รักซ้อนใจ (E-Book มาแล้ว)

ตอนที่ 16 : บทที่๘...แย่งชิง (๕๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    11 พ.ย. 61








บทที่๘...แย่งชิง




            กองทัพเดาะลิ้นมองตฤณแล้วแสยะยิ้มราวกับไม่สนใจในสิ่งที่คนตรงหน้าต้องการจะสื่อทั้งที่ในใจก็รู้สึกผิด คำพูดของน้องชายแวบเข้ามา คนที่ใช่ถ้ามาในเวลาที่ไม่ใช่ มันก็ไม่ใช่เคยได้ยินไหมพี่เขาคือคนที่ใช่ซึ่งมาผิดเวลา

            แต่แล้วยังไงล่ะ เขาจะทำให้ทุกอย่างมันใช่เองนั้นแหละ

            “เลิกยุ่งกับป้อนเถอะครับ ระหว่างคุณสองคนขอให้อยู่ในสถานะเจ้านายกับลูกน้อง”หนุ่มนักบริหารยกกาแฟขึ้นจิบทำท่ากวนจนคุณหมอต้องข่มอารมณ์โกรธเอาไว้

            “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมกับป้อนมีอะไรเกินเจ้านายลูกน้อง คิดไปเองหรือเปล่าครับคุณหมอ”วางแก้วกาแฟลงแล้วยกมือกอดอกอีกครั้งราวต้องการปกปิดความรู้สึกบางอย่าง ตฤณกำมือแน่น เขารักณชาจนไม่อาจทนเสียเธอไปได้จึงยอมทิ้งศักดิ์ศรีมาขอร้องผู้ชายคนนี้ที่กำลังจะเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ที่เขาพยายามรักษาเอาไว้

            “หรือว่าป้อนบอกคุณแล้ว”ทำท่าตกใจเกินจริงราวกับต้องการยั่วให้หมอโมโห

            “ว่าที่จริงคนที่ป้อนรักคือผมไม่ใช่คุณ”ตฤณตบโต๊ะเสียงดังลุกขึ้นจ้องมองกองทัพอย่างหาเรื่อง อยากตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อคนตรงหน้าไว้แล้วชกสักหมัดก็ต้องห้ามใจเพราะมองโดยรอบผู้คนเริ่มแตกตื่น ทั้งพนักงานที่ทำเหมือนจะเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยเพราะกลัวร้านเสียหายจำต้องข่มใจนั่งลงดังเดิม

            “ไม่ใช่ ป้อนไม่ได้รักคุณ”กัดฟันโต้ตอบทั้งที่ในใจรู้ว่าความจริงคืออะไร ดวงตากลมโตตอบทุกอย่างหมดแล้ว

            “คุณรู้อยู่แล้วคุณหมอว่าป้อนรักใคร ไม่อย่างนั้นคงไม่มาคุยกับผมหรอก”ตฤณรู้สึกโกรธที่กองทัพพูดถูกทุกอย่างเหมือนมานั่งอยู่ในใจของเขาแต่เขาจะยอมให้ความสัมพันธ์ที่ผิดนี้พัฒนาไปได้

            “เฮ้อ ผมยอมรับก็ได้ ผมรู้”ตฤณยอมรับโดยตรงหลังจากที่ปฏิเสธกองทัพมาตลอด เขาถอนหายใจพยายามเรียบเรียงความคิดในหัวกลั่นเป็นคำพูดเพื่อโน้มน้าวไม่ให้อีกฝ่ายเข้าหาณชาไปมากกว่านี้ด้วยเชื่อว่าหากกองทัพพูดอะไรเธอคงยอมโดยง่ายดาย

            “แต่คุณเองก็รู้ว่านั้นมันคืออดีตไปแล้ว”

            “แล้วถ้ามันไม่ใช่อดีตล่ะ ถ้าป้อนยังรักผมไม่เปลี่ยน คุณจะว่ายังไง”สองหนุ่มจ้องตากันราวต้องการหยั่งเชิง

