[SF SHINee] I'll Find You [Minho x Jonghyun]

ตอนที่ 9 : M E E T 9 [THE END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 ก.ค. 60

Title :: Ill Find You [AU]

Pairing :: Minho x Jonghyun ftTaemin x Onew

Rate :: PG-15+

Talk :: จบแล้วนะคะ ; ) ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านมาถึงตอนนี้น้า ดีใจที่เวลาทุกคนอ่านเรื่องนี้แล้วมีความสุขมาก ๆ เลย

ปล. ถึงมันจะจบ แต่ความสัมพันธ์ก็ยังเดินหน้าต่อเรื่อยๆนะ ; ))




M E E T 9




 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับ”

 

มินโฮหัวเราะขณะที่มองคนที่จ้องเขาตาแทบไม่กระพริบตั้งแต่ออกมาจากบริษัทจนกระทั่งถึงพาร์ทเมนต์แล้วก็ยังไม่เลิกมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นสักที พี่ดูเหมือนอยากพูดอะไรกับเขาสักอย่างแต่พอขยับจะพูดทีเจ้าตัวก็เหมือนจะหยุดตัวเองไว้ ท่าทีเปลี่ยนไปเปลี่ยนมานั้นทำให้เขาอดขำไม่ได้

 

“มีอะไรอยากพูดกับผมเหรอ ?” จงฮยอนรั้งแขนเขาไว้เมื่อเห็นว่าเขาจะผละไปอีกทาง

 

“นาย...” คนตัวเล็กกว่าเผลอเม้มปากโดยไม่รู้ตัว ดูก็รู้ว่าคงไม่ค่อยมั่นใจนัก ผิดกับคิม จงฮยอนคนเก่งที่กล้าพูดกับท่านประธานก่อนหน้านี้ลิบลับ

 

แต่มินโฮคิดว่าพี่เป็นแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน

 

“ว่าไงครับ ?”

 

“รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ?”

 

“เรื่องอะไรครับ ?” เขาแกล้งไขสือ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือตาสวย ๆ ที่เหวี่ยงค้อนมาวงโตพร้อมหมัดเล็ก ๆ ที่น้ำหนักไม่เบาตามขนาดซัดเข้าตรงไหล่เล่นเอาเผลอหลุดเสียงร้องไปเบา ๆ ด้วยความตกใจ

 

“อย่ากวนได้มั้ยวะ” คนพี่ว่าเสียงเครียด “ตกลงรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”

 

“แล้วตกลงมันเรื่องไหนล่ะครับ” มินโฮพูดกลั้วหัวเราะ รู้สึกว่าบริเวณที่โดนชกเมื่อกี้มันแสบ ๆ คัน ๆ นิดหน่อยแต่พอเห็นแก้มสองข้างของพี่ดูจะแดงขึ้นเล็กน้อยแล้วเขาคิดว่ามันก็พอคุ้มอยู่

 

“เรื่องนั้นไงวะ” คนพี่อุบอิบเสียงเบา ขมวดคิ้วยุ่งพอเห็นน้องก้มตัวมาจนระดับสายตาเท่ากัน “อะ...อะไร ?”

 

มินโฮคิดว่าบางทีเขาก็ได้กำไร

 

“จงฮยอนอา...”

 

คนเป็นพี่ตาโต หน้าร้อนฉ่าทันทีที่เสียงทุ้มนุ่มเรียกเสียงอ้อน ยิ่งสบสายตาทอประกายระยิบระยับนั้นแล้วจงฮยอนยิ่งรู้สึกเหมือนอยากจะเป็นลม ได้แต่ทำเป็นเสียงดุกลบเกลื่อนทั้งที่รู้อยู่ว่าไม่เนียน “นี่ ! ฉันเป็นพี่นายนะ”

 

“สถานะพี่น้องก็น่ารักดีนะครับ”

 

จงฮยอนเผลอกลั้นหายใจเมื่ออีกคนยื่นหน้าเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกโด่ง ๆ นั้นหวิดจะชนกับของเขา ยังดีที่พอรู้ตัวถึงได้ผงะถอยหลักออกมาเสียก่อน เขาไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าของเขาเป็นแบบไหนแต่มินโฮอมยิ้มขำ

 

“แต่ผมอยากได้สถานะอื่นด้วย ไม่ได้เหรอ ?”

