Magic of love เวทย์มนต์วุ่นรักขโมยหัวใจยัยจอมซ่าส์

ตอนที่ 3 : วันที่แสนประหลาด กับ ของขวัญตอนเที่ยงคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 พ.ค. 53

x xx อีกซีกหนึ่งของมิติแห่งกาลเวลา(มนุษย์) xxx
หญิงสาวคนหนึ่งผู้มีผิวขาวตัดกับผมที่ดัดเป็นลอนใหญ่ๆสีน้ำตาล ดวงตาของเธอกลมโตเป็นสีดำสนิท ขนตาที่งอนและยาวดูเข้ากับดวงตากลมโตของเธอจริงๆ ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่ม ใช่แล้วเธอคนนี้คือฉันเองน่ะแหละ^_^ +555 อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิทุกคน(=_=) ชมตัวเองนิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นไรหรอก(กะอยู่แล้วเชียวทำไมบรรยายซะยังกับเป็นนางฟ้า(=_=)) เอาเถอะ ฉันจะแนะนำตัวล่ะนะ ฉันชื่อมิเกลหรือ เรียกสั้นๆว่าเกลก็ได้อยู่ม.6 โรงเรียนGreece’s God School โรงเรียนเอกชนที่มีค่าเทอมแพงและคุณภาพดีที่สุดในประเทศ พูดมาก็ดูเหมือนตัวเองจะรวย แต่ผิดเลยคนที่รวยน่ะ คือยัยคิวปิด ต่างหาก(=_=)  เธอเป็นเพื่อนฉันตั้งแต่อนุบาล พ่อแม่ของฉันเป็นเพื่อนกับพ่อแม่ของยัยคิวปิด ก็เลยฝากฉันไว้กับครอบครัวของคิวปิด
          ฉันกำลังเดินกลับบ้านซึ่งก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไร(เอ๊ะ ยังไงแน่) ฉันแค่ข้ามถนนไปก็ถึงแล้วเพราะบ้านฉันน่ะ อยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนเลยน่ะสิ

บรื้น บรื้น!!!(๐_o)

อ๊ะคุณตาผมสีขาวโพลนไปทั้งหัวกำลังจะข้ามถนน จะไปรอดไหมล่ะนั่น เดี๋ยวก็ถูกรถเฉี่ยวกันพอดี แยกนี้ไม่มีสัญญาณไฟซะด้วย คงยากหากคนแก่จะข้ามเอง ดูๆไปแล้วเขาน่าจะอายุ90ขึ้นแล้วด้วย ถ้าไม่ไปช่วยชาตินี้คงไม่รู้ว่าจะข้ามถนนเสร็จหรือเปล่า ฉันวิ่งเข้าไปหาคุณตาคนนั้น และสะกิดหลังเบาๆ

“เอ่อคุณตาจะข้ามถนนเหรอค่ะ^_^” คุณตาค่อยหันมามองฉันช้าๆแล้วยิ้มให้
“ใช่แล้วจ๊ะ” คุณตาพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและไร้เรี่ยวแรง
“งั้นให้หนูพาข้ามนะค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ตาข้ามเองก็ได้”
“แต่ตรงนี้ไม่มีสัญญาณไฟจราจร จะข้ามยากนะค่ะ”
“แล้วหนูไม่รีบกลับบ้านหรอ พ่อแม่เป็นห่วงเอาได้นะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ แล้วนี่ก็เพิ่งสี่โมงเองนะค่ะ”

ฉันไม่รอฟังอะไรจากคุณตา และรีบพยุงท่านข้ามถนน ที่กำลังได้จังหวะพอดี หายากนะเนี่ย แม้จะข้ามอย่างช้าๆ แต่น่าแปลกที่ไม่มีรถผ่านมาเลย ทั้งที่เมื่อกี้ยังรถเต็มถนจนหาจังหวะยากแท้ๆ คงแค่บังเอิญล่ะมั้ง(หรือจะไม่ใช่) ฉันพาคุณตาข้ามมาถึงอีกฝั่งพอดีแหม ปาเข้าไปตั้งห้านาทีแน่ะ

“ขอบคุณนะจ๊ะหนู”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
“หนูใจดีจริงๆที่ไม่รังเกียจคนแก่อย่างตา ขนาดลูกหลานยังทิ้งไปหมดแล้วเลย” ฉันสังเกตเห็นแววตาเศร้าออกมาจากดวงตาคู่นั้นด้วยล่ะ แต่ไม่รู้ทำไมฉันกลับไม่รู้สึกถึงความเศร้าจากดวงตาคู่นั้น กลับดูขี้เล่นและสดใสเสียมากกว่า

 “ขอบคุณค่ะ งั้นหนูลานะค่ะ^_^” ฉันเดินเลี้ยวขวาไปทางที่บ้าน ด้วยหน้าที่ยังยิ้มอย่างมีความสุข ทำความดีแล้วสุขใจจริงๆ

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ นะจ๊ะมิเกล” คุณตาตะโกนไล่หลังมา เอ๊ะท่านรู้วันเกิดกับชื่อฉันได้ยังไงนะ มันจะเป็นไปได้หรอที่คนที่ไม่เคยรู้จักหรือแม้แต่จเคยเจอกัน จะรู้จักทั้งหน้าตา ชื่อและวันเกิดของเรา แปลกจริงๆ
“คุณตาค่ะทำไม” ฉันรีบหันขวับเพื่อจะไปถามให้รู้กันไปเลย แต่สิ่งที่พบมีแต่ความว่างเปล่า  (๐_๐ ) ( ๐_๐) (๐_๐ )  (_o)

ฉันว่าฉันคิดอะไรเพลินไม่ถึงสองนาทีนะ ไม่สิไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำแล้วทำไมถึงได้หายไปเร็วขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อกี้ยังเดินไม่ไหวอยู่เลย วันนี้ฉันเจอแต่เรื่องแปลกจริงๆ เอาล่ะรีบกลับบ้านดีกว่า พรุ่งนี้ยังต้องไปเรียนอีก เฮ้อ
          คุณตาคนเมื่อแสยะยิ้มอยู่ริมซอกตึก คนแก่จอมปลอมจึงได้กลายร่างเป็นชายวัยกลางคนแทน
“ลำบากหน่อยล่ะนะมิเกล”
 
เวลา 23.55 .
โครม คราม โครม คราม!!!

ฉันนอนอย่างระส่ำระส่ายมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ นี่มันเสียงบ้าเสียงบออะไรฟะเนี่ย จะเที่ยงคืนแล้วนะ ใครกันยังไม่หลับไม่นอน เอ๊ะ๐_o ใคร? บ้านนี้ฉันก็อยู่กับยัยคิวปิดแค่สองคนนี่ คนใช้ก็ไม่มี(๐_๐ ) ( ๐_๐) (๐_๐ )  (_o) ยัยคิวปิดก็ยังอยู่ดี แล้วนั่นมันเสียงใคร กรี๊ด!!!ผี ผี ต้องเป็นผีแน่ๆ

“กรี๊ด!!! ยัยคิวป์ แกตื่นเลยนะ คิวป์ คิวป์ คิวปิดดด” ฉันแผดเสียงตะโกนเรียกยัยเพื่อนที่ยังหลับขี้เซาไม่ว่าจะเตะ ถีบ ตะโกน หรือแม้กระทั่งกรี๊ดก็แล้ว ก็ยังคงไร้ร่องรอยว่าคนขี้เซาจะตื่นขึ้นมา ยัยเพื่อนบ้าแกจำไว้เลยนะทิ้งฉันไว้แบบนี้ ตื่นขึ้นมาเมื่อไรแม่จะด่าให้หูชาเลย คอยดูสิ ToT เอาวะ เป็นไงเป็นกัน แกไม่ไปฉันไปดูเองก็ได้ ฉันลงไปดูข้างล่าง ระหว่างทางฉันก็หันซ้ายหันขวาด้วยความหวาดระแวง เอ๊ะ! นั่นแสงนี่ มาจากทางห้องนั่งเล่น

แปะ

ฉันเปิดไฟในห้องนั่งเล่น แต่ก็ไม่ติด
=_= อย่าทำหน้าอย่างนั้นฉันจ่ายค่าไฟแล้วนะ แต่สงสัยว่าไฟจะเสียมั้ง ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นและค่อยๆ ขอย้ำว่าค่อยๆ เดินไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ต้นกำเนิดของแสงกระพริบนั่น กล่องสี่เหลี่ยมที่ผูกริบบิ้นสีแดงเอาไว้ ลายกระดาษรูปมงกุฏ กับคฑา ทำให้ฉันนึกถึงพวกเวทมนต์อะไรแบบนี้เลยแฮะ ฉันค่อยเดินเข้าไปหยิบมัน ย้ำอีกครั้งว่าค่อยๆ และแกะมันออกช้าๆ หวังว่าคงไม่ใช่ตุ๊กแกหรือระเบิดหรอกนะ
 
เวลาเที่ยงคืนตรง
ตึ่ง ตึ้ง ตึ่ง ตึง ตึ่ง ตึง ตึ้ง ตึง

เสียงบอกเวลาจาหอนาฬิกาดังขึ้น หอนาฬิกานี่จะดังแค่ตอนเที่ยงคืนเท่านั้น ฉันสนใจกับเสียงนาฬิกาอยู่แป๊บนึง เที่ยงคืนแล้วหรอเนี่ย(_o) พรุ่งไปโรงเรียนสายแน่ แต่เอาเถอะขอแกะของขวัญนี่ก่อน ใครนะส่งมาเซอร์ไพรส์จัง ฉันคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ขณะที่กำลังแกะเจ้ากล่องของขวัญนี่ โอ๊ะ!(_o) นี่มันสร้อยนี่นา ฉันหยิบสร้อยขึ้นมาจากกล่อง จี้รูปมงกุฏสวยจริงๆ มีเพ็ชรอยู่เม็ดหนึ่งอยู่ตรงกลางมงกุฏด้วย เพ็ชรแท้หรือเปล่าเนี่ย ฉันคิดพลางเอามือไปแตะๆลูบๆคลำๆและหมุนเพ็ชรนั่น

กึกกก!!!

พลันแสงสว่างก็คลุมอยู่รอบๆตัวฉันมันวาบขึ้นมา ดวงตาของฉันที่ไม่อาจต้านทานแสงนั่นได้ ดวงตาก็หลับลง สติทั้งหมดก็พลันวูบลงไป
---------------------------------------------------------------
ขอขอบคุณจริงๆที่ทุกคนเข้ามาอ่านจนมาถึงตอนที่สามแล้ว และช่วยกันโหวต+เม้นท์ อยากบอกอีกครั้งว่าเรื่องแรกจริงๆ ถ้าตรงไหนไม่ดีก็ช่วยบอกด้วย เราสัญญาว่าจะแก้ไขจุดที่บกพร่องให้ดีที่สุด ช่วยกันติดตามหนุ่มหล่อลากไส้ ลากตับไตไส้พุงทั้งสี่คนด้วยนะค่ะ รักทุกคน-3-
 
 
 
 
   

 

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 มิถุนายน 2553 / 20:25
    แต่งดีขนาดนี้
    ยังมีตรงไหนต้องแก้อีกเล่า
    #1
    0