            “มันเป็นไปไม่ได้หรอก”ตฤณหลุบตามองพื้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า

            “เพราะอีกไม่นานผมกับป้อนเราจะหมั้นกัน”ประโยคไม้ตายทำให้กองทัพนั่งนิ่งเหมือนโดนค้อนฟาดศีรษะอย่างแรง ดวงตาคมหรี่ลงต้องการค้นหาความจริงจากแววตาของตฤณว่ามันคือความจริงหรือไม่ก็พบเพียงรอยยิ้มสมใจ

            “เลิกฝันลมๆ แล้งๆ ได้แล้วครับ คุณมันก็แค่อดีตแต่ผมคือปัจจุบันและอนาคตของป้อน อย่ามาแทรกกลางระหว่างเราอีกเลย”เห็นแววเยาะเย้ยในดวงตาของคุณหมอเส้นอดทนก็ขาดผึงตบโต๊ะเสียงดังลุกขึ้นคว้าคอเสื้อของหมอหนุ่ม

            “ไม่จริง”คนที่ถูกคว้าคอเสื้อลุกขึ้นยืนให้อยู่ในระดับเดียวกันก่อนจะยิ้มมุมปากค่อยๆ แกะมือหนาออก

            “ลองถามน้าลิซดูสิครับ เมื่อคืนเราคุยเรื่องนี้กันเรียบร้อยแล้ว”ย้อนไปถึงเมื่อวานที่ตฤณไปรอณชาถึงบ้านแล้วบอกว่ามีธุระจะคุยด้วย หัวใจเขากระตุกก่อนจะชาวาบปล่อยมือแนบข้างลำตัวอย่างคนอ่อนแรง

            อาการนั้นสร้างความสะใจให้คุณหมอยิ่งนัก เขาอมยิ้มแล้วตบบ่าหนาเป็นการปลอบใจแต่แฝงนัยยะว่าตอนนี้คนที่เหนือกว่าไม่ใช่กองทัพเสียแล้ว

            “เลิกยุ่งกับป้อนเถอะครับ ต่อให้รื้อฟื้นไปก็ไร้ประโยชน์ คุณมาช้าเกินไป”ประโยคนั้นย้ำเตือนให้เขาตื่นจากความฝันเพื่อพบกับความจริงเสียที

            “คุณต่างหากที่มาช้าเกินไป”กองทัพหยิบประเป๋าเงินออกมาแล้วควักแบงค์พันออกมาวางไว้บนโต๊ะ ดวงตาคมมีแววแข็งกราวอย่างน่ากลัว เขาจ้องตฤณนิ่งราวกำลังมองเหยื่อที่ตนจะขย้ำให้ตายก่อนจะเอ่ยด้วยคำพูดธรรมดาแต่บาดไปถึงใจ

            “ผมจะแย่งป้อนมาจากคุณให้ได้ คอยดูก็แล้วกัน”ไม่ใช่คำขู่แต่เขาเอาจริง ร่างสูงของนักธุรกิจยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินออกจากร้านแห่งนี้ทันทีไม่รอฟังตฤณพูดอะไรอีก ในขณะที่คนนั่งอยู่ในร้านกำมือแน่น มันคือคำท้ารบซึ่งเขาประมาทไม่ได้เพราะเดิมพันครั้งนี้หมายถึงหัวใจของตน

            ไม่มีทางยอมเสียณชาให้ใครแน่ เขาเฝ้ามองมานานกว่าจะได้เธอเคียงกายลำบากแค่ไหนจะให้คนอื่นมาชุบมือเปิบได้อย่างไร

            กองทัพเดินเข้าแผนกอย่างหัวเสียไม่มองหน้าใครกระทั่งสบตากับณชา เขาจับข้อมือเล็กแล้วจูงเธอเดินเข้าห้องท่ามกลางสายตาของคนทั้งห้อง เริ่มมีเสียงซุบซิบและคนจับกลุ่มคุยถึงเหตุการณ์ที่เห็นเมื่อครู่ก่อนจะแยกย้ายเพราะอัญชิสาพูดขึ้น

