แรงรักปรารถนา (e-book มาแล้ว)

ตอนที่ 8 : บทที่๔...เตรียมงาน (๕๐) nc15+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    24 ส.ค. 61





บทที่๔...เตรียมงาน




            ในขณะที่ทุกคนยิ้มด้วยความสุขยังมีพีมกรที่กำหมัดแน่นด้วยความคับแน่นในอก หันไปมองบิดาที่หัวเราะออกมาเสียงดังจึงเบือนหน้าหนี มองมือหนาที่กุมมือเล็กเอาไว้ก็ทำเอาหัวใจปั่นป่วนไม่อาจยับยั้งความรู้สึกนี้ได้

            “พ่อดีใจเหลือเกิน รักชอบกันตอนไหนล่ะ”พริมาหันไปมองหน้าเชฟหนุ่มทันทีเพราะเธอโกหกไม่เก่ง หากให้พูดความจริงกลัวแผนทั้งหมดจะแตก

            “ก็มันสะสมเรื่อยมาครับพ่อ เจาะจงเวลาแน่นอนไม่ได้หรอก”เลี่ยงจะตอบทำเป็นยิ้มแล้วหันมามองหน้าว่าที่เจ้าสาวของตนเอง คุณพัฒน์พยักหน้ามีรอยยิ้มประดับบนปากตลอดเวลาหันไปพูดกับคนที่อยู่เคียงข้างมาตลอด

            “คุณว่ายังไงบ้าง”คุณลัลนาเองก็เอ็นดูพริมาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงไม่ขัดข้องอะไร

            “ฉันก็ต้องยินดีสิคะ ในเมื่อชอบหนูพรีมขนาดนี้ ป้าดีใจนะลูกที่จะได้หนูมาเป็นลูกสะใภ้”พริมายกมือไหว้ขอบคุณ แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ก็รับรู้ถึงความรักที่คุณลัลนาที่ต่อเธอ กลับมาจากต่างประเทศท่านมักจะซื้อของมาให้เสมอทั้งยังสอนเธอทำงานบ้านงานเรือนอีกด้วย

            “พ่อจะรีบไปบอกคุณย่าแล้วจัดการหาฤกษ์ให้นะ”รักใคร่ชอบพอกันท่านก็ไม่ขัดแต่ต้องบอกผู้เป็นใหญ่ในตระกูลอย่างคุณย่ารินลดาเสียก่อนซึ่งหลังจากคุณปัถย์ผู้บุกเบิกบริษัทเสียชีวิตไปท่านก็ออกจากเมืองกรุงแล้วไปซื้อที่ดินอยู่นนทบุรีปลูกผักผลไม้จนกลายเป็นสวนร่มรื่นอาศัยอยู่ที่นั่นเสียส่วนใหญ่ 

            “ไม่รู้จะดีใจอะไรนักหนา”พอพูดจบร่างสูงก็ยืนขึ้นแล้วเดินออกจากห้องท่ามกลางความเงียบ ลับแผ่นหลังหนาคุณพัฒน์ก็ส่ายหัวทันที ทุกวันนี้ท่านก็ยังไม่กล้าบอกบุตรชายว่าวรินทร์เป็นลูกชายของตนอีกคนเพราะกลัวพีมกรเป็นปมด้อย

            คุณลัลนาและท่านเคยคบกันกระทั่งคุณปัถย์บังคับให้ท่านแต่งงานกับคุณศวิตาจึงจำต้องทำตามคำสั่งของบิดา หลังแต่งงานได้ลูกไม่นานก็รู้ว่าคุณลัลนาเพิ่งคลอดวรินทร์ แอบส่งเสียจนชายหนุ่มเติบใหญ่ เมื่อคุณศวิตาหนีไปจึงพาภรรยาและลูกชายเข้าบ้าน

            “ผมอยากจะเรียนอีกเรื่อง ถ้าแต่งงานแล้วผมกับน้องพรีมขอย้ายออกจากบ้านนะครับ”ท่านทั้งสองมองตากันทันที

            “ทำไมล่ะลูก อยู่ที่นี่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

            “ผมไม่อยากรบกวนครับ อยากออกไปหาเงินดูแลครอบครัวเอง หวังว่าคุณพ่อคุณแม่จะเข้าใจนะครับ”พูดกันขนาดนี้ท่านก็ไม่อยากขัด วรินทร์ก็โตพอจะมีครอบครัวและดูแลตนเองได้แล้ว หน้าที่การงานก็ดีจึงพยักหน้าตามใจ

