดียวที่จะได้รับทุกอย่างที่คุณท่านทิ้งเอาไว้ให้...น้าอยากให้คุณหนูช่วยตามหาคุณคชาแล้วพาคุณคชากลับมาหน่อยนะคะ เพราะตัวน้าเองก็ไม่รู้จะอยู่ดูแลที่นี่ได้ถึงเมื่อไหร่เหมือนกัน”

“แต่หนูก็ไม่เข้าใจอยู่ดี...ว่าทำไมต้องเป็นหนู” ฉันถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวนี้เลยด้วยซ้ำ

“เพราะคุณคชาอยากเจอพี่สาวของเขาค่ะ”

“...”

“ตั้งแต่คุณหนูมาหาคุณคชาเมื่อหลายปีก่อน คุณคชาก็พูดมาตลอดว่าเขามีพี่สาว...คุณคชาเองก็เป็นลูกคนเดียวค่ะ แกเป็นเด็กค่อนข้างเข้าใจยาก และไม่ค่อยแสดงความรู้สึกหรือความต้องการให้คนในครอบครัวรู้ แต่แกดูจะดีใจมากที่รู้ว่าแกมีพี่สาว แกอยากเจอพี่สาวมาโดยตลอด แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้เจอเลย”

“...”

“ถ้าคุณคชายังมีชีวิตอยู่จริง และเขายังรับรู้เรื่องราวของที่บ้านอยู่บ้าง...น้าเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมาแน่ ถ้ารู้ว่าพี่สาวของเขาอยู่ที่นี่แล้ว”

“...”

“ขอร้องนะคะคุณหนู ช่วยน้าด้วยเถอะนะคะ”

“...” ฉันยังคงใช้ความเงียบเป็นคำตอบทั้งหมด

ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น...เพราะคิดไม่ตกกับเรื่องที่เกิดขึ้น

...ถ้าพูดกันตามตรง มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรจะยุ่งเสียเลยด้วยซ้ำ ตัวฉันและชีวิตของฉันไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้แม้แต่นิดไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง

แต่จู่ๆ...ใบหน้าของแม่ที่ฉันได้เห็นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้กลับปรากฏเด่นชัดอยู่ในมโนภาพของฉัน และเพราะแบบนั้นหัวใจของฉันกลับเจ็บปวดขึ้นมาเหมือนมีใครเอาอะไรมารัดมันเอาไว้

“คุณน้าคะ”

“คะ”

“ถ้าหนูตามหาเด็กนั่นเจอ เด็กนั่นจะกลับมาดูแลแม่หนูได้มั้ย”

“...นี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่น้าอยากให้คุณคชากลับมาค่ะ ถ้าเกิดวันหนึ่งไม่มีน้า คุณผู้หญิงก็จะไม่มีใครดูแล ไม่มีใครที่ไว้ใจได้อีกแล้วล่ะค่ะ นอกจากตัวคุณคชาเอง” ฉันมองหน้าคุณน้าป่านเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนสายตามาอีกทางอย่างใช้ความคิด

ยอมรับเลยก็ได้...ว่าฉันกำลังเป็นห่วงแม่

ยังไงแม่ก็คือแม่...คนที่ให้กำเนิดฉันมา แม้ว่าฉันจะเคยรู้สึกโกรธ รู้สึกเกลียดมากแค่ไหน แต่การที่เห็นแม่เป็นแบบนี้ ฉันเองก็รู้สึกแย่ไม่ต่างกันหรอก

แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะอยู่ดูแลแม่ได้ตลอดเวลา ฉันยังคงต้องเรียน...และส่วนพ่อเอง ถ้าพ่อรู้...

พ่อคงจะเป็นห่วงแม่มาก...แต่ตอนนี้พ่อฉันเองก็มีครอบครัวใหม่ และพวกเราทุกคนก็มีความสุขกันดี ต่อให้พ่อจะเป็นห่วงแม่ขนาดไหน พ่อก็คงไม่สามารถกลับมาอยู่กับแม่ได้เช่นกัน...

มีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันจะทำได้ก็คือการตามหาเด็กนั่นให้เจอ

ฉันถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันกลับไปมองคุณน้าป่านอีกครั้ง

“ตกลงค่ะ หนูจะทำ”

 

“ต้องการติดต่อใครครับ”

“มาหาเพื่อนค่ะ =_=

“ขอเลขที่ห้องกับชื่อของคนที่ต้องการติดต่อหน่อยครับ” ฉันถึงกับปลายตามองยามของหอนี้ที่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีเยี่ยม

ที่จริงมันก็ไม่ใช่ความผิดของยามหรอก แต่การที่มาจู้จี้กับฉันในเวลาแบบนี้มันเลยทำให้ฉันพาลเอาเสียดื้อๆ

405 ค่ะ” ยามมองฉันอย่างชั่งใจอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะยอมให้ฉันเข้ามาภายในหอแต่โดยดี

ฉันเดินเข้ามาในทันที ขณะที่มีนักศึกษาหลายคนกำลังเดินสวนฉันออกไป

ที่นี่เป็นหอที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่คุณน้าป่านบอกฉันว่าน้องชายต่างสายเลือดของฉันอาศัยอยู่ และห้องนี้ก็เป็นของคนอื่นไปแล้ว

มันยากตรงที่น้าป่านไม่ค่อยได้เข้าไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของคชาสักเท่าไหร่ จึงไม่ค่อยรู้จักเพื่อนของเขาครบทุกคน ฉันเลยต้องมาที่นี่ซะเอง

ในเมื่อคุณน้าป่านเป็นคนบอกฉันเองว่าคชาให้ผู้มาอยู่ใหม่คนนี้เช่าห้องต่อจากเขา แสดงว่าก็ต้องรู้อะไรบ้างล่ะ

ฉันหยิบรูปที่ได้จากน้าป่านออกมาจากกระเป๋าขณะที่กำลังรอลิฟท์ มันเป็นรูปของคชา

หมอนี่ดูเข้าใจยากจริงๆ ด้วย นี่ขนาดแค่ฉันดูรูปนะเนี่ย -_- เขาไว้ผมรองทรงสีดำสนิท และใส่แว่นกรอบใหญ่สีดำ แต่โดยรวมแล้วก็ไม่ได้ดูเป็นเด็กเรียนอะไรขนาดนั้น สีหน้าของเขาดูเหมือนคนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าฉันจะมองดวงตาเขาผ่านกรอบแว่นไม่ชัดมากก็ตาม รูปนี้คุณน้าป่านบอกว่าคชาถ่ายตอนก่อนจะจบมอหกได้ไม่นาน และตอนนี้หมอนี่ก็อยู่มหาลัยปีหนึ่งแล้ว

ติ๊ง!

ฉันเก็บรูปใส่กระเป๋าพลางก้าวเดินออกมาจากลิฟท์ ขณะที่สายตาก็สอดส่องหาห้อง 405 ที่(เคย)เป็นห้องของคชา และเพียงไม่นานฉันก็เห็นมัน ฉันไม่ลังเลที่จะเดินไปยังหน้าห้องนั้นในทันที

ก๊อก ก๊อก!

ฉันเคาะบานประตูตรงหน้า ขณะที่สายตาก็เหลือบมองตาแมวที่เหนือศีรษะฉันเพียงนิดเดียว

ก๊อก ก๊อก!

เสียงกุกกักจากด้านในห้อง ทำให้ฉันแน่ใจว่ามีคนอยู่มีในห้องนี้อย่างแน่นอน ฉันละมือออกจากบานประตู และในที่สุด...ประตูบานนี้ก็ถูกเปิดออกมาจากคนด้านในห้อง

“...”

“มาหาใครครับ -_-

ฉันตกตะลึงไปเล็กน้อย พลางดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อผู้ชายตรงหน้ากำลังเอ่ยถามฉัน...

เขาสูงกว่าฉันอยู่มาก ผมสีบลอนท์สว่างราวกับหลุดออกมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นที่ดูยุ่งเล็กน้อยจากการไม่ได้เซ็ททรง ทำให้ฉันนึกถึงพระเอกการ์ตูนที่เพิ่งจะตื่นนอน นัยน์ตาเรียวได้รูป กับจมูกโด่งรั้นรับเข้ากับริมฝีปากเล็กๆ ของเขา ขับใบหน้าของเขาให้ดูดีมาก...ถึงมากที่สุด จะบอกว่าหล่อ...ก็ใช่ จะบอกว่าน่ารัก...ก็ใช่อีกนั่นล่ะ!

