รักซ้อนใจ (E-Book มาแล้ว)

ตอนที่ 23 : บทที่๑๑...อย่าไปได้ไหม (๑๐๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,810
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    28 พ.ย. 61








บทที่๑๑...อย่าไปได้ไหม




               “ขอบคุณนะ”รับมาเช็ดหน้าตนเองค่อยเอากลับให้ร่างสูงดังเดิม เธอเอนกายลงนอนห่มผ้าคลุมตัวแล้วหันหลังให้เขาหวังปิดบังน้ำตาของตนเองแต่ก็ไม่อาจบดบังไหล่ที่สั่นไหวได้ กองทัพลุกขึ้นยืนเอาผ้าขนหนูใส่ตะกร้าเปล่าเข้าไปล้างมือในห้องน้ำก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญ

            “เต้มาหาเรานะ เต้”คนตัวโตยืนพิงประตูมองเธอลุกขึ้นนั่งกดโทรศัพท์พึมพำประโยคแสนเศร้าแต่ก็ไม่มีการตอบรับจากปลายสาย

            “มีอะไรระบายได้นะ”คิดว่าการที่ปล่อยปลายฟ้าให้อยู่คนเดียวคงไม่ใช่เรื่องดีนักเขาจึงเดินมานั่งข้างเตียงแล้วสบตาเธอพร้อมประโยคที่ทำให้ร่างบางปล่อยโฮอีกครั้ง ดวงตากลมโตบวมเป่งอย่างน่ากลัวราวกับคนโดนผึ้งต่อยทว่าเขาก็ไม่ได้ทักท้วงแต่อย่างใด

            ปลายฟ้าโผเข้ากอดร่างสูงอีกครั้งก่อนจะเอ่ยขอโทษ “เราขอโทษที่รบกวนทัพนะ แต่เราไม่มีใครแล้วจริงๆ”กลั้นก้อนสะอื้นพยายามบอกชายหนุ่มให้ครบประโยคแม้เสียงจะสั่นจนแทบจับใจความไม่ได้ก็ตาม กองทัพลูบแผ่นหลังบางไปมา

            ไร้คำพูดปลอบแต่ปลายฟ้ารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด หากให้พูดตามความรู้สึกเธอไม่เคยรักกองทัพเลยแม้จะในอดีตหรือกระทั่งตอนนี้ก็ตาม

            แต่แปลก..ทุกครั้งที่มีปัญหาจะเป็นเขายื่นมือเข้ามาช่วยตลอด

            “เราขอโทษ”กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกอย่างหวงแหนเธอจะทนได้อย่างไรถ้าผู้ชายคนนี้จะเป็นของคนอื่น ไม่ได้แน่..กองทัพต้องเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น

            “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนจะผละออกปล่อยให้ปลายฟ้าเอนกายนอนลงบนเตียงกว้างขณะที่ตนเองก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมเพราะเธอไม่ยอมปล่อยมือออกจากเขาเลย ดวงตากลมโตมองคนตัวสูงราวกลัวว่าเขาจะหายไปไหน

            “อยู่เป็นเพื่อนเราก่อนได้ไหม อย่าไปไหนเลยนะ”อ้อนวอนเพราะต้องการที่พึ่งซึ่งตอนนี้มีเพียงกองทัพเพียงคนเดียว

            “อือ ผมอยู่ตรงนี้แหละ”ย้ำให้เธอได้รู้ปลายฟ้าก็รู้สึกอุ่นใจนอนจับมือชายหนุ่มเอาไว้อย่างนั้นกระทั่งหลับไป กองทัพเองก็เพลียจนไม่อาจทนลืมตาได้ เขาเอนกายพิงกับหัวเตียงก่อนจะหลับตาลงโดยไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์ในรถแผดเสียงร้องครั้งแล้วครั้งเล่า

            ไม่ต่างกับใจของคนรอที่เหี่ยวเฉาลงทุกทีที่เข็มนาฬิกาเดินไป

            ณชาลงมารอเขาที่หน้าบริษัทเพราะไม่กล้าอยู่ในออฟฟิศคนเดียวท่ามกลางบรรยากาศวังเวง เธอมองนาฬิกาที่ข้อมือทุกหนึ่งนาทีพร้อมกับจ้องมองถนนทางเข้าทุกห้าวิหวังว่าจะเป็นรถคุ้นตาของกองทัพทว่าไม่ใช่เลย จะกี่คันต่อกี่คันที่ผ่านไปไม่มีรถของรุ่นพี่ผู้ครอบครองหัวใจจนใบหน้าหวานหม่นหมอง บรรยากาศหนาวจนต้องยกแขนขึ้นมากอดตนเองเอาไว้

            เขาลืมนัดของเราหรือ

            เขาเป็นอะไรหรือเปล่า

            อุบัติเหตุอย่างนั้นหรือ

            หลายเหตุผลถูกยกขึ้นมาจากที่หงุดหงิดก็เริ่มเป็นห่วงเพราะกองทัพไม่เคยผิดนัดเลยสักครั้ง เขาไม่เคยมาสายหรือหากสายก็โทรมาบอกเสมอ ยิ่งครั้งนี้เปรียบเสมือนเดทแรกจึงค่อนข้างคาดหวังไว้สูงแต่แล้วก็ต้องมาผิดหวัง

            ไม่หรอก..อีกไม่นานเขาคงมา

            19.12 น. ผ่านไป

            20.32 น. ผ่านไป

            ไม่มีการตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก โทรไปกี่ครั้งก็ได้ยินแต่ประโยคนี้ ดวงตากลมโตแดงก่ำเพราะพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาและในที่สุดน้ำสีใสก็ไหลออกจากดวงตาช้าๆ อย่างไม่สามารถห้ามได้          

            21.10 น. ผ่านไป..กองทัพผิดนัดเธอ

            ใบหน้าหวานก้มลงมองไปรอบข้างที่มีไฟเปิดเพื่อให้ความสว่าง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความกลัวสิ่งลี้ลับหายไปหมดเหลือเพียงกลัวว่าเขาจะไม่มา กองทัพจะปล่อยเธอทิ้งไว้ลำพัง และความกลัวนั้นก็เกิดขึ้นจริงเข้าจนได้

            เธอโดนทิ้งไว้เพียงลำพัง

            ณชาร้องไห้ออกมาไม่เก็บมันเอาไว้อีกกระทั่งโทรศัพท์แผดเสียงร้องจึงยกขึ้นมาดูไร้ความตื่นเต้นเพราะอย่างไรก็ไม่ใช่เขาโทรมาอยู่แล้ว

            พี่ตฤณแค่เห็นชื่อความรู้สึกผิดก็เกาะกินใจจนไม่อาจบรรยายความรู้สึกนั้นได้ เธอพยายามสูดลมหายใจแล้วกระแอมเพื่อปรับเสียงให้เป็นปกติมากสุด

            “ค่ะพี่ตฤณ”

            กลับบ้านรึยังครับ พี่พึ่งผ่าตัดเสร็จขอโทษที่ทั้งวันไม่ได้โทรหานะน้ำเสียงขอโทษอย่างจริงใจยิ่งเพิ่มความรู้สึกผิดให้ณชา ทั้งวันนี้เธอไม่ได้นึกถึงเขาเลยด้วยซ้ำเฝ้ามองแต่เวลาเพื่อให้ได้ดินเนอร์กับกองทัพแต่สุดท้ายก็ถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลังเพียงลำพัง

            “ยังค่ะ”ตอบสั้นเพราะไม่อาจขยายประโยคได้กลัวเขาจะจับน้ำเสียงว่าตนเองกำลังร้องไห้ ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่คอไม่อาจเอื้อนเอ่ยวาจาใดได้อีก

            ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะ อยู่บริษัทใช่ไหม รอพี่ก่อนนะจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยยังไม่ทันได้ตอบอะไรปลายสายก็ตัดไปก่อนณชาจึงทำเพียงมองจอมือถือที่หลายเป็นสีดำเรียบร้อยแล้ว เธอเช็ดน้ำตาออกลุกขึ้นวิ่งเข้าไปใช้ห้องน้ำชั้นล่างภายในตึกล้างหน้าล้างตา