 

เสียงออดอ้อนนั้นทำจงฮยอนแทบกัดลิ้น น่ากลัวว่าหน้าของเขาต้องแดงมากแน่ ๆ เพราะเขารู้สึกได้ว่ามันร้อนมาก จงฮยอนเคยคิดว่าเขาแพ้การอ้อนแบบหงอย ๆ ของมินโฮแต่ความจริงก็คือไม่ว่ามันจะอ้อนมาแบบไหนเขาก็แพ้ทั้งนั้น

 

แพ้มากจนหัวใจทำงานแทบไม่ทันแล้วนี่ไง

 

“พี่ครับ”

 

มินโฮยอมผละออกไปแต่โดยดีและนั่นทำให้จงฮยอนพอมีพื้นที่ในการหายใจได้บ้าง แต่ยังไม่ทันปรับสภาพร่างกายให้เข้าที่เข้าทาง มืออุ่น ๆ นั้นก็เอื้อมมากุมมือเขาไว้และพามันไปยังตำแหน่งที่มีก้อนเนื้อที่ชื่อว่า หัวใจทำงานอยู่

 

“ผมไม่เชื่อเรื่องคู่แห่งโชคชะตาหรอกนะครับ”

 

มือคู่นั้นอุ่นแต่สัมผัสหนักแน่นที่ผ่านจากอกด้านซ้ายมายังมือของเขาก็อุ่นไม่แพ้กัน

 

“ผมรู้แค่ว่าความรู้สึกนี้ ร่างกายนี้และหัวใจดวงนี้มีไว้เพื่อพี่... แค่พี่คนเดียวที่ได้รับมัน” จงฮยอนอมยิ้มเมื่อเห็นปลายหูของน้องขึ้นสีแดงจัด แต่พนันได้ว่ามันไม่มากไปกว่าของเขาหรอก ดวงตาคู่นั้นมองสบราวกับคำยืนยัน “พี่คือคน ๆ นั้นของผม”

 

กลิ่นอุ่น ๆ ที่ให้สัมผัสเหมือนบ้านนั้นทำให้ริมฝีปากของเขาขยับยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

 

“พี่จะว่าอะไรมั้ยครับถ้าผมขอเป็นคนนั้นของพี่”

 

“เลี่ยนว่ะ”

 

“อย่าสิพี่” มินโฮหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินประโยคที่โคตรตัดอารมณ์ แต่รอยยิ้มหวาน ๆ กับหน้าแดง ๆ ของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้ประโยคเมื่อครู่นั้นดูมีน้ำหนักขึ้นมาแต่อย่างใด “เห็นอย่างนี้ผมเขินนะ”

 

“นอกจากจะเลี่ยนแล้วยังซื่อบื้อด้วย”

 

จงฮยอนย่นจมูกใส่ที่มินโฮเห็นแล้วนึกอยากจับดึงให้หายมันเขี้ยว

 

“นี่ให้หมดตัวไปตั้งนานแล้ว ไม่รู้หรือไง”

 

เสียงเหวี่ยง ๆ ยังไม่ทำให้เขาตกใจเท่าแรงจะฝ่ามือที่ผลักเขาออก คนทำรีบสาวเท้าหนีสถานการณ์ที่อันตรายต่อตัวใจแต่ไม่ทันช่วงแขนยาวที่คว้าเข้ารอบเอว ดึงเข้าไปกอดจนจมอก

 

“ใครสอนให้พี่ทำตัวน่ารักขนาดนี้วะ” มินโฮสบถในลำคอเบา ๆ ขณะที่กดจูบบริเวณหลังคอขาว เขาคำรามต่ำยามที่เม้มย้ำจนเกิดรอยแดง

 

นี่ถ้าไม่ติดว่าบริษัทสั่งห้ามเขาไว้นะ...

 

“มินโฮ...” คนในอ้อมกอดเรียกเสียงสั่น “เดี๋ยวมีคนเห็น...”

 

“คนอื่นไปทำงาน” ผิวเนียนลื่นตึงมือใต้เสื้อตัวหนากำลังทำให้มินโฮคลั่ง เขาเผลอออกแรงฟ้อนเฟ้นแน่นหนักจนอีกคนหลุดเสียงร้องเบา ๆ “พี่ลืมเหรอ ?”

