รักซ้อนใจ (E-Book มาแล้ว)

ตอนที่ 7 : บทที่๓...ช้าไปไหม (๑๐๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    10 ต.ค. 61





บทที่๓...ช้าไปไหม



              “เหมาะสมกันดีนะลูก”ฝ่ายชายก็รูปงามทั้งยังเข้าทางผู้ใหญ่ดูจากแววตาแล้วไม่มีทางที่จะทำให้ณชาเสียใจอย่างแน่นอน แม้จะเสียดายแต่ก็ปลื้มใจที่หลานคนโปรดเจอคู่ครองดี ส่วนลูกชายของตนก็ไม่รู้จะได้ใครเป็นแฟนไม่อยากเร่งรัดมากนักเพราะอายุอานามก็ยังไม่เยอะ

            “คุณหมอจะทานข้าวด้วยกันไหม แม่จะได้ให้คนตั้งโต๊ะเลย”คนปลื้มว่าที่ลูกเขยอย่างออกหน้าออกตาเอ่ยถาม คุณหมอมีสีหน้าเสียดายอย่างเห็นได้ชัดก่อนตอบปฏิเสธ “วันนี้คงไม่ได้แล้วล่ะครับ ผมมีงานด่วนขอโทษนะครับคุณแม่”คุณศลิษามีสีหน้าเสียดายในขณะที่กองทัพกลับก้มหน้าอมยิ้มมุมปากด้วยความดีใจ

            ไปซะได้ก็ดี

            “ถ้าอย่างนั้นเอาไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะ ถ้ามาต้องบอกก่อนแม่จะได้ทำอาหารที่คุณหมอชอบไว้ให้”เห็นเพียงเท่านี้คนที่เป็นเพื่อนกันมานานอย่างเปมิกาก็รู้เลยว่าศลิษาสนับสนุนคุณหมออย่างออกหน้าออกตา และคงหมายมั่นให้ลูกแต่งงานกับหมอตฤณแน่นอน

            “ครับ คราวหน้าผมจะมาฝากท้องไว้ที่นี่นะครับ”คุณหมอยกมือลาผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะขอตัวกลับโดยมีแฟนสาวเดินไปส่ง

            “กลับดีๆ นะคะ”วันนี้เธอไปตะลอนเที่ยวกับเขาเสียทั่วเมืองกรุงจนล้าไปทั้งตัว หมอตฤณตามใจแฟนทุกอย่างซื้อของให้มากมายจนณชารู้สึกเกรงใจแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธเขาได้

            “ครับ ถ้าถึงบ้านแล้วพี่จะโทรหานะ”เป็นปกติที่มักจะโทรรายงานตลอดเวลาไม่อยากให้เธอเป็นห่วงหรือกังวลและยังสร้างความมั่นใจให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยคิดจะนอกใจนอกกายเลยสักครั้ง เขามั่นคงกับณชาเสมอ

            “ค่ะ”ยิ้มหวานให้เป็นปกติจนคุณหมออดใจไม่ไหวดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ “พี่ไม่อยากห่างจากป้อนเลย อยากกอดทั้งวัน ลาออกดีไหมนะ”คนฟังหัวเราะออกมาเสียงใสแต่ก็ไม่ได้กอดตอบเขา

            “ถ้าลาออกจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงป้อนละคะ บอกเลยนะว่าป้อนกินจุมากๆ”หมอตฤณผละออกจากร่างบางเพียงเล็กน้อยแต่ก็ยังคงกอดเธอไว้หลวมๆ

            “กินจุมากเลยเหรอ พี่ก็คงต้องขายบ้านพาเด็กดื้อไปตระเวนกินรอบโลกดีไหม”หัวใจของชายหนุ่มบอกว่าเธอคือความสุข ณชาเป็นผู้หญิงสดใสที่เพียงแค่อยู่ใกล้ก็มีชีวิตชีวา เหมือนได้ชาร์ตพลังจากการทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน

            “ขอคิดดูก่อนแล้วกัน แต่ตอนนี้พี่หมอต้องปล่อยป้อนแล้วก็กลับบ้านได้แล้ว จะค่ำเอานะคะ”ถอนหายใจแสนเสียดาย มองใบหน้าหวานเพื่อเก็บเกี่ยวช่วงเวลาดีๆ ของวันนี้เอาไว้ อยากเร่งวันเร่งคืนพาผู้ใหญ่มาสู่ขอหญิงตรงหน้าโดยเร็ว

            “ครับ พี่ไปแล้วนะ”ใบหน้าหวานพยักหน้าโบกมือลาก่อนจะตาโตเพราะคุณหมอโน้มหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากเธอโดยเร็วก่อนจะส่งยิ้มหวานให้

            “หมอ!”เรียกเสียงเข้มทั้งยังทำตาดุใส่อีกฝ่ายต่างหาก ตฤณหัวเราะเสียงดังเอ็นดูในความน่ารักเหมือนกระต่ายน้อยของเธอ แก้มนวลแดงปลั่งด้วยความเขินเพียงเท่านี้เขาก็พอใจแล้ว แค่รู้สึกว่าณชายังมีความรู้สึกกับเขาหัวใจก็พลันชุ่มชื่น

            “เดี๋ยวโทรหานะ”

            “ไม่รับแล้ว!”โวยวายกลบเกลื่อนอาการอายแต่ก็ยังคงรอส่งร่างสูงจนอีกฝ่ายขึ้นรถขับออกไปจากบ้านหลังนี้ก่อนจะหันหลังกลับเข้าบ้าน

            แต่แล้วขาเรียวก็ชะงักราวถูกตรึงไว้อยู่กับที่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่หลงใหลมาโดยตลอด กองทัพยืนพิงเสาหน้าบ้านกอดอกมองมาที่เธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่บอกอารมณ์ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าเป็นเด็กที่ทำความผิดกำลังจะถูกครูฝ่ายปกครองลงโทษ

            บรรยากาศโดยรอบพลันหนาวเหน็บขึ้นทั้งที่ไม่ใช่ฤดูหนาว ณชาเอามือถูกางเกงเพราะรู้สึกว่ามือมีแต่เหงื่อจนชื้นไปหมด “ไม่กลับไปด้วยเลยล่ะ”น้ำเสียงกึ่งประชดนั้นณชาไม่ชอบเอาเสียเลย เขามองมาและตัดสินไปแล้วว่าเธอเป็นคนผิดทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด

            “นั้นสิคะ คราวหน้าป้อนกลับไปกับหมอดีกว่า”อารมณ์ที่เคยกลัวถูกตีให้ขุ่นมัว ร่างบางเดินขึ้นบันไดมายืนตรงหน้ากองทัพ ในเมื่อเขาเอามือกอดอกเธอก็ทำเช่นเดียวกันเสียแต่ว่าส่วนสูงที่ต่างทำให้ดูเหมือนเธอจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มการปะทะ

            “ทำอะไรก็ไว้หน้าพ่อหน้าแม่บ้าง ไม่ใช่ทำประเจิดประเจ้อกอดกันหน้าบ้านไม่อายผีสางนางไม้”ร่างสูงเอามือแนบลำตัวเดินมายืนตรงหน้าสาวนักเรียนนอกมากขึ้นจนเธอต้องเงยหน้ามองเขา

            ให้ตายเถอะ เขากำลังทำตัวเหนือกว่าชัดๆ

            “บ้านป้อนไม่มีผีสางนางไม้ค่ะ มีแต่เทวดาแล้วที่ป้อนทำมันผิดตรงไหน คนเป็นแฟนกันจะกอดกันก็ไม่เห็นแปลกเลย ทีบางคนไม่ได้เป็นแฟนยังทำมากกว่ากอด”รู้ว่ากำลังพาลและเอาเรื่องเก่ามาพูดซ้ำอีกครั้งกวนตะกอนให้ขุ่นจนกองทัพทนไม่ไหวคว้าแขนเรียวมาบีบเอาไว้