            ดินเนอร์คงล่มไม่เป็นท่าเพราะคนที่นัดดันผิดนัดเอง เขาไปไหนนะโทรไปก็ไม่รับทั้งยังไม่แม้แต่จะโทรกลับอีกด้วย หญิงสาวตัดสินใจลองโทรอีกครั้งเผื่อชายหนุ่มจะรับแต่ไร้ผลเพราะยังคงเป็นเหมือนเดิม มีเพียงความเงียบที่เป็นคำตอบว่าควรหยุดได้แล้ว

            หยุดโทรหาเขาเสียที

            ณชากลับไปนั่งรอหน้าตึกที่เดิมโดยมีลุงยามคอยถามไถ่เป็นเพื่อนพอคลายเหงาได้บ้างก่อนรถของหมอตฤณจะเลี้ยวเข้ามา ร่างสูงลงจากรถเดินแกมวิ่งมาหาเธอแล้วจับไหล่เล็กเอาไว้มองใบหน้าหวานอย่างสำรวจ

            “ทำไมกลับค่ำ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า รถป้อนเสียเหรอ”รถยนต์ของเธอไม่ได้เสียและมันจอดอยู่ที่นี่แต่ณชาเสียใจเกินจะอธิบายอะไรได้ยิ่งมองดวงตาคมซึ่งมีเพียงความห่วงหาในนั้นก็เหมือนมีก้อนมาจุกที่อก เธอทำร้ายคนดีๆ อย่างเขาได้อย่างไร

            ใบหน้าหวานพยักหน้าแทนการตอบทำให้หมอตฤณต้องถอนหายใจแล้วโอบกอดร่างเล็กเอาไว้

            “แค่รถเสียเองไม่ต้องร้องไห้นะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านส่วนรถก็เรียกช่างมาดู”คนที่จิตใจอ่อนแอเช่นเธอทำได้เพียงพยักหน้าไม่โต้ตอบกลับสักคำโดนคนตัวสูงจูงไปที่รถสติที่แทบไม่มีอยู่แล้วก็สูญหายเหม่อมองออกนอกหน้าต่างไร้ซึ่งบทสนทนา

            ตฤณพอจะสังเกตได้แต่ก็เงียบเอาไว้ แม้เธอจะล้างหน้าล้างตาเพื่อกลบเกลื่อนว่าผ่านการร้องไห้มาแต่ดวงตากลมโตกลับแดงก่ำทั้งจมูกที่แดงเข้มก็บอกทุกอย่างแล้ว ข้อสงสัยก็มีแค่เรื่องอะไรถึงทำให้สาวน้อยร้องไห้ได้ก่อนจะย้อนนึกไปถึงใครบางคนผู้ซึ่งมีอิทธิพลต่อณชาเหลือเกิน

            กองทัพ..

            “ป้อนทำงานที่นี่สามเดือนใช่ไหม”เขาทำลายความเงียบด้วยคำถามที่เสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ

            “ค่ะ”หากวันนั้นมาถึงหัวใจดวงนี้จะถลำลึกไปมากแค่ไหนกันนะ

            “ตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วสองสัปดาห์ใช่ไหม เข้าสัปดาห์ที่สาม อีกไม่นานหรอก”ไม่เพียงแค่ย้ำเตือนแฟนสาวแต่เขาก็ต้องการย้ำกับตนเองด้วย ต้องอดทนเวลาเพียงแค่นี้คงไม่สามารถทำให้ถ่ายไฟเก่าลุกโชติช่วงได้ และทุกอย่างจะจบหากณชายอมตกลงหมั้นกับเขา

            แต่นั้นช่างยากเหลือเกินเพราะดูแล้วหญิงสาวเหมือนจะอยากบอกเลิกหมอทุกสามเวลาด้วยซ้ำถ้าไม่เป็นเพราะพยายามเปลี่ยนเรื่องเสียก่อน

            รถยนต์แล่นฉิวแทบไม่มีรถติดบนท้องถนนไฟเขียวก็เป็นใจเปิดทางให้เขาส่งคนข้างกายถึงบ้านในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น รถยนต์คันหรูจอดลงที่หน้าบ้านทว่าณชากลับไม่ยอมลงไป เธอหันมาหาเขาช้าๆ และนั้นสร้างความหวาดระแวงให้คุณหมอ

            “พี่ตฤณคะ ป้อนขอโทษนะ ป้อนไม่ดีเอง”ก้มมองมือตนเองระหว่างทางเธอคิดมาอย่างดีแล้วไม่ควรให้คนดีอย่างตฤณต้องมาเจ็บปวดเพราะเธออีก สูดลมหายใจเข้าปอดเรียกความมั่นใจให้ตนเองก่อนจะมองตาอีกฝ่ายในความมืด

            “เราเลิก..”

