Do Not Love Me ไม่รักก็ปล่อยฉันไป

ตอนที่ 5 : Ep.5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 ต.ค. 58

Ep.5

 

 

6 เดือนแล้วนะ ตอนนี้ฉันก็รอแค่เกรดของเซฮุนออก ฉันอยากรู้ว่าเขาจะทำได้ตามที่สัญญากับฉันหรือเปล่า ไม่ใช่แค่ฉันที่รอ พ่อแม่ของเขาก็รอ เอาจริงๆคือ ฉันคอยรายงานพฤติกรรมของเซฮุนให้พ่อกับแม่เขาทราบทุกอย่าง แต่เซฮุนไม่เคยรับรู้เลย

“ไง เกรดออกยัง” ฉันนั่งมองเซฮุนที่นั่งอยู่หน้าจอคอมเข้าระบบของบริษัทอย่างตั้งใจ

“ออกแล้ว...............” ทำไมเขาต้องทำหน้าเศร้า อย่าบอกนะว่าเขาติด F อีกแล้ว ไม่นะ ฉันติวเข้มให้หนักขนาดนั้นจะตกได้ยังไง นอกซะจาก เขาจะไม่ตั้งใจซะเอง แบบนี้ฉันรู้สึกแย่นะ “ฉัน..... ได้ B+ ด้วย ^ ^

“ห๊ะ!!!???” ฉันได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย “นะ....นายได้ B+ จริงๆเหรอ?? ไม่อยากจะเชื่อ”

“จริงๆ ไม่เชื่อเธอมาดูสิ” เซฮุนหันหน้าจอคอมมาให้ฉันดู เขาได้ B+ จริงๆด้วย “ซอนมุลอ่า..... เธอดีใจใช่มั้ย?” เซฮุนเดินมาหาฉันแล้วสวมกอดฉันเบาๆ

“อื้ม... ฉันดีใจมากๆ นายเก่งมากเลยรู้มั้ย ในที่สุดนายก็ทำสำเร็จแล้ว” น้ำตาที่มาจากไหนไม่รู้ไหลออกมาอาบแก้มฉัน ฉันดีใจ ตลอดที่ผ่านมาเซฮุนแทบจะไม่แตะต้องเกมส์เลย เขาจะเล่นมันก็แค่ช่วงเวลาที่เขาเบื่อจริงๆ

“ขอบคุณนะ ที่อยู่ข้างๆฉัน ช่วยฉันทุกอย่าง ถ้าไม่มีเธอฉันก็คงจะทำมันไม่ได้” เขากอดฉันแน่นขึ้น ความรู้สึกนี้ฉันคิดว่าไม่มีใครสามารถแทนเขาได้ ความรู้สึกที่อบอุ่นแบบนี้ แค่เขาคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกได้

“ฉันเคยบอกนายแล้วไงว่าฉันจะอยู่ข้างๆนาย ฉันจะไม่ทิ้งนายไปไหน อีกอย่าง.. ที่นายทำได้ก็เพราะตัวนายมากกว่า ไม่ใช่เพราะฉัน ถ้านายตั้งใจที่จะทำยังไงก็ทำได้” ฉันกอดตอบเขาไปแล้วลูบแผ่นหลังเขาเบาๆ “ต่อไปถ้าจะทำอะไรก็ตั้งใจล่ะ”

“ครับ ^ ^” เซฮุนยิ้มจนตาหยี เขี้ยวเล็กๆของเขาโผล่ออกมานิดหน่อย ถ้ามองรวมๆแล้วเขาน่ารักมาก แต่ขัดกับนิสัยองเขาเหลือเกิน

“งั้นวันนี้ไปฉลองกันมั้ย นายเรียนจบทั้งที เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

“เอ่อ... ฉันว่าเรื้อของมากินที่บ้านก็ได้มั้ง วันนี้ฉันขอเล่นเกมส์นะ ไม่ได้ล่นมาซะนานเลย นะครับๆ สั่งอะไรมากินกันก็ได้” สุดท้ายก็วกกลับเข้าเรื่องเกมส์ นึกว่าเขาจะเลิกเล่นมันได้แล้วซะอีก

 

 

ฉันสั่งไก่มากินที่ห้องของเขา ก็เพราะเขาไม่ยอมออกไปไหนกับฉันเลยหนิ ฉันก็เลยได้แต่นั่งกินไก่อยู่แต่ในห้อง หนำซ้ำยังให้ฉันป้อนอีก หยุดเล่นเกมส์ซักแป๊ปแล้วมากินก่อนก็ได้มั้งคุณชาย

“ขออีก..........” น่านไง ฉันกำลังจะเอาไก่เข้าปากตัวเอง แต่เขาดันพูดขึ้นฉันก็เลยจำเป็นต้องป้อนเขาก่อน “อร่อย ^ ^

“หยุดเล่นแล้วมากินก่อนมั้ย?”