ฉันกระแอมไปสองสามทีเพื่อกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง แล้วรีบเข้าเรื่องในทันที

“คุณเป็นเจ้าของห้องคนใหม่ใช่มั้ยคะ” คำถามของฉันทำเอาคนตรงหน้าขมวดคิ้วในทันที เขาไม่ตอบอะไรฉันนอกเสียจากใช้มือขยี้หัวตัวเอง “คือว่า...”

“...

“ฉันเป็นพี่สาวของคชา” ฉันพูดสั้นๆ และบ่งบอกถึงสถานะของตัวเองเพื่อต้องการให้เขาเข้าใจง่ายที่สุด

ผู้ชายตรงหน้าฉันหยุดการกระทำของตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองฉันพร้อมกับคิ้วที่ขมวดลงมากกว่าเดิม

“พี่สาวคชา?”

“ค่ะ ฉันเป็นพี่สาวเขา คุณรู้จักเขาใช่มั้ย”

“...?”

“คุณเป็นเพื่อนเขาใช่รึเปล่า คชาให้คุณเช่าห้องต่อใช่มั้ยคะ แล้วตอนนี้เขาหายไปไหน” ฉันยิงคำถามใส่เขาไม่ยั้ง จนคนตรงหน้าคิ้วแทบพันกัน เหมือนกับว่าเขากำลังประมวลสิ่งที่ฉันพูดอยู่ในหัว

=_=

“ตอบคำถามฉันหน่อยสิคะ -_-

“ตามนั้นล่ะ”

“ฮะ? O.O” ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เมื่ออยู่ดีๆ เขากลับพูดกับฉันสั้นๆ แบบนั้น

“ฉันรู้จัก แต่ไม่สนิทเท่าไหร่ แล้วฉันก็เช่าห้องต่อจากมัน”

“ถ้างั้นตอนนี้คชาอยู่ไหน” คำพูดคะขาของฉันหายไปในทันที เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ได้พูดกับฉันด้วยท่าทีไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่

“ไปถามมันสิ”

“ฮะ?” ฉันถึงกับพูดอออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำตอบที่แอบกระตุกต่อมหมั่นไส้ฉันเบาๆ 

ก็ถ้ารู้ว่าอยู่ที่ไหน ฉันจะมาที่นี่ให้เสียเวลาทำไมกันหา!

“ฉันไม่ใช่มันนะ แล้วก็ไม่ได้ตัวติดกับมันด้วย ถึงจะรู้ว่าอยู่ที่ไหน”

-_-^” เขาทำท่าจะปิดประตูใส่ฉันด้วยท่าทางไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ขณะที่ฉันพยายามข่มใจเย็นแล้วดันประตูเขาเอาไว้ “เดี๋ยวก่อน!

=_=” หมอนั่นเหลือบมองฉันด้วยใบหน้าอึนๆ ของตัวเอง

“นายชื่ออะไรน่ะ” เขาขมวดคิ้วลงอีกครั้งเมื่อฉันถามเขา

“ถามทำไมน่ะ”

“ถามก็คือถามนั่นล่ะ” สุดท้ายฉันก็หลุดปากออกไปอย่างหมั่นไส้ แต่ดูเหมือนเขาเองก็ไม่ได้สนใจกับคำพูดของฉัน พร้อมกับตอบออกมาอย่างหน้าตาเฉย

“ซีอาน”

“ซีอาน?”

“ถ้าหูไม่หนวกก็ตามนั้นล่ะ”

=_=^

“เสร็จธุระแล้วใช่มั้ย ฉันง่วง จะนอน” ฉันถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นท่าทีของคนตรงหน้า เขาเหลือบมองฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดประตูใส่หน้าฉันเสียหน้าตาเฉย

=[]=^ ให้ตายเถอะโรบิ้น! นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกันหา!

ฉันจ้องมองบานประตูตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ตั้งใจจะให้รังสีความไม่พอใจของตัวเองแผ่ไปถึงคนในห้องตอนนี้ด้วย ฉันหันหลังให้ประตูอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นในที่สุด

พูดอย่างกับฉันอยากรู้จักนายมากงั้นล่ะ หนอย!