            “ก็ได้ แต่พ่อจะสร้างเรือนหอให้แล้วกัน ลูกไปหาที่ดินมา”ได้ยินก็ยกมือขอบคุณบิดาก่อนจะคุยรายละเอียดเรื่องงานแต่ง พริมาได้แต่ฟังด้วยความใจหาย บ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็กบัดนี้คงต้องออกไปอยู่ที่อื่น แม้ทุกครั้งอยากจะหนีเพราะทนฟังคำพูดจาร้ายๆ ของพีมกรไม่ได้ก็ทำเพียงคิดเท่านั้นไม่ได้หนีจริง แต่วันนี้ไม่ใช่ ทุกอย่างคือความจริง

            ความจริงที่กำลังจะแต่งงานและย้ายออกไปอยู่ที่อื่น..

            “เข้านอนเถอะลูก ดึกแล้ว”คุยรายละเอียดต่างๆ จบคุณลัลนาก็บอกหลานสาวที่กำลังจะกลายเป็นลูกสะใภ้เสียงนุ่ม ใบหน้าหวานยิ้มเล็กน้อยขอตัวเข้าห้องนอนทันที เมื่อสิ้นเสียงปิดประตูก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่..

            พรีมทำถูกแล้วใช่ไหมคะแม่

            ถามมารดาที่อยู่บนสวรรค์ด้วยความไม่แน่ใจ เธอมีเวลาตัดสินใจน้อยนิดไม่อาจรู้ว่าสิ่งที่คิดจะทำใช่สิ่งที่ต้องการจริงหรือไม่ แล้วตนจะอยู่กับวรินทร์อย่างสามีภรรยาได้จริงหรือ ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องที่หาคำตอบไม่ได้จึงตัดสินใจวางทุกอย่างลงแล้วเข้าห้องน้ำชำระกาย

            พริมาออกจากห้องน้ำสวมเพียงชุดคลุมออกมาแล้วเช็ดผมที่พึ่งสระจนเปียก ว่าจะมาเอาเครื่องเป่าผมก็ชะงักเพราะหางตาเห็นว่ามีคนยืนพิงประตูอยู่ ใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความกังวล พอจะรู้ว่าคนที่เข้ามาห้องเธออย่างอุกอาจคือใคร

            “เป็นไงว่าที่เจ้าสาว”หันไปมองช้าๆ ก็พบร่างสูงยืนแสยะยิ้มราวปีศาจพร้อมกับยกกุญแจพวงใหญ่ที่ใช้สำหรับเปิดประตูทุกห้องของบ้าน เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ในขณะที่พริมาเองก็ก้าวถอยหลังจนสัมผัสถึงเตียงจำต้องหยุดการเคลื่อนไหว

            “คุณพามเข้ามาทำไมคะ”ถามเสียงสั่นด้วยกลัวว่าเขาจะทำอะไรตนเอง เหตุการณ์เมื่อวานยังจำได้ไม่ลืมว่าอีกฝ่ายน่ากลัวขนาดไหน

            “แค่อยากมาแสดงความยินดีด้วย ไม่ดีใจเหรอที่เห็นฉัน”ไม่เลยสักนิด พริมาส่ายหน้าช้าๆ

            “ส่ายหน้าแบบนี้จะบอกว่าไม่ใช่อย่างที่พูดใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงดีใจที่เห็นฉันอยู่ในห้องของเธอ”คนคิดเข้าข้างตนเองสรุปอย่างเสร็จสรรพ เขาก้าวเข้าใกล้พริมามากขึ้นจนกระทั่งใบหน้าห่างกันไม่มาก ดวงตาทั้งสองสบกันนิ่งราวหยั่งเชิง

            “ทำไมต้องตัวสั่นขนาดนั้น กลัวฉันจะทำมิดีมิร้ายเธอหรือไง”ถามเสียงนิ่งจนคาดเดาไม่ได้ ตอนนี้หัวใจเธอเต้นราวจะหลุดมานอกอกเพราะไม่รู้ว่าพีมกรต้องการอะไรกันแน่ มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าหวานอย่างช้าๆ

            “ชอบมันเหรอ ไอ้ไวท์น่ะ”หลบการสัมผัสจากมือเขาทำให้ร่างสูงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นลำคอระหงแทน

            “คุณพาม จะทำอะไรคะ”รีบจับมือหนาไว้ทันทีเมื่อเขากำลังจะเลื่อนมือลงต่ำกว่านั้นและตอนนี้เธอก็อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำไม่ได้ใส่อะไรข้างในสักชิ้น!