            “ป้อน!”เรียกเสียงดังเพื่อเตือนไม่ให้หญิงสาวพูดอะไรอีก ใบหน้าคมแดงก่ำด้วยความโกรธกระทั่งมีเสียงเรียกจากข้างในบ้าน

            “ตาทัพ หนูป้อน มาทานข้าวนะลูก”เป็นคุณเปมิกาที่ร้องเรียกเสียงดังจนณชาสะบัดแขนตัวเองออกห่างจากเขาพลางลูบแขนปอยๆ เจ็บไม่ใช่เล่นก็เขาบีบเธอเสียแรงไม่ออมมือแม้แต่น้อย เห็นเป็นตุ๊กตาไร้ชีวิตหรือยังไงถึงได้ทำจนแดงขนาดนี้

            “ค่ะ”ตอบรับเสียงดังแล้วเดินแกมวิ่งเข้าบ้านไม่รอคนตัวสูงที่เดินตามหลังเข้ามา ยอมรับว่าหัวเสียไม่น้อยกับบทสนทนาเมื่อครู่ ความจริงเขาหัวเสียตั้งแต่เห็นผู้ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนหนุ่มของณชาโผล่มาแล้ว ไหนจะเห็นทั้งสองพลอดรักกันเต็มตาก็เกิดอารมณ์หลากหลายที่หลอมรวมกัน

            ยอมรับว่าเขาพาลใส่เธอทั้งที่ไม่ใช่นิสัยของตนเอง

            แต่จะให้ทำอย่างไรเพราะเรื่องนี้มันอยู่เหนือการควบคุม เขาไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมถึงทำราวกับว่าชอบณชาทั้งที่ตลอดมาแทบไม่เคยนึกถึงเธอเลย อาการเท่าที่วิเคราะห์ออกมาได้ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหวงของเหมือนพวกหมาหวงก้าง หึงที่เห็นเธออยู่ใกล้ชิดคนอื่นแม้แต่เด็กประถมยังดูออกว่ามันคืออะไร

            อยู่ที่ว่าจะยอมรับหรือไม่ และคนอย่างกองทัพ..ไม่ยอมรับ

            เขาไม่มีวันชอบเด็กที่ตนเองเคยรำคาญได้หรอก อีกทั้งเด็กคนนั้นยังมีแฟนเป็นตัวเป็นตน นายกองทัพจะไม่มีวันกลับไปชอบคนมีเจ้าของแล้วกลายเป็นคนที่ไม่ถูกเลือกอีกครั้งอย่างนั้นหรือ..

            เมินเสียเถอะ ณชาก็แค่น้องเท่านั้น แค่น้องสาว

            บนโต๊ะอาหารคุณแม่ทั้งสองคนรับรู้ถึงความผิดปกติ กองทัพถึงแม้จะเงียบอยู่แล้วแต่ใบหน้าก็ไม่เรียบเฉยขนาดนี้ในขณะที่ณชาจะเป็นคนร่าเริงแต่วันนี้กลับหน้าตาบูดบึ้งเหมือนไปกินรังแตนมาเสียอย่างนั้น ศลิษามองลูกสาวสลับกันจานข้าวจนมึนศีรษะ

            “ป้อน เป็นอะไร”เมื่อทนไม่ไหวก็ต้องเอ่ยถามบุตรสาวเสียงเข้ม

            “เป็นอะไรคะ เป็นลูกแม่ไง”เห็นตอบโต้กลับมาแบบนี้ได้ก็พลอยเบาใจได้บ้างส่งค้อนให้ลูกสาววงใหญ่จนณชาหัวเราะออกมา

            “ไม่พูดด้วยแล้วลูกคนนี้ คุยกับกองทัพดีกว่า ช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้างลูก”ว่าลูกสาวก่อนจะหันไปถามลูกชายของเพื่อนสนิท

