[Fic SJ] SERENDIPITY พลิกลิขิตรัก (wonchulhyuk)

ตอนที่ 2 : 1. ฟ้าดลบันดาลให้เรามาพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มี.ค. 56






 





1. ฟ้าดลบันดาลให้เรามาพบ

 



















“อย่าไปนะ!

“พี่ขอโทษ แต่พี่ต้องไป” ชายหนุ่มผมยาวสะบัดผ้าคลุมลายมังกรในมาดมาเฟีย กระชับปืนในมือแน่น ใช่ว่าเขาจะอยากไปแต่เพื่อพี่น้องของแก๊งค์มังกรทองและเขาเองก็เป็นถึงหัวหน้าแก๊งค์ที่ต้องรับภาระที่ยิ่งใหญ่

“ถ้าพี่เป็นอะไรไป..แล้วฉันจะอยู่ยังไง” หญิงสาวรูปร่างบอบบางร้องไห้หอบจนตัวโยน ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงเข้าไปสวมกอดแล้วลูบผมอย่างแผ่วเบา

“ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน คนที่พี่รักก็คือเธอเพียงคนเดียว ขอให้เชื่อพี่เถอะนะ”

 

อย่าไป

 

ไม่!!!

 

 

 

 

~ When I see your face There's not a thing that I would change. Cause you're amazing Just the way you are.  And….

 

 

“ฮัลโหล...” ฮยอกแจหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมากดรับ โดยไม่ได้ดูว่าใครโทรเข้ามา อารมณ์ตอนนี้อยากนอนสุด ๆ ใครมันช่างไม่ดูเวลา โทรมาปลุกฮยอกแจตอนแปดโมงเช้าได้ ฮยอกแจเอามือขยี้ตาเบา ๆ น้ำตา? เขาลูบใบหน้าตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาแบบงง ๆ ...นี่นอนละเมอร้องไห้อีกแล้วหรอเนี่ย

 

/ตื่นหรือยังครับ วันนี้เรามีนัดกันตอนสิบโมงนะ/

 

เสียงหล่อ ๆ ดังขึ้นมาตามสาย ฮยอกแจเบะปากทั้งที่ยังหลับตาอยู่ เสียงแบบนี้มีคนเดียว ซีวอนแน่ ๆ นี่มันก่อนหน้าเวลานัดตั้ง 2 ชั่วโมง ตื่นเก้าโมงครึ่งก็ยังทัน ฮยอกแจอาบน้ำแต่งตัว 5 นาทีก็เสร็จแล้ว

 

“รู้แล้ว ไม่สายหรอกน่า” ฮยอกแจตอบเสียงห้วน ซีวอนก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ฮยอกแจก็แบบนี้ล่ะนะขี้เซาเป็นที่หนึ่ง ใครโทรปลุกตอนเช้าเข้าหน่อยเป็นต้องเหวี่ยงใส่ตลอด แม้แต่เขาที่กำลังดูใจกันอยู่ก็ไม่เว้น

 

/งั้นไม่กวนแล้ว อย่าสายล่ะ ไม่งั้นจะตามไปหาถึงห้อง/

 

“ไม่ต้องมาเลย ไอ้บ้า!” ฮยอกแจกดตัดสายแล้วปิดเสียงโทรศัพท์ ก่อนจะหลับตาเพื่อเข้าสู่ความฝันดั่งที่ตั้งใจไว้..

 

ปัง!!!!

 

ฮยอกแจสะดุ้งตกใจ ลุกขึ้นนั่งบนที่นอน มารความสุขจะเยอะไปไหน นี่มันช่วงเวลาเสาร์อาทิตย์ของฮยอกแจนะ แค่ตกลงไปเที่ยวกับซีวอนก็เสียเวลานอนมากแล้ว จะไม่ให้เขากักตุนความสุขก่อนไปเลยใช่มั้ย

 

ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!