            “ก็ตอบมาสิ ชอบไอ้ไวท์เหรอ”เร่งรัดเอาคำตอบทั้งที่มือยังไม่ห่างจากร่างกายของพริมา

            “คุณพามออกไปไกลกว่านี้ได้ไหมคะ”หลุบตาไม่กล้ามองหน้าเขาแล้วจับมือหนาไม่ให้จับต้องร่างของตนเองตามอำเภอใจแบบนี้

            “ไม่ ฉันจะยืนตรงนี้ ตอบมาสักทีได้ไหม”ถ้าเป็นคำตอบจากใจจริงเธอคงบอกไปแล้วว่าคิดกับวรินทร์เพียงพี่ชายแต่เพราะกำลังจะแต่งงานก็คงตอบแบบนั้นไม่ได้

            “ค่ะ พรีมชอบพี่ไวท์”นั้นไม่ใช่คำตอบที่พีมกรไม่อยากได้ยิน เขากระชากร่างบางเข้าใกล้และด้วยแรงที่มากกว่าพริมาที่ไม่ทันตั้งตัวก็ซบเข้าที่หน้าอกหนาทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างพยายามผลักร่างสูงออกแต่ก็ไร้ผล

            “ทุกครั้งปฏิเสธฉันไม่ใช่หรือไง ไหนบอกว่าคิดกับมันแค่พี่”คำพูดต่างๆ ที่เคยบอกเขาย้อนกลับมาทำร้ายตนเอง ทั้งห้องเงียบสนิทไม่มีคำตอบใดถูกเอ่ยออกมาเพราะพริมาไม่อาจหาคำพูดใดมาอธิบายให้เขาฟังได้

            “คือ พรีม..”

            “คงรักมันมากสินะ สมใจแล้วนิไปอ่อยมันถึงห้อง ชอบกันแต่งงานกันแล้วก็ออกจากบ้านหลังนี้ไป ยินดีด้วย ยินดีด้วยนะ”พยักหน้าช้าๆ ราวจะย้ำกับตนเองมากกว่าถามคนตรงหน้า พริมาตัวสั่นด้วยความกลัวว่าอารมณ์ไม่คงที่ของพีมกรจะทำให้ตนเองลำบาก

            “ปล่อยพรีมเถอะค่ะ”บอกเสียงสั่นกลัวจนจะร้องไห้อยู่รอมร่อแต่นั้นกลับสร้างความสะใจให้ร่างสูง เขาเชยคางมนขึ้นสบตากัน

            “กลัวทำไม ฉันก็แค่จะมายินดีด้วยเท่านั้นเอง”แววตาเรียวยาวเต็มไปด้วยความสับสนปนเปจนไม่อาจจับความรู้สึกได้ ไม่รู้ทำไมเพียงได้สบตากับเขาหัวใจของเธอก็อ่อนยวบลงพลันนึกไปถึงวันที่ได้ยินเสียงร้องไห้ของผู้ชายตัวโต เขานอนกอดรูปมารดาวันที่คุณศวิตาหนีไปกับพ่อของเธอ วันนั้นพี่พามดูอ่อนแอจนกลัวว่าร่างคนตรงหน้าจะแตกสลายเพราะความเสียใจ

            “พรีมไม่ได้กลัวแล้วก็ขอบคุณที่ยินดีกับเรา ต่อจากนี้คุณพามคงไม่เห็นพรีมอยู่ให้รกหูรกตาแล้วค่ะ”กดอารมณ์อดไหวไว้ให้ลึกสุดหัวใจแล้วตอบโต้กลับไปบ้าง ชายหนุ่มเค้นหัวเราะ

            “ดี ไปกันให้หมดเลย บ้านหลังนี้จะได้เป็นของฉันคนเดียว”ผลักร่างบางจนล้มลงบนที่นอน ชุดคลุมร่นขึ้นจนเผยให้เห็นขานวลอีกทั้งสาปเสื้อแหวกออกจากกันเกือบเห็นหน้าอกที่เขาเคยสัมผัสมาแล้ว พริมารีบดึงชุดลงแล้วจับสาปเสื้อเข้าหากัน

            “ทำไม กลัวฉันจะทำอะไรเธอหรือไง”ไม่ตอบเพราะมันคือความจริง ชายหญิงไม่ควรอยู่ในที่ลับตากันสองคนโดยเฉพาะพีมกรแล้วเป็นเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่ง

            “ไม่ค่ะ”บอกในสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่คิด ชายหนุ่มจึงขึ้นไปบนเตียงก่อนจะคร่อมร่างบางเอาไว้อย่างรวดเร็ว

            “คุณพาม ออกไปนะคะ”อยากตะโกนให้เสียงดังกว่านี้แต่กลัวผู้คนแตกตื่นพากันเข้ามาห้องเธอแล้วเห็นบุคคลอื่นซึ่งไม่ใช่วรินทร์อยู่ในห้องมันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่

            “ฉันออกแน่ แต่ขอทำอะไรบางอย่างก่อน”ดวงตาเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้กลัวจับใจ นึกถึงเมื่อวานก็ทำเอาตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ในวินาทีนั้นพริมาไม่สนใจแล้วว่าใครจะคิดอย่างไรกำลังจะอ้าปากร้องขอให้คนช่วยแต่พีมกรไวกว่าเขาทาบทับริมฝีปากตนเองลงไปปิดเสียงนั้นและใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์โดยเกี้ยวกระหวัดลิ้นของหญิงสาวด้วยอารมณ์หยอกเย้า

            “อือ”มือน้อยทุบหน้าอกเขาประท้วงให้ปล่อยแต่คนมีแรงเหนือกว่าก็ใช้เพียงมือข้างเดียวจับข้อมือทั้งสองข้างของพริมาไว้แล้วกดให้หญิงสาวหยุดประทุษร้ายเขาสักที ชิมความหวานจากปากบางราวคนหิวกระหายไม่รู้จักพอ เขาตักตวงราวอดอยากมานานจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก คนใต้ร่างจากที่เริ่มประท้วงก็กลับเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสอ่อนโยนที่เขามอบให้แม้จะดุดันอยู่ในทีก็ตาม

            มือหนาปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระแต่ยังระดมจูบไม่หยุดให้คนตัวเล็กได้พักหายใจจากนั้นก็เลื่อนมือลงแหวกสาปเสื้อให้คลายออกเผยเรือนร่างขาวผ่องท้าทายแสงจันทร์ที่ส่องลอดม่านเข้ามาในห้อง ทั้งเนียนนุ่มทั้งลื่นน่าสัมผัสจนอดใจไม่ไหวลูกไล่ไปตามลำคอยาวระหงแล้วกอบกุมหน้าอกนวลสร่างเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ปลายนิ้วชี้สะกิดยอดอกจนตั้งชูชันด้วยความเสียว

            “ฮือ อือ”ร่างบางเหมือนคนจมน้ำหายใจไม่ออกกระทั่งพีมกรปล่อยให้เธอได้สูดอากาศเข้าปอดส่วนตนก็เคลื่อนลงจุมพิตที่ลำคอระหงในขณะที่กำลังจะผ่านไปก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ เขาขบลงไปที่ลำคอขาวผ่อง

            “อ๊ะ เจ็บ”อารมณ์ที่พีมกรพยายามสร้างขึ้นทำให้พริมาแทบไม่รู้สึกตัว เขายิ้มพึงพอใจเมื่อเห็นรอยสีกุหลาบเด่นชัดจึงเลื่อนไปจุมพิตไหปลาร้าเลื่อนลงมายังเนินอกขาวก่อนจะดูดกลืนปทุมถันสีหวานราวเด็กหิวกระหาย หวานเหลือเกิน

            “คุณพาม หยุดเถอะค่ะ”มือนุ่มกำกลุ่มผมหนาเอาไว้แน่นพยายามระงับอารมณ์เสียวซ่านที่เกิดขึ้นในขณะนี้

            “แน่ใจเหรอว่าให้ฉันหยุด”มือหนาหมุนวนรอบยอดอกสีหวานอีกข้างที่ยังไม่ได้ชิม ลิ้นก็ไม่ละจากปทุมถันอีกข้างดุดดันจนชูชันยิ่งกว่าเดิม เขายิ้มพึงใจมองใบหน้าหวานที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ก็เกิดความสุยอย่างประหลาด

            “ค่ะ พรีมรักพี่ไวท์ พรีมรักพี่ไวท์ พรีมรักพี่ไวท์”เหมือนท่องบทสวดมนต์และมันก็ได้ผลเมื่อพีมกรชะงัก เขาหยุดสิ่งกำลังกระทำอยู่ทันทีในใจก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจก่อนเปลี่ยนเป็นความโกรธจนใบหน้าคมบูดบึ้ง ร่างสูงลุกขึ้นยืนทันทีในขณะที่พริมาก็รีบลุกขึ้นนั่งใส่ชุดคลุมปิดร่างกายแล้วมัดอย่างแน่นหนา

            “ชอบมันมากนักหรือไง!”ตะโกนถามด้วยความหัวใจ ภาพเมื่อครู่ถูกลบออกไปทันทีมีภาพของวรินทร์และพริมานั่งกุมมือกันมาแทนที่

