Do Not Love Me ไม่รักก็ปล่อยฉันไป

ตอนที่ 24 : Ep.24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ม.ค. 59

Ep.24




Sehun Part


เมื่อกี้ผมแกล้งตวาดซอนมุลไป เห็นเธอทำหน้าแบบนั้นแล้วผมรู้สึกขำ เธอดูตกใจที่เห็นผมตวาด แต่ใช่ว่าผมจะอยากทำ ผมก็แค่งอนเธอนิดๆหน่อยๆ ก็เธอไม่ตามใจผม อารมณ์ผมก็เลยเตลิด แต่ตอนนี้อารมณ์ผมปกติดีแล้ว อาบน้ำแต่งตัวเสร็จกะจะออกไปง้อคนที่อยู่ข้างนอกซะหน่อย ไม่ใช่ว่านอนร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่หรอกนะ



ผมเดินออกมาจากห้องน้ำกะจะออกมาง้อใครบางคน แต่ผมก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของร่างเล็กที่ปกติจะนอนรอผมอยู่ที่เตียงตามที่ผมคิด แต่เธอ..หายไป เธอไม่ได้อยู่ในห้อง



“ซอนมุล!!”



ผมตะโกนเรียกเธอเสียงดัง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเธอจะขานตอบรับผมเลย ผมชักจะเป็นห่วงเธอแล้วสิ ออกไปค่ำๆมืดๆแบบนี้คนเดียวมันอันตรายไม่รู้หรือไง



“หายไปไหนนะ”



ผมเดินตามหาเธอจนทั่วบ้านแต่ก็ไม่เจอเธอเลย ผมกลัวจัง ผมกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย


…….คงจะผิดที่ผมเองที่ไปตวาดเธอแบบนั้น ซอนมุลก็เลยหนีออกมาแบบนี้…….



“ลุงครับ เห็นซอนมุลเดินผ่านมาแถวนี้มั้ย” เซฮุนเดินเข้าไปถามลุงพ่อบ้านที่เช็ดโต๊ะอยู่ตรงหน้าบ้าน ขอให้ลุงตอบว่าเห็นทีเถอะ ผมใจจะขาดแล้ว

“ลุงเห็นเธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปทางชายหาดครับคุณหนู มีอะไรหรือเปล่าครับ” ลุงพ่อบ้านถามกลับมาด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ลุงไปพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ” ผมบอกลุงพ่อบ้านไปแบบนั้นแล้วรีบตามหาซอนมุลตามริมหาดทันที



อย่าเพิ่งไปไหนไกลเลยนะซอนมุล…. ฉันเป็นห่วงเธอ
ผมเดินมาเรื่อยๆแล้วก็เห็นซอนมุลนั่งอยู่ริมหาด ผมรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้แล้วกำลังพรั่งพรูคำพูดต่างๆนาๆออกมา และผมก็มั่นใจว่าเธอกำลังด่าผมอยู่



ผมเดินไปนั่งลงข้างๆเธอแล้วก็ดึงเธอเข้ามากอด ซอนมุลพยายามผลักผมออก แต่ผมก็กอดแน่นมาขึ้นกว่าเดิม ผมรู้ว่าเธอกำลังโกรธผมหนัก ผมก็เลยไม่ห้ามเธอ เธอจะทุบจะตีอะไรผมก็ได้ ขอเพียงแค่ตอนนี้ผมอยากให้เธอให้อภัยผม



“ซอนมุลครับ ผมขอโทษนะ” ผมผละออกจากเธอ เพื่อที่จะมองหน้าเธอได้อย่างชัดๆ แววตาเธอแดงก่ำ น้ำตาของเธอก็ยังไหลออกมาเรื่อยๆ ผมทำได้แค่ปาดน้ำตาออกจากไปหน้าสวยแล้วพรมจูบซับน้ำตาให้เธอ


“ฮึก… นายตามฉันมาทำไม? ทำไมถึงไม่ปล่อยให้ฉันไปเลยล่ะ” ซอนมุลเธอดูสงบลงแล้ว ตอนนี้ผมเลยดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง
“ฉันมาตามคนที่รักฉันกลับไป ขอโทษนะ” ผมจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มของเธอ ผมรู้ว่าผมผิด และตอนนี้ผมกำลังพยายามแก้ไข
“ตบหัวแล้วลูบหลัง! เห็นฉันเป็นอะไร! ก่อนหน้านี้นายยังเอ่ยปากไล่ฉันอยู่เลย ฮึก” เธอพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง
“ขอโทษ ฉันไม่รู้จริงๆว่าเธอจะหนีออกมาแบบนี้” ผมพยายามเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าสวย แต่น้ำตาของเธอก็ยังไหลออกมาเรื่อยๆ
“นายไล่ฉัน แล้วนายจะให้ฉันอยู่ที่นั่นต่อทำไม แค่ฉันพูดถึงอดีตนายก็ตวาดฉัน มิหนำซ้ำนายยังไล่ฉันให้ออกมาอีก นายคิดว่าจิตใจของฉันจะแข็งแรงมากพอขนาดนั้นเลยหรือไง ฉันเป็นคนนะ! ฉันไม่ใช่ควาย ฉันมีความรู้สึก ไม่ใช่ว่าฉันจะทนได้ตลอด!” เห็นเธอพูดออกมาแบบนี้แล้วผมถึงกับอึ้ง ผมไม่เคยได้ยินถ้อยคำแบบนี้ออกมาจากปากของซอนมุลเลย