 

“โอ้ยยยยยยย เคาะอะไรนักหนา ทีเดียวก็ได้ยินแล้ว!” ฮยอกแจกระชากประตูเปิดออก ก็พบว่าคนที่มาเคาะประตูห้องปลุกเขาคือคยูฮยอนคนข้างห้อง ในสภาพเสื้อยืดลายบาร์บี้กับบ็อกเซอร์สีเขียวแสบตา

 

“ซีวอนของมึง นั่งง่อยอยู่ที่ห้องกูนานละ มาเอามันไปให้พ้น ๆ ที รำคาญลูกตา” คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เพราะซีวอนทำลายความสุขในการดูการ์ตูนบาร์บี้สิบสองเจ้าหญิงเริงระบำของเขา ไม่เข้าใจทำไมมันต้องมารอฮยอกแจที่บ้านเขาตั้งแต่เช้า ทั้งง่วงทั้งหงุดหงิดเพราะยังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน(ดูบาร์บี้ถึงเช้า)

 

“เออๆๆ มึงกลับห้องมึงไปได้แล้ว เห็นสีบ็อกเซอร์แล้วแสบตา” พูดจบฮยอกแจก็ปิดประตูทันทีโดยไม่รอให้คยูฮยอนตอบรับอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น สรุปว่าฮยอกแจต้องอาบน้ำตั้งแต่แปดโมงเช้าสินะ =_=

 

ฮยอกแจอยู่คอนโดกับพี่สาว เพราะคอนโดนี้ใกล้ที่ทำงานของพี่แล้วก็ใกล้กับโรงเรียนของฮยอกแจด้วยเหมือนกัน ส่วนพ่อกับแม่ก็อยู่บ้านไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่นัก แต่อยู่คอนโดมันก็เดินทางสะดวกกว่า

 

ฮยอกแจอาบน้ำเสร็จภายใน 5 นาที แต่งตัวอีก 5 นาที ก็ไม่รีบร้อนอะไรนักคือเป็นคนอาบน้ำแต่งตัวเร็วอยู่แล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะอาบนาน ๆ ไปทำไม ฮยอกแจเลยนั่งเปิดคอมเล่นทวิตเตอร์เรื่อยเปื่อย เปิดเพลงในยูทูปฟัง แล้วก็เช็คข่าวในกลุ่มลับของโรงเรียนในเฟสบุ๊ค พวกนี้ข่าวเร็วมากเวลามีเรื่องซุบซิบนินทา หรืองานโรงเรียนอะไรก็ตามทุกคนจะโพสลงในกลุ่มลับนี้กันหมด

 

ติ๊ง!

 

เสียงแชทเฟสดังเตือนว่ามีข้อความเข้าจาก บาร์บี้ คยูฮยอนฮยอกแจเพลียตั้งแต่เห็นชื่อเฟสคยูฮยอนแล้วจริง ๆ

 

-มาเอามันไปเดี๋ยวนี้ กูจะไม่ทน-

 

ฮยอกแจได้แต่ถอนหายใจมองนาฬิกาที่บอกเวลาเก้าโมงครึ่ง รู้สึกไม่อยากไปเลยจริง ๆ แต่ก็ต้องไปล่ะนะ ซีวอนเองก็ชวนเขาไปเที่ยวมาหลายครั้งแล้วแต่เขาก็ไม่เคยจะยอมไป จะปฏิเสธอีกก็ไม่มีข้อแก้ตัวแล้วว่าติดอะไรถึงไปด้วยไม่ได้

 

 

 

“ฮยอกแจดูเรื่องนี้มั้ยครับ หนังดีนะ เป็นหนังรักโรแมนติก”

 

“ไม่ชอบดูหนังรักอะ ดูโคตรคนขวางนรกแทนได้มั้ย” ฮยอกแจยืนกอดอกเบื่อ ๆ อยู่หน้าคนขายตั๋ว ซีวอนเหมือนจะคะยั้นคะยอให้เขาดูหนังรักอะไรนั่นให้ได้ ใคร ๆ ก็รู้ว่าฮยอกแจไม่ชอบดูหนังรัก ซีวอนนี่น่าโมโหจริง ๆ

 

ยังไงสุดท้ายซีวอนก็ต้องยอมตามใจฮยอกแจดูโคตรคนขวางนรกจนได้ เรื่องเอาแต่ใจ ขี้เหวี่ยง ฮยอกแจน่ะเป็นที่หนึ่งเลย เคยยอมใครซะที่ไหน

 

“ฮยอกแจนั่งสิบสองแล้วกันนะ เดี๋ยวผมนั่งสิบเอ็ดเอง” ซีวอนฉีกตั๋วสองใบออกจากกันแล้วยื่นสิบสองให้ฮยอกแจ แต่ฮยอกแจกลับยื่นมือไปเอาสิบเอ็ดแทน