 

“ปะ...เปล่า แต่มัน...” ผิวแก้มของคนในอ้อมแขนเขาแดงก่ำ หน้าตื่น ๆ นั้นทำให้เอาอดไม่ได้ที่จะกดจมูกหนัก ๆ ให้หายมันเขี้ยว

 

“กลับมาแล้วเว้ย !

 

“เหี้ย !

 

คีย์ยิ้มเจื่อนให้เพื่อนที่ควบตำแหน่งน้องรองของวงที่กำลังมองมาด้วยสายตาอาฆาตเอาเรื่องหลังจากที่โดนคนตัวเล็กแต่แรงไม่เล็กตามตัวผลักจนหน้าหงาย เขาหัวเราะแห้ง ๆ ขณะที่ขอตัวไปเตรียมมื้อเย็นเสียงแผ่ว เขาที่ได้รับข่าวดีจากหัวหน้าวงตอนที่เลิกงานพอดีเลยรีบแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของแล้วรีบกลับมาอพาร์ทเมนต์กะว่าจะทำมื้อเย็นฉลองให้เสียหน่อย

 

ใครมันจะไปรู้ว่ากลับมาแล้วจะเจอช็อตสวีทแบบนี้วะ !

 

คีย์ได้แต่นึกเสียใจที่เขาปฏิเสธแทมินไปในตอนที่น้องโทรมาชวนว่าให้กลับพร้อมกันแต่ขอไปรับพี่อนยูก่อน นี่ถ้าเขารู้ว่าเพื่อนเขามันจะ จิ๊จ๊ะกับพี่จงฮยอนแล้ว เขาไม่ปฏิเสธให้ลำบากตัวเองหรอก

 

“คีย์...”

 

เสียงเรียกอ่อย ๆ พร้อมหน้าแดง ๆ ของพี่ทำเอาเขาตาโต ยิ่งเห็นรอยแดง ๆ ตามแนวผิวที่โผล่พ้นชายเสื้อแล้วทำไมคีย์ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนตามไปด้วยก็ไม่รู้

 

“หะ ! ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้นอ่ะ !” คีย์ปฏิเสธเสียงสั่น เดินไปเดินมาหยิบของหยิบอุปกรณ์ในครัวดูวุ่นวายไปหมด “ผมจะอยู่แต่ในครัว จะไม่แอบดู จะไม่อะไรทั้งนั้น พี่ตามสบายนะ”

 

จงฮยอนได้แต่มองน้องที่ทำตัวเหมือนยุ่งเสียเต็มประดาตาปริบ ๆ

 

“เออพี่...”

 

“หืม ว่าไง ?”

 

“ผนังห้องเรามันบางนะ อย่าทำเสียงดังมากนะเว้ย”

 

“ไอ้คีย์ !

 

xxxxxxxxxxxxxx

 

“ไก่ทอดกับเบียร์นี่ดีจัง”

 

หัวหน้าวงที่ทำตัวแบบลืมอายุไปชั่วคราวยิ้มจนตาหยีขณะที่คนอื่น ๆ ตอบรับในลำคอเพราะกำลังง่วนอยู่กับการจัดการมื้อเย็นตรงหน้า ด้วยความที่นาน ๆ ทีได้อยู่กินมื้อเย็นครบห้าคน อีกทั้งเรื่องหลาย ๆ เรื่องก็ดูจะคลี่คลายไปบ้างเลยทำให้รู้สึกดีเป็นพิเศษ

 

รสชาติขมปร่าที่ทำให้ลำคอแสบร้อนนั่นทำให้จงฮยอนย่นคอ ปกติเขาจะไม่แตะเครื่องดื่มพวกนี้เพราะอยากถนอมเสียงไว้ให้ใช้นาน ๆ แต่เพราะว่าวันนี้ทุกคนบอกว่ามันเป็น วันพิเศษจงฮยอนเลยคิดว่าแค่วันเดียวมันคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

“กระดกเร็วแบบนี้เดี๋ยวก็เมา” คนตัวสูงที่นั่งข้าง ๆ บ่นพึมพำก่อนจะเอื้อมมือมาดึงขวดเย็น ๆ ออกจากมือของเขาแล้วยัดน่องไก่ร้อน ๆ เข้ามาในปากแทน “พอก่อนครับ”

 