“ขอโทษ….” ผมไม่รู้จริงว่าว่าควรจะเอ่ยคำไหนออกมานอกจากคำว่าขอโทษ “ให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม”
“นายคิดว่าฉันโกรธนายได้นานขนาดนั้นเลยเหรอคนบ้า!” ซอนมุลตีแรงๆเข้าที่หน้าอกผม นี่เธอ…..
“หายโกรธฉันแล้วเหรอ” ผมเผยรอยยิ้มให้อีกคนเห็น ผมดีใจหนิ
“ฉันโกรธนายได้ไม่นานหรอกเซฮุน นายน่ารักไปเกิน ฉันโกรธไม่ลง” อารมณ์เธอเปลี่ยนเร็วเนอะว่ามั้ย เมื่อกี้ผมแทบจะถอดใจแล้วนะ ผมนึกว่าเธอจะไม่หายโกรธผมซะอีก



ฟอดดดดดด



ผมดึงเธอเข้ามากอดแล้วหอมแก้มเธอหนักๆ ลงโทษที่เธอหนีผมออกมาแบบนี้


“อื้อ.. แก้มช้ำหมดแล้ว” เธอผลักผมออกแล้วเอามือกุมแก้มไว้ทันที
“ลงโทษที่เธอหนีออกมาไง มาเอาแก้มมาอีกข้าง” ผมจับตัวเธอให้หันออกไปอีกทางแล้วหอมแก้มเธอหนักๆอีกข้าง แค่นี้ก็ชื่นใจแล้ว ^ ^
“ที่ฉันหนีออกมาก็เพราะใครล่ะ” เธอยู่ปากใส่ผมนิดหน่อย แต่นั่นทำให้เธอน่ารักไม่ใช่น้อยเลย
“อา… ฉันรู้ว่าฉันผิด กลับห้องกันเถอะนะ อากาศเย็นเดี๋ยวเธอไม่สบาย” ผมพยายามพูดเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้เธอพูดวนกลับมาที่เดิม เดี๋ยวก็มีเรื่องทะเลาะกันอีก
“ขอนั่งชมวิวต่ออีกซักหน่อยไม่ได้เหรอ ท้องฟ้ากำลังสวยเลย” เธออ้อนผมแล้วทำหน้าตาน่ารัก แค่นี้ก็ทำให้ผมยอมเธอง่ายๆแล้วล่ะครับ
“ก็ได้” ผมเปลี่ยนจากนั่งข้างเธอไปนั่งซ้อนหลังของเธอแทน เพื่ออะไรน่ะเหรอ ก็เพื่อที่ผมจะได้กอดเธอ มอบความอบอุ่นให้เธอไงล่ะ ซอนมุลเอนหลังมาพิงกับอกผม แล้วเธอก็ชี้นิ้วให้ผมดูนั่นโน้นนี่ เธอคงจะมีความสุขน่าดู จนผมอดที่จะยิ้มตามกับความน่ารักของเธอไม่ได้



ผมใช้แขนโอบกอดรอบเอวของเธอแล้วเอาคางเกยไหล่ จริงๆอยู่แบบนี้ก็ดีนะ ผมชอบ ฮ่าๆๆๆๆ



“ง่วงหรือยัง ไปนอนกันมั้ย?” ผมที่ตาจะปิดอยู่รอมร่อ ต่างกับอีกคนที่แววตาของเธอยังใสแป๋วเหมือนเด็กอยู่เลย
“ฉันยังไม่ง่วงเลย นายง่วงแล้วเหรอ?” เธอหันหน้ามาหาผม อีกนิดเดียวหน้าเราก็จะชนกันแล้ว นี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย
“นิดหน่อย ^ ^” จริงๆผมก็ง่วงแหละ แต่เห็นอีกคนอยากอยู่ต่อผมก็เลยตอบแบบนั้น “อยู่ต่อได้นะถ้าเธอชอบ ฉันยังไม่ง่วงเท่าไหร่”
“จริงเหรอ?? งั้น…. ฉันขอเวลาอีกสักพักนะ แล้วเราค่อยไปนอนกัน ^ ^”
“ครับ”



ทุกคนสังเกตมั้ยครับว่าหลังๆมานี้ซอนมุลชอบทำตัวเหมือนเด็กๆ หรือว่า…. ผมคิดไปคนเดียว



End Sehun Part




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

127 ความคิดเห็น

  1. #115 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 21:56
    ทำตัวเด็กให้สามีเอ็นดูอ่ะเด่ คิๆๆๆ น่ารักจังง
    #115
    0
  2. #108 liana (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 01:52
    ใช่ๆซอนมุลทำตัวเหมือนเด็ก น่ารักอ่ะ
    #108
    0
  3. #104 ฮุนนี่ยิปปี้โอโฮรัท (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 16:50
    คู่นี้น่ารักง้ะะะ มาต่อเร็วๆน้าาา
    #104
    0
  4. #102 kowhorm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 08:24
    น่ารักมากก
    #102
    0
  5. #101 P'Pure (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 08:11
    มาต่อเร็วๆนะค่าาาา ฟินมากเลยยยย สู้ๆค่าาา
    #101
    0
  6. #100 Naey (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 06:39
    เซฮุนน่าร้ากกกกก
    #100
    0
  7. #99 nannapatmqntree (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 05:36
    น่าร้ากกก-//-มาต่อเร็วๆน้า
    #99
    0