แรงรักปรารถนา (e-book มาแล้ว)

ตอนที่ 20 : บทที่๑๐...เปลี่ยนตัว (๕๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    16 ก.ย. 61






บทที่๑๐...เปลี่ยนตัว



            สองหนุ่มสาวนั่งเคียงกันบนหน้าผามองวิวทิวทัศน์ตรงหน้าที่เป็นภูเขาหลายรองวางทับซ้อนกันอย่างสวยงาม หมอกคลอเคลียยอดเขาไม่ห่างเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยแต่ให้ความเบาสบายตา แสงสีส้มเริ่มส่องสว่างเรืองรองแต่พระอาทิตย์กลมโตยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้าเลย

            “หนาวไหม”หันมาถามด้วยความเป็นห่วงแต่ก็กอบกุมมือเล็กเอาไว้ให้ความอบอุ่น

            “ไม่ค่ะ”จะให้หนาวได้อย่างไรในเมื่อเขาให้ความอบอุ่นเธอด้วยสองมือนั้นแล้ว พริมาปล่อยให้ลมพัดผ่านฟังเสียงใบไม้พัดด้วยหัวใจที่อิ่มเอม เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว มีแค่พีมกรและเธอเท่านั้น..

            “พี่พามพระอาทิตย์ขึ้นแล้วค่ะ”คนตัวเล็กร้องดังมองด้วยแววตาสดใสมีประกายความสุขจนดวงหน้าคมหันมามองคนข้างกายที่สวยยิ่งกว่าสิ่งใดในเวลานี้ ริมฝีปากบางแย้มยิ้มด้วยความสุข พระอาทิตย์สีนวลโผล่พ้นภูเขาเหมือนภาพวาดที่เด็กน้อยชอบวาด ในเวลาที่มันไม่ส่องแสงจนแสบตาเธอก็ยังคงมองได้หากอีกไม่นานพระอาทิตย์คงไม่ให้เธอมองด้วยตาเปล่าแล้ว เพราะฉะนั้นตอนที่มองได้เธอก็ควรจะรีบมองให้เต็มตา

            “สวยมากเลยนะคะ”พูดราวคนละเมอ แสงนั้นสวยจนอยากได้มาครอบครอง แต่อีกไม่นานมันคงทำร้ายเธอด้วยความสว่างของมัน

            “ใช่ สวยมาก”แน่ล่ะว่าเขาไม่ได้หมายถึงพระอาทิตย์แต่กำลังกล่าวถึงหญิงสาวข้างกายต่างหาก เวลานี้ใบหน้าหวานชวนมองเสียเหลือเกินจนละสายตาไม่ได้ อยากจะนั่งมองทั้งวันไม่มีเบื่อ เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้เธอก่อนจะหอมแก้มนุ่ม

            “พี่พาม”หันมาเอ็ดอย่างไม่จริงจังนัก

            “ก็แก้มพรีมนุ่มแถมยังหอมมากอีกด้วย พี่ชอบ”ว่ามาแบบนี้แล้วเธอจะขัดอะไรได้อีกเล่า พริมาเม้มปากหันไปมองพระอาทิตย์ตรงหน้าไม่อยากจะเสวนากับเขาเพราะแค่ตอนนี้แก้มก็แดงจนพีมกรเอาแต่หัวเราะเสียงดังอยู่ข้างกาย

            “เขินทำไม มากกว่านี้ยังทำแล้ว”แต่มันไม่เหมือนกัน..ก้มหน้าก้มตาไม่ตอบคำถามของเขาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าจะมานั่งมองหินผาอย่างนั้นหรือ เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นจนเต็มดวงสิ คิดดังนั้นจึงตัดความสนใจจากท่านประธานหนุ่มหล่อมาโฟกัสที่ความสวยงามของธรรมชาติแทน

            พระอาทิตย์ดวงโตขึ้นพ้นขอบฟ้า มันไม่ได้ส่องสว่างจนเกินไปสามารถมองได้ด้วยตาเปล่าทำให้พริมาตักตวงเอาความสุขนี้ไว้ ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้กลับมา และไม่รู้ว่าถ้าได้มาที่นี่อีกเธอจะต้องอยู่ในสถานะอะไร

            “กลับกันเถอะค่ะพี่พาม”หันมาชวนเมื่อแสงสว่างของวันใหม่ส่องสว่าง ร่างสูงไม่ขัดลุกขึ้นแล้วยื่นมือให้พริมาจับ เธอวางมือลงบนมือเขาก่อนจะเดินเคียงคู่กันไปตามทาง ห่างจากจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นเพียงห้าร้อยเมตรเป็นหมู่บ้านขนาดเล็กที่มีเด็กตัวน้อยออกมาวิ่งเล่นแต่เช้า

            ดวงตากลมโตมองด้วยความเอ็นดูไม่ได้เอ่ยทักทายแต่อย่างใด บ้านทุกหลังทำด้วยไม้ไผ่และหญ้าฝางมุงหลังคา แม้จะดูลำบากแต่กลับอบอุ่นในความรู้สึก เด็กตัวน้อยในชุดม้งวิ่งไปมาใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มหาได้ยากจากคนในเมืองหลวง อยากเก็บบรรยากาศนี้เอาไว้

            “รีบไปกันเถอะ”ลืมไปเลยว่าพีมกรไม่ชอบเด็ก ชายหนุ่มบอกว่าเด็กพูดไม่รู้เรื่องเอาแต่ร้องไห้น่ารำคาญในความรู้สึก จากที่เคยยิ้มแย้มก็เริ่มเงียบ ถ้าหากว่าเธอท้อง..

            เป็นไปไม่ได้หรอก

            ในเมื่อทุกครั้งที่มีสัมพันธ์กันเขาป้องกันตลอด ใส่ถุงยางอนามัยที่ซื้อมาจนตอนนี้เหลือเพียงสามกล่องเท่านั้น เธอไม่มีทางท้องกับเขาอย่างแน่นอนหรือหากท้องพีมกรอาจจะคิดว่าไม่ใช่ลูกของตนเองเพราะป้องกันอย่างดี

            “คิดอะไรอยู่เหรอ”เอ่ยถามเพราะเห็นพริมาเหม่อลอย

            “เปล่าค่ะ พรีมแค่เห็นเด็กเขาน่ารักดี”ส่ายหน้าแล้วยิ้มให้ พีมกรหันไปมองเด็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วทันทีเพราะเขาไม่เห็นว่าเด็กตรงหน้าจะน่ารักสักนิด

            “น่ารำคาญจะตาย เสียงดังวุ่นวาย พี่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”ก็คิดไว้แล้วว่าคงพูดอย่างนั้นจึงไม่เก็บมาใส่ใจให้เป็นประเด็น พริมากระชับมือเขาให้แน่นขึ้นแล้วส่งยิ้มหวานให้เบี่ยงไปประเด็นอื่นกลัวว่าคนตัวสูงจะอารมณ์เสีย

            “กลับถึงบ้านพี่พามอยากทานอะไรก่อนไปทำงานไหมคะ เดี๋ยวพรีมจะทำให้”เห็นคนตัวเล็กออดอ้อนแบบนี้ก็ชื่นใจจนต้องยกมือลูบหัว อยากนอนกอดนอนฟัดทั้งคืนไม่ต้องทำงานทำการหรอก หรือเขาจะเปลี่ยนเป็นเข้าบริษัทสัปดาห์ละสองครั้งดีนะ

            “ห้ามบอกว่ากินพรีมนะคะ”ดักทางเอาไว้ก่อนจะร่างสูงหัวเราะ

            “ใครจะพูดแบบนั้นกัน ขี้ตู่นะเรา”บีบจมูกเล็กอย่างเอ็นดูแล้วกุมมือกันเดินกลับบ้าน ระหว่างทางก็ชวนคุยจนบรรยากาศไม่อึดอัดอย่างเมื่อก่อน ความสุขที่โอบล้อมทำให้พริมาลืมเรื่องอื่นไปเสียสนิทจนกระทั่งมาถึงบ้านเท้าสองคู่ก็หยุดชะงัก

            หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเหมือนกำลังจะเกิดสึนามิลูกใหญ่

            “ว่าไงตาพาม ไหนบอกว่าอยู่ลำปาง”คนที่อยู่ตรงหน้าคือประมุขของบ้าน ใบหน้าเรียบเฉยติดบึ้งตึงมองมายังคนทั้งคู่ พีมกรจับมือให้พริมาหลบอยู่ข้างหลังตนเองราวต้องการระวังภัยให้คนรัก วรินทร์ที่ยืนข้างบิดายกยิ้มมุมปาก

            ร่างสูงก้าวไปตรงหน้าหมายจะชิงเจ้าสาวของตนแต่แล้วพีมกรก็จับมือพี่ชายต่างมารดาเอาไว้จ้องมองด้วยแววตุดันราวเสือร้าย

            “อย่ายุ่งกับพรีม”เพียงมองตาก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง

            “แต่น้องพรีมคือเจ้าสาวของฉัน”ตอกย้ำถึงสถานะที่ทำให้เขารู้สึกทุรนทุรายในตอนนี้ วรินทร์ใช้การเป็นเจ้าบ่าวเพื่อแยกพริมาออกแต่พีมกรก็ไม่ยอมเช่นกัน ในเมื่อเธอเป็นของเขาจะให้คนอื่นมาฉกไปอย่างหน้าด้านๆ ได้อย่างไร

            “ตาพามปล่อยน้องเดี๋ยวนี้”สั่งเสียงแข็งจนร่างบางตัวสั่น น้ำตาคลอเต็มหน่วยก่อนจะไหลลงมาในที่สุด เธอพยายามปล่อยมือจากเขาเพื่อจะเดินไปหาคุณลุงไม่อยากขัดใจท่านแม้หัวใจจะเจ็บปวดมากเท่าไหร่ก็ตาม

            เธอรักพี่พาม รักอย่างหมดหัวใจ

            แต่เพราะห่วงที่สร้างเอาไว้กำลังรัดตัวเองจนหายใจไม่ออก การแต่งงานระหว่างตนเองและวรินทร์ใกล้เข้ามาแล้ว การแต่งงานที่หวังจะหลุดพ้นจากวงจรความเจ็บปวด ใครเล่าจะรู้ว่านั้นจะสร้างบาดแผลครั้งใหญ่ให้เธอ

            “ไม่ครับ”ปฏิเสธพ่อเสียงเข้มพร้อมทั้งจ้องหน้าวรินทร์นิ่งแต่แววตากลับดุดันราวจงอางห่วงไข่

            “น้องพรีม”ในเมื่อหวงขนาดนั้นการที่วรินทร์จึงหันไปเรียกพริมาแทน หวังว่าน้องสาวจะยอมออกมาจากเกาะกำบัง

            “นายผิดที่พาเจ้าสาวของฉันหนีมา ฉันจะพาน้องพรีมกลับ”ตอกย้ำความผิดของพีมกรแต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างจากกายยิ่งตอนนี้ที่รู้ว่าตนเองขาดร่างบางไม่ได้ก็มั่นใจว่างานแต่งบ้าๆ นั้นจะต้องไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

            “พี่พาม ปล่อยพรีมเถอะค่ะ”น้ำตาไหลอย่างจำยอม เธอผิดเอง ผิดที่ตัดสินใจไปแบบนั้นจนในที่สุดก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ พีมกรหันมาหาร่างบางพลางส่ายหน้า

            “พี่ไม่ปล่อยให้พรีมไปหามันหรอก”ย้ำชัดเจนแล้วหันมาเผชิญหน้ากับทั้งสองคน เขาสูดลมหายใจเข้าเพื่อเรียกกำลังใจตนเอง เรื่องสำคัญเช่นนี้เขาตัดสินใจดีแล้วและคงไม่สามารถยืนคุยกันข้างนอกได้

            “ผมว่าเราควรเข้าไปคุยกันในบ้านนะครับพ่อ”ท่านรอเวลานี้มานานจึงพยักหน้าตกลง เข้าไปคุยข้างในให้เป็นเรื่องเป็นราวก็ดีเหมือนกัน คุณพัฒน์เดินเข้าบ้านที่ไม่ได้มานาน พีมกรเคยขอมาซื้อที่แล้วสร้างเป็นบ้านพักตากอากาศแต่ท่านก็ไม่ได้มาด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เหยียบเข้าสู่บ้านหลังเล็กแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น

            ท่านนั่งลงยังโซฟานิ่มหน้าทีวี ต้องการคุยธุระที่ว่าให้ได้ข้อสรุปที่ทุกฝ่ายพึงพอใจมากที่สุด วรินทร์เดินมานั่งข้างบิดาที่โซฟายาวตรงกลางและพีมกรก็จูงมือพริมานั่งลงข้างตนเอง คนมาใหม่หันมองสองหนุ่มสาว

            “ไม่ยักกะรู้ว่าที่นี่คือลำปาง”บิดายังคงจิกกัดลูกชายครั้งที่ท่านถามอีกฝ่ายบอกว่ามาทำงานที่ไหนได้จับตัวเจ้าสาวของคนอื่นมากักขังไว้เสียอย่างนั้น ค่อนข้างผิดหวังกับบุตรชายแต่ก็อดยอมรับไมได้เมื่อมองเข้าไปในดวงตาเด็ดเดี่ยว ลูกชายคนนี้เปลี่ยนไปจากครั้งล่าสุดที่เจอ

            “ผมขอโทษที่โกหกพ่อแล้วก็ลักพาตัวน้องพรีมมา”การเรียกขานชื่อทำให้วรินทร์ชะงักหันไปมองใบหน้าหวานที่แดงซ่านก็พอจะรู้ว่าที่แห่งนี้คงสร้างบรรยากาศดีๆ ให้คนทั้งสอง แอบก้มลงยิ้มมุมปากเมื่อทุกอย่างเป็นไปดั่งที่คิด

            “ในเมื่อรู้ว่าผิดแล้วก็ดี พ่อจะได้พาน้องกลับไปจัดงานแต่งให้จบ”ไม่มีทางยอม งานแต่งนั้นจะไม่เกิดขึ้นหากว่าเจ้าบ่าว..

            ไม่ใช่นายพีมกร

            “งานแต่งนั้นคงเกิดขึ้นไม่ได้แล้วล่ะครับ”พูดจาฉะฉานมือหนากุมมือหญิงข้างกายไว้แน่น หันไปมองเธอด้วยแววตาเด็ดขาด ในเมื่อตัดสินใจแล้วเขาก็ต้องไปให้สุด งานแต่งระหว่างพริมาและวรินทร์จะไม่เกิดขึ้นเพราะว่า..

            “ผมจะแต่งงานกับน้องพรีมครับ”ทุกอย่างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัด พริมาจับมือเขาแน่นไม่กล้าสู้หน้าใครจนต้องก้มหน้า แม้แต่เธอเองก็ไม่คิดว่าพีมกรจะกล้าพูดแบบนั้น เขากำลังจะแต่งงานกับเธอ กำลังจะเป็นเจ้าบ่าวของเธอ

            แต่ว่าคุณลุงและพี่ไวท์จะยอมหรือ คำพูดที่เคยบอกว่ารักวรินทร์ต่อหน้าคุณพัฒน์และคุณลัลนายังตามหลอกหลอน หากเธอตอบตกลงกับพี่พามท่านจะไม่หาว่าเป็นหญิงสองใจหรอกหรือ คิดหนักจนแทบจะน้องไห้กระทั่งได้ยินเสียงวรินทร์เอ่ยขึ้น

            “นายรักน้องพรีมเหรอ”คำถามที่แม้แต่ร่างบางเองก็อยากได้ยิน อยู่กับเขามาไม่เคยที่อีกฝ่ายจะบอกความรู้สึกออกมาสักนิด มีเพียงกิจกรรมยามค่ำคืนที่ร่างสูงเอาแต่ใจเรียกร้องไม่หยุดหย่อนแต่เขาไม่เคยที่จะบอกรักเลยสักครั้ง

            หรือว่าที่จริงแล้วมันเป็นแค่ความใคร่ไม่ใช่ความรัก ชำเลืองมองคนข้างกายที่นิ่งเงียบราวใช้ความคิด นาน..นานเหลือเกินในความรู้สึก

            “แค่นี้ก็รู้แล้ว แกปล่อยน้องสักทีจะได้กลับไปจัดงานให้เสร็จ”คุณพัฒน์ยิ้มมุมปากแล้วลุกขึ้น ลูกชายท่านไม่ได้ตอบอะไรเพราะไม่รักแค่ต้องการเอาชนะเท่านั้น แล้วตอนนี้พีมกรก็ได้ทุกอย่างสมใจแล้วก็ควรจะปล่อยคนที่ไม่รู้เรื่องอย่างพริมา

            ใบหน้าหวานหลุบตามองต่ำก่อนที่น้ำตาจะหยดลงที่กางเกง เธอกำลังร้องไห้เพราะเสียใจที่ไม่ได้ฟังคำว่ารักจากปากเจ้าของหัวใจ

            “ผมรักพรีมครับ ผมรักและจะแต่งงานกับพรีม”คำตอบนั้นชัดเจนพอจะให้คนทั้งสามหันมามองเขาเป็นตาเดียว ในที่สุดก็บอกออกไปเสียทีหลังจากทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองมาแสนนาน ใช่แล้วล่ะ..เขารักพริมา

            รักผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกของชายผู้พรากแม่ไปจากเขา เคยชังทั้งที่รักทำทุกอย่างให้เธอเสียใจเหมือนกับที่เขาเสียใจโดยไม่รู้เลยว่านั้นคือการทำร้ายตัวเองทางอ้อม เพราะเขาเองก็เจ็บปวดไม่ต่างจากเธอ

            วรินทร์ยกยิ้มมุมปากหันไปสบตากับบิดาแล้วพยักหน้าให้กัน ที่เขาสงสัยเป็นจริงดังว่า ผู้ชายที่ทำตัวร้ายก็เพราะอยากได้รับความรัก ความสนใจจากคนรอบข้างแต่เมื่อถูกเมินความร้ายนั้นกลับทวีคูณขึ้น

            “พี่พาม”เรียกเขาเสียงแผ่วทำให้พีมกรหันมามองเธอแล้วยิ้มให้



........................


พี่พามคนจริงบอกรักน้องไปแล้วจ้าาาา

ยอมใจความทุ่มเทของพี่เขา

พึ่งมาแรงแซงโค้งเอาตอนนี้

ยังไงก็เป็นกำลังใจให้พี่เขาด้วยนะคะ


ขอฝากคุณดลน้องเปรมด้วยนะคะ


เสน่ห์ดลใจรัก
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
"เปมิกา" ดาราสาวที่มีข่าวฉาวโฉ่ไม่เว้นวันถูกพี่ชายขอร้องให้ไปเสนอตัวกับ "ภราดร" เพื่อให้ชายหนุ่มเลิกยุ่งกับแฟนตนเอง เธอจึงจำใจต้องทำทั้งไม่เต็มใจ เขาร้าย เขาทำลายจิตใจเธอสารพัด หัวใจที่คิดว่าเข้มแข็งมันไม่พอที่จะต้านทานเขาในที่สุดก็หลงรักเขา รักทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันมองเธอเป็นอื่นนอกจากเครื่องบำบัดความใคร่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

520 ความคิดเห็น

  1. #120 markymilks@gmail.com (@markymilks) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 00:38
    พายุกำลังจะมา งื้ออออ
    #120
    0
  2. #119 siwala (@siwala) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 16:28
    ขอหวานต่ออีกนิดนะคะไรท์

    ใจยังไม่พร้อมดราม่า ขอเวลาทำใจก่อนนะคะ
    #119
    0
  3. #118 _sasusaku_ (@Tinadamlongboun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 18:48
    อย่าพึ่งดราม่าสิไรท์ o_O รีดใจบาง~
    #118
    0
  4. #117 sikannim (@SIKANN-n) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 18:46
    นุชอบดราม่าาาา
    #117
    0