ฉันมาหาเพราะคิดว่านายจะมีประโยชน์กับฉันเท่านั้นล่ะ ไอ้บ้าเอ๊ย!

 

 









To be Continued









มุมทอล์ค *


สวัสดีค่าาาทุกโค้นนนนนน ^O^ คิๆ
แอบรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ พอมาลงเรื่องใหม่ >.<
เหมือนเว้นหายจากการลงเรื่่องใหม่ไปนานมากกก
วันนี้ได้ฤกษ์มาลงซะที ฮิ้ววววววววว
เรื่องของเรื่องคือ...อู้ปั่นเก็ท -..-
เลยต้องเอาเรื่องนี้มาลงแก้ขัดไปก่อน กร๊ากกกก
อย่าว่ากันน้าาา ถือซะว่ามาชิมลางเรื่องใหม่กันไปก่อนค่า >O<

มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า...
อยากจะบอกว่าเรื่องนี้ตอนแรกๆ อาจจะมีการปูเรื่องนิดหน่อยนะคะ
เพราะงั้นหนุ่มๆ จะค่อยๆ โผล่กันมา อาจจะช้านิดนึง

รอกันหน่อยเน้ออ ค่อยๆ ปูไว้จะได้ไม่งุนงง
ตอนหน้าจะออกมาอีกสองหนุ่ม อะฮิๆ
รักใคร ชอบใคร เชียร์คนไหน รีบจับจองเลยค่ะ
เดี๋ยวมาเสียใจทีหลังไม่รู้ด้วยนะ (??) โฮ่ๆๆๆ >3<

หนุ่มๆ เรื่องนี้แต่ละองค์ไม่ธรรมดา
หล่อร้ายกาจ น่ากิน -.,-
แต่เผอิญนางเอกเราก็ใช่ย่อย 5555
เชื่อว่าต้องมีคนถามว่า นิยายเรื่องนี้แนวไหนเน้อ??
นิยายเรื่องนี้แนวไหน ฟังได้จากเพลงบทความค่ะ 5555555
ที่จริงมันก็หลายๆ รสคลุกเคล้ากันไป
ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะค้าาาา ^O^

มานอกเรื่องกันบ้างดีกว่า
อาทิตย์หน้าไรท์เตอร์จะสอบไฟนอลแล้วค่ะ กรี๊ดมาก
หนังสือไม่ได้แตะ ไม่ได้อะไรทั้งสิ้นนนนน
ทำไมเป็นคนแบบนี้ 5555555555 T^T

อยากปิดเทอมบ้างแล้ว อ่ะ แงงงงงงงง

แอบมาโปรโมทบทความด้วยค่ะ
ตอนนี้ได้เปิดบทความแชร์ประสบการณ์ที่ไปเที่ยวเรียนที่ญี่ปุ่นมา
เพราะจะระลึกความหลังที่นั่น เอามาแต่นิยายเรื่องใหม่ 5555

ส่วนเป็นเรื่องของใคร เก๊ายังไม่บอกนะ >3< ฮิๆ
ใครสนใจ อยากอ่านได้เอาเพลิน ชิวๆ และเอาฮาไปอ่านกันได้นะคะ
คลิกตามลิงค์ข้างล่างนี้เล้ยยยยย

http://writer.dek-d.com/seenam/writer/view.php?id=861509


ไว้เจอกันใหม่ตอนอัพเก็ทค่าาาา
ไม่รู้จะได้ปั่นวันไหนแงงงงง รอกันหน่อยน้าาา TOT


คิดถึงทุกคนที่สุดในสามโลกกกก! ฮึบบบบ
ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ





อย่าลืมติดตามเรื่องนี้กันนะคะ !