“อื้อ” คนพี่รับคำหงุงหงิง ถึงจะเสียดายอยู่นิดหน่อยแต่ว่าถ้ากินเข้าไปเยอะกว่านี้คนคออ่อนอย่างเขาต้องเมาก่อนคนอื่น ๆ แน่ ๆ จงฮยอนอยากเก็บบรรยากาศที่ใช้ร่วมกันแบบนี้ให้มากขึ้นอีกหน่อย

 

“แทมินอา นายโตเป็นหนุ่มแล้วสินะ” อนยูหัวเราะเมื่อเห็นน้องจัดการเบียร์เย็น ๆ หมดลงไปอีกขวด เห็นน้องอมยิ้มเขิน ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบผมนิ่ม ๆ ด้วยความเอ็นดู

 

“ถ้าน้องมันโตแล้วพี่ก็คงแก่แล้วเหมือนกันอ่ะ” คีย์พูดพลางกลั้วหัวเราะ “ดูทำท่าเข้าสิ”

 

“โธ่คีย์...” คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าทำท่าเหมือนผู้ใหญ่เวลาเอ็นดูเด็ก ๆ ชักมือกลับมาเกาหัวแก้เก้อ พอหันไปสบตากับน้องเล็กที่นั่งยิ้มหวานอยู่ข้าง ๆ แล้วอนยูก็ได้แต่คิดว่าเขาก็คงไม่ได้แก่ขนาดนั้นหรอก

 

ถึงจะรู้สึกแปลก ๆ กับสายตาที่เหมือน เอ็นดูของน้องก็เถอะ

 

“อ่ะ... กินเร็ว” อนยูจ่อน่องชิ้นสุดท้ายไปตรงหน้าน้อง พอเห็นแทมินเลิกคิ้วหันมามองเหมือนจะถามเขาก็รีบย้ำ “พี่ให้ของจะไม่รับเหรอ”

 

“ขอบคุณครับ” น้องพึมพำเสียงแผ่ว ชะโงกหน้าไปกัดเนื้อมาคำหนึ่งก่อนจะผละออกไปนั่งเคี้ยวพร้อมรอยยิ้มหวาน ๆ เหมือนมีความสุขเสียเต็มประดาเล่นเอาคนพี่เลิกคิ้ว

 

“ถือด้วยสิ” เขายื่นไปตรงหน้าน้องอีกรอบ แต่น้องส่ายหัวดิก

 

“พี่ชอบน่องไม่ใช่เหรอครับ” หลังจากเคี้ยวเสร็จน้องก็หันมาตอบตาใส “แบ่งกันนะครับ”

 

อนยูกระพริบตาปริบ ๆ กำลังจะคะยั้นคะยอให้น้องรับอีกรอบเจ้าเด็กแสบก็หันมาทำหน้าอ้อนตาใสแจ๋ว แล้วกลายเป็นคนคะยั้นคะยอให้เขากินแทน พอสู้สายตาน้องไม่ได้ถึงได้ขู่เสียงหนัก “นายอดแน่”

 

แทนที่จะกลัวแต่แทมินกลับยิ้มตาหยีให้เขาแทน

 

“พี่ ๆ วันนี้ผมมีอะไรจะเล่าให้ฟังแหละ” จงฮยอนเรียกร้องความสนใจ

 

“หือ ? ว่าไง ?” พี่คนโตหันไปสนใจน้องชายตัวเล็กที่กำลังนั่งอมยิ้มขำเสียแทน ไม่ได้รู้ตัวจนกระทั่งมือกีตาร์ที่นั่งฝั่งข้ามชะโงกมากัดน่องในมือไปเต็มปากเต็มคำ “อ้าวเฮ้ย”

 

อนยูเลิกคิ้วมองนักร้องนำที่กัดน่องในมือพร้อมยกคิ้วกวน ๆ สลับกับมือกีตาร์ที่เคี้ยวเนื้อไก่เหมือนมันเป็นของอร่อยระดับโลกที่หากินที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

 

“ก็เห็นแบ่งกันเลยอยากแบ่งด้วย” คีย์พูดกลั้วหัวเราะ

 