            “ยุ่งครับ เลขาผมใกล้จะลาคลอดก็เลยยิ่งยุ่งไปใหญ่ ต้องหาเลขามาช่วยชั่วคราว”กองทัพทำงานในตำแหน่งหัวหน้าการตลาดกำลังอยู่ในช่วงทำผลงานให้เหล่ากรรมการพึงพอใจแต่ตอนนี้ปัญหาใหญ่คือคุณฐานิดาเลขาของตนใกล้คลอดแล้วอีกทั้งเจ้าตัวยังลางานล่วงหน้าสามเดือนค่อนข้างกระทบกับงานพอสมควร ตอนนี้ให้ฝ่ายHRหรือแผนกบุคคลช่วยหาคนมาแทนชั่วคราว

            “จริงเหรอ! ป้อนไง ตอนนี้น้องยังว่างให้น้องไปช่วยก่อนไหม”ถามเสียงตื่นเต้นลืมอาหารตรงหน้าไปเสียสนิท คนที่ถูกกล่าวถึงก็เช่นนั้นหญิงสาวหันไปมองมารดาตาโตไม่คิดว่าคุณแม่จะทำแบบนี้กับเธอ

            “อะไรกันคะแม่ งานป้อนก็มีนะ”ท้วงทันทีหากช้าคุณแม่คงรีบพาเธอขึ้นไปเลือกชุดเพื่อใส่ไปทำงานกับกองทัพ

            “มีอะไรกัน แม่เห็นเราลอยไปลอยมา”

            “แม่คะ ป้อนไม่ใช่กระสือสักหน่อยที่เอาแต่ลอยไปลอยมาน่ะ ป้อนช่วยงานร้านแม่ตั้งเยอะ”ไม่สนใจอาหารตรงหน้ายกมือขึ้นกอดอกพลางทำปากยู่จนจะชิดปลายจมูกแล้ว

            “ไม่ต้องมาเถียงเลย ทัพช่วยรับน้องไปเป็นเลขาหน่อยสิ เห็นว่างงานแล้วน้าขัดใจจริงๆ”คุณเปมิกามองลูกชายนิ่งก่อนจะแอบอมยิ้มเพราะเห็นแววตาเป็นประกายของกองทัพ แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาราบเรียบดังเดิม

            “จะให้ป้อนไปเป็นเลขาพี่ทัพได้ยังไงคะ ป้อนเรียนบริหารนะแม่ไม่ได้เรียนเลขา”

            “เดี๋ยวนี้มันสอนกันได้ จบมาทำงานไม่ตรงสายก็เยอะ คุณน้าไม่ต้องห่วงนะครับพรุ่งนี้ให้ป้อนไปยื่นใบสมัครที่บริษัทได้เลย”คุณศลิษายิ้มหน้าบานทันทีเมื่อดูท่าว่าลูกสาวจะผ่านเข้าทำงานตั้งแต่ยังไม่ได้สมัคร คนคุ้นเคยกันหากช่วยกันเรื่องงานก็ไม่แปลก

            “แต่ว่า”

            “พอได้แล้วป้อน ไปทำงานกับพี่เขานั้นแหละมีอะไรจะได้บอกได้สอน ดื้อจริงเชียวลูกคนนี้”เมื่อมารดาตัดบทแล้วลูกสาวจะทำอะไรได้ ณชากินข้าวด้วยความไม่สบอารมณ์ตลอดมื้อนั้นต่างจากกองทัพที่ยิ้มแย้มต่างจากเมื่อครู่ราวหน้ามือเป็นหลังมือ เหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งตรงข้ามก่อนจะยักคิ้วให้ทีหนึ่งทำเอาณชาที่มีอารมณ์ขุ่นมัวอยู่เป็นทุนเดิมเพิ่มความโมโหมากขึ้นไปอีก

            “แล้วทริปครอบครัวเราว่าไงเปรม”ทานข้าวเสร็จก็ทานของหวานต่อ คุณศลิษาลงทุนทำปลากริมไข่เต่าเป็นขนมโบราณที่เมื่อก่อนพากันเรียกว่าขนมแชงม้า แต่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อตามสมัยนิยมและให้เรียกง่าย ขนมชนิดนี้เป็นที่โปรดปรานของลูกสาวเธอยิ่งนัก

