Do Not Love Me ไม่รักก็ปล่อยฉันไป

ตอนที่ 11 : Ep.11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 พ.ย. 58

Ep.11

 

 

 

“ทำอาหารให้กินหน่อย” เซฮุนที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเดินมาหาฉันที่ยืนดูวิวบนระเบียงห้อง

“มีของให้ทำเหรอ?” ฉันสงสัยนิดหน่อย เพราะว่าเมื่อวานฉันเปิดตู้เย็นดูมันมี่อะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า

“เมื่อเช้าฉันให้ลุกไปซื้อมาไว้ให้แล้ว” อ๋อ... ใช้ลุงพ่อบ้านไปซื้อให้นี่เอง

“แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อก่อนแล้วค่อยออกมา” ฉันมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

“ก็ฉันจะให้ดูรอยที่เธอข่วนฉันเมื่อคืนไง ใช่ย่อยนะเราน่ะ ดูหลังฉันสิ” เซฮุนหันหลังมาให้ฉันดู แล้วฉันถึงกับเบิกตาโพรง นี่ฉันข่วนเขาถึงขนาดนั้นเลยเหรอ รอยเล็บฉันที่ข่วนเขาเต็มหลังเขาเลยอะ

ฉันค่อยๆเอามือสัมผัสกับหลังเขา จนเซฮุนสะดุ้ง

“เจ็บเหรอ?”

“ไม่หรอก ฉันทนได้ ^ ^” ยังจะมีหน้ามายิ้มอีก “ถ้าเธอยอมฉันแบบเมื่อคืน เจ็บแค่ไหนฉันก็จะทน” ไอ้หื่นเอ้ยยยย

“คิดว่าฉันจะยอมทุกครั้งเลยหรือไง” ฉันผลักไหล่เขาให้เข้ามาในห้อง

“มีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งต่อไปอยู่แล้ว” คิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ

“ทำแบบนี้กับฉัน แล้วนายไปทำกับคนอื่นด้วยหรือเปล่า” อยู่ๆฉันก็พูดขึ้น ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนี้ออกมา แต่เหมือนว่าคนตรงหน้าจะตกใจกับสิ่งที่ฉันกำลังพูดออกไป “นายดูตกใจนะ”

“ปะ....เปล่า ฉันแค่ไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้น่ะ” บอกไว้เลยนะว่าฉันเองก็เป็นคนที่มีเซ้นต์เรื่องของคนที่รักแรงเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะฉันรู้สึกมั้งก็เลยพูดออกมา

“ฉันก็แค่พูดเฉยๆ นายอย่าคิดมากสิ ดูดิเพิ่งจะอาบน้ำมาแท้ๆแต่เหงื่อกับไหล” ฉันว่าเซฮุนต้องมีอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ๆ พักหลังมานี้เขาก็ทำตัวดีแปลกๆ ไม่เหมือนกับเซฮุนคนเดิม

ถ้าถามว่าชอบมั้ย ฉันก็ชอบนะ เพราะเขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แต่ถ้ามีเรื่องไหนที่ทำให้ฉันรับไม่ไหว ฉันก็คงจะไม่ชอบ

“อ่อ อากาศมันร้อนน่ะ เหงื่อก็เลยไหล” เซฮุนเช็ดเม็ดเหงื่อออกจากหน้า “เดี๋ยวฉันไปใส่เสื้อผ้าก่อนนะ” เซฮุนยิ้มแห้งๆให้ฉันแล้วเดินเข้าไปแต่งตัวในห้อง

 

อย่าให้ฉันรู้นะว่านายกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่

 

 

 

ฉันทำอาหารให้เซฮุน โดยที่ฉันก็มีเขาเป็นลูกมือ แต่ฉันควรจะเรียกเขาว่าตัวป่วนมากกว่าจะเรียกว่าลูกมือนะ ป่วนซะจนฉันทำอะไรไม่ถูกเลย และตอนนี้ครัวก็รกมากๆเพราะความป่วนของเขา