1 เม้นท์ 1 กำลังใจเช่นเดิมม ^^
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ




ไว้เจอกันตอนหน้าค่าาา

รักทุกคนนนนนนน
ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ^3^





 
 













  



 

 
Matesoul my



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

560 ความคิดเห็น

  1. #395 zom-cheang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 10:59
    สนุกมากๆเลยคะ ชอบมากๆเลย><
    #395
    0
  2. #392 pp-praw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 16:39
    เพิ่งได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้จริงจังตอนแรก
    พี่ออมแอมแต่งนิยายเก่งมากกก ><
    ปลื้มง่ะ งุงิ -.,-
    รอลุ้นนะเนี่ยว่าใครจะเป็นพระเอก
    #392
    0
  3. #374 cincine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 18:04
    ซีอานกวนไปปปปปปปป
    หนุกมากกกกค่าาา
    #374
    0
  4. #200 Porpia (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 12:17
    ซีอาน กวนใช่เล่นนะเนี่ยอิอิ
    #200
    0
  5. #194 JRS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 13:40
    อ่านครั้งแรก ก็หลงรักซะละอ่ะ 555
    #194
    0
  6. #189 daniel-pleng (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 15:59
    สนุกมากค่าา><
    #189
    0
  7. #179 looktanziiover (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 18:25
    ซีอานกวนนน.......จริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #179
    0
  8. #173 hystickz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 19:30
    ซีอาน .. เอิ่ม กวนไปแล้วนะ
    แต่ให้อภัย .. คนหล่อ 555
    #173
    0
  9. #164 peanna (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 11:55
    ซีอานกวนเว่อร์ >___<
    แต่น่ารักเว่อร์เหมือนกันนน
    #164
    0
  10. #135 kikkinooo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 20:32
    ติดตามค่ะ ^o^
    #135
    0
  11. #132 nannii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 20:04
    สนุกมากค่ะพี่ออม :) อัพเดรตมาเรื่อยๆนะคะ รอติดตามอยู่ค่ะ ^o^
    #132
    0
  12. #131 mapranggoody (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 20:04
    ยูริน่ารักมากๆ =>-<= จะติดตามต่อไปค่ะ สู้ๆน่ะค้าาาา
    #131
    0
  13. #128 lukpar42 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 11:37
    ให้ตายเถอะโรบิ้น 555555555 
    * สนุกค่า >O<
    ** รอเก็ทนะพี่ออม >..,,<
    #128
    0
  14. #126 nut-too (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 14:34
    น่าสนุกกกกกกกกกกก ><
    #126
    0
  15. #125 jennyha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 14:31
    เปิดตัวคนแรกก
    #125
    0
  16. #124 LOVENUEST (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 12:59
    มิฮยอน อารอนนนนน >
    #124
    0
  17. #123 koikoi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 10:27
    น่าสนุกอีกแล้วววพี่ออม

    เค้าไม่ชอบพระเอกที่อายุน้อยกว่านางเอกน้าา
    อยากให้ซีอานเป็นพระเอกแย้ววว5555
    เชียร์ซีอานแล้วน้าาา5555 เคปร้าา
    #123
    0
  18. #122 plovefnc (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 08:35
    ชื่อวงศ์ตระกูลยาวดีแท้
    ซึอานน่าเตะอ่ะพี่ออม(ฮา)
    มีหนุ่มในcollection มาเพิ่มอีก4คน ฮ่าๆๆ
    พี่ออมจะทำให้รีดเดอร์คลั่งไปไหนคะเนี่ย >_<
    #122
    0
  19. #121 orpicuew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 23:35
    น่าเตะมากเลยนายซีอาน

    รอๆนะคะ
    อัพเก็ทด้วย!!
    #121
    0
  20. #120 nicecasino (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 23:14
    ซีอาน ชื่อแปลกแฮะ
    #120
    0
  21. #119 gamjung42 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 22:43
    รอหนุ่มๆที่เหลือ ><
    อยากรู้ใครเป็นพระเอก *0*

    #119
    0
  22. #118 softly-plus (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 21:05
    ซีอานกวนได้ใจ -////- อยากเห็นอิจเมจคชาจุง *0*
    #118
    0
  23. #117 punchnarak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 18:57
    เรื่องนี้นางเอกเหมือนนักสืบสาวเลย 55
    #117
    0
  24. #116 xpeariz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 15:20
    มาให้ลุ้นตลอดดด '
    อยากจะบอก่วาซีอานอึนมากก ! - -'
    #116
    0
  25. #115 benz4 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 14:42
    คนเนีiย!! แต่งสนุกทุกเรื่องอ่ะ ><~~~~~~~
    #115
    0