            “ค่ะ พรีมรักพี่ไวท์ไม่อย่างนั้นจะแต่งงานด้วยทำไม”ทั้งต้องการเตือนสติคนตรงหน้าและตนเองไม่ให้หลงลืมความจริงที่ว่าเธอจะแต่งงานกับวรินทร์และออกจากบ้านหลังนี้ไม่ควรให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

            “หึ ก็สมกันดี ผู้หญิงร่านมักมากอย่างเธอฉันก็ไม่อยากยุ่งด้วยเท่าไหร่หรอก ขยะแขยงเต็มทน จะบอกอะไรให้นะที่ทำเมื่อกี้ฉันก็จำใจเหมือนกัน”พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปทิ้งร่างบางให้ยืนน้ำตาไหลเพียงลำพัง คำพูดที่เขาต่อว่าทำให้รู้สึกว่าตนเองไร้ค่าเหลือเกิน ผิดที่หลงเคลิบเคลิ้มไปกับอารมณ์ที่อีกฝ่ายปลุกขึ้นมาก่อนเขาจะผลักเธอลงเหวด้วยคำว่า

            ..ผู้หญิงร่านมักมาก 




......................


นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วนะคะ

คุณพามควรไปพบจิตแพทย์ค่ะ

คนบ้าอะไรไปกล่าวหาเขาแบบนั้น

เป็นบ้าใช่ไหมคะ รับยาได้นะคะ

โกรธแทนหนูพรีม ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

อาจจะเพิ่มความจิตขึ้นไปอีก

อย่าพึ่งทิ้งกันไปไหนน้าาา

อย่าลืมคอมเม้นหรือให้หัวใจกันด้วยนะคะ

ถือว่าเป็นกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ แล้วกันค่ะ

แล้วก็ขอฝากคุณดลไว้ด้วยนะคะ

ใครยังไม่ได้อุดหนุนคุณเขาเชิญได้เลยค่ะ


เสน่ห์ดลใจรัก
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
"เปมิกา" ดาราสาวที่มีข่าวฉาวโฉ่ไม่เว้นวันถูกพี่ชายขอร้องให้ไปเสนอตัวกับ "ภราดร" เพื่อให้ชายหนุ่มเลิกยุ่งกับแฟนตนเอง เธอจึงจำใจต้องทำทั้งไม่เต็มใจ เขาร้าย เขาทำลายจิตใจเธอสารพัด หัวใจที่คิดว่าเข้มแข็งมันไม่พอที่จะต้านทานเขาในที่สุดก็หลงรักเขา รักทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันมองเธอเป็นอื่นนอกจากเครื่องบำบัดความใคร่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

520 ความคิดเห็น

  1. #61 SIKANN-n (@SIKANN-n) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 19:49
    เดี๋ยวเค้าไปแล้วจะหงายนาจา
    #61
    3
    • #61-2 Olafff (@Olafff) (จากตอนที่ 8)
      1 กันยายน 2561 / 10:52
      เนอะๆๆๆๆ
      #61-2
    • #61-3 Olafff (@Olafff) (จากตอนที่ 8)
      1 กันยายน 2561 / 10:53
      เนอะๆๆ
      #61-3
  2. #60 S.Tasha (@thacha13012) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 17:44
    อิพี่พาม ตบกับรีดม่ะ...จะได้จบ // ลำไย
    #60
    0
  3. #59 walena (@walena) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 16:03
    โอ้ยทุบหัวสักครั้ง แล้วไม่ต้องฟื้นนะ เปลี่ยนพระเอกเลย
    #59
    0
  4. #58 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 15:42
    ควรพบจิตแพทย์ด่วนเลยก่อนบ้ามากกว่านี้
    #58
    0
  5. #57 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 06:28
    อิพามจะมาไม้ใหนอีกละ
    #57
    0
  6. #56 ทีมใครดี (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 01:27

    เรื่องนี้สนุกจุกกับความวร้ายของฮี 55555

    #56
    1
    • #56-1 kakfern23 (@kakfern23) (จากตอนที่ 8)
      24 สิงหาคม 2561 / 14:45

      จิตจริงๆด้วย แต่ก็สงสาร การกระทำของผู้ใหญ่มีผลกระทบต่อเด็กคนหนึง กลายเป็นคนโรคจิตสะแล้ว
      #56-1
  7. #54 Marnyaying (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 22:17
    รอติดตามค่า ชอบทุกเรื่องของไร้ท์เลย
    #54
    0