“เซฮุน ไปนั่งรอเถอะไปเดี๋ยวฉันทำเอง” ฉันทนไม่ไหวก็เลยต้องไล่ให้เขาออกห่าง

“ไม่เอาอะ อยากอยู่ช่วยเธอ” เขาเดินมากอดฉันไว้จากข้างหลังแล้วเอาคางเกยไหล่

“จะช่วยหรือจะกวนกันแน่”

“ไม่กวนแล้วครับไม่กวนแล้ว จะช่วยจริงๆ” เซฮุนปล่อยให้ฉันเป็นอิสระแล้วเปลี่ยนมายืนข้างๆฉันแทน “ให้ฉันช่วยอะไรบอกมาเลย”

“ช่วยอยู่เฉยๆ แล้วที่เหลือฉันจะจัดการเอง โอเคมั้ย” เซฮุนพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งรอที่โซฟาทันที พูดง่ายๆแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย

 

แล้วนั่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมส์อีกล่ะสิ เอ๊ะ หรือว่าเขากำลังคุยกับใคร

 

ฉันทำอาหารเสร็จก็เรียกเซฮุนมายกอาหารช่วย

“เอาไปวางที่โต๊ะเลยนะ” ฉันสั่งเซฮุนแล้วเดินมาที่โซฟาห้องนั่งเล่น เห็นไลน์เซฮุนดัง ฉันก็เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

(พี่เซฮุนคิดถึงเยริใช่มั้ยคะ เยริคิดถึงพี่ฮุนมากๆเลยนะ) ฉันอ่านไปแล้วก็ทำหน้าครุ่นคิดไป แล้วอยู่ๆเสียงไลน์เซฮุนก็ดังขึ้นอีก

(ทำไมพี่อ่านแล้วไม่ตอบคะ แบบนี้เยริเสียใจแย่เลย ถ้าพี่ฮุนเบื่อยัยนั่นเมื่อไหร่มาหาเยริได้เสมอนะคะ) ฉันโกรธมากถึงมากที่สุด เพราะแบบนี้สินะ.....

 

 

“ทำอะไรเหรอ?” เซฮุนเดินมาสะกิดฉันจากด้านหลัง

“อ่อ เปล่าหรอก ฉันว่าจะหยิบโทรศัพท์ไปให้นายน่ะ แต่นายมาก็ดีแล้ว อะนี่” ฉันปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที ฉันคืนโทรศัพท์ให้เซฮุน

“อ่อ ขอบคุณนะ” เซฮุนรับมันไปแล้วหยิบเข้ากระเป๋าทันที

“มากินข้าวเร็ว” ฉันตักข้าวให้เซฮุนเยอะพอสมควร “กินเยอะๆ เมื่อคืนเสียพลังงานเยอะหนิ” ฉันพูดแล้วก็ยิ้มให้เขา ตัวให้เป็นปกติมากที่สุด

“เธอนี่รู้ใจฉันจริงๆเลย” เขาเอื้อมมือมาหยิกแก้มฉันเบาๆ ฉันควรจะโง่ต่อแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นดีมั้ยเซฮุน หรือฉันจะต้องทำยังไง

แม่ในตอนนี้ ใบหน้าฉันจะยังคงยิ้ม แต่ภายในใจของฉัน มันกำลังร้องไห้อยู่ ฉันแสดงออกมาเยอะไม่ได้ว่ากำลังเสียใจ แต่บางทีฉันก็ยังไม่อยากให้มันเกิดเรื่องที่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ก็เลยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นน่าจะดีกว่า

 

“อร่อย.. ^ ^” เซฮุนตักข้าวเข้าปากแล้วก็ยิ้มออกมา ช่วงนี้ฉันเห็นเขายิ้มบ่อยมาก ไม่รู้ว่าแค่แกล้งให้ฉันไม่สงสัย หรือว่าเขากำลังมีความสุขจริงๆ

 

เอาล่ะ แต่ฉันจะพยายามไม่สนใจก็แล้วกันนะ ฉันจะลืมมันไป

 

“เซฮุน ไปเดินเล่นกันมั้ย ฉันเห็นทุ่งหญ้าข้างบ้านแล้วมันสวยมากๆเลย”

“ไปสิ เดี๋ยวฉันพาไปเอง” มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

“นายต้องให้ฉันขี่หลังด้วยนะ” ฉันไม่พูดเปล่า พร้อมกับกระโดดขึ้นหลังเซฮุนทันที ขอให้ฉันได้ใช้ชีวิตให้มีความสุขก่อนนะ อนาคตอะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด

“ฮ่าๆๆๆ เล่นโดดขึ้นมาก่อนขนาดนี้ฉันคงจะปฏิเสธไม่ได้” เซฮุนขำแล้วพาฉันเดินออกมาที่ทุ่งหญ้าที่มีดอกไม้สีเหลือปกคลุม มันสวยนะ ถ้าได้แต่งงาน ถ่ายภาพพรีเวดดิ้งที่นี่คงจะสวยน่าดู

“สวยจัง” ฉันอ้าแขนรับลม ทั้งๆที่ฉันยังอยู่บนหลังของเซฮุน

“สนใจมาอยู่ที่นี่กับฉันมั้ย?” เซฮุนวางฉันลงบนหินแล้วเขาก็นั่งลงตรงหน้าฉัน “ที่ที่มีแค่เรา ที่ที่ไม่มีใครมารบกวนความสุขของเราสองคนได้”

อยู่ๆน้ำตาของฉันก็ไหล ความรู้สึกเหมือนเขากำลังขอฉันแต่งงาน แต่มันไม่ใช่ แต่ฉันก็ดีใจ ที่เขาอยากจะให้ฉันมาอยู่ มาใช้ชีวิตกับเขา

“ไม่เอาไม่ร้องไห้นะ” เซฮุนเอานิ้วมาเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าฉัน “ฉันไม่ได้อยากจะพูดให้เธอร้องไห้นะ แต่ฉันต้องการคำตอบว่าเธออยากจะอยู่กับฉันมั้ย”

“เซฮุน ฉันขอถามอะไรนายอย่างหนึ่งได้มั้ย?” ฉันจับหน้าเขาให้สบตากับฉัน “นายรักฉันมั้ย?” เซฮุนพูดจบก็ดึงฉันเข้าไปกอด

“ซอนมุล ฉันอยากให้เธอได้รู้ไว้นะว่าฉันรักเธอ ฉันไม่อยากเสียเธอให้ใคร ฉันอยากให้เธออยู่กับฉัน ถึงแม้ว่าฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเลิศ แต่ฉันก็อยากดูแลเธอนะ”

“ถ้างั้น มีอะไรเราก็ควรจะพูดกันตรงๆใช่มั้ย” เซฮุนพยักหน้าตอบกลับฉัน

“ใช่ มีอะไรเราก็ต้องพูดกันตรงๆ”

“วันนี้ฉันเห็นเยริส่งไลน์มาหานาย บอกฉันหน่อยได้มั้ยว่านายกับน้องเขาเป็นอะไรกัน..”

“ซอนมุล.................. คือ”





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

127 ความคิดเห็น

  1. #62 cake (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 22:22
    หื้มมมม
    #62
    0
  2. #56 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 22:45
    เอาแล้วไงน้องฮุน~งานเข้าแล้วๆๆ เกือบจะไปได้ด้วยดีแล้วถ้านางเอกไม่เจข้อความ เฮ้ออสู้ๆนะ
    #56
    0
  3. #43 Koichi seto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 16:55
    เซฮุนๆๆจะทำไงดี
    #43
    0
  4. #42 Aun_ss (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 01:49
    บอกความจริงแล้วปรับความเขาใจกันเลยเถอะเซฮุน สงสารซอนมุล T^T
    #42
    0
  5. #41 เล็บขบ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 22:53
    เซฮุนนนนน
    #41
    0