            “ทำงานให้ตั้งใจเหมือนอยากรู้เรื่องคนอื่นบ้างนะคะ”จากคนอยากรู้เรื่องคนอื่นแต่กลับเลือกปกป้องน้องสาวที่รู้สึกเอ็นดูก่อนจะหันไปมองสจีวรรณที่ชูนิ้วโป้งให้เป็นการชม ทุกคนกลับไปทำงานอย่างตั้งใจอีกครั้งหนึ่งแม้จะอยากรู้ว่าระหว่างสองคนเกิดอะไรขึ้น

            “อะไรคะพี่ทัพ”คนถูกดึงเข้าห้องถามเสียงตื่นขณะที่ร่างสูงผลักเธอติดกำแพงจ้องใบหน้าหวานนิ่ง

            “ป้อนจะหมั้นกับหมอตฤณจริงหรือเปล่า”ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจยิ่งสร้างความร้อนรนให้แก่หัวหน้าแผนกการตลาดจนเผลอบีบไหล่เล็กแน่นขึ้น

            “พี่ทัพรู้มาจากไหนคะ”

            “แล้วตกลงมันจริงหรือเปล่า”อยากตะคอกถามให้แน่ใจแต่จำต้องข่มใจเอาไว้ เห็นใบหน้าหวานเหยเกจึงคลายมือตนเองออกไม่อยากให้ณชาเจ็บเพราะเขาอีกต่อไปแล้ว

            บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความตึงเครียดก่อนที่หญิงสาวจะบอกความจริงแก่เขา “เปล่าค่ะ ไม่ได้จะหมั้น”คำตอบของเธอสร้างรอยยิ้มให้ผู้ชายตรงหน้า เขาดึงร่างบางเข้าไปกอดเอาไว้ด้วยความรู้สึกดีใจ เธอยังไม่ได้เป็นของคนอื่นอย่างสมบูรณ์

            ดวงตากลมโตหลับลงซึมซับความอบอุ่นจากเขานึกไปถึงเมื่อวานที่มารดาเข้ามาคุยกับตนในห้องนอน ท่านเอ่ยถามเรื่องการหมั้นหมายกับตฤณเพราะคุณหมอเคยเกริ่นไว้ก่อนหน้านี้ เพียงแค่คิดใจดวงน้อยก็วูบลง เธอไม่ควรปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิดไปมากกว่านี้

            แล้วตอนนี้ก็ตัดสินใจได้แล้วว่าจะเลือกทางไหน..

            มือเล็กค่อยๆ เลื่อนขึ้นเพื่อกอดตอบเขา ดวงหน้าหวานซบลงบนแผงอกหนาตอบรับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจ คนที่เธอเลือกคือผู้ชายที่อยู่ในใจตลอดมาอย่างกองทัพ วิจิตรประภาไม่ใช่คุณหมออนาคตไกลอย่างตฤณ ศิลาชัย

            สุดท้ายความรักแสนบริสุทธิ์ของคุณหมอก็ไม่อาจสู้รักฝังใจได้

            ตกเย็นณชาเดินลงมาข้างล่างพร้อมกองทัพก่อนสายตาจะหยุดลงที่ร่างสูงคุ้นตา รอยยิ้มหวานถูกส่งมาให้แฟนสาวพร้อมกับเดินมาโอบไหล่บางเอาไว้มองเลยไปยังกองทัพ การเข้าสังคมทำให้ตฤณสามารถใส่หน้ากากเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทได้อย่างแนบเนียนทั้งที่ใจจริงไม่อยากแม้แต่จะเสวนากับผู้ชายที่คิดจะแย่งแฟนคนอื่น

            “พี่มารับกลับบ้านครับ เดี๋ยวจะอยู่กินข้าวเย็นด้วย”ใบหน้าหวานหันมามองชายหนุ่มอีกคนทันทีก่อนจะยิ้มให้ตฤณ