            Rrrrr.

            “พี่ขอรับสายก่อนนะ”ไม่ทันเห็นว่าใครโทรมาตฤณก็กดรับทันที “ว่ายังไงครับ เคสด่วนเหรอ อ๋อ ผมเข้าไปได้ ครับ ผมจะรีบไปนะครับ”ใบหน้าคมมีแววกังวลอย่างเห็นได้ชัดร่างบางจึงคิดว่าคงไม่ใช่เวลาเหมาะที่จะบอกเลิกทั้งที่อีกฝ่ายกำลังจะไปทำงานสำคัญ

            “ขอโทษนะป้อนพี่มีงานด่วน ไว้คุยกันวันหลังนะครับ”เธอพยักหน้าแล้วยิ้มให้เขา

            “ค่ะ ขับรถระวังด้วยนะคะแล้วก็ขอบคุณที่มาส่งป้อน”โบกมือลาเขาก่อนจะลงมายืนมองรถยนต์ของคุณหมอแล่นฉิวด้วยความรีบ ณชาถอนหายใจไม่คิดว่าวันนี้จะต้องเจอเรื่องราวมากมายราวกับพระเจ้าต้องการทดสอบจิตใจของเธอว่าแข็งแกร่งมาเพียงใด

            และแน่นอนว่าณชาสอบตก หัวใจเธออ่อนเสียยิ่งกว่าดินน้ำมันอีก

            ตฤณขับรถพ้นซอยบ้านของแฟนสาวเขาก็จอดลงที่ข้างบ้านหลังหนึ่งด้วยมือสั่นเทา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้ววางลงที่เดิม ไม่มีสายเขาแต่เป็นเขาเองที่กดไปยังเสียงเรียกเข้าทำเหมือนมีคนโทรมาเพราะไม่อยากฟังคำนั้น

            คำว่าเราเลิกกันนะ..

            ยังไม่พร้อมที่รับฟังจะว่าเขาเป็นคนโง่ไม่ยอมรับความจริงก็ไม่ผิดนัก ณชาจะโกหกอะไรเขาพร้อมจะเชื่อ เธอจะชี้ไม้เป็นนกเขาก็ไม่ขัด เพียงแค่ได้อยู่เคียงข้างก็พอแล้ว

            ใบหน้าคมซบลงที่พวงมาลัยน้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาช้าๆ เธอไม่ใช่รักแรกแต่กลับเป็นรักที่ฝังใจและทุ่มเทมากที่สุด ตามตื้อหลายปีก็ยังไม่ใจอ่อนทว่าพอได้คบกลับเหมือนทุกอย่างอยู่ที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง คงต้องพยายามมากกว่านี้ การจะคว้าใจของหญิงสาวไม่ง่ายเลย

            เพราะเธอไม่มีหัวใจเนื่องจากฝากไว้กับใครอีกคนมาแสนนาน






........................

สุดท้ายน้องป้อนก็ถูกเท

และพี่ทัพก็นอนกับปลายฟ้า..