อนยูไม่ว่าอะไรน้องนอกจากหัวเราะตาม แต่ไม่ทันไรนักร้องนำที่ผันตัวไปเป็นแกนนำขบวนการแย่งไก่ในมือเขาก็ถูกคนตัวสูงข้าง ๆ สะกิด น่องไก่ที่เหลืออยู่กว่าครึ่งก็ตกมาอยู่ในปากของน้องคนเล็กของวงอย่างแทมินแทน ส่วนไอ้คนสะกิดก็โดนฝ่ามือหนัก ๆ ซัดเข้าที่แขนตามระเบียบ

 

การจลาจลเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างมื้อเย็นนั้นเรียกเสียงหัวเราะให้ดังไปทั่วอพาร์ทเมนต์หลังจากที่ไม่ได้ยินมานาน อนยูที่ยอมแพ้น้อง ๆ เป็นคนแรกได้แต่นั่งมองทั้งสี่คนเถียงกันไปเถียงกันมาพร้อมรอยยิ้มบนริมฝีปาก ปล่อยให้น้อง ๆ แย่งไก่สองน่องไปในขณะที่ตัวเขายึดจานที่เหลือแยกมาพร้อมกับเบียร์แทน

 

“พี่อนยู ไม่เนียน !

 

คีย์ที่เหมือนจะรู้ตัวคนแรกถลามาหาตามมาด้วยคนอื่น ๆ กลายเป็นว่าสงครามที่เขาเพิ่งหนีออกมากลับมาหาเขาอีกครั้งท่ามกลางเสียงหัวเราะ ถึงเนื้อชิ้นโต ๆ จะถูกน้องแย่งไปเกือบหมดแต่อนยูไม่ว่าอะไร

 


เพราะเขาคิดถึงบรรยากาศแสนสบายใจแบบนี้มากเหมือนกัน

 

xxxxxxxxxxxxxx


และเรื่องราวของพวกเขาจะดำเนินต่อไป ; )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

62 ความคิดเห็น

  1. #54 sunsun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 08:18
    จบแล้ว เป็นอีกเรื่องที่เราคงไม่ได้อ่านแค่รอบเดียว ไรท์เตอร์แต่งออกมาได้ดีมากทั้งภาษา การบรรยาย ทุกๆอย่าง เป็นเรื่องที่เราจะไม่ลืม และคงคิดถึงมากๆ ละจะเป็นอีกเรื่องที่เราคงกลับมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่รู้เบื่อ ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนี้นะคะ ขอให้ไรท์เตอร์สู้ๆต่อไป เราจะติตามผลงานต่อๆไปน้าา :)
    #54
    0
  2. #44 펀스. (@kompunch) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 21:51
    จบแล้วจริงๆเหรอ ฮือออ ต้องคิดถึงมากแน่ๆเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคคู่นี้ให้อ่านนะคะ ติดงอมแงม เรานั่งรอทุกวันเลย555555 น่ารักมาก ระเบิดตัวไปหลายรอบมากเหมือนกัน:____; สนุกมากเลย อ่านง่ายด้วย สำหรับเราแล้วไรท์ใช้ภาษาดีมากๆเลย ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มานะคะ รัก~~
    #44
    0
  3. #41 ramidatinnaitorn (@ramidatinnaitorn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 17:42
    จบแล้ววว ฮืออTwT ชอบความอบอุ่นของเรื่องมากเลยง่าา ยกเรื่องนี้เป็นฟิคโฮฮยอนอีกเรื่องที่ชอบเลย ชอบทั้งเนื้อเรื่อง ทั้งภาษา นี่คงจะวนมาอ่านอีกหลายรอบแน่เลย:)
    ps.คิดถึงโฮฮยอนนน!!
    #41
    0
  4. #40 รักโฮฮยอน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 07:47
    T{}T ดีใจที่เจอฟิคโฮฮยอนมากๆเลยค่ะ คิดว่าจะไม่มีใครอัพอีกแล้ว ชอบคู่เนี้ยที่สุด