“ไม่เอา เธอป้อนแหละดีแล้ว จะได้ไม่เสียเวลาเล่นเกมส์”

“ฉันคิดว่านายจะเลิกเล่นมันได้แล้วซะอีก” ฉันบ่นๆออกไป จริงๆเขาก็ไม่ได้เล่นมานานมากแล้วนะ ฉันก็คิดว่าเขาจะหยุดเล่นมันได้ แต่ไม่เลย เมื่อเขาเรียนจบ เขาก็กลับมาเล่นมันอีกครั้ง

“เลิกได้ซะที่ไหนล่ะ มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันเลยนะ ให้เลิกเล่นก็คงไม่ได้”

“ฉันถามหน่อยว่ามันมีอะไรดี นายถึงเล่นมันนัก” ฉันอยากให้เขาตอบฉันมาตามความจริง เพราะฉันเองก็อยากจะรู้ว่าทำไม มันดีอะไรนักหนา แรกๆหยุดเล่นมันได้ก็ดีอยู่แล้ว ยังจะกลับมาเล่นมันได้อีก

“ไม่รู้สิ มันทำให้ฉันมีความสุขเวลาเล่นมั้ง ^ ^ เอาน่า.... ยังไงฉันก็ต้องไปทำงานช่วยพ่อแล้ว ให้ฉันเล่นหน่อยเหอะ”

“เหอะๆ หนุ่มนักธุรกิจไฟแรง มานั่งเล่นเกมส์เนี่ยนะ” จริงๆเขายังไม่ได้ไปทำงานหรอก แต่ฉายาหนุ่มนักธุรกิจไฟแรง ฉันเชื่อว่ายังไงเขาก็ต้องได้มา เพราะเขามีพ่อปูทางให้

“เถอะน่า ถือซะว่าให้ฉันผ่อนครายเนาะๆ” เฮ้อ โตจนเรียนจบแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กๆอยู่ได้

“แต่นายต้องสัญญากับฉันนะว่านายจะตั้งใจทำงานช่วยพ่อ นายจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอีกครั้ง” มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนบ้างล่ะ

“แน่นอน แต่เธอต้องมาช่วยฉันนะที่รัก”

“จะให้ฉันช่วยอะไร ฉันต้องไปหางานทำนะ ให้อยู่ช่วยนายตลอดเลยไม่ได้หรอกเซฮุน นายต้องหัดพึ่งพาตัวเองบ้าง” ฉันร่ายยาวคล้ายๆกับสวดเขาหน่อยๆ

“เธอไม่ต้องไปหางานที่ไหนทำหรอก มาทำงานกับฉัน เดี๋ยวฉันจะให้พ่อจ้างเธอมากว่าที่อื่นสองเท่าเลย” อะไรจะงี่เง่าขนาดนี้เนี่ย เขาคิดจะทำอะไรกันแน่นะ

“นายจะให้ฉันทำในตำแหน่งอะไรมิทราบคุณชาย”

“......เลขาส่วนตัวของฉัน” เซฮุนเอียงหน้ามาพูดเบาๆที่ข้างหูฉัน นี่คงจะคิดให้ฉันอยู่ด้วยตลอดเวลาเลยสินะ ฉลาดมาก “สนใจมั้ยครับคนสวย ^ ^” ยังจะมีหน้ามาเล่นหูเล่นตา แค่เขาเอ่ยชวนฉันก็ยอมอยู่แล้วล่ะ

“ก็ได้นะ ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่ต้องไปวิ่งเต้นหางานทำ”

“เดี๋ยวฉันจะคุยกับพ่อให้รับเธอเข้าทำงาน” ยังไงพ่อเขาก็รับเชื่อฉันสิ จริงๆตอนที่ฉันเรียนจบใหม่ๆ ท่านเคยชวนฉันไปทำงานที่บริษัทด้วยแต่ฉันก็ปฏิเสธเพราะมีภารกิจที่ใหญ่หลวงกว่า นั่นก็คือ ช่วยทำให้เซฮุนเรียนจบ

เมื่อฉันทำหน้าที่สำเร็จแล้วฉันก็คิดว่าควรต้องหางานทำจะได้ไม่รบกวนเงินพ่อกับแม่ แต่ถ้าเซฮุนมาชวนแบบนี้ก็ถือว่าดี ฉันจะได้อยู่ใกล้ๆเขา อยู่ดูแลเขาเพราะฉันเชื่อว่าเซฮุนทำอะไรไม่เป็น

 

 

 

เชื่อมั้ยว่าเป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆ เขาทำอะไรไม่เป็นเลย แล้วงานหนักทุกอย่างก็ต้องตกลงมาที่ฉัน ฉันต้องทำงานแทนเขาทุกอย่าง ส่วนเขาก็อยู่กับไอ้จอเหลี่ยมๆในมือ