เอาเลยจ้าาา

แต่คุณหมอคะ หมอจะยอมเจ็บไม่ได้นะคะ

หมอจะมาเลือกที่จะอยู่แบบคาราคาซังไม่ได้

ชีวิตหมอมีผู้หญิงที่ดีกว่านี้เยอะค่ะ

หมอต้องเดินหน้าค่ะอย่าอยู่กับที่

แหม่ คนเขียนก็อิน หวังว่าคนอ่านจะอินเหมือนกันนะคะ

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ



แรงรักปรารถนา
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
แม่หนีไปกับชู้และผู้ชายคนนั้นยังเป็นคนสนิทของพ่อ! ทิ้งเพียงลูกสาวไว้ให้ดูต่างหน้า จากที่เคยเอ็นดูเหมือนน้องพีมกรก็เกลียดจนต้องทำร้ายอีกฝ่ายด้วยคำพูดทุกครั้งที่เจอหน้า โดยไม่รู้เลยว่าหัวใจของพริมาเจ็บปวดแค่ไหน...พี่พาม..น้องพรีม"พี่พามต้องดูแลน้องเข้าใจไหมครับ""ครับ พามจะดูแลน้องพรีมเอง"คำมั่นที่เคยให้ไว้ กลายเป็นเพียงความทรงจำที่เจ็บปวดเขาโยนความผิดนั้นให้เธอผู้เดียวโดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอเองก็เจ็บเหมือนที่พี่ชายกลายร่างเป็นคนไร้หัวใจคอยสาดคำพูดร้ายๆ ใส่ทุกครั้งที่เจอ
เสน่ห์ดลใจรัก
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
เพราะยังยึดติดกับอดีตจึงไม่ยอมเปิดรับใครเข้ามาในชีวิต"เปมิกา" ดาราสาวซึ่งมีข่าวคาวไม่เว้นวันจำต้องเดินหน้าเข้าหา "ภราดร" นักธุรกิจหนุ่มโดยใช้ร่างกายเข้าแลก การกระทำครั้งนี้มีชีวิตและหัวใจของเธอเป็นเดิมพันต่อจากนี้เขาคืออดีต ปัจจุบันและอนาคตของเธอ............................“พอดีฉันแอบอัดได้แค่คิดเดียว แต่จับใจความได้ว่าแฟนของฉันอยากให้เปรมมาแยกฉันออกจากคุณก็เลยทำทีเข้าหา หวังว่าคุณคงไม่หลงกลหรอกนะคะเพราะผู้หญิงคนนั้นใครเขาก็รู้ว่าทั่วถึงแค่ไหน”ไร้ซึ่งเสียงร่างสูงมีเพียงใบหน้าที่เคร่งขรึมมากกว่าเมื่อสักครู่ ดวงตาเรียวราวกับพี่เปลวไฟในนั้นจนคนตรงข้ามไม่กล้าสบ“ฉันจะทำให้เธอเห็นเองเปมิกาว่าคนอย่างเธอไม่มีสิทธิมาล้อเล่นกับฉันแบบนี้”กำหมัดแน่นแน่นขึ้น เหตุการณ์ต่อจากนี้ไปคนที่คุมเกมคือเขา ความรู้สึกทั้งหมดที่เริ่มขึ้นได้พังทลายลงไปไม่เหลือชิ้นดี ต่อจากนี้จะต้องเอาคืนให้สาสมกับสิ่งที่เธอได้หลอกลวงเขา!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #406 Kanisornalex (@Kanisornalex) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 07:40

    ป้อน ทิ้งพี่ทัพไปเลย

    ทีมพี่หมอ


    #406
    0
  2. #405 อ้อมจร้า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 04:04

    สงสารคุณหมอ..รอเป็นคนดามใจคุณหมอคร้าาา555

    #405
    0
  3. #404 MyMod09 (@MyMod09) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 01:13
    คุณทัพไม่ควรได้ใครสักคนคะ
    #404
    0
  4. #403 Ms_miss (@Ms_miss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 00:37
    ทีมพี่หมอเลยจ้าเจอพระเอกเเบบนี้ นัดก็นัดเอง เทเค้าเฉยยยย
    #403
    0
  5. #402 pakaija (@pakaija) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 23:50
    แต่ละคนทำตัวเองทั้งนั้น เปนคนดีๆไม่ชอบแย่งกันเปนควายซะงั้น ป้อนกะหมอเปนควายเตลิด ส่วนอิทัพมีคนจูงจมูกคอยสนตะพาย เม้นท็ตามเนื้อเรื่องนะคะ
    #402
    0
  6. #401 Nootyty (@Nootyty) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 23:26
    กลายเป็นว่าป้อนข้าวไม่จำงี่เง่า
    #401
    0
  7. #400 minnie_phat (@phatcharawalai) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 22:34
    ป้อนนี่ไม่เข็ดหลาบเนาะโง่ยังไงก็โง่ยังงั้นตั้งแต่เด็กจนโต
    #400
    0
  8. #399 Aimmy_ka (@Aimmy_ka) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 20:47
    ป้อนเจ็บไม่จำเหรอ ผ่านไปกี่ปีก้อยังโดนทำให้เจ็บซ้ำอีก กะสองคนนี้ เลือกพี่หมอเถอะ สงสารพี่หมอ
    #399
    0
  9. #398 coonX3 (@coonX3) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 19:54
    ป้อนบทเรียนที่ผ่านมาไม่จำเลยใช่มั้ย สมน้ำหน้าแล้วหบละ จะไปหวังอะไรกับนายกองทัพผู้ชายที่เคยเป็นชู้กับแฟนญาติตัวเอง ให้คนศีลเสมอกัน อยู่กันไปเถอะ พูดกับหมอตรงๆไปเลย สงสารหมอ ไม่เอานายทัพเป็นพระเอกนะ เลว
    #398
    0
  10. #397 donnapee_por (@donnapee_por) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 18:17
    อยากให้สุดท้ายแล้วกองทัพก็ไม่เหลือใครจังเลยค่ะ
    #397
    0
  11. #396 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 17:48
    อิกองทัพมันกินหญ้าเนอะ เจ็บมาเพราะผู้หญิงคนนี้ก็เยอะ แต่ยังไม่จำ ปล่อยมันกินหญ้าต่อไป เพราะว่าเจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนต่อคือค....รู้กันนะ
    #396
    0
  12. #395 kthbts (@waanwann) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 15:14
    อยากให้ป้อนแข็งกว่านี้ ไม่ใช่เจ็บกี่รอบๆพอเขามาทำดีด้วยหน่อยก็ใจอ่อนให้
    #395
    0
  13. #394 ืNippy (@Thannaree499) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 13:33