    เขียนได้น่ารักมาก อ่านไปยิ้มไปแอบจิกหมอนด้วยอะ

    ชอบภาษาด้วย ภาษาอ่านง่ายมากเลย
    #40
    0
  5. #39 `ttg_KP¨̮ (@hinpatty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 23:26
    จงฮยอน ว่าคนอื่นเลี่ยน ตัวเองไม่เลี่ยนเล้ย หมั่นไส้ค่ะ ให้ไปหมดตัวแล้ว โอ้ย! หมั่นไส้อ่ะ *มือจิกหมอน*
    ส่วนมินโฮนี่ก็พูดจาให้เขินได้เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ ภูมิใจในตัวมินโฮมากไม่ใช่อะไร เพราะจะต้องโดนแรงฟาดแก้เขินไปตลอดเพราะขยันทำคิมจงเขิน555555
    ส่วนแทมอนนี่คือออ นึกสายตาเอ็นดูพี่ของแทมออก แล้วก็นึกถึงสายตาเอ็นดูน้องของพี่อนยูออกเลยค่ะ ชอบจัง ความสัมพันธ์แบบเรื่อยๆแบบนี้ แต่เมื่อไหร่พี่อนจะรู้ตัวหนอ
    ชายนี่น่ารักกันมาก ฮื่อ ชอบความไม่ต้องพูดก็เข้าใจของคาแรกเตอร์ทุกคนมาก ฟิคนี้จะน่ารักอะไรขนาดนี้คะ
    เหมือนอย่างที่เราเคยบอก เราจะวนกลับมาอ่านเรื่องนี้เรื่อยๆเลยค่ะ ขอบคุณมากจริงๆนะคะที่แต่งฟิคฟีลกู้ดแบบนี้ออกมา ความรู้สึกขอบคุณมากพอๆกับความรู้สึกรักงานเขียนของไรเตอร์เลยค่ะ ชอบมากจริงๆ ไม่โกหก♡

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 กรกฎาคม 2560 / 23:29
    #39
    0
  6. #38 m.honey (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 21:54
    ไรท์เตอร์อ่าาาาา จบแล้ววววว จบได้น่ารักมากเลยค่ะ ชอบตอนทุกคนกินไก่กันมากเลย มันดูอบอุ่นแบบครอบครัวชายนี่ >< ตอนพี่มินโฮลวนลามพี่จงนี่สงสารพี่คีย์จังค่ะ ดั๊นมาตอนเค้ากำลังจิ๊จ๊ะกัน ถ้าเราเป็นพี่คีย์เราก็คงเขินเหมือนกัน 555555 แต่เราจะไม่อยู่ที่ห้องครัวเฉยๆหรอกนะคะ เราจะไปแอบดูโฮฮยอนเค้าจิ๊จ๊ะกัน แอร๊ย >< แต่เสียดายจังค่ะไรท์เตอร์ อยากให้ยาวกว่านี้อีกนิ๊สสส ไม่ก็ขอสเปก็ได้ค่ะ นะคะ น้าๆๆๆๆ ไรท์เตอร์ใจดี๊ใจดี ^[+++]^ แต่ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้เราจะวนกลับมาอ่านอีกเรื่อยๆๆเลยนะคะ แต่งฟิคสนุกๆแบบนี้มาให้อ่านอีกนะค้า ^^
    #38
    0
  7. #37 มังกรต๊อง (@crazy_dragon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 21:30
    จบแล้วจริงๆหรอคะ แงงงงง

    เป็นตอนจบที่ดีและฟีลกู๊ดมากค่ะ ฮืออออออ เหมือนทุกอย่างจะจบลงด้วยดีนะคะ ชเวมิงนี่ก็เลี่ยนละเกินพ่อคุณ ประเจิดประเจ้อซะจริง คิมจงฟาดหนักๆไปอีกหลายทีเถอะค่ะ หมั่นไส้

    คิมคีย์ก็พูดตรงไปแล้วค่ะ... ฮือออออ ผนังบางอะไรกัน อย่าแกล้งคิมจงเยอะสิคะ เดี๋ยวเขาเล่นตัวไม่ยอมชเวมิงหรอก ฟฟฟฟฟฟฟ

    สุดท้ายแตมิก็ยังคงการเต๊าะพี่อนด้วยสายตาสินะคะ ฮือออออ สายตาเอ็นดูของแตมิคือที่สุดของความแทมอยแล้วค่ะ แงงง

    ขอบคุณมากนะคะที่เขียนฟิคสนุกๆให้เราได้อ่านกัน ไม่ได้ตามฟิคแบบนี้มานานพอสมควรแล้ว555555 ขอบคุณจริงๆค่ะ

    ปล. มีสเปตอนพิเศษแบบหลังคบกันแล้วทั้งโฮฮยอน และแทมอนมั้ยคะ.. #ผิดส์
    #37
    0