            “ค่ะ”เธอจะทำอะไรได้ในเมื่อตนเองเป็นคนผิดแท้ๆ กองทัพแสยะยิ้มหลังจากรู้ความจริง ในเมื่ออีกฝ่ายมาไม้นี้เขาก็จะตามเกมแล้วกัน

            “กลับบ้านดีๆ นะ”หัวหน้าแผนกการตลาดเอ่ยบอกเสียงนุ่มก่อนจะมองไปที่หมอตฤณราวตนเองเป็นผู้เหนือกว่า สงครามระหว่างสองหนุ่มได้เริ่มขึ้นและณชาก็เริ่มจะรับรู้ถึงความแปลกของคนสองคน คุณหมอกัดฟันแน่นระงับอารมณ์โกรธ

            “ไปกันเถอะ”ตฤณเปลี่ยนจากโอบไหล่เป็นจับมือเล็กจูงไปยังรถยนต์ของตน กองทัพมองตามทั้งคู่แล้วแสยะยิ้มออกมา เขาเลือกแล้วว่าจะเดินหน้าต่อไปแม้จะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นชู้หรือน้องชายทำนายว่าจะตกนรกก็ตาม

            เขาเลือกแล้วและไม่มีใครมาเปลี่ยนใจได้

            ติ้ง

            ทัพว่างไหม ปลายคิดถึงทัพ ข้อความธรรมดาแต่กลับสั่นคลอนหัวใจเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เจอกันเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนที่ปลายฟ้าจะหายไปจากสารระบบแล้ววันนี้เธอก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับคำว่าคิดถึง

            เรามาเจอกันหน่อยได้ไหมเหมือนเห็นใบหน้าหวานออดอ้อนอยู่ตรงหน้า เขากำโทรศัพท์แน่นภาพวันที่เธอเลือกพณณกรยังจำไม่ลืม และเขาก็ไม่ลืมแววตาเสียใจที่เพื่อนมามองเช่นเดียวกัน ใบหน้าคมถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม

            ขอโทษด้วย ผมไม่ว่างเมื่อเห็นข้อความถูกส่งก็ปิดโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋าของตนเองเดินไปยังรถยนต์ก่อนกลับบ้านซึ่งมีมารดารออยู่ข้างนอกข้างกันนั้นคือนักรบที่กำลังนั่งล้างรถมอเตอร์ไซค์คันโปรด เขาขับรถไปจอดยังที่ประจำเหลือบมองน้องชายที่ใส่เพียงเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นนั่งล้างรถฮัมเพลงอย่างมีความสุข

            “หวัดดีพี่”ช่วงนี้รู้สึกว่าน้องชายจะกลับบ้านแทบทุกวันทั้งที่ปกติหากมารดาไม่เรียกหรือต้องกลับมาเอาของก็ไม่ค่อยจะเห็น

            “ทัพมาก็ดี แม่มีเรื่องจะคุยด้วย”คุณเปมิกามีหน้าตาเคร่งเครียดจนบุตรชายคนโตเริ่มสงสัยว่าเรื่องที่คุยนั้นคงสำคัญมาก เขาเดินตามท่านเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นขณะที่นักรบก็มองตามแต่ไม่สนใจ สิ่งที่ดึงดูดนักศึกษาคณะวิศวะได้คงมีแต่ลูกรักที่กำลังทำความสะอาดเท่านั้น

            สองคนต่างวัยเข้ามาภายในห้องแล้วนั่งตรงข้ามกัน มารดามีสีหน้าเครียดจนบุตรชายเริ่มอยากรู้ว่าเรื่องอะไรกันแน่

            “ทัพว่าตารบจะเป็นเกย์ไหม”หลังจบประโยคนั้นเขาก็หลุดยิ้มทันทียิ่งมองหน้าคุณเปมิกาที่เครียดนักหนาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมนักรบถึงกลับบ้านแทบทุกวัน ไม่พ้นมารดาเรียกตัวกลับนั้นเอง แม้ทุกวันนี้จะเปิดกว้างเรื่องเพศและแม่เขาก็บอกว่ารับได้ถ้าลูกจะรักหรือชอบใครแต่ก็ยังกังวลเพราะลูกชายคนเล็กไม่ได้บอกแต่เนิ่นๆ ให้ท่านทำใจไว้ก่อน