    สงสารหมอจัง ส่วนอีพี่ทัพขอให้ป้อนใจแข็งๆหน่อยเถอะ

    #394
    1
  14. #393 Pui Ultralove (@puiultalove) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 13:23
    ไม่ต้องให้ใครสมหวังทั้งนั้น แก่ตายไปเลย งี่เง่ากันทั้งหมด ยิ่งกองทัพตายๆไปยิ่งดี #โกรธมากกกกก
    #393
    0
  15. #392 pppp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 13:20

    E-book อีกนานไหมค่ะ

    #392
    0
  16. #391 ammaithan2523 (@ammaithan2523) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 13:17
    นางเอกคบหมอเหอะเกลียดอีพี่ทัพแล้ว
    #391
    0
  17. #390 1460701305562 (@1460701305562) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 13:15
    ทีมหมอนะคะ ไม่เชียร์พี่ทัพ
    #390
    0
  18. #389 Patsawee Jintanalerd (@08028888) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 13:04
    ทีมพี่หมอ โมโหพี่ทัพพพ เกลียดคนแบบนี้
    #389
    0
  19. #388 NareeKhuntee (@NareeKhuntee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 12:27
    คุณหมอคะ. ทางนี้ค่ะ หันมาทางนี้ จะเจออิชั้นค่ะ. รักนะ จุ้ฟจ๊วบ.
    #388
    0
  20. #387 Annsomnia (@annsomnia) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 12:24
    สงสารหมอค่ะ
    #387
    0
  21. #386 040626 (@040626) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 11:39
    นางเอกหรอจริงๆๆเรื่องนี้ไม่น่าจะมีนางเอกนะค่ะเพราะถ้ามีนางเอกแบบนี้ไม่มีดีกว่าและไมเคยเห็นใจนางเอกเลยเป็นเรื่องแรกค่ะที่สมน้ำหน้านางเอก
    #386
    0
  22. #385 Marnyaying (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 11:37
    สงสารพี่หมอ
    #385
    0
  23. #384 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:57
    สงสารหมอจัง ตัดใจเถอะป้อนไม่คู่ควรกับหมอหรอก อยากให้หมอได้กับคนดีๆ ที่มีความรักเพื่อหมอ ส่วนคุณกองทัพคุณไม่สมควรได้รับโอกาสอีก อยากให้เรื่องนี้พระเอกไม่สมหวัง รักป้อนแต่ไม่ได้แต่งงานกัน#ทีมพี่หมอค่าาา
    #384
    0
  24. #383 MamiTa (@madame-fabric) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:55
    บอกตรงๆว่าเชียร์หมอนะ ป้อนเธอเจ็บไม่จำจริงๆนะ
    #383
    0
  25. #382 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:17
    คุณหมอสู้สู้นะคะ.ทีมหมอตฤณค่า
    #382
    0