“เซฮุน วันนี้พ่อจะส่งคนมาสอนงาน ไปเรียนรู้กับฉันมั้ย นายจะได้ทำงานเป็น” ฉันเอ่ยชวนเขาเพราะคิดว่ามันน่าสนใจ เราเรียนจบใหม่ จะต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ ดีนะที่พ่อของเซฮุนส่งรุ่นพี่ในที่ทำงานมาสอนงานฉัน ฉันก็เลยคิดว่าชวนเซฮุนไปด้วยน่าจะดี

“เธอไปเถอะ เธอไปเรียนรู้มา แล้วค่อยมาสอนฉันอีกทีก็ได้หนิที่รัก”

“นายก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละ แทนที่จะไปเรียนรู้ด้วยกันกลับให้ฉันไปคนเดียว”

“เอาน่า... ยังไงเธอก็ต้องมาสอนฉันอยู่แล้ว จริงมั้ย?” เพราะเขารู้ดีแบนี้ไง ฉันถึงพูดอะไรไม่ได้เลย

“ก็ได้ๆ งั้นนายก็เซ็นต์เอกสารนี่ให้หมดนะ ฉันจะไปเรียนรู้งาน”

“โอเค ถ้าเธอกลับมาแล้วงานเสร็จแน่นอน” ให้มันได้อย่างที่พูดเถอะ แล้วฉันจะรอดู

“งั้นฉันไปก่อนนะ ถ้าเสร็จแล้วฉันจะมาหาแล้วไปกินข้วกัน”

“ครับ”

 

 

 

ฉันมานั่งรอรุ่นพี่ที่ร้านกาแฟในบริษัท คือพี่เขานัดฉันมาที่นี่ ฉันก็เลยมาก่อน กลัวว่าจะเสียมารยาท ถ้ามาช้า

ฉันสั่งกาแฟมาแล้วดื่มรอ พลางๆกับเปิดดูเอกสารของบริษัทที่ถือมาด้วย

“สวัสดีครับ” พี่เขาส่องหน้ามาข้างๆจนฉันตกใจ

“สวัสดีค่ะ เอ่อ... ใช่พี่ที่จะมาสอนงานให้หนูใช่มั้ยคะ” ฉันไม่รู้จะเริ่มบทสนทนายังไงก็เลยถามออกไปแบบนั้น

“น้องคิดว่าไงล่ะ ^ ^” พี่เขานั่งลงตรงหน้าฉัน แล้วส่งยิ้มใจละลายมาให้

“เอ่อ... ฉันคิดว่าใช่นะคะ” เขายิ้มมา เราก็ต้องยิ้มตอบ นี่ล่ะมารยาท และเสน่ห์ของฉันที่เซฮุนเคยบอกก็คือรอยยิ้มของฉัน

“ถ้าน้องคิดว่าใช่ งั้นก็คงจะใช่ ฮ่าๆๆๆ คุณอาให้พี่มาสอนงานน้อง เพราะเห็นว่าเป็นเด็กใหม่” คุณอา? สงสัยจะเป็นพ่อของเซฮุน

“พี่เป็นหลานของคุณพ่อของเซฮุนเหรอคะ?” ด้วยความสงสัยฉันก็เลยถามออกไป

“อ่า.. ใช่ครับ นี่เจ้าเซฮุนไม่ได้บอกหรอกเหรอว่ารู้จักกับพี่” นี่รู้จักกับเซฮุนด้วยเหรอ ฉันไม่เคยรู้เลยแฮะ “พอดีเราสนิทกันตอนเด็กๆน่ะ แต่พอโตมาพี่ไปเรียนที่เมืองนอกก็เลยห่างๆกับเซฮุนไป”

“อ๋อ.. แบบนี้นี่เอง ^ ^” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ว่าแต่น้องชื่ออะไรนะ”

“ฉันชื่อซอนมุลค่ะ ซอนมุลที่แปลว่าของขวัญ” ของขวัญที่เซฮุนเคยบอกว่าฉันเป็นของขวัญในชีวิตเขา

“พี่ชื่อชานยอล ยินดีที่ได้รู้จักนะครับซอนมุล”

“เช่นกันค่ะ ^ ^” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

127 ความคิดเห็น

  1. #32 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 03:32
    เซฮุนควรโตได้แล้วว อะไรจะติดโทรศัพท์ขนาดนั้นนน สงสารซอนมุลอ่ะ ซอนมุลไม่ควรทำอะไรให้เซฮุนอีกแล้วนะ มันจะเคยชิน
    #32
    0
  2. #13 mamint (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 13:20
    เกลียดเยริเลยได้ไหมหรือเกลียดเซฮุนดี
    #13
    0
  3. #12 cake (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 00:02
    ติดตามค่าาาาสนุกกกกก ไม่ชอบที่เซฮุนไปยุ่งกับเยริเลย
    #12
    0
  4. #11 เราเมียกวางแฟนเซฮุน 555555555 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 01:02
    หู้ยยย สนุกกก ต่อเลยๆๆ
    #11
    0