            “ไม่หรอกครับ รบมันแค่แกล้งแม่เท่านั้นเองอย่าคิดมากเลย”ถึงลูกชายจะย้ำแบบนั้นคุณเปมิกาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี

            “ถ้าแม่จะหาคู่หมั้นให้รบตอนนี้ทัพว่าดีไหม”เขารีบลุกไปนั่งข้างมารดาทันที น้องชายพึ่งอายุ 21 ปีแต่กำลังจะถูกคลุมถุงชน ด้วยความเป็นพี่ชายที่แสนดีเขาจะไม่ยอมเด็ดขาด

            “ดีครับแม่จะได้ศึกษานิสัยใจคอกัน ผมว่าแม่เริ่มหาเลยก็ได้รบมันไม่ว่าอะไรหรอก มันชอบ”ยิ้มอย่างมีเลศนัย หากคุณเปมิกาเป็นคนบังคับนักรบไม่มีทางปฏิเสธได้แต่เชื่อเถอะว่าน้องเขาคงไม่ยอมง่ายๆ

            “แม่จะต้องนัดดูตัวให้รบ”คิดดังนั้นก็ลุกขึ้นหารายชื่อคนรู้จักเริ่มโทรหาเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องลูกๆ กองทัพมองมารดาก็ได้แต่ยิ้ม ไม่คิดว่าท่านจะเป็นห่วงลูกชายคนเล็กขนาดนี้ สายตาคมเหลือบไปเห็นน้องชายล้างรถอย่างมีความสุขก็ส่ายหน้า

            ภัยกำลังจะมาถึงตัวยังไม่รู้อีก ยังไงก็ขอให้โชคดีนะน้องชาย





........................
ไม่ได้มาลงวันนี้เลยเอาพี่ทัพมาเสริ์ฟให้หายคิดถึง
ก็จะมีความเปิดศึกอย่างชัดเจน
เผื่อแผ่มาถึงน้องชายตัวเองด้วย
ยังไงก็เป็นกำลังใจให้คุณหมอของเราด้วยนะคะ
ไม่รู้ศึกครั้งนี้ใครจะเป็นฝ่ายชนะ
อดใจรอพี่ทัพฉบับเต็มอีกไม่นานนะคะ
จะพยายามปั่นให้เร็วที่สุด
ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอด
ติดตามไปเรื่อยๆ เลยนะคะ
แล้วพบกันค่ะ




ฝากพี่ดลกับพี่พามด้วยนะคะ

แรงรักปรารถนา
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
แม่หนีไปกับชู้และผู้ชายคนนั้นยังเป็นคนสนิทของพ่อ! ทิ้งเพียงลูกสาวไว้ให้ดูต่างหน้า จากที่เคยเอ็นดูเหมือนน้องพีมกรก็เกลียดจนต้องทำร้ายอีกฝ่ายด้วยคำพูดทุกครั้งที่เจอหน้า โดยไม่รู้เลยว่าหัวใจของพริมาเจ็บปวดแค่ไหน...พี่พาม..น้องพรีม"พี่พามต้องดูแลน้องเข้าใจไหมครับ""ครับ พามจะดูแลน้องพรีมเอง"คำมั่นที่เคยให้ไว้ กลายเป็นเพียงความทรงจำที่เจ็บปวดเขาโยนความผิดนั้นให้เธอผู้เดียวโดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอเองก็เจ็บเหมือนที่พี่ชายกลายร่างเป็นคนไร้หัวใจคอยสาดคำพูดร้ายๆ ใส่ทุกครั้งที่เจอ
เสน่ห์ดลใจรัก
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
เพราะยังยึดติดกับอดีตจึงไม่ยอมเปิดรับใครเข้ามาในชีวิต"เปมิกา" ดาราสาวซึ่งมีข่าวคาวไม่เว้นวันจำต้องเดินหน้าเข้าหา "ภราดร" นักธุรกิจหนุ่มโดยใช้ร่างกายเข้าแลก การกระทำครั้งนี้มีชีวิตและหัวใจของเธอเป็นเดิมพันต่อจากนี้เขาคืออดีต ปัจจุบันและอนาคตของเธอ............................“พอดีฉันแอบอัดได้แค่คิดเดียว แต่จับใจความได้ว่าแฟนของฉันอยากให้เปรมมาแยกฉันออกจากคุณก็เลยทำทีเข้าหา หวังว่าคุณคงไม่หลงกลหรอกนะคะเพราะผู้หญิงคนนั้นใครเขาก็รู้ว่าทั่วถึงแค่ไหน”ไร้ซึ่งเสียงร่างสูงมีเพียงใบหน้าที่เคร่งขรึมมากกว่าเมื่อสักครู่ ดวงตาเรียวราวกับพี่เปลวไฟในนั้นจนคนตรงข้ามไม่กล้าสบ“ฉันจะทำให้เธอเห็นเองเปมิกาว่าคนอย่างเธอไม่มีสิทธิมาล้อเล่นกับฉันแบบนี้”กำหมัดแน่นแน่นขึ้น เหตุการณ์ต่อจากนี้ไปคนที่คุมเกมคือเขา ความรู้สึกทั้งหมดที่เริ่มขึ้นได้พังทลายลงไปไม่เหลือชิ้นดี ต่อจากนี้จะต้องเอาคืนให้สาสมกับสิ่งที่เธอได้หลอกลวงเขา!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #269 Patsawee Jintanalerd (@08028888) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 23:22
    กองทัพนายยังไม่ลืมนังปลายฟ้าอีกหรอ ต้องให้ป้อนเป็นของพี่หมอจริงๆใช่มั้ยถึงจะรู้สึก!!!!
    #269
    0
  2. #268 Amy Wongkamolsersh (@vwamywg) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 23:20
    ทำไมรู้สึกเหมือนพี่ทัพคือตัวร้าย แล้วหมอเป็นพระเอกไงไม่รู้ 555 แต่ก่อนทีมป้อน แต่ตอนนี้สงสารหมอ
    #268
    0
  3. #267 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 12:17

    คุณหมอขาจะดื้อไปไหน

    #267
    1
    • #267-1 kthbts (@waanwann) (จากตอนที่ 16)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 00:44
      เอ้อบอกกันโต้งๆต่อหน้าไปเลยว่าจะแย่งแฟนเขา ชอบความยืนหยัดที่จะเป็นชู้อีกแล้ว 5555555 น้องป้อนกับพี่ทัพก็เหมาะสมกันดี หมอควรได้เจอผญดีๆ แล้วคุณพี่ทัพจะหัวใจสั่นคลอนทำไม อย่ามาทำตัวโลเล
      #267-1
  4. #266 Pui Ultralove (@puiultalove) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 22:26
    ปัง... หมอไม่ตายก็เหมือนตาย

    555
    #266
    0
  5. #265 MiwmiwKanyaphat (@MiwmiwKanyaphat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:46
    #พี่ทับออกโรงแล้ว ทีมพระเอกค่ะ
    #265
    0
  6. #264 บัวชู (@satnovel21) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:33
    ถึงจะสงสารหมอ แต่ก็อยากให้ป้อนสมกวังกับพี่ทัพซะที
    #264
    0
  7. #263 minnie_phat (@phatcharawalai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:08
    เอาใจช่วยให้หมอเจอคนที่ใจไม่โลเลเหมือนน้องป้อนค่ะ
    #263
    0
  8. #262 minnie_phat (@phatcharawalai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:07
    #ทีมหมอค่ะ
    #262
    0
  9. #261 juthamardsan (@juthamardsan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:03

    สงสารหมอ แต่เอาใจช่วยพี่ทัพ เอ๊ะ แปลกไหม ไม่หรอก เพราะเราอยากให้พี่หมอไปเจอคนที่ดีดี

    #261
    0