            “รอให้พ่อกับลูกว่างก่อน พี่ดลก็งานเยอะส่วนลูกชายฉันก็งานเยอะพอกัน”ดูท่าว่าทริปจะล่มตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม

            “ถ้าตกลงได้แล้วบอกฉันนะ ครอบครัวฉันว่างเสมอ เอ๊ะ แต่ป้อนก็ทำงานกับทัพแล้วถ้าอย่างนั้นรอให้สองคนนี้ว่างแล้วกัน”สรุปเสร็จสรรพไม่ได้หันมาถามเหล่าลูกชายลูกสาวเลยสักคำ

            “แม่นะแม่”บ่นงึมงำอยู่คนเดียว ไม่รู้ทำไมเดี๋ยวนี้เจอกองทัพบ่อยกว่าเมื่อก่อน ถ้าเป็นสมัยเรียนนะเธอต้องหาตารางเรียนของเขาเดินผ่านห้องเรียน วนเวียนใกล้โต๊ะกินข้าวที่โรงอาหาร ขยันอ่านหนังสือเพื่อให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่สุดท้ายเป็นยังไง..

            เขาไม่เห็นหัวด้วยซ้ำ

            มาตอนนี้แทบไม่ต้องเสาะแสวงหาก็ดูเหมือนว่าจะเจอโดยง่าย ขนาดกลับมาบ้านตนเองยังพบกองทัพนั่งอยู่ห้องรับแขกทั้งที่ร้อยวันพันปีแทบไม่เคยโผล่หน้ามาด้วยซ้ำ

            สงสัยโลกคงใกล้แตกแล้วแน่เลย






..................
ปากเสียเหมือนกันนะพี่ทัพ
มีสิทธิ์อะไรไปหึงเขาคะ
แฟนก็ไม่ใช่ น่าเอามาตีปากจริงๆ
พี่หมอคนดี อยากหาคู่ให้หมอเลย

ขอโทษที่มาช้านะคะ
รีบสุดๆ แล้วค่ะ
หวังว่าคงไม่ค้างกันนะ
ตอนหน้าอาจมีเซอร์ไพรส์นะคะ
อาจมีตัวละครเก่าที่โผล่มาในรูปแบบใหม่
เป็นใครน้าาา
ฝากติดตามด้วยนะคะ
ฝากเม้น ฝากกดไลค์ด้วยค่ะ
แล้วเจอกันน้าาา




ขอฝากพ่อดลแม่เปรมด้วยนะคะ
สำหรับคนที่ยังไม่อ่าน
เข้าไปซื้อได้น้าาา
เสน่ห์ดลใจรัก
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
"เปมิกา" ดาราสาวที่มีข่าวฉาวโฉ่ไม่เว้นวันถูกพี่ชายขอร้องให้ไปเสนอตัวกับ "ภราดร" เพื่อให้ชายหนุ่มเลิกยุ่งกับแฟนตนเอง เธอจึงจำใจต้องทำทั้งไม่เต็มใจ เขาร้าย เขาทำลายจิตใจเธอสารพัด หัวใจที่คิดว่าเข้มแข็งมันไม่พอที่จะต้านทานเขาในที่สุดก็หลงรักเขา รักทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันมองเธอเป็นอื่นนอกจากเครื่องบำบัดความใคร่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #353 เเมวนางฟ้า (@computor) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 17:58
    งงใจแม่นางเอกว่าไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลยเหรอ ถึงให้ไปทำงานกับคนที่ลูกเคยรักทั้งๆที่ลูกมีแฟนอยู่
    #353
    0
  2. #352 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 17:50
    อย่างนั้นแหละค่ะ