 

“สิบเอ็ดมันอยู่ตรงกลางพอดี” ฮยอกแจโบกตั๋วไปมาอย่างกวน ๆ แล้วเดินนำเข้าโรงไป ซีวอนก็ได้แต่เดินตามไปจะขัดใจยังไม่กล้า ก็น่ารักซะขนาดนี้เห็นแล้วอยากจะเอาใจจริง ๆ

 

“อ๊ะ.. ขอโทษๆ” ฮยอกแจเหยียบเท้าของคนที่นั่งเบอร์สิบไปเต็ม ๆ เพราะมันมืดมากแค่จะเดินก็ยังลำบาก แล้วฮยอกแจก็ยังเป็นพวกมองไม่เห็นในความมืดด้วย ปกติคนเราจะใช้เวลาปรับสายตาไม่นานเพื่อให้มองเห็น แต่ฮยอกแจปรับเท่าไหร่ก็ยังมองไม่เห็นซักที

 

“ไม่เป็นไร” ผู้ชายคนนั้นตอบเสียงเรียบ ฮยอกแจขมวดคิ้วแล้วล้มตัวลงนั่ง เสียงคุ้นมาก ไม่แน่ใจว่าเคยได้ยินที่ไหน แต่เป็นความรู้สึกที่ชวนให้คิดถึง...

 

“บ้าไปแล้วเรา” ฮยอกแจบ่นเบา ๆ กับตัวเอง หยิบป็อบคอร์นที่ซีวอนวางไว้บนตักเข้าปาก แอร์เย็น ๆ เบาะนุ่ม ๆ ชวนให้เคลิ้มจริง ๆ .....

 

 

 

“นอนสนุกมั้ยครับ” ฮยอกแจได้ยินก็ทำหน้าแหย ๆ ส่วนซีวอนน่ะ ดีใจแทบตายได้มาเดทกับฮยอกแจครั้งแรก แต่พอเข้าโรงหนังฮยอกแจดันหลับตั้งแต่ต้นเรื่องซะนี่ แถมยังเป็นหนังบู๊แอ็กชั่นไม่รู้ว่าหลับลงไปได้ไง ซีวอนได้แต่คิดขำ ๆ

 

“ทำไมซีวอนไม่ปลุกล่ะ”

 

“ก็เห็นกำลังหลับสบายนี่ครับ” ซีวอนยิ้มล้อ ฮยอกแจเลยทำตาโตใส่ ..ทุกครั้งเวลาที่ซีวอนยิ้มแบบนี้ ฮยอกแจรู้สึกว่าซีวอนนี่หล่อจริง ๆ น่าหมั่นไส้สุด ๆ ทั้งที่เป็นแค่ซีวอนแท้ ๆ

 

พอเดินออกมาจากโรงหนังด้วยกันซีวอน ซีวอนก็ชวนฮยอกแจคุยเรื่องหนัง คืออยากจะบอกว่าเขาไม่ได้ดู แต่ซีวอนก็ชวนคุยอยู่นั่นล่ะ ไม่ใช่ว่าไม่อยากฟังหรอกนะ แต่ซีวอนจะเล่าให้จบทั้งเลยมั้ย ฮยอกแจถอนหายใจเบา ๆ เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้

 

ฮยอกแจเดินดูของในห้างสรรพสินค้ากับซีวอนไปเรื่อย ๆ เพราะวันนี้เป็นวันหยุดสินะ คนถึงได้เยอะอย่างกับเดินตลาดนัดแบบนี้ ฮยอกแจคิดอย่างเบื่อหน่าย จนสายตาไปสะดุดเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง... คุ้นมาก เขาได้แต่ยืนมองผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนที่โดดเด่นท่ามกลางฝูงชน รู้สึกแปลกเพียงครั้งแรกที่ได้เห็น ราวกับว่าเคยเจอกันมาก่อน เหมือนเป็นภาพที่เลือนรางในสมองแต่ชัดเจนในความเป็นจริง

 

สัญชาติญาณบางอย่างบอกให้เขาตามผู้ชายคนนั้นไป..

 

“ฮยอกแจจะไปไหนครับ?” ซีวอนจับแขนฮยอกแจแน่นแต่ฮยอกแจไม่สนใจ สะบัดแขนออกจากมือซีวอน

 

“ซีวอนปล่อย..” ฮยอกแจวิ่งฝ่าฝูงชนจะเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น เห็นเพียงแค่หลังไว ๆ อยู่ไม่ไกล อีกนิดเดียว ฮยอกแจชะเง้อคอมองหา

 

ผลัก!

 

“โอ้ย..” ฮยอกแจล้มลงกับพื้น เพราะใครไม่รู้เดินมาชนเขาเข้าเต็ม ๆ เลยน่ะสิ เจ็บก็เจ็บ แถมคลาดสายตาไปจากผู้ชายคนนั้นแล้วซะด้วย...

 

“เป็นอะไรมั้ย?”

 

“ไม่เป็น....ไร” ฮยอกแจนั่งอ้าปากค้างอยู่ที่พื้น ก็ผู้ชายคนที่เขาวิ่งตามหาแทบตายมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วนี่สิ ผู้ชายที่สะพายกระเป๋าเป้เก๋า ๆ เสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาเดฟสีแดงสด

 

“ถ้าไม่เป็นอะไรก็ช่วยลุกหน่อย คุณขวางทางผมอยู่นะ” ฮยอกแจหันซ้ายหันขวามองรอบข้าง เขาเนี่ยนะขวางทาง ที่มีให้เดินเยอะแยะแบบนี้มันหาเรื่องกันมากกว่า เห็นคนล้มช่วยกันสักหน่อยก็ไม่ได้

 

ฮยอกแจพยายามดันตัวเองให้ลุกจากพื้นอย่างยากลำบาก แล้วก็พบว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะลุก เขาเหลือบตามองผู้ชายตรงหน้าที่ยืนกอดอกมองเข้าอยู่ แล้วเอื้อมมือไปจับแขนผู้ชายคนนั้นเพื่อดึงตัวเองให้ลุกขึ้น ถือซะว่าทำประโยชน์แล้วกันนะ มายืนจ้องหน้ากันอยู่ได้

 

ฮยอกแจยืนสำรวจหน้าตาของคนตรงหน้า จะว่าหล่อก็ไม่ใช่ หล่อมันต้องแบบซีวอนต่างหาก แบบนี้มันออกจะไปทางสวยนิด ๆ หรอ บอกไม่ถูกแฮะแต่ก็เหมือนจะหล่ออยู่เหมือนกัน โอ้ยสับสน... ฮยอกแจยืนขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าเหมือนต้องการจะหาคำตอบ ว่าทำไมเขาถึงวิ่งตามมันมา ผู้ชายคนนั้นกระตุกยิ้มบางให้ฮยอกแจ แล้วทำท่าจะเดินหนีไป...

 

“เดี๋ยว!! นายชื่ออะไร”

 

“ผมไม่บอกชื่อกับคนแปลกหน้า ..ขอตัว” ฮยอกแจรู้สึกอยากจะกรี๊ดเป็นครั้งแรกในชีวิต ถ้าเจอครั้งหน้าจะเอาท่อแป๊บตีหัวแล้วลากเข้าถ้ำซะเลย กวนประสาทนัก!

 

“ฮยอกแจ ผมตามหาตั้งนาน” ซีวอนกระหืดกระหอบวิ่งมาหาฮยอกแจ ฮยอกแจได้แต่ถอนหายใจ หงุดหงิดจนไม่รู้จะทำยังไงดี ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะอารมณ์เสียไปทำไม

 

“โทษที เรากลับกันเลยมั้ย?” ซีวอนทำท่าจะชวนฮยอกแจไปกินข้าว แต่บอกตรง ๆ ว่าตอนนี้ฮยอกแจไม่มีอารมณ์ไปไหนทั้งนั้น อยากกลับบ้านสุด ๆ แล้วก็แน่ล่ะซีวอนก็ต้องพาฮยอกแจกลับไปส่งที่คอนโด เพราะไม่กล้าขัดใจอีกเช่นเคย


















TBC.










หายไปสองปีถ้วน *ก้มลงกราบ*

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มีนาคม 2556 / 10:06
    อัพแล้ววว *จุดพลุ*
    น่าตื่นเต้นอ่ะ งื้อ TwT
    #14
    0