แรงรักปรารถนา (e-book มาแล้ว)

ตอนที่ 6 : บทที่๓...ไม่ได้หึง (๕๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 220 ครั้ง
    12 ส.ค. 61









          บทที่๓...ไม่ได้หึง



            ข้อมือเล็กโดนกุมไว้อย่างแน่นโดยมือหนาของประธานหนุ่ม ใบหน้าคมเคร่งขรึมกว่าปกติดวงตาวาวโรจน์เหมือนโกรธแค้นนักหนาทั้งที่พริมาไม่รู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เขาโมโหด้วยซ้ำ บรรยากาศภายในลิฟต์ดูจะแย่ลงเรื่อยๆ จนต้องภาวนาให้ถึงชั้นหนึ่งเร็วที่สุดใกล้จะขาดอากาศหายใจแล้ว เสียงเปิดประตูก็ไม่อาจคลายความกังวลใจของหญิงสาวได้เพราะพีมกรลากออกมาด้วยแรงมหาศาลจนเซถลาไปซบแผ่นหลังเขาแต่ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่หยุดเดินยังคงเดินจูงมือเธอจนกระทั่งถึงรถยนต์ซึ่งจอดหน้าโรงแรม

            “ปล่อยพรีมเดี๋ยวนี้นะ”บารมีไม่ยอมแพ้แม้เหงื่อโทรมกาย เขาชี้หน้าพีมกรสั่งเสียงเข้มทั้งที่ยังหอบตัวโยน ไม่ง่ายเลยที่วิ่งลงมาเกือบห้าสิบชั้น       

            “ไอ้หมอนี้พูดไม่รู้เรื่องหรือไง”สบถเสียงเบาเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วยัดพริมาเข้าไปในรถโดยไม่สนใจว่าศีรษะเล็กจะโขกรถหรือไม่

            “ถ้าไม่อยากอายไปมากกว่านี้ก็นั่งเฉยๆ”กำชับเสียงเข้มปิดประตูเสียงดังแล้วหันมาเผชิญหน้ากับผู้ชายที่เป็นถึงนายแพทย์แต่วิ่งตามผู้หญิงไม่คิดชีวิตก็ยิ้มสมเพช

            “แก มาสู้กับฉันสักตั้ง”ยืนยังจะไม่ไหวมีหน้าขอต่อสู้อย่างนั้นเหรอ พีมกรยิ้มมุมปากเยาะเย้ยคนตรงหน้าเต็มที่ เขาไม่ลงไปสู้ให้เสียแรงหรอกแต่กลับใช้ดวงตาสั่งยามข้างหลังสองคนให้จับตัวผู้ชายคนนี้ออกไป

            “ฉันไม่อยากเสียเวลามาสู้กับหมาอย่างแก”ผู้รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนวิ่งเข้าจับแขนบารมีทันทีเมื่ออีกฝ่ายจะกระโจนเข้าหาเจ้านาย พริมาเห็นท่าไม่ดีจะเปิดออกมาแต่เพราะคำสั่งของเขาทำให้ยั้งมือเอาไว้ทั้งที่ในใจสงสารบารมีเหลือเกิน

            “ปล่อยสิวะ ปล่อยฉัน”ดิ้นหวังจะหลุดจากการเกาะกุมครั้งนี้หากไม่เป็นผล

            “พาผู้ชายคนนี้ออกไปไกลๆ จากโรงแรมฉันแล้วก็สั่งห้ามให้มันเข้ามาอีกเด็ดขาด”ไม่มีเหตุผลที่ทำไปเพียงแค่รู้สึกไม่ชอบหน้า คนอย่างพีมกรแค่ไม่ชอบหน้าก็สามารถทำได้ทุกอย่างนั้นแหละ มองตามบารมีที่ตะโกนโวยวายก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อมันเอ่ยขึ้น

            “พี่รักพรีม พรีมได้ยินไหม พรีม”ระยะทางห่างออกไปแต่พีมกรกลับกำมือแน่นมองผู้หญิงที่นั่งในรถซึ่งกำลังมองตามันตาละห้อยก็ได้แต่กัดฟันข่มอารมณ์โมโห เขาเดินอ้อมไปขึ้นรถปิดประตูเสียงดังแล้วกระชากรถออกไปอย่างรวดเร็ว

            “คุณพาม ขับช้าลงหน่อยได้ไหมคะ”มือนุ่มจิกเบาะออกไว้ด้วยความกลัว แม้จะคาดเข็มขัดไว้แล้วแต่เขาเหยียบร้อยสี่สิบแบบนี้ก็ไม่อาจทำใจสู้ไหว

            “นั่งเงียบๆ!”ตะโกนสั่งเสียงดังจนร่างบางสะดุ้งก้มหน้าหลับตายอมรับชะตากรรมครั้งนี้ สวดมนต์ภาวนาให้ตนเองถึงบ้านอย่างปลอดภัยไม่ไปชนใครเข้าก็พอแล้ว พริมาเม้มปากแน่นเมื่ออีกฝ่ายขับรถฉวัดเฉวียนจนน่าเวียนหัว บางทีเขาน่าจะโดนใบสั่งให้รู้สำนึกเสียบ้าง   

            เอี๊ยด

            รถมาจอดลงหน้าบ้านได้อย่างไรพริมาก็ไม่อาจทราบเพราะหลับตามาตลอดเวลา เมื่อลืมตาขึ้นก็ถึงบ้านหลังใหญ่เสียแล้ว ป้านิ่มออกมาคอยท่าเธอจึงรีบปลดที่คาดเข็มขัดนิรภัยออกแต่ยังไม่ทันจะได้เปิดประตูก็ถูกกระชากออกอย่างแรง

            “โอ๊ย”ข้อมือเล็กถูกกอบกุมอีกครั้งด้วยบุคคลเดิมพร้อมกระชากให้เดินตามมาแต่มีคุณป้าแม่บ้านขวางไว้

            “เกิดอะไรขึ้นคะคุณพาม”เหตุการณ์ตรงหน้าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ หน้าตาของเจ้านายหนุ่มดูขึงขังราวโกรธแค้นใครมาเสียอย่างนั้น

            “ผมมีเรื่องคุยกับผู้หญิงคนนี้เป็นการส่วนตัวครับ”แม่บ้านแต่ละคนที่ออกมาต้อนรับต่างพากันก้มหน้าเมื่อพีมกรมองอย่างหาเรื่อง “และไม่ต้องการให้ใครมายุ่ง”ประกาศิตนั้นชัดเจนแต่ด้วยป้านิ่มที่ดูแลพริมาตั้งแต่เด็กเป็นห่วงจึงพยายามไกล่เกลี่ย

            “ป้าว่าใจเย็นกันก่อนดีไหมคะ ป้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ถ้าคุยด้วยอารมณ์คงไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอกนะคะ”เอาน้ำเย็นเข้าลูบแต่ดูท่าพีมกรไม่ได้คล้อยตามสักนิด

            “คุยดีๆ ไม่ได้หรอกครับ คนแบบนี้ต้องว่าให้หลาบจำ ตามมา”ดึงร่างเล็กจนถลาเดินตาม พริมาหันมามองป้านิ่มด้วยแววตาละห้อยซึ่งคนสูงวัยก็ไม่อาจช่วยอะไรได้ เห็นทีคนที่จะช่วยได้ก็มีแต่คุณท่านซึ่งบินไปต่างประเทศและคุณไวท์ที่ทำงานอยู่ หนทางดูมืดมนจนต้องภาวนาให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครองหนูพรีมด้วยเถอะ

            “ป้าคะ พี่พรีมจะเป็นอะไรไหม”จีนเอ่ยถามด้วยความสงสารพี่สาวที่น่ารัก พริมาช่วยงานบ้านตลอดบางครั้งแม้ไม่ใช่งานของตนก็อาสาทำให้จนนึกชังคุณพีมกรในใจว่าเหตุใดจึงได้จงเกลียดจงชังพี่สาวแสนดีคนนี้นัก

            “ไม่หรอก คุณพามเธอไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น”แม้จะปลอบคนอื่นแต่ตนเองก็ยังไม่แน่ใจ มองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ขึ้นหายขึ้นไปบนชั้นสองแล้วรีบไปโทรศัพท์บอกวรินทร์เผื่ออีกฝ่ายจะปลีกตัวออกมาจากงานได้บ้าง แม้สักครู่ก็ยังดี

            “คุณไวท์คะ เกิดเรื่องแล้วค่ะ”เหตุการณ์เมื่อครู่ถูกเล่าให้คนปลายสายฟังอย่างละเอียดจนเชฟหนุ่มต้องถอนหายใจออกมารีบถอดผ้ากันเปื้อนฝากงานไว้กับอีกคนเร่งกลับบ้านอย่างรวดเร็วก่อนจะไม่ทันการ หวังว่าพีมกรคงไม่หน้ามืดทำอะไรหญิงสาวหรอกนะ

            ปัง

            ผลักร่างบางเข้ามาภายในห้องนอนของตนเอง พริมาล้มลงบนพื้นเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงจนอีกฝ่ายยิ้มอย่างสมเพช

            “ลุกขึ้นมา ไม่ต้องทำเป็นสำออยหรอกฉันไม่ใช่ไอ้หมอหน้าโง่ให้เธอหลอกได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า”ตั้งแต่วินาทีที่เขาพาเธอออกมาจากโรงแรมและกลับมาบ้านยังไม่รู้สาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายโกรธเป็นฟืนเป็นไฟสักนิด หรือเพราะเธอบังอาจเข้าไปเหยียบโรงแรมเขาอย่างนั้นหรือ

            “คุณพามทำแบบนี้ทำไมคะ”ลุกขึ้นยืนไม่ให้อีกฝ่ายว่าได้ก่อนจะถามเสียงเข้มเจือความไม่พอใจเช่นเดียวกัน

            “ถามมาได้ ไปทำงามหน้าอะไรไว้ล่ะ ชวนผู้ชายเข้าโรงแรมดินเนอร์ตกดึกคงพากันไปทำงามหน้าในห้องใช่ไหม ผู้หญิงอย่างเธอแค่เอามาเดินใกล้ฉันยังขยะแขยงเลย”ไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อดี เหตุผลของเขาช่างดูโง่เง่าสิ้นดี

            “พรีมไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลยนะคะ ที่ไปก็เพราะเขาชวนไปกินข้าวเย็น”อธิบายให้ฟังแม้จะรู้ว่าคนอย่าพีมกรไม่เคยฟังใครอยู่แล้วนอกจากตนเอง

            “หึ โง่เชื่อมันเหรอว่าจะจบแค่ข้าวเย็น ผู้หญิงแบบเธอก็ไม่ได้ใสซื่อขนาดไม่รู้ว่าผู้ชายมันไม่หยุดแค่นั้นหรอก อยากถ่างขาให้มันเอามากหรือไง”คำพูดของพีมกรแรงจนหญิงสาวกำมือแน่น ตัวสั่นไปหมดเขาไม่เคยเชื่อเธอเลยใช่ไหม ข้อกล่าวหานั้นไม่เป็นความจริงแม้แต่น้อย

            “คุณพามคิดได้แค่นี้จริงเหรอคะ อย่าเอามาตรฐานตัวเองมาตัดสินคนอื่นหน่อยเลย”ตอกกลับบ้างอย่างเจ็บใจที่ยอมเขามาตลอด ร่างสูงถลาเข้าหาบีบไหล่เล็กเล็กเอาไว้แน่นพลางจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตที่มีน้ำใสเคลือบเอาไว้

            “เธอไม่มีสิทธิมาว่าฉันนะ ผู้หญิงอย่างเธอไม่ควรมีชีวิตดีขนาดนี้ด้วยซ้ำ”ผลักพริมาออกไปอย่างแรงโดยไม่คิดว่าอีกคนเป็นผู้หญิง ดวงตาเรียวยาวแดงก่ำด้วยความโกรธที่มีแต่ตนเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นได้ขนาดนี้ โกรธที่พริมาใจง่ายไปกับคนอื่น ทำตัวง่ายเหมือนผู้หญิงข้างทาง!

            “ถ้าอย่างนั้นให้พรีมไปสักที พรีมก็ไม่อยากอยู่ที่นี่เหมือนกัน”น้ำตาเม็ดโตไหลออกมาช้าๆ จนต้องรีบเช็ดออก

            “ออกไปอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่ให้เธอออกไปใช้ชีวิตสุขสบายหรอกเธอต้องอยู่ให้ฉันทรมานที่นี่ไปอีกนาน”ความคิดย้อนแย้งของเขาแม้แต่หญิงสาวก็ไม่เข้าใจ ปกติคนไม่ชอบก็ไม่ควรเข้าใกล้ไม่ใช่หรือ แต่พีมกรกลับแตกต่างออกไป

            “แต่เธออาจจะชอบก็ได้นะ เพราะไอ้ไวท์มันก็อยู่คิดจับมันไม่ใช่หรือไง แล้วถ้ามันรู้ว่าวันนี้เธอไปกับผู้ชายคนอื่นจะรู้สึกยังไงบ้างนะ”ร่างบางไม่โต้ตอบอะไรเพราะรู้สึกโกรธจนปากสั่น

            “ไม่รู้สึกหรอกค่ะ ไม่ว่าพรีมจะทำตัวยังไงพี่ไวท์เขาก็เข้าใจดี”ประชดด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ทำไมต้องมาทนฟังคำด่าที่ไม่รู้ว่าตนผิดอะไรด้วย การกระทำของเธอมันร้ายแรงถึงขนาดนั้นเชียวหรือพีมกรจึงต้องใช้คำเสียหายว่ากันขนาดนี้

            “อ๋อ คงทำตัวง่ายจนชินสินะ”คนฟังเองก็ตัวสั่นด้วยความโกรธเช่นเดียวกัน ผู้หญิงที่ภายนอกดูใสซื่อภายในก็ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงขายตัว พีมกรกำมือแน่นมองตาอีกฝ่ายที่มองตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

            “ค่ะ พรีมมันง่าย พอใจคุณพามแล้วใช่ไหม”ยอมรับข้อกล่าวหาที่ไม่เป็นความจริงแม้แต่น้อย

            "ไม่อายบ้างหรือไงทำตัวไร้ค่าอ่อยผู้ชายไปทั่ว"ตะคอกกลับเสียงดังทำเอาคนตัวเล็กกำมือแน่นด้วยความโกรธ เขามีสิทธิ์อะไรมาว่าเธออย่างเสียหายทั้งที่ยังไม่รู้เรื่องทั้งหมดด้วยซ้ำ 

เพี๊ยะ

ใบหน้าคมหันไปตามแรงตบโดยไม่คาดฝันว่าคนตัวเล็กจะทำการอุกอาจขนาดนี้ เขาแสยะยิ้มเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่โดนตบก่อนจะหันมาสบดวงตากลมโตที่มีแววคุกรุ่น

"เธอกล้ามากนะพริมา"ย้ำเสียงหนักแน่นกระชากไหล่บางเข้าหาจนอีกฝ่ายตัวปลิวซบแผงอกล้ำ สองมือจับใบหน้ามนแหงนขึ้นก่อนจะลงทัณฑ์อย่างไม่คาดคิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากหนาได้รูปของชายหนุ่มประกบเข้ามาโดยไร้ความอ่อนโยน เขากระทำการจาบจ้วงกับเธออย่างไร้ความปราณี มือหนายกมือมากุมหน้าอกได้รูปก่อนจะบีบอย่างแรงจนมีแต่ความเจ็บปวด ริมฝีปากโดนครอบครองอย่างป่าเถื่อนก่อนจะลงทัณฑ์ด้วยการกัดจนได้กลิ่นเลือดคลุ้ง ร่างบางถูกผลักลงบนเตียงและยังไม่ทันจะได้อ้อนวอนร่างสูงก็ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว

“อย่าทำแบบนี้นะคะ”ส่ายหน้าช้าๆ แต่ไม่อาจห้ามซาตานร้ายในตัวของเขาได้ พีมกรก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างแรงก่อนจะเคลื่อนไปปิดปากได้รูป เขาจูบเธอซ้ำไปทั้งยังใช้มือข้างซ้ายจับมือเล็กเอาไว้ทั้งสองข้างเพราะเอาแต่ทุบตีอย่างน่ารำคาญ มือข้างขวาที่ว่างก็เลื่อนเข้าไปสัมผัสหน้าอกนุ่มหยุ่นจนเจ้าของร่างได้แต่ดิ้นหนีจากสัมผัสนี้

“จำไว้ว่าถ้าตบหน้าฉันเธอจะเจอแบบนี้”ผละออกไปหลังจากที่เขากระทำการย่ำยีเธอจนพอใจ ดวงตา “ผู้หญิงแบบเธอฉันให้ได้แค่นี้แหละ ถ้าให้เอาจริงก็ทำไม่ลง”ร่างบางรีบลุกขึ้นดึงกระโปรงลงอย่างรวดเร็วใบหน้าหวานมีคราบน้ำตาติดทั้งริมฝีปากบวมช้ำจากการกระทำเมื่อครู่

“คุณมันไม่ใช่คน”ว่าอย่างเจ็บปวด ทั้งเจ็บกายเจ็บใจ พีมกรทำกับเธอเกินไปจริงๆ ร่างสูงย่างเท้าเข้ามาก่อนจะหยุดตรงใบหน้าหวาน

“เธอมันก็ไม่ต่างจากฉัน ที่จริงอยากให้ฉันต่อก็บอกได้นะ จะช่วยสงเคราะห์ให้”ยิ้มมุมปากก่อนมองเรือนร่างบางแต่เพิ่งได้รับรู้ว่าซ่อนรูปขนาดไหน หน้าอกที่คิดว่าเล็กกลับเต็มไม้เต็มมือจนอดจ้องมองไม่ได้ พริมาโกรธจนตัวสั่นรีบหมุนตัวออกจากห้องนั้นไปทันที

“พรีม!”เสียงทุ่มเรียกทำให้หญิงสาวหันไปมอง ใบหน้าอ่อนโยนของเชฟหนุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อเพราะรีบวิ่งออกจากโรงแรมมาขึ้นรถไปจะรีบขึ้นมาบนบ้านเพราะกลัวเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเธอเสียก่อน

            “พี่ไวท์”เสียงสั่นก่อนที่อีกฝ่ายจะโผเข้ากอดเธอทันที โล่งใจเหลือเกินที่ไม่เป็นอะไร ลูบแผ่นหลังบางรับรู้ได้ถึงอาการตัวสั่นของอีกฝ่ายทั้งน้ำตาที่ไหลเปียกชุ่มบนเสื้อเขา เสียงประตูเปิดออกวรินทร์ก็หันไปมองเห็นพีมกรมองมาด้วยดวงตาวาวโรจน์ก็ปล่อยน้องแล้วให้พริมาหลบอยู่ข้างหลังตนเอง

           

            





.............................


น้องพรีมผิดอะไรคะ!
แต่งไปสงสารน้องไป
ทำไมทำแบบนี้ 
รอให้ถึงคราวน้องพรีมก่อนเถอะจะหัวเราะไม่ออก
ทำไมเป็นผู้ชายไม่มีเหตุผลขนาดนี้
อยากให้น้องไปให้พ้นๆ 
ขนาดแต่งเองยังอินเองขนาดนี้ ฮืออออ
ตอนหน้าก็จะพีคหน่อยนะคะ
บอกเลยว่าทีมพี่ไวท์ คนอบอุ่นของเรา
ฝากติดตามด้วยนะคะ
แล้วพบกันค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 220 ครั้ง

520 ความคิดเห็น

  1. #124 loveisalone (@loveisalone) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 15:15
    พามก็คงแอบรักพรีมสินะ หึงหน้ามืดเลย
    #124
    0
  2. #50 S.Tasha (@thacha13012) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 19:42
    อิพาม อิโรคจิต เลวร้ายว่าอิดลมาก

    ดีนะยังมีพี่ไวท์ค่อยดูแล
    #50
    0
  3. #47 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 10:25
    อีพาม เป็นบร้าาาไปแล้วววว หึงโหดมากกก
    #47
    0
  4. #44 Marnyaying (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 20:05
    อีภามไร้เหตุผล รอดูนู๋พรีม เอาคืน
    #44
    0
  5. #42 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 15:53

    พีมกร ผช. โรคจิต ไร้เหตุผล

    #42
    0
  6. #38 SIKANN-n (@SIKANN-n) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 13:52
    น้องพรีมรีบเอาคืนเร็วๆเลยค่ะะะ
    #38
    0
  7. #37 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 16:32
    อิพามคนไร้ใจ
    #37
    0
  8. #36 SIKANN-n (@SIKANN-n) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 12:32
    *ลงแดง*
    #36
    0
  9. #35 JajaSiripun (@JajaSiripun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:27
    ชอบๆ รออยู่น๊า
    #35
    0
  10. #34 Marnyaying (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 13:02
    รอติดตามค่า
    #34
    0
  11. #33 kimlipoil (@kimlipoil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 12:20
    รอค่าาา
    #33
    0
  12. #32 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:46
    เลือดหึงเข้าตาเหรอคะพาม
    #32
    0
  13. #31 พิริสา (@pirisa_linn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:31
    อิพี่ไม่ได้หึงเล้ยยยยยยยยย
    #31
    0