    ตอนอยากเจอน่ะไม่เคยได้เจอ

    ตอนไม่อยากเจอน่ะ เจอได้เจอดีจริง
    #352
    0
  3. #160 alegicoffee (@alegicoffee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 14:09
    พระเอกไม่เคยชัดเจนแถมความโง่ก็ยังอยุ่. นางเอกเห็นแก่ตัวโง่พอพระเอก เหมาะสมกันดี สงสารแต่หมอที่นางเอกเอามาเป็นตัวคั่น
    #160
    0
  4. #135 Konmunlhor1 (@Konmunlhor1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 12:10

    พระเอกจับปล้ำแน่เลย สาดดดดด พระเอกเรื่องนี้ดูโง่กว่าทุกเรื่อง
    #ทีมพระเอก
    #135
    1
    • #135-1 Konmunlhor1 (@Konmunlhor1) (จากตอนที่ 7)
      11 ตุลาคม 2561 / 16:21
      พิมผิดเต็มๆ
      #ทีมพี่หมอ
      #135-1
  5. #134 nene ge (@nenege) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 08:51
    #ทีมพี่หมอต้องไม่เสียใจน้า
    ส่วนพระเอกมันต้องเจ็บนานๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆฮ่ะฮาฮา
    #134
    0
  6. #133 kekenoynaa (@kekenoynaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 00:48
    สั้นๆเลย เกลียดกองทัพอ่าาาา #ทีมหมอ
    #133
    0
  7. #132 Marnyaying (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 22:16
    หลงรักพี่หมออ่า สงสารจุง
    #132
    0
  8. #131 minnie_phat (@phatcharawalai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 22:00
    อย่าทำร้ายพี่หมอตฤณนะคะ คนดีๆ แบบนี้หาง่ายๆ ได้ที่ไหนกันล่ะ
    #131
    0
  9. #130 aimehappy (@aimehappy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:18
    ให้ป้อนไปเป็นเลขาพี่หมอดีกว่านะคะ
    #130
    0
  10. #129 MkIkHp (@MkIkHp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:50

    เชอะ พี่ทัพมาทำหวงก้าง

    #129
    0
  11. #128 coonX3 (@coonX3) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:27

    ป้อนอย่าใจอ่อนง่ายๆนะ นึกถึงสิ่งนายทัพทำไว้บ้าง

    #128
    0
  12. #127 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:14
    ปรายฟ้าจะโพล่มาเหรอคะไรท์อย่าบอกว่าปรายฟ้าเป็นชนัญญิดานะค่ะ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆโอ้ยตายๆ(ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ)#แค่เดาๆดูคะเผื่อถูก😀😀
    #127
    0
  13. #126 Amy Wongkamolsersh (@vwamywg) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:12
    ชอบมากค่ะ
    #126
    0
  14. #125 kittyapplesnow (@kittyapplesnow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 08:59
    รอค่ะ อิอิ สู้ๆ
    #125
    0
  15. #111 Aimmy_ka (@Aimmy_ka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 00:04
    สงสารป้อน
    #111
    0
  16. #109 Pui Ultralove (@puiultalove) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 19:21

    ขออีบุ๊คเลยได้มั้ยยย
    #109
    0
  17. #108 oobka (@oobka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 18:24
    อิทัพเอ๋ยสงสารป้อน
    #108
    0
  18. #107 Amy Wongkamolsersh (@vwamywg) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 18:12
    อย่าให้รูนะ ว่าอิพี่ทัพจะมาตะโกนบอกรักน้องแบบนี้ตอนโตอ่ะ อย่าไปใจอ่อนง่ายๆนะจ้ะป้อน
    #107
    0
  19. #106 mookataiza (@mookataiza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 17:34

    ทำให้พี่ทัพเจ็บบ้างเลย

    #106
    0
  20. #105 _sasusaku_ (@Tinadamlongboun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 16:29
    โอ๊ยยย สงสารน้อง ฮือ พี่ทัพนะพี่ทัพ!!! เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวพี่จะต้องไล่ตามน้องแทน!!! (อินหนักมาก...)
    #105
    0
  21. #104 12052011 (@12052011) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 16:20
    อยากให้น้องคู่กับ พณณกร คะ
    #104
    0