แรงรักปรารถนา (e-book มาแล้ว)

ตอนที่ 13 : บทที่๖...ทาสอารมณ์ (๑๐๐)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    2 ก.ย. 61






บทที่๖...ทาสอารมณ์


               “ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้ไปมีความสุขเด็ดขาด จำไว้นะพริมาเธอจะต้องอยู่ชดใช้ความชั่วที่พ่อเธอทำเอาไว้!”ผลักจนหญิงสาวกระเด็นลงไปนั่งกับพื้น เธอเจ็บแต่ก็ฝืนกลั้นเสียงร้องเอาไว้มองใบหน้าคมที่มองอย่างไม่เป็นมิตร

            “ไปทำงานของเธอได้แล้ว”ในขณะที่กำลังจะเดินออกไปก็หยุดหันมองร่างบางที่สั่นไหวไปทั่วกาย

            “ฉันกินข้าวเสร็จเธอค่อยกินแล้วกัน ฉันไม่อยากฝืนใจกินข้าวกับเธอ”พริมาไม่ปริปากบ่นเอาแต่นั่งเงียบจนกระทั่งเสียฝีเท้าห่างออกไป น้ำตาเม็ดโตไหลลงมาราวเขื่อนแตก หญิงสาวใช้มือเช็ดเท่าไหร่ก็ไม่หมดเสียที ยังคงไหลออกมาเรื่อยราวต้องการตอกย้ำความเจ็บปวดนี้ คำพูดทุกคำของเขาพริมายังคงจำได้ดีแต่ทุกครั้งก็มักจะถูกลบล้างด้วยภาพวัยเด็กที่พี่ชายเป่าแผลให้

            วันที่เธอวิ่งเล่นหกล้มจนได้แผล ไม่มีใครอยู่บ้านเด็กน้อยก็เอาแต่ร้องไห้เพราะเห็นเลือดสดๆ ไหลออกมาจากเข่าของตน เด็กหญิงพริมาในวันนั้นยังไม่รู้จักความเจ็บปวดเมื่อพบเลือดก็ร้องไห้โยเยเสียงดังกระทั่งพี่ชายร่วมบ้านเดินแกมวิ่งมาหา

          “พรีมเป็นอะไร”ถามเสียงตื่นมองดูเข่าที่ถลอกก็ตกใจรีบเอาผ้าเช็ดหน้าของตนเองมาซับเลือดให้

          “พี่พาม ฮึก พรีมเจ็บค่ะ”พี่ชายโผเข้ากอดน้องสาวแล้วลูบหัวอีกฝ่ายต้องการปลอบปะโลม

          “ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่เป่าให้ก็หายเจ็บแล้ว”เป็นคำพูดหลอกเด็กที่เด็กหญิงเองก็หันมามองตาแป๋ว

          “จริง อึก เหรอคะ”สะอื้นตัวโยนแต่ก็ยังถามพี่ชาย

          “จริงสิ เดี๋ยวพี่จะเป่าให้”โน้มลงไปใกล้แผลที่เข่าเป่าเบาๆ จนเด็กน้อยมองใบหน้ายามพี่ชายเข้าใกล้ด้วยหัวใจอบอุ่น ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่าแผลที่เคยเจ็บกลับทุเลาลงเพียงรอยยิ้มของพี่ชายตรงหน้า

          “หายรึยัง”กลืนก้อนสะอื้นลงคอพยักหน้าช้าๆ

          “เห็นไหม พี่บอกแล้วแค่พี่เป่าให้น้องพรีมก็จะหายเจ็บ”รอยยิ้มที่พีมกรมอบให้วันนั้นยังตราตรึงในใจจนถึงวันนี้ แม้เขาจะเปลี่ยนไปแต่เหตุการณ์วันนั้นพริมายังคงจำได้ไม่เคยลืม พี่ชายที่แสนดีกลายเป็นปีศาจร้ายที่คอยแต่จะทำลายหัวใจ

            พริมาลุกขึ้นเดินออกจากบ้านไม่วายได้ยินเสียงเขาไล่หลัง “อย่าคิดหนีออกจากที่นี้เป็นอันขาด”ตะโกนมาจากห้องทานข้าวซึ่งแม้จะมีความคิดนั้นอยู่ในหัวก็จนปัญญาจะหนีออกไป บนเขาเช่นนี้กลัวว่าจะหลงเสียก่อนจะถึงบ้าน

            “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ พรีมไม่หนีไปไหนแน่นอน”ตอบกลับแล้วเดินออกมานั่งเล่นที่โต๊ะม้าหินอ่อนข้างบ้านมีต้นไม้สูงใหญ่ให้ร่มเงา เหม่อมองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ที่ไม่เคยเห็น คาดว่าบ้านหลังนี้คงอยู่ยอดดอยมีทางลาดให้เดินขึ้นไปอีกแต่ก็เป็นป่ามืด เธอไม่กล้าเสี่ยงจะเดินหนีเขาเข้าป่า มองหาบ้านพักของชาวบ้านก็ไม่เห็นสักหลังจนท้อที่จะหนี

            “มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ไปกินข้าว”เสียงที่ตามหลอกหลอนไม่เลิกราแต่คราวนี้เขาคว้ามือเล็กให้ลุกขึ้นเข้าไปภายในบ้านด้วยกัน

            “ก็คุณพามบอกให้รอก่อนไม่ใช่เหรอคะ”ถามกลับเสียงแข็งด้วยความน้อยใจ

            “ฉันกินอิ่มแล้ว หรือจะไม่กินฉันจะได้เททิ้ง”ด้วยทิฐิที่มีอยู่สูงเสียดฟ้าพริมาจึงสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาแล้วกอดอก

            “ค่ะ พรีมไม่กิน ไม่หิว”ชายหนุ่มที่อุตส่าห์เหลืออาหารไว้ให้คนหิ้วท้องรอก็อารมณ์เดือดเมื่อได้ฟัง เขาเดินไปเทข้าวต้มที่เธอทำและผักกะหล่ำผัดน้ำปลาทิ้งลงถังขยะจนเกลี้ยง ใบหน้าหวานนิ่งค้างไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำเช่นนี้

            “ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน คราวนี้ก็ทำงานบ้านได้แล้ว”เขาไม่ปราณีกับเธอลากไปยังห้องน้ำด้านล่างแล้วผลักเข้าไปข้างใน

            “ทำความสะอาดห้องน้ำทุกห้อง อย่าคิดจะอู้เด็ดขาด”เธอทำผิดอะไร! พริมาอยากจะตะโกนถามเขาแต่ร่างสูงก็หันหลังเดินไปนั่งที่โซฟาเสียก่อน จับหน้าท้องที่ส่งเสียงร้องดีที่ไม่ดังให้ต้องอับอายขายหน้า หญิงสาวเม้มปากแน่นจำใจทำความสะอาดห้องน้ำที่สะอาดอยู่แล้วอย่างขอไปที

            ฟากพีมกรที่เดินมานั่งก็หายใจฮึดฮัดหลังเห็นแววตาเศร้าของคนที่เขาพามา คงอยากจะแต่งงานกันมากสินะห่างไม่นานก็ทำหน้าอาลัยอาวรณ์เสียเหลือเกิน ดีเหมือนกันเขาจะได้ขัดขวางให้สุดสักเดือนค่อยพากลับป่านนั้นวรินทร์คงอับอายที่เจ้าสาวหนีงานแต่ง ยิ้มอย่างพึงพอใจดูสารคดีที่เสือกำลังวิ่งล่ากวางก่อนจะพุ่งตัวกัดที่คอเสียจมเขี้ยว อย่างไรสัตว์น้อยก็ต้องเป็นเหยื่อของสัตว์ใหญ่วันยังค่ำ

           

            “เป็นยังไงบ้างตาไวท์”คุณลัลนาที่ได้แต่นั่งรออยู่บ้านเอ่ยถามบุตรชายที่ตระเวนขับรถตามหาว่าที่เจ้าสาวด้วยสีหน้าร้อนใจ

            “ไม่เจอเลยครับแม่ ทั้งเพื่อนที่เรียนมัธยมด้วยกัน ทั้งเพื่อนเรียนมหาลัย”ถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม สังคมของพริมาแคบจนคิดว่าไม่มีทางที่หญิงสาวจะหายไปเองต้องมีคนชักชวนหรือโดนลักพาตัวไป แต่ก็ไม่กล้าจะฟันธง

            “น้องจะไปอยู่ไหน แม่เป็นห่วงเหลือเกิน”ท่านจะเป็นลมวันละหลายรอบเพราะหาว่าที่ลูกสะใภ้มาเจอ วรินทร์ทำหน้าเครียดจนปัญญาจะไปตามหาได้ที่ไหน

            “คุณคะ เป็นยังไงบ้าง”ประมุขของบ้านเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ทุกคนตามหาพริมาตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเที่ยงของวันนี้ก็ไม่พบร่องรอย โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ ตอนนี้ท่านให้นักสืบหลายสำนักช่วยตามหาแต่ยากเหลือเกิน

            “ไม่เจอเลย”ส่ายหน้าแล้วยิ่งเครียดกลัวว่าหลานสาวจะเป็นอันตราย ท่านยังไม่กล้าบอกคุณรินลดาเกี่ยวกับการหายตัวไปของพริมา

            “หนูพรีม จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”ได้แต่สวดภาวนาให้พริมาอยู่รอดปลอดภัย อย่าได้มีอันตรายถึงชีวิตเลย ทุกคนตกอยู่ในภวังค์ของตนเองโดยไม่รู้เลยว่าตัวต้นเหตุไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจด้วยสักนิดกลับนั่งดูโทรทัศน์สบายใจเฉิบ

            “เสร็จแล้วค่ะ”ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปดูห้องน้ำพยักหน้าพึงพอใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ตามมา”น้ำสักหยดยังไม่ตกถึงปากพริมาหิวจนแสบท้องไปหมด ต้องกัดปากข่มใจเดินตามเขาออกไปข้างนอกเจอแสงอาทิตย์ส่องประกายเจิดจ้าจนต้องยกมือขึ้นบังแสง

            “หญ้ามันสูง ช่วยตัดด้วยแล้วกัน”มองดูสวยหย่อมหลังบ้านที่หญ้าสูงเกือบจะถึงตาตุ่มด้วยแววตาละห้อย มันกว้างประมาณหนึ่งไร่จนรู้สึกท้อ

            “กรรไกรตัดหญ้าอยู่นั้น ตัดเสร็จแล้วค่อยพัก”เหงื่อซึมตามไรผมจนต้องยกมือขึ้นมาเช็ด ท้องร้องจนต้องกุมหน้าท้องเอาไว้แล้วเริ่มลงมือตัดหญ้าส่วนคนสั่งก็เข้าไปภายในบ้านนั่งตากพัดลมแสนสบาย แต่พริมาที่ต้องทำงานกลางแดดก็ตัดไปยกแขนเช็ดเหงื่อไป

            “อยากกลับบ้าน”คนตัวเล็กทำท่าจะร้องไห้อยู่รอมร่อแต่ก็ทนลงมือตัดหญ้าจนกระทั่งทำไปได้ครึ่งหนึ่งค่อยหยุดพักใต้ร่มไม้ สูดหายใจเข้าออกช้าๆ เอามือพัดหน้าเพื่อให้รู้สึกเย็นมากขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล

            “ใครอนุญาตให้พัก”ร่างสูงเหมือนยักษ์มายืนทำเอาพริมารีบลุกขึ้น

            “พรีมไม่อยากทำ ให้พรีมกลับบ้านเถอะนะคะ”ต่อรองหวังว่าเขาจะเห็นใจบ้างแต่พีมกรไม่มีคำนั้นอยู่ในหัวแม้แต่น้อย

            “ไม่! ตัดหญ้าต่อไปฉันจะเฝ้าดูอยู่แบบนี้แหละ”ใบหน้าหวานซีดลงแล้วเดินไปตัดหญ้าต่อ พีมกรเลือกนั่งเฝ้าหญิงสาวอยู่ข้างนอกมองดูคนตัวเล็กในเสื้อตัวโคร่งก็นึกหัวเราะอยู่ในใจ เหมือนเธอแอบเอาเสื้อพ่อมาใส่เล่น

            “เร็วเข้า ชักช้าอยู่ได้”ร้องตะโกนสั่งไม่หยุดทำให้ร่างบางต้องเร่งไปกับเขาด้วย ใบหน้าหวานเริ่มซีดขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่พื้นจะโคลงเคลงไปมาแล้วโลกของเธอก็มืดดำพร้อมลำตัวที่ดิ่งลงสู่พื้น เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือเสียงตกใจของชายหนุ่ม

            “พรีม! เป็นอะไรน่ะ พรีม”เขาช้อนร่างบางยกขึ้นอุ้มไปยังห้องนอน เห็นใบหน้าหวานซีดไร้สีเลือดก็เป็นกังวลเปิดเครื่องปรับอากาศแล้วจัดการถอดชุดชั้นในให้เพื่อเธอจะได้นอนสบายมากขึ้น เอายาดมที่พอหาได้มาอังจมูกทั้งพัดที่ช่วยพัดลมให้ใบหน้าหวาน

            “จะเป็นอะไรไหมเนี่ย”กังวลว่าร่างบางจะไม่สบายกระทั่งได้ยินเสียงท้องร้องจึงจำได้ว่าเธอยังไม่ได้กินข้าวเช้า คงเป็นลมเพราะทำงานกลางแดดแล้วยังไม่ได้ทานข้าวเช้าอีกด้วย พีมกรลุกขึ้นออกจากห้องเข้าครัวเป็นครั้งแรก การทำอาหารคงไม่อยากเท่าไหร่หรอกมั้ง

            ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้นท้องก็ร้องเสียงดังจนต้องลุกนั่งพลางเดินลงจากเตียง ความหวังคือห้องครัวพอจะมีไข่ให้ได้ทอดกินบ้าง ตั้งแต่เมื่อคืนที่ทานอาหารเพียงนิดเดียวก็ยังไม่มีอะไรตกมาถึงท้องเลย คิดแล้วก็ได้แต่โทษชายหนุ่มที่เทข้าวต้มทิ้งไปหมดช่างไม่เห็นคุณค่าของอาหาร

            “โอ๊ย”ได้ยินเสียงร้องดังมาจากครัวก็แอบย่องไปดู พบแผ่นหลังหนากำลังตีกับกระทะดูท่าเขาคงกำลังทำอาหาร

            “ทำไมยากแบบนี้วะ”ตัวห่างจากกระทะแต่แขนก็ต้องทอดไข่จึงดูเก้กังอยู่บ้าง พริมาอดมองพลางปิดปากหัวเราะไม่ได้ ไม่เคยเห็นมุมนี้ของท่านประธานเลยสักครั้ง

            “ให้พรีมช่วยไหมคะ”ถามขึ้นจนอีกฝ่ายต้องหันมามอง เขารีบทิ้งตะหลิวที่กำลังจับอยู่ลงบนพื้นทำหน้าขรึมราวกับเรื่องเมื่อสักครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

            “พอดีฉันหิวเลยจะมาหาอะไรกิน เธอมาก็ดีทำให้กินหน่อยแล้วกัน”สั่งจบก็เดินออกจากห้องครัวปล่อยให้ใบหน้าหวานแย้มยิ้มออกมาเพราะขำในท่าทางขี้เก๊กนั้น พึ่งทานข้าวเช้าแท้ๆ ก็หิวอีกแล้ว เธอควรจะเชื่อว่าเขาหิวดีไหมนะหรือว่าควรจะคิดว่าพีมกรเป็นห่วงจนต้องมาทำข้าวเช้าให้ทานดี

           

            วรินทร์นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องนอนของตนเอง เจ้าสาวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากไปถามหนามเตยก็ทราบมาว่าพริมาออกจากร้านเร็วกว่าปกติเพราะจะรีบไปจัดการเรื่องการ์ดงานแต่งหลังจากนั้นก็ขาดการติดต่อไปเลย

            “หายไปไหนนะ”นั่งพึมพำเสียงเบาพลันคิดถึงพีมกรขึ้นมา เขาคว้าโทรศัพท์กดโทรออกเบอร์ที่มีเพียงประดับเครื่องเพราะไม่เคยได้คุยกันทางโทรศัพท์สักครั้ง

            มีอะไรเสียงที่รับไม่มีความเป็นมิตรสักนิด

            “พ่อบอกว่านายอยู่ลำปาง จะกลับมาวันไหน”พยายามจับผิดในน้ำเสียงแต่ก็ท่าจะยากเพราะแม่จะอยู่ต่อหน้าพีมกรก็เก็บอารมณ์เก่ง

            ถามทำไม ไม่ใช่เรื่องแค่นี้นะ

            “นาย..ไม่ได้จับพรีมไปใช่ไหม”นั้นอาจจะเป็นแค่ลางสังหรณ์ของเขาที่ได้แต่ภาวนาไม่ให้มันเป็นจริง

            หึ คิดว่าฉันพิศวาสเจ้าสาวนายขนาดนั้นเลยเหรอหากให้เขาตอบตามความจริงก็คงบอกว่าใช่..

            สายตาที่พีมกรมองพริมาไม่ธรรมดาสักนิดคงมีแต่เจ้าตัวที่ไม่ยอมรับรู้เอง ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้หญิงสาวประธานหนุ่มจะมีท่าทีหงุดหงิดไม่พอใจ ยิ่งครั้งที่ได้รู้ว่าน้องสาวคนเดียวของบ้านมีเจ้าของเป็นตัวเป็นตน ชายหนุ่มก็ฟาดงวงฟาดงาไปเรื่อยราวต้องการหาที่ระบายอารมณ์ หลายคนพยายามหาเหตุผลที่พีมกรเป็นแบบนี้แต่เขารู้ดีว่าสาเหตุคงมาจากพริมา

            หญิงสาวผู้ครอบครองหัวใจของพีมกรมาแสนนาน

            “ถ้าไม่ใช่ก็แล้วไป น้องพรีมเขาไม่ควรเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้”เหมือนจะเอ่ยเตือนสติปลายสายแต่พีมกรตัดสายไปเสียก่อนจนต้องถอนหายใจออกมา

            “หายไปไหนนะน้องพรีม”กลัดกลุ้มเรื่องที่เกิดขึ้นแม้ใจจะเอนเอียงไปกว่าหกสิบเปอร์เซ็นว่าคนที่ทำแบบนี้อาจจะเป็นพีมกรแต่ก็ยังเชื่อไม่ได้เพราะน้องชายไปทำงาน ตอนนี้ก็คงต้องออกตามหาพริมาให้พบเร็วที่สุดโดยไม่รู้เลยว่าคนที่กำลังเป็นห่วงตอนนี้กำลังทำงานบ้านตามที่พีมกรสั่งราวกับทาสในเรือนเบี้ย 

......................


คุณพามจับน้องพรีมไปค่ะพี่ไวท์

รีบมาช่วยน้องเร็ววววว

ฝากติดตามด้วยนะคะ

เรื่องคุณพามน้องพรีมอัพจนจบแน่นอน

และที่พิเศษกว่านั้นคือจะมีอีบุ๊คขายก่อนอัพจบค่ะ

จะพยายามเร่งให้เร็วที่สุด รีบปั่นสุดชีวิตเลย

มีทั้งหมด 22 ตอน และอีก 2 ตอนพิเศษนะคะ

รอก่อนนะทุกคน

แล้วก็...อย่าลืมเข้าไปอุดหนุนคุณดลนะคะ


เสน่ห์ดลใจรัก
ข้าวสีทอง/Kaowsethong
www.mebmarket.com
"เปมิกา" ดาราสาวที่มีข่าวฉาวโฉ่ไม่เว้นวันถูกพี่ชายขอร้องให้ไปเสนอตัวกับ "ภราดร" เพื่อให้ชายหนุ่มเลิกยุ่งกับแฟนตนเอง เธอจึงจำใจต้องทำทั้งไม่เต็มใจ เขาร้าย เขาทำลายจิตใจเธอสารพัด หัวใจที่คิดว่าเข้มแข็งมันไม่พอที่จะต้านทานเขาในที่สุดก็หลงรักเขา รักทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันมองเธอเป็นอื่นนอกจากเครื่องบำบัดความใคร่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

520 ความคิดเห็น

  1. #88 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 11:07

    เป็นผช.ที่นิสัยแย่มากๆ นายพาม รักไม่ลง

    #88
    0
  2. #87 แก้ม~อูม (@kaem_ka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 14:16

    ยังยืนยันว่าเราเป็นทีมคุณพามมมมม

    #87
    0
  3. #85 sikannim (@SIKANN-n) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 13:10
    น้องพรีมสู้ๆนะะะะะ
    #85
    0
  4. #83 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 07:44
    เอาใจช่วยน้องพรีมนะคะอยากเห็นอิพามดิ้นตายเหมือนอิดลตอนเมียหายแล้วหาไม่เจอ
    #83
    0
  5. #82 butsaya009 (@butsaya009) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 23:56
    เพิ่งได้อ่านครั้งแรก ชอบมาก ชอบแนวนี้ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #82
    0