รักซ้อนใจ (E-Book มาแล้ว)

ตอนที่ 11 : บทที่๕...วันคืนหวนมา (๑๐๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 189 ครั้ง
    29 ต.ค. 61





บทที่๕...วันคืนหวนมา



               ช่วงบ่ายการทำงานราบรื่นดีไม่มีติดขัดจนกระทั่งกองทัพเรียกเลขาเข้าไปหาพร้อมทั้งสั่งให้แปลเอกสารภาษาอังกฤษเป็นปึกใหญ่ ใบหน้าหวานเหลือบมองนาฬิกาข้างผนังห้องบอกเวลาบ่ายสามแล้ว ทำไมเขาต้องมาสั่งงานตอนที่ใกล้เลิกงานด้วย

            “พี่ต้องการเร็วที่สุดนะ”กำชับท้ายประโยคหลังสั่งงานซึ่งลูกน้องอย่างเธอก็ทำได้เพียงก้มหน้ารับคำหอบเอกสารปึกหนาออกไปข้างนอกไม่ทันได้เห็นร่างสูงยกยิ้มมุมปาก

            ภายในออฟฟิศคนเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ เพราะถึงเวลาเลิกงาน ณชาได้แต่มองตามตาละห้อยทั้งที่ใจอยากกลับบ้าน หอบไปทำที่บ้านดีไหมนะ..ไม่เอาดีกว่าทำให้เสร็จที่นี่แหละ สูดลมหายใจเข้าลึกเรียกกำลังใจให้ตนเองก่อนจะเริ่มงาน แต่ทำไปได้เพียงครู่เดียวก็รู้สึกห่อเหี่ยวอีกครั้ง หางตาเหลือบไปมองประตูบานหนาซึ่งปิดไม่ให้เห็นคนข้างในก็ก่นด่าเขาในใจ

            เผด็จการที่สุด เอกสารก็ไม่เห็นจะสำคัญทำไมต้องสั่งเร่งทำด้วย

            ณชาทำงานให้เขาไม่ได้สนใจรอบข้างเลยว่าไฟเริ่มปิดไปทีละดวงกระทั่งเธอทำงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยจึงเงยหน้าขึ้นมองพบว่าออฟฟิศที่เคยมีคนเต็มห้องกลับเหลือเพียงเธอคนเดียว อยู่ดีๆ ขนแขนก็ลุกชันด้วยจินตนาการของตนเอง

            “อยู่ไม่ได้แล้ว”มองเวลาที่หน้าจอคอมพึ่งรู้ว่าทำงานถึงสองทุ่ม ไม่ใช่แค่ข้างมืดภายในห้องก็มืดด้วย เธอเก็บของบนโต๊ะจัดเรียบร้อยก่อนจะหยิบกระเป๋าลุกขึ้น

            “ป้อน”

            “ว้าย!”คนตัวเล็กตกใจแทบสิ้นสติเมื่อกำลังจะลุกขึ้นก็มีคนมาเรียก ดวงตากลมโตมองตามเสียงเห็นเป็นกองทัพก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

            “พี่ทัพเล่นอะไรคะ มาไม่ให้สุ่มให้เสียงตกใจหมดเลย”เหวใส่เสียงดังพลางจับหัวใจรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นที่เร็วกว่าปกติ เกือบหัวใจวายตายแล้วไหมล่ะ

            “ยังกลัวผีไม่หายอีกเหรอ”ถามเสียงกลั้วหัวเราะ เขารู้ว่าณชาค่อนข้างที่จะกลัวผีแต่ก็ยังชอบดูหนังผีฟังเรื่องเล่าผีจนเก็บเอาไปคิดมากนอนไม่หลับลำบากคนอื่นต้องไปนอนเป็นเพื่อน หรือบางครั้งแค่ความมืดก็ทำให้เธอเริ่มจินตนาการถึงเรื่องราวอีกโลกไปไกลแล้ว

            “ใครว่าป้อนกลัว ไม่ได้กลัวสักหน่อยแค่ตกใจ ตกใจเท่านั้นเองค่ะ”ย้ำให้เขารู้พลางเชิดหน้าขึ้นก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงของตก ร่างบางผวาเข้าไปเกาะแขนคนตัวสูงซึ่งเป็นที่พึ่งเดียวของตนในตอนนี้ บดเบียดร่างกายให้ใกล้ชิดเขามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

            “มือพี่ปัดไปโดนกล่องปากกาตกน่ะ”เมื่อทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบกองทัพจึงกระซิบแผ่วเบาข้างหูเธอที่หลับตาปี๋ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองเขาในระยะประชิดแล้วรีบออกห่างทันที

            “พี่ทัพแกล้งป้อนใช่ไหม”กล่าวหาเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง

            “เปล่า พี่จะไปแกล้งป้อนทำไมไม่กลัวผีไม่ใช่เหรอ”ใบหน้าคมอมยิ้มอย่างมีความสุขซึ่งไม่ได้เห็นตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา คนตัวเล็กส่งสายตาค้อนใส่เขาแล้วเดินนำออกไปข้างนอกก่อนจะนึกได้จึงรีบกลับมาเดินข้างกองทัพ

            “อ้าว ไม่ไปก่อนเหรอ”หันไปเย้าแม้จะรู้เหตุผลที่ณชาเดินเคียงข้างตน

            “ไม่ค่ะ”อยากกอดแขนเขาด้วยซ้ำแต่ไม่อยากเสียฟอร์มไปมากกว่านี้จึงทำเพียงเดินใกล้กองทัพแทน มองซ้ายขวาเพื่อดูความผิดปกติก็ไม่เห็นมีอะไร ไฟในแผนกถูกปิดจนหมดเหลือเพียงไฟตามทางเดินเท่านั้น ทั้งสองรอลิฟต์ด้วยกันไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก

            “เข้ามาเร็วสิคะ”ร่างบางก้าวเข้าไปก่อนแต่กองทัพเหมือนจะรีรอกระทั่งตัดสินใจเดินเข้าไป ใบหน้าคมมีแววครุ่นคิดแล้วกดชั้นหนึ่ง ณชาถอนหายใจด้วยความโล่งอกคิดว่ารอดแล้ว  

            “กลับค่ำแบบนี้แฟนไม่รอแย่แล้วเหรอ”ร่างสูงหันไปถามเสียงเรียบ

            “ไม่ค่ะ พี่ตฤณติดเคสมารับไม่ได้”แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ ณชามองเลขชั้นก่อนจะขมวดคิ้วเพราะลิฟต์ไม่เคลื่อนไปไหน

            “พี่ทัพทำไมลิฟต์ไม่ไป”ถามเขายังไม่ทันได้คำตอบไฟในลิฟต์ก็ดับรับรู้ได้ถึงแรงสั่นหนึ่งครั้งก่อนทุกอย่างจะเงียบลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นคว้าแขนหนากอดเข้าทันที หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัวหลับตาแน่นพร้อมทั้งสวดมนต์ในใจ

            “พี่ทัพลิฟต์ค้าง ทำไงดี พี่ทัพ”เขย่าแขนเขาทั้งที่ตนเองยังไม่ลืมตาในขณะที่คนตัวสูงมีสติจึงกดปุ่มฉุกเฉินภายในลิฟต์ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสัญญาณก็พบว่าไม่สามารถโทรออกได้ สัญญาณอินเตอร์เน็ตก็ไม่มีคงต้องรอเวลาอย่างเดียว

            “ใจเย็นก่อนนะ”เพราะไฟดับทุกอย่างจึงไม่สามารถติดต่อคนข้างนอกได้เลย สงสัยต้องรอไฟมา ก่อนเข้าลิฟต์ก็นึกเอะใจว่ามีการแจ้งเตือนจะซ่อมไฟในเวลาสองทุ่มถึงสองทุ่มครึ่ง ยกมือถือขึ้นมาดูเวลาเหลืออีกตั้งยี่สิบนาที หวังว่าณชาคงไม่เป็นลมไปก่อนนะ

            “ป้อนกลัว”บอกเสียงสั่นเหมือนคนร้องไห้ เขาพาเธอมาชิดผนังแล้วให้คนตัวเล็กนั่งลงมือหนาโอบไหล่บางเอาไว้ซึ่งหญิงสาวก็เบียดตัวเข้าใกล้ร่างสูงด้วยความกลัว เธอยังคงหลับตาไม่กล้ามองฝ่าความมืด

            “เดี๋ยวพี่เล่านิทานให้ฟัง”เหมือนย้อนไปครั้งยังเป็นเด็ก เด็กชายกองทัพชวนเด็กหญิงณชาเล่นซ่อนแอบ สาวน้อยเข้าไปหลบในห้องเก็บของจนพี่ชายตามมาเจอแต่ก็เพราะประตูเสียจึงไม่สามารถออกไปไหนได้กระทั่งตะวันตกดิน

            เด็กหญิงณชาร้องไห้งอแงโดยมีพี่ชายปลอบไม่ห่าง เขาเล่านิทานให้เธอฟังจนน้องน้อยนอนหลับและมีคนมาเจอพาทั้งสองออกจากห้องนั้น ต่อมาห้องเก็บของจึงถูกปิดตายกลัวเด็กเข้าไปเล่นอีก

            “ไม่เอาเด็กเลี้ยงแกะแล้วนะ”ใบหน้าคมหลุดยิ้มเพราะนิทานเรื่องนี้เป็นเรื่องหากินของเขา ใช้ได้กับทุกสถานการณ์

            “ถ้าไม่เอาเรื่องนี้พี่ก็ไม่รู้จะเล่าอะไรแล้วนะ มีอยู่เรื่องเดียว”ณชาขำเสียงดังเพราะตั้งแต่เล่นมาด้วยกันก็เห็นกองทัพมีนิทานในใจก็แค่เรื่องนี้เท่านั้น สงสัยชอบเด็กเลี้ยงแกะ ใบหน้าหวานลืมตาและเงยหน้าขึ้นไปมองเขาพลันทั้งสองก็สบตากันในความมืด

            ทุกอย่างเหมือนเดจาวูในคืนนั้น..คืนที่เขาเมาไม่ได้สติ

            มือหนาจับที่ใบหน้าหวานก่อนจะโน้มตัวไปจุมพิตเธออย่างรวดเร็ว เขาดันตัวณชาให้ติดผนังจนไม่สามารถหลีกหนีสถานการณ์ตรงหน้าได้ ริมฝีปากหนาดูดดึงริมฝีปากบางในขณะที่ดวงตาคมก็จ้องมองอีกฝ่ายในความมิด

            ณชารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจจริงๆ หัวใจเต้นรัวเพราะไม่เข้าใจกับสิ่งที่กองทัพทำ มือเล็กทุบอกเขาแรงแน่นอนว่าร่างหนาเจ็บแต่ไม่อาจผละไปได้

            “อื้อ”ประท้วงเขาเพราะเริ่มหายใจไม่ออกชายหนุ่มจึงผละออกเพื่อให้เธอได้สดอากาศที่มีน้อยเข้าไปแต่ไม่ปล่อยให้ห่างนานเขาก็เลื่อนใบหน้าเข้าไปจูบอีกครั้งและครั้งนี้เนิ่นนานกว่าเมื่อครู่ราวกับต้องการย้ำเตือนบางสิ่งให้กระจ่าง

            พรึบ

            ไฟสว่างขึ้นก่อนตัวลิฟต์จะเคลื่อนลงไปข้างล่าง ณชาใช้แรงผลักเขาออกไปทันทีแล้วรีบลุกขึ้น ดวงตากลมโตแดงก่ำเพราะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

            เพี้ยะ

            ใบหน้าคมหันตามแรงตบก่อนที่ประตูลิฟต์จะถูกเปิด ร่างบางวิ่งหนีเขาอย่างไร้ทิศทางออกมานอกตึกก็เห็นช่างไฟยืนกันเต็มจึงเดินเลี่ยงหนีไปอีกทางโดยมีร่างสูงเดินแกมวิ่งตามออกมา

            “เดี๋ยวก่อนป้อน”ตะโกนเรียกเธอไม่ได้ดูทางจนชนเข้ากับช่างไฟทำให้เห็นร่างเล็กวิ่งไปโบกรถแท็กซี่แล้วหายลับไม่อาจตามทัน เขาสบถอย่างขัดใจแล้ววิ่งไปที่รถยนต์ของตนเองหวังจะตามอีกฝ่ายทว่าก็ไม่กล้าไปบ้านของณชา

            “โธ่เว๊ย”เขาเป็นพี่ชายจะให้เอาเหตุผลอะไรขอพบลูกสาวศลิษา หากบอกว่าจูบลูกสาวท่านคงไล่ตะเพิดออกจากบ้านแทบไม่ทัน อีกทั้งป้อนข้าวมีแฟนอยู่แล้วด้วย กองทัพทุบพวงมาลัยอย่างขัดใจก่อนจะนึกได้ว่าควรไปที่ไหน..

            คอนโดของตนเองเพื่อพิสูจน์บางเรื่อง

 

            โรงพยาบาลยามค่ำคืนช่างเงียบเหงาและดูอ้างว้างเหลือเกิน คุณหมอตฤณเดินออกจากห้องทำงานหลังเปลี่ยนชุดเรียบร้อย เขาโทรหาแฟนสาวแต่เธอก็ไม่รับสายไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ชายหนุ่มยิ้มให้คุณพยาบาลที่อยู่เวรทักทายเพียงเล็กน้อย

            “อ้าวหวานยังไม่กลับเหรอ”คนตัวเล็กในชุดเสื้อกาวน์เดินออกมาจากห้องตรวจเจอกับเพื่อนชายคนสนิทก็ส่ายหน้า

            “เรามีเคสเลยต้องศึกษาข้อมูลไว้ก่อน”หวานใจหรือคุณหมอณัชชา ศรีส่องกังวานเป็นสูตินรีแพทย์และยังเป็นแพทย์หญิงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตฤณอีกด้วย รู้จักกันตั้งแต่เรียนคณะแพทย์ปีหนึ่ง หญิงสาวเป็นคนเงียบ ตัวก็เล็กผิวขาวซีดราวไม่เคยโดนแดด ใส่แว่นตาหนาเตอะจนโดนล้อบ่อยครั้งซึ่งณัชชาก็ไม่มีปฏิกิริโต้ตอบ เย็นชาแต่จริงใจ

            “สู้ๆ นะครับ”เอื้อมมือไปยีผมสวย

            “เราไม่ได้สระผมมาสามวันแล้วนะ”ชายหนุ่มรีบชักมือกลับทันทีจนณัชชาอมยิ้ม

            “ล้อเล่น”ตฤณยิ้มออกมารู้สึกเอ็นดูเพื่อนเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ณัชชาชอบทำงานจนลืมเวลาหรือบางครั้งก็อ่านหนังสือหนักจนลืมกินข้าวลำบากเขาต้องพาไปโรงพยาบาลเพราะโรคกระเพาะกำเริบ

            “ถ้าอย่างนั้นเรากลับแล้วนะ”โบกมือลากันเรียบร้อยร่างบางก็มองตามหลังของเพื่อนชายก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา ตฤณก็ยังคงเป็นตฤณวันยังค่ำ แม้เธอจะบอกความในใจกับเขาแล้วอีกฝ่ายก็ให้ได้เพียงสถานะเพื่อน ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

            เขาที่คิดแค่เพื่อนและเธอที่คิดมากกว่าเพื่อน

            ตฤณขับรถพลางฟังเพลงอย่างมีความสุข ณชาโทรกลับมาหาเขาบอกว่าถึงบ้านเรียบร้อยแล้วที่ไม่ได้รับเพราะปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้ เพียงเท่านี้จากอารมณ์กระวนกระวานก็มลายราวไม่เคยเกิดขึ้น เท่านี้ก็ถือเป็นสัญญาณอันดีว่าไม่นานหญิงสาวอาจมีใจให้เขาบ้าง เธอจะไม่หวั่นไหวกับคนดีๆ อย่างเขาเลยหรือ คิดอย่างเข้าข้างตนเองกระทั่งผ่านสะพานแห่งหนึ่งดวงตาคมเหลือบไปมองเห็นผู้หญิงกำลังจะกระโดดน้ำเขารีบมองรถข้างหลังแล้วตีไฟเลี้ยวทันที จอดรถเสร็จรีบวิ่งไปหาร่างบางแล้วคว้าเอวบางเอาไว้

            “ว้าย”คนคิดสั้นร้องตกใจที่มีผู้ชายมาคว้าเอวแล้วยกตัวเธอให้ลงมายืนที่พื้นเพราะเมื่อสักครู่หญิงสาวนั่งอยู่บนสะพาน

            “ทำบ้าอะไรของคุณ”คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วตะคอกใส่เสียงดัง ใบหน้ามีแววหงุดหงิดแล้วถอยห่างจากชายแปลกหน้า

            “คุณนั้นแหละทำบ้าอะไร”คุณหมอถามกลับเสียงดังไม่แพ้กัน เขาหายใจเข้าออกระงับความโกรธเอาไว้ ไม่ชอบสักนิดที่มีคนเห็นชีวิตเป็นของเล่น

            “ฉันทำอะไร”

            “คุณกำลังจะฆ่าตัวตายไง”ระเบิดอารมณ์ใส่เธอจนคนที่โดนเข้าใจว่าคิดสั้นสะดุ้ง มองดวงตาคมที่แดงก่ำของเขาก็เริ่มรู้สึกผิดทั้งที่ไม่รู้ว่าทำถึงรู้สึกแบบนั้น

            “ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตาย แค่มีอะไรให้คิดนิดหน่อยเลยมานั่งเล่น”ตอบเสียงแผ่วแต่ตฤณกลับหัวเราะเสียงขึ้นจมูก ร่างสูงเข้าไปจับไหล่เล็กเอาไว้เธอจึงเงยหน้าขึ้นจ้องเขา

            “อย่าทำแบบนี้อีก ชีวิตคุณมีค่าอย่าคิดว่าไม่มีใคร อย่าแบกรับความทุกข์ไว้คนเดียว หรือถ้าจะฆ่าตัวตายอีกก็นึกหน้าผมไว้ ถ้าคุณตายผมจะสาปแช่งไม่ให้คุณไปผุดไปเกิด”ร่างบางนิ่งอึ้งก่อนจะผลักชายหนุ่มออกห่างตนเอง    

            “ไอ้บ้า ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตายอยู่ดีๆ มาสาปแช่งกันบ้าหรือเปล่า!”ว่าจบก็หันหลังกลับเดินไปที่รถของตนเองขับออกไปทันที ฝ่ายหมอหนุ่มก็ทรุดลงนั่งบนพื้นสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ เขาคิดถึงภาพวันนั้น วันที่เห็นศพของน้องชายขึ้นมาจากน้ำ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานกี่ปีก็ไม่เคยลืมภาพนั้นได้เลย

            กลายเป็นความทรงจำที่เลวร้ายในชีวิตของเขา






................


พี่ทัพพพ จูบน้องทำไมคะ!
เอาแล้วๆๆ น้องป้อนจะทำยังไงต่อล่ะคราวนี้
ทุกคนเห็นไหมคะว่าหมอมีคู่!
แต่ว่าคู่หมอ..คนไหนดี

ใครไม่ชอบก็ขอโทษด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกคอมเม้นที่เขียนความรู้สึก
ดีใจทุกครั้งที่เห็นคนมาเม้นหรือกดหัวใจให้
เหมือนมีกำลังใจในการแต่งตอนต่อไป
เรื่องนี้...ลงไม่จบนะคะ
อาจจะเหลือประมาณเจ็ดตอนสุดท้ายไว้
และราคาอาจจะแพงกว่าเล่มอื่นเพราะมีเกือบสามสิบตอน
ยาวนานมากจริงๆ ค่ะ



ฝากสองคู่นะคะ
ทั้งคุณดลและคุณพาม


แรงรักปรารถนา
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
แม่หนีไปกับชู้และผู้ชายคนนั้นยังเป็นคนสนิทของพ่อ! ทิ้งเพียงลูกสาวไว้ให้ดูต่างหน้า จากที่เคยเอ็นดูเหมือนน้องพีมกรก็เกลียดจนต้องทำร้ายอีกฝ่ายด้วยคำพูดทุกครั้งที่เจอหน้า โดยไม่รู้เลยว่าหัวใจของพริมาเจ็บปวดแค่ไหน...พี่พาม..น้องพรีม"พี่พามต้องดูแลน้องเข้าใจไหมครับ""ครับ พามจะดูแลน้องพรีมเอง"คำมั่นที่เคยให้ไว้ กลายเป็นเพียงความทรงจำที่เจ็บปวดเขาโยนความผิดนั้นให้เธอผู้เดียวโดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอเองก็เจ็บเหมือนที่พี่ชายกลายร่างเป็นคนไร้หัวใจคอยสาดคำพูดร้ายๆ ใส่ทุกครั้งที่เจอ
เสน่ห์ดลใจรัก
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
"เปมิกา" ดาราสาวที่มีข่าวฉาวโฉ่ไม่เว้นวันถูกพี่ชายขอร้องให้ไปเสนอตัวกับ "ภราดร" เพื่อให้ชายหนุ่มเลิกยุ่งกับแฟนตนเอง เธอจึงจำใจต้องทำทั้งไม่เต็มใจ เขาร้าย เขาทำลายจิตใจเธอสารพัด หัวใจที่คิดว่าเข้มแข็งมันไม่พอที่จะต้านทานเขาในที่สุดก็หลงรักเขา รักทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันมองเธอเป็นอื่นนอกจากเครื่องบำบัดความใคร่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 189 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #502 TheBeen (@poppro) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 00:01
    สรุปจะยัดหวานเพื่อให้นางเอกมีชู้ได้แบบไม่ผิดใช่ไหมอะ มโนไปก่อน
    #502
    1
    • #502-1 TheBeen (@poppro) (จากตอนที่ 11)
      10 ธันวาคม 2561 / 00:01
      คือถ้ายัดจริงนี่เ-้ยเลยนะ
      #502-1
  2. #209 aom_sun (@aom_sun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 09:08

    หมอคู่ใครคะ5555 เสน่ห์แรงงงงง

    #209
    0
  3. #208 Amy Wongkamolsersh (@vwamywg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 19:01
    สังหรณ์ใจว่า พี่ทัพจะทำน้องเสียใจอีก
    #208
    0
  4. #207 Pui Ultralove (@puiultalove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 16:36
    หมอมี2คนให้เลือกเลยนะ อิอิ
    #207
    0
  5. #206 sikannim (@SIKANN-n) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 12:03
    คุณหมออออ
    #206
    0
  6. #205 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 10:36
    หมอจะมีคนดามใจให้แน่ๆ ถ้าอกเดาะจากน้องป้อน
    #205
    0
  7. #204 Suangrat Nonluecha (@suangrato) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 10:14
    อยากให้หมอคู่หมอออ ดีใจหมอจะมีคู่แล้ว
    #204
    0
  8. #203 poppyyyyyyyy (@poppyyyyyyyy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 09:56
    ณัชชาต้องคู่หมอนะ สงสารนาง
    #203
    0
  9. #202 Amy Wongkamolsersh (@vwamywg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 23:00
    โอ๊ะโอ...
    #202
    0
  10. #200 พิชญ์ชา (@knor12345678) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 18:05
    ฮืออออออ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จริงแต่ข้ามไปวันจันทร์เลยได้ม้ะ อยากอ่านแล้วววววววว
    #200
    0
  11. #199 _sasusaku_ (@Tinadamlongboun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 16:10

    จะส่งสำนักพิมพ์มั้ยคะ!? อยากได้ๆๆๆ
    #199
    0
  12. #198 nidnidlittlebit (@nidnidlittlebit) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 16:08
    อื้อทรมานค่ะ ถ้ายังไม่แต่งงานก็ไม่คิดมากหรอกค่ะ #ทีมพี่ทัพ &คุณหมอ และอยากให้นางเอกทรมานเยอะๆๆ 😆😆😆กับการกระทำครั้งนี้ค่ะ😘😘😘
    #198
    0
  13. #197 Patsawee Jintanalerd (@08028888) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 16:04
    อยากอ่านแล้วววว รอค่าา
    #197
    0