- ; short story / monsta x

ตอนที่ 5 : Happy last Year [ rmc ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

Happy last Year

 

Shownu x Kihyun

 

* THAI AU ! *

 

Shownu – น้ำ

Kihyun – กร

 

31  dec.  2019

02.31 am

 

                “ ปีใหม่นี้ ว่างมั้ย? ”  เสียงทุ้มเอ่ยถามคนปลายสาย ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานาน ร่างสูงพิงขอบระเบียงคอนโดสายตาทอดออกไปไกลมองยังเมืองหลวงเบื้องหน้าทีมีแต่สีสันแม้ตอนนี้จะเป็นเวลาตีสองกว่าแล้วก็ตาม มือข้างที่ว่าคีบบุหรี่กลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ เขายังคงไม่ได้รับคำตอบจากนปลายสาย แสงสว่างวูบไหวของบุหรี่คอยๆสว่างยามสูบก่อนจะกลับมาคงสภาพเดิมเมื่อปล่อยออกพร้อมกับควันสีหม่นลอยไปตามอากาศ

                “ อ่า ไม่ว่างหรอ โอเคไม่เป็นไรๆ-“ เขายกยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง

                “ ว่าง ให้ไปหาหรือมาหา” ทั้งๆที่คิดว่าความเงียบคือคำตอบแล้ว เขากลบคิดผิดเมื่อปลายสายตอบกลับมา มุมปากของเขายกยิ้มอีกครั้งหาใช่ความสมเพชเมื่อครั้งก่อน กลับเป็นความสุข

 

                ความสุขที่ได้ยินเสียงเขาอีกครั้งในรอบเจ็ดเดือน

                “ ... เดี๋ยวผมไปหา” ว่าเสร็จก็วางสาย มือกว้างเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง พิงตัวกับระเบียงอีกครั้ง เป็นอีกครั้งที่ควันสีหม่นถูกผ่นออกมาจากเขา และเป็นอีกครั้งที่เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้ตัวและสาเหตุ

                เขาเช็ดคราบน้ำตาลวกๆก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน ทิ้งตัวลงโซฟาสีแดงเข้มขยี้บุหรี่บนที่เขี่ยบุหรี่ มือกว้างพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นจนถึงข้อศอก ร่างสูงเอนกายพิงพนักพิง ดวงตาคมมองเพดานสีขาวท่ามกลางความมืด ลมหายใจถอนออกมาหนัก  ก่อนจะหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงสแลคสีดำ

                หน้าจอที่สว่างวาบท่ามกลางความมืด ชายนุ่มเปิดดูรูปภาพที่เขายังเก็บไว้ตลอดที่ผ่านมาทั้งรูปของเขาและคนๆนั้น กระทั่งรูปภาพที่เขาคนนั้นถือเค้กที่เป็นเขาเองซื้อให้ในวันเกิด เมื่อปีที่แล้ว  รอยยิ้มที่ฉายอยู่บนภาพและแววตาหุบต่ำมองเค้กที่อยู่ในมือ ต่อให้ไม่ได้มองกล้องยังดูออกเลยว่าเขาคนนั้นมีความสุขเพียงใด

                รอยยิ้มแบบนี้มันหายไปตั้งแต่ตอนไหน?

               

                เขาแทบทำอะไรไม่ได้เลยได้เพียงแต่ยิ้มตามรูปภาพในมือถือ เหมือนคนบ้า ก่อนที่เขาจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์และกลับมาอยู่ในความมืดอีกครั้ง

 

                ทำไมเราต้องเลิกกันด้วยนะ ? 

 

 

 

                “ แม่งเอ้ย คิดถึงฉิบหาย...”

 

 

31  dec.  2019

9.52 pm

                หลังจากที่โทรไปบอกอีกคนได้สักพักใหญ่ตอนนี้เขายื่นอยู่หน้าประตูห้องเสียแล้ว มือข้างหนึ่งกดกริ่งอีกข้างถือถุงกระดาษน้ำหอมแบรนด์ดังที่เจ้าตัวชอบ ไม่ปล่อยให้รอเก้อเขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ก่อนที่มันจะเปิดออกให้เห็นเจ้าของห้องอย่างเต็มตัว  ทั้งคู่ยืนจ้องหน้าสักพักก่อนที่เป็นคนตัวเล็กกว่าเยงทางให้แขกเข้าไป

 

                เขาไม่เปลี่ยนไปสักนิด  ...

 

                “ สเวตเตอร์คุณน่ารักดี ” หลังจากที่เขาหย่อนกายลงบนโซฟาสีเทาอ่อนก็เอ่ยชมสเวตเตอร์สีครีมที่เขาเคยซื้อให้เมื่อวันเกิดสองปีที่แล้ว  “ อือ มันน่ารักอย่างที่คุณพูด”  เสียงหวานตอบรับก่อนจะน้ำส้มเย็นมาให้

                “ เออกร ผมซื้อนี่มาให้”  เขาหยิบถุงน้ำหอมแบรนด์ดังยื่นให้อีกคน กรรับมันอย่างสงสัยจากนั้นจึงหย่อนตัวนั่งลงข้างร่างสูง “ โห้ burberry ซะด้วย” ใบหน้าสวยหันมายออีกคนด้วยรอยยิ้ม เรียวมือขาวบรรจงเปิดถุงออก ก่อนหยิบน้ำหอมขวดนั้นขึ้นมาดู เขาแต่สังเกตท่าทางของอีกคนเงียบๆ  

                ใบหน้าสวยที่หันข้างให้เขมีรอยยิ้มเล็กๆออกมาเมื่อเห็นของขวัญที่มอบให้ “เนื่องด้วยโอกาสอะไรอะน้ำ” กรมาหันมาถาม “ ปีใหม่ ” คนที่ได้รับคำตอบแล้วพยักหน้าปนรอยยิ้มเบาๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า

                คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนเต็มสูงโดยไม่ทันถามอะไรอีกคนก็วิ่งไปยังห้องตัวเอง และกลับมาพร้อมกับกล่องสี่เหลี่ยมส้มทรงยาว อีกคนยื่นมาให้เขาก่อนที่จะนั่งลงที่เดิม  ใบหน้าหล่อหันมามองอีกคนเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเปิดออก ข้างในนั้นเป็นเนกไทสีดำ น้ำยิ้มให้อีกคน เอาเข้าจริงก็ไม่ได้หวังว่าอกคนจะมีอะไรมาให้เขาหรอก ขอแค่เพียงอยู่ด้วยกันอีกครั้งก็ดีแล้ว

               

                “อันนี้เนื่องด้วยโอกาสอะไรกร” เขายิ้มเมื่อพยายามถามคำถามแบเดียวกันกับอีกคน

                “ น้ำกวนผมหรอ ปีใหม่ไง”

                “ ขอบคุณนะ”

                “ เหมือนกัน ขอบคุณนะ”                  

 

               

 

11.56 pm

                เวลาล่วงเลยมาได้นานสักพักจนกระทั่งเหลือเวลาอีกสี่นาทีก่อนปีใหม่ ทั่งคู่พร้อมใจกันเลือกที่จะปิดไฟทุกดวงในห้อง ย้ายสถานที่มายังนอกระเบียง บทสนทนาของทั้งคู่ไปได้ดีกว่าที่ต่างคนต่างคิดเพราะต่างก็ไม่ได้เจอกันตลอดเจ็ดเดือนที่แยกกัน ทุกอย่างทุกการกระทำมันไม่เหมือนคนที่เลิกกัน ทั้งคุยและหัวเราะได้ปกติ  อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่ต่อให้มันตกค้างแค่ไหนเราก็เลือกจะเดินต่อไป ไม่มีเหตุผลที่ต้องเงียบใส่กันแม้แต่น้อย  ทั้งๆที่ต่างคนก็รู้ดีว่าข้างในมันทั้งเจ็บปวดแค่ไหนก็เลือกที่จะยิ้มให้กันมากกว่า  

 

                “ถ้าทำแบบนี้ตอนเมื่อก่อนคงจะดี” เสียงหวานเอ่ยขึ้นหลังจากที่จบบทสนทนาน่าขำนั้น ร่างเล็กเอนตัวไปทางด้านหลังใช้แขนทั้งสองข้างเป็นตัวค้ำยัน ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองฟ้ามืดส่ายหัวให้กับคำพูดตัวเองและทั้งหมดนั้นก็อยู่ในสายตาอีกคน  “อย่างที่คุณว่า .. แต่อดีตเป็นสิ่งที่เราเปลี่ยนไปไม่ได้ ปล่อยมันเอาไว้แล้วเดินไปข้างหน้าดีกว่า” น้ำพูดเสริมก่อนจะทำกริยาเดียวกับอีกคน กรหันมายิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปยังที่เดิม   

 

                “เหลือเวลาอีกกี่นาทีอะ”

                “ หนึ่งนาที”

                หลังจากนั้นไม่นานนักก็เข้าสู่ช่วงสุดท้ายของปี เสียงที่ดังกระหึ่มจากนัวเมืองดังมาถึงบริเวณที่เขาอาศัยอยู่ เสียงนับถอยหลังสิบวิสุดท้ายดังขึ้น

 

                ทั้งคู่ต่างหันมามองกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ต่างคนต่างจ้องมองไปยังดวงตาอีกฝ่ายทั้งความรู้สึกและความคิดถึงต่างๆไม่ได้ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นน้ำเสียงหรือคำพูด

 

                ทุกอย่างมันแสดงผ่านทางสายตาหมดแล้ว

 

                10

 

                “ ปีใหม่อยากได้อะไรมั้ย”

               

                9

 

                “ ไม่รู้สิ แบบนี้ต่อไปมั้ง”

 

                8

 

                “ ผมขอให้เศรษฐกิจดีขึ้นนะกร ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ”

 

                7

 

                “ เอาจริงดิ งั้นผมขอด้วย”

 

                6

 

                “ ฮะๆ ขอแบบนี้นะ”

 

                5

 

                “ แบบไหน แบบที่เราจับมือกันหรอ”

 

                3

 

                “ อืม แบบนี้ ตลอดไป..”

 

                2

 

                “ ถ้างั้นก็ รักนะ”

 

                1

 

                “...เหมือนกัน ตลอดไปด้วย”

 

                เสียงพลุถูกจุดขึ้นดังสนั่นแสงสีเป็นประกายสวยงามบนท้องฟ้าในค่ำคืนมืดมิด เสียงโห่ก้องด้วยความดีใจและยินดีดังกระหึ่ม

                ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากมือที่ประสานกุมกันแน่นขึ้น และรสจูบที่หวานช่ำเปรี่ยมไปด้วยความคิดถึง ห่วงหาและห่วงใย

 

                แบบที่ทั้งคู่เป็นเสมอมา ...

 

 

“ ไม่คิดว่าน้ำจะง้อผมด้วยวิธีนี้”

“ ก็ไม่คิดว่าคุณจะตอบรับผมเหมือนกันนิ”

 

 

Happy New Year

2020

 

 

 

// แง HNY 2020 นะคะ ทุกคน ขอให้ปีนี้พบเจอแต่เรื่องดีๆ คนดีๆ ดูแลสุขภาพร่างกายและจิตใจด้วยนะคะ

ใครมีทำงานขอให้เลื่อนตำแหน่ง ใครต้องเรียนต่อขอให้สอบติดนะคะทุ้กโค้น ขอบคุณที่เข้ามาอ่านฟิคของแทนมากๆนะคะ และขอให้ทุกคนรักและอยู่เคียงข้างพี่มอนตลอดไปจงเป็นมบบที่น่ารักกว่าเดิมในปีนี้และสืบเนื่องต่อไปด้วยนