Do Not Love Me ไม่รักก็ปล่อยฉันไป

ตอนที่ 7 : Ep.7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 พ.ย. 58

Ep.7

 

 

“เซฮุนวันนี้มีประชุมตอนเช้านะ รีบหน่อย เดี๋ญวเข้าประชุมไม่ทัน” ฉํนพูดขึ้นมาทันทีที่นังรอเขาแต่งตัว จะไม่ให้ฉันพูดได้ยังไงก็ในเมื่อฉันนั่งรอเขาแต่งตัวมาเป็นชั่วโมงแล้วยังไม่เสร็จอีก

“เธอก็มาช่วยฉันแต่งสิ มัวแต่พูดอยู่แบบนั้นมันจะเสร็จหรือไงเล่า” พูดแค่นี้ทำไมต้องขึ้นเสียด้วยก็ไม่รู้

ฉันเดินไปช่วยเขาผูกไทก์ ทำไมวันนี้เขาดูยุ่งยากจัง ปกติก็เห็นผูกเรียบร้อยดีนี่นา

“มาเดี๋ยวช่วย” ฉันยืนต่อหน้าเขาแล้วผูกเนกไทก์ให้ “แค่นี้ก็ทำให้มันดูยุ่งยากไปได้” ผูกเสร็จ ฉันก็จัดแจงเสื้อผ้าเขาให้เข้าที่ แล้วหยิบชุดสูทมาสวมทับให้เขาอีกรอบ แค่นี้ก็เรียบร้อย

“มาทำให้ทุกวันได้ป่าว” พูดเฉยๆก็ได้หนิ ไม่เห็นต้องเอาแขนมากอดเอวฉันเลย พอฉันไม่ตอบ เขาก็กระชับแขนให้แน่นเข้าอีก “ว่าไง”

“บ้า... ฉันไม่ใช่เมียนายนะถึงจะให้ทำมากถึงขนาดนั้น” ฉันเอามือดันหน้าอกของเขาไว้แล้วพยายามไม่สบตาเขา

“ตอนนี้ยังไม่เป็น แต่อีกหน่อยเดี๋ยวก็เป็น” พูดอะไรของเขาเนี่ย ฉันเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้วเนี่ย “ว่าแต่เธออยากเป็นเมียฉันมั้ย?”

“ถ้าจะให้ฉันเป็นเมียนายก็ให้พ่อมาขอสิ” ฉันหันขึ้นไปสบตากับเขา

“แน่นอน ฉันให้พ่อไปขอเธอแน่ แต่รอให้ฉันจัดการอะไรหลายๆอย่างให้เสร็จก่อนก็แล้วกัน รอหน่อยนะ” เขาพูดแค่นี้ทำไมฉันต้องรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าด้วย หน้าฉันต้องแดงมากแน่ๆ ฉันควรจะจริงจังกับคำพูดนายได้มากแค่ไหนกันเซฮุน

“ฮึ เชื่อนายได้แค่ไหนกัน เดี๋ยวนายก็มีคนใหม่” ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย ปกติ เซฮุนก็ไม่เคยนอกใจฉันนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงได้พูดคำนั้นออกไป

“ฉันเคยนอกใจเธอหรือไง พูดงี้ฉันโกรธนะ”

“ขอโทษ ฉันก็แค่พูดไปงั้นแหละ ฉันรู้ว่ายไม่เคยนอกใจฉัน แต่นายก็แค่ไม่สนใจฉัน ทำเหมือนฉันเป็นอากาศ เป็นธาตุ เวลานายเล่นเกมส์”

“พูดมาซะจนฉันรู้สึกผิดเลยนะเนี่ย” เซฮุนคลายอ้อมกอดออกแต่ก็ยังกอดเอวฉันไว้หลวมๆอยู่

“แล้วมันจริงไหมล่ะ หืม?” ฉันจ้องหน้าเขาเขม็ง

“มันก็จริง แต่นั่นมันก็ผ่านมาแล้ว ฉันตอนนี้กับตอนนั้นไม่เหมือนกันแล้วนะ”

“เหรอ? ฉันว่านายยังเหมือนเดิมเป๊ะเลยล่ะ”

“ไม่เหมือน! ตอนนี้ฉันเล่นเกมส์น้อยลงแล้วนะ แล้วอีกอย่างฉันก็ทำงานแล้วด้วย” มันก็จริง ตอนนี้เขาดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมานิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆ

“งั้นสินะ” ฉันเบี่ยงตัวกะจะให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขา

“ซอนมุลอ่า...” เซฮุนดึงตัวฉันเข้ามากอดแน่นเหมือนเดิม

“เซฮุนปล่อยนะ” ฉันดิ้นออกจากกอดของเขา แต่ก็ไม่เป็นผล ด้วยขนาดตัวที่แตกต่างกันมาก ฉันก็เลยสู้เขาไม่ไหว “ปล่อยสิ นายต้องรีบเข้าประชุมนะ”

“ไม่เห็นสำคัญเท่าเธอเลย เดี๋ยวค่อยให้พี่ชานยอลสรุปให้ฟังทีหลังก็ได้”

“พูดง่ายดีจังเนอะ ปล่อยได้แล้ว ถ้าพ่อนายดุขึ้นมาจะทำยังไง” ฉันเอามือจับไหล่เขาแล้วก็ดันตัวเขาออกห่าง

“ไม่เอาไม่ปล่อย” อีกแล้ว กระชับแน่นขึ้นอีกแล้ว “เมื่อก่อนฉันอาจจะไม่เคยแสดงออกอะไรเลยก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้สึกนะ ฉันอาจจะแสดงออกอะไรไม่เก่ง แต่ฉันขอแค่ให้เธอเข้าใจฉันแค่นั้นได้มั้ย?”

“ถ้าฉันไม่เข้าใจนาย ฉันก็คงคบกับนายได้นานขนาดนี้หรอกเซฮุน ผู้ชายแบบนายน่ะ จะมีซักกี่คนที่จะทนคนแบบนายได้ ที่นายได้มาคบกับฉันก็เพราะนายถูกแฟนนายทิ้ง ก็ด้วยเหตุผลเดิมก็คือ นายไม่สนใจ สนใจแค่เกมส์ แต่สำหรับฉันคือ ฉันทนได้ทุกอย่างไม่ว่านายจะเมินเฉย จะไม่สนใจฉันยังไง ถ้านายเป็นคนที่ฉันรักฉันก็พร้อมจะอยู่ข้างๆ แต่เมื่อไหร่ที่นายนอกใจฉันขึ้นมา เมื่อนั้นแหละฉันจะไป ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรมายื้อฉันไว้ก็คงไม่มีความหมาย เพราะสุดท้าย.... ยังไงฉันก็ไปอยู่ดี”

“ซอนมุล เธออย่าพูดให้ฉันกลัวสิ” แววตาของเซฮุนสั่นไหว เขากำลังแสดงออกทางสีหน้าว่าเขากำลังกลัว

“นายจะกลัวทำไมถ้านายไม่ได้ทำแบบนั้น หืม?” ฉันยิ้มออกมา เซฮุนก็เลยยิ้มตาม “หรือว่านายนอกใจฉัน”

“เปล่าซะหน่อย ฉันไม่กล้านอกใจเธอหรอก ดีซะขนาดนี้” ไม่พูดเปล่า มือซนๆของเขาก็ยกขึ้นมาหยิกแก้มฉันทันที

“ถ้านายคิดได้แบบนั้นก็ดี เพราะนายรู้ไว้เลยว่าฉันไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นแน่นอน” ฉันอาจจะแลดูโหดนะ แต่จริงๆแล้วฉันไม่โหดหรอก ก็แค่พูดจริงทำจริง ไม่มีล้อเล่น

“ฉันไม่ทำหรอก เธอเชื่อฉันนะ” เซฮุนเอามือมาจับหน้าฉันให้สบตากับเขา “ฉันมีแค่เธอคนเดียว ถึงจะมีคนอื่นเข้ามาบ้าง แต่ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ว่ามีแค่เธอ ที่ฉันคิดจะจริงใจด้วย” พูดจบเซฮุนก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆฉัน แล้วก็ประกบริมฝีปากเขาเข้ามากับปากของฉันเบาๆ แรกๆฉันก็คิดว่าจะไม่ตอบรับสัมผัสของเขา แต่บางที เขาก็ทำให้ฉันเคลิ้มจนเผลอจูบตอบเขาไป

ลิ้นเรียวยาวของเขาค่อยๆสอดเข้ามาในปากฉัน ความรู้สึกฉันเหมือนว่าตัวเองกำลังได้กินเยลลี่ มันทั้งหวานและดูอบอุ่นไปในคราวเดียวกัน เซฮุนกิดริมฝีปากล่างฉันให้ฉันอ้าปากรับเรียวลิ้นที่กำลังจะส่งเข้ามาอีกครั้ง ฉันทำตามความต้องการของเขาอย่างง่ายดาย เราสองคนจูบกันไปเนิ่นนาน ก็ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงไม่ผลักเซฮุนออก ทั้งๆที่เขาก็ไม่เคยจูบฉันนานขนาดนี้ เหมือนเซฮุน พยายามจะบอกอะไรฉันผ่านจูบที่เขามอบให้มา แต่สุดท้ายฉันก็สู้เขาไม่ไหวแล้วเป็นฝ่ายถอยออกก่อน

“ฉันหายใจไม่ทัน” ฉันหอบหายใจต่อหน้าเขา เมื่อกี้ไม่รู้ว่าเราสองคนจูบกันนานเท่าไหร่ แต่ที่รู้คือ ฉันชอบสัมผัสแบบนี้ที่เขามอบให้ฉัน มันดูอ่อนโยน แต่ฉันขอให้สัมผัสนี้เป็นของฉันคนเดียว นายจะทำให้ฉันได้หรือเปล่าเซฮุน

“ชอบมั้ย?” เมื่อเซฮุนถามมา แต่ฉันไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มอายๆ ก็จะให้ฉันต่อว่าอะไรล่ะ ก็คนมันเขินพูดอะไรไม่ออกนี่นา “ฉันชอบนะ ปากเธอหวานดี” บ้า พูดอะไรออกมาเนี่ย ฉันก็อายเป็นนะ “ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจูบกับเธอแล้วมันจู้สึกดีขนาดนี้”

“การจะรู้สึกอะไรได้ มันต้องรับรู้มาจากใจเซฮุน ถ้าหัวใจของนายมันมีความสุข ความรู้สึกที่ส่งผ่านมามันก็จะทำให้รู้สึกดี ฉันเองก็เช่นกัน”

 

 

 

 

 

“พี่ชานยอลคะ ประชุมวันนี้ขอโทษด้วยนะคะที่พวกเราเข้าไม่ทัน พอดีว่ามีอะไรนิดหน่อยน่ะคะ” ฉันแถเก่งมั้ยล่ะ

“เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า เล่าให้พี่ฟังได้นะ” พี่ชานยอลพูดเหมือนเป็นห่วง น้ำเสียงเขาฟังดูกระตือรือร้นมาก แตกต่างจากคนข้างๆที่เฉยได้อีก ก็แหงล่ะที่มาสายก็เป็นเพราะเขานี่นา เขาคงไม่คิดอะไร ก็เป็นลูกเจ้าของบริษัทหนิเนอะ ใครจะกลาไล่เขาออก จริงมั้ย

“อ่อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ” ฉันโค้งให้พี่ชานยอลอย่างรู้สึกผิด แต่พี่เขาจะดูไม่โกรธเลย

“ซอนมุล พอเถอะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก แต่คราวหลังก็เข้าประชุมให้ทันก็แล้วกัน แค่ครั้งแรกยังพอให้อภัยได้ แต่ครั้งต่อไปพี่ไม่รับรองนะ”

“ไปกันเถอะ อยู่ตรงนี้นานๆฉันรู้สึกแปลกๆ” เซฮุนเอาไหล่เขามาชนไหล่ฉันเป็นเชิงสะกิด อะไรของเขาเนี่ย ดูทำหน้าอย่างกะไปกินรังแตนมา

 

ฉันกับเซฮุนกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง ตอนแรกฉันเป็นคนลากเซฮุนไปที่ห้องทำงานของพี่ชานยอลเองแหละ ก็ฉันรู้สึกผิดนี่นาก็เลยอยากไปขอโทษ บางทีผู้ใหญ่ก็อาจจะคาดหวังฉันกับเซฮุนอยู่ก็ได้ แต่กว่าจะลากคอเซฮุนไปด้วยได้นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“ซอนมุล ฉันอยากได้เอกสารเก่าเกี่ยวกับการเงินทุกอย่างเกี่ยวกับบริษัท พอจะหาให้ฉันได้มั้ย?” อยู่ๆเซฮุนก็พูดขึ้น

“ทำไมเหรอ มีอะไรหรือเปล่า” จะให้ฉันไปรื้อเอกสารทุกอย่างมาเนี่ยนะ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“ฉันมีเรื่องสงสัยแล้วก็กังวลใจนิดหน่อยน่ะ ฉันว่าบัญชีพวกนี้มันแปลกๆ ฉันก็เลยอยากจะสืบดูหน่อยน่ะ”

“อ๋อ... ได้สิ มี่ปัญหา เดี๋ยวฉันไปถามพี่ๆแล้วจะค้นมาให้ นายรีบใช้มั้ย?”

“ก็ขอให้เร็วที่สุดอะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปหาให้ตอนนี้เลย เดี๋ยวนายช่วยเซ็นเอกสารพวกนี้ให้หน่อยก็แล้วกันนะ” ฉันยกแฟ้มเอกสารประมาณสี่ห้าเล่มมาวางบนโต๊ะของเขา

“ได้ ขอบคุณที่ทำตามที่ฉันขอนะ”

“อยุ่นี่นายมีสิทธิ เพราะนายคือเจ้านาย เพราะฉะนั้น นายควรท่องจำไว้เสมอว่าฉันเป็นลูกน้อง ฐานะเท่าเทียมกันกับพนักงานคนอื่นๆ ไม่ได้มีสิทธิพิเศษอะไรมากกว่าคนอื่นๆ เพราะงั้น นายเรียกใช้ฉันได้ทุกเมื่อ” ฉันอยากเป็นแค่พนักงานธรรมดา ถึงแม้ฉันจะเป็นแฟนของลูกเจ้าของบริษัท แต่ฐานะของฉันตอนนี้ก็แค่พนักงาน ฉันแค่เป็นลูกน้องเขา

“แต่เธอมีสิทธิมากกว่านั้นนะ”

“หยุด พอ ไปเซ็นเอกสารได้แล้ว ฉันจะไปค้นเอกสารเก่าๆมาให้” พูดจบฉันก็เดินออกมาจากห้องทำงานแล้วตรงไปที่ห้องเก็บเอกสารทันที

 

 

“อ้าว ซอนมุลมาทำอะไรที่นี่ครับ?” พี่ชานยอลที่เปิดประตูห้องเก็บเอกสารเข้ามาแล้วมาเจอฉันพอดี

“อ๋อ พอดีฉันมาหาเอกสารเก่าๆน่ะค่ะ อยากเรียนรู้งานไปด้วยก็เลยมาค้นไปศึกษาดูน่ะคะ พี่ชานยอลคงไม่ว่าอะไรฉันใช่มั้ยคะ” ฉันยิ้มแห้งๆออกไปกับการแถของตัวเอง รู้สึกช่วงนี้ได้แถบ่อย

“โอ้ย พี่จะว่าทำไม ดีซะอีกนะเนี่ยมีคนใฝ่รู้แบบเราทำงานด้วย งั้นเดี๋ยวพี่ช่วยหานะครับ” ใจดีอีกแล้วนะคะพี่ชานยอล

“ขอบคุณนะคะ แต่ไม่เป็นไรดีกว่า รบกวนพี่ชานยอลเปล่าๆ” เกรงใจมากเลยนะที่ให้ผู้จัดการมาหาเอกสารให้เนี่ย พอดีพี่ชานยอลมีตำแหน่งเป็นผู้จัดการ ส่วนเซฮุนมีตำแหน่งผู้บริหาร ซึ่งตำแหน่งนี้เซฮุนยังอยู่ในช่วงดูงานเท่านั้น ถ้าเซฮุนทำงานได้ไม่ดี ตำแหน่งของเซฮุนก็จะอยู่ตำแหน่งเดียวกับพี่ชานยอล นั่นก็คือผู้จัดการ

“ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ ให้พี่ช่วยนะ” พี่ชานยอลเดินตรงมาหาฉันแล้วจะยกกล่องที่ฉันถืออยู่ในมือไปถือ แต่ฉันก็ดันทำกล่องเอกสารหลุดมือซะงั้น “เดี๋ยวพี่ช่วยเก็บนะครับ”

พี่ชานยอลเก็บเอกสารช่วยฉันทีละแผ่น เก็บไปเก็บมาเหลือแผ่นสุดท้ายฉันกับพี่เขาก็ดันจับพร้อมกัน แล้วมือพี่เขาก็กำลังกุมมือฉันอยู่เต็มๆ ทำไมฉันรู้สึกใจเต้นแรง บ้าน่าฉันก็แค่ตกใจใช่มั้ย มันคงไม่มีอะไรหรอก

“เอ่อ.....” ฉันพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองหน้าพี่ชานยอลแล้วเผยรอยยิ้มออกมา “พี่ปล่อยมือฉันได้แล้วมั้งคะ ฮ่าๆๆๆ” ฉันขำออกมาแก้เก้อ พี่ชานยอลเองก็คงจะเก้อเหมือนกันกับฉันถึงได้เกาหัวตัวเองแล้วหน้าแดงแบบนั้น

“ฮ่าๆๆๆ พี่ขอโทษครับ” พี่ชานยอลที่ปล่อยมือฉันให้เป็นอิสระทันที่ฉันพูดจบ “เดี๋ยวพี่ช่วยยกไปวางที่โต๊ะนะครับ”

“ขอบคุณนะคะ ^ ^” พี่เขาเอากล่องเอกสารกล่องแรกไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานฉันแล้วก็กลับมาช่วยฉันหาเอกสารต่อ จนตอนนี้เอกสารที่ฉันต้องการทั้งหมดบรรจุอยู่ในกล่อง ใบ ซึ่งในกล่องพวกนั้นมีแต่เอกสารบัญชีการเงินของบริษัททุกอย่าง นี่เซฮุนคิดจะทำอะไรของเขากันแน่นะ




อ่านแล้วเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^ ^

แล้วก็ฝากติดตามเพจใน Face Book ด้วยน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

127 ความคิดเห็น

  1. #34 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 03:51
    ขอจิ้นชานซอนได้ป่าว55555 เอ้ออ. แต่แชปนี้ฮุนมันดีน้าา มีทำงงทำงาน ดูโตขึ้นเป็นกองเลย รีบไปเลิกกับเยริเดี๋ยวนี้นะ!!
    #34
    0
  2. #21 cake (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 23:45
    รอติดตามค่าาา เห้อออนางเอกอย่าหวั่นไหวสิๆๆ
    #21
    0
  3. #20 nannapatmqntree (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 22:50
    ต่ออร็วๆน้า ^^สู้ๆค่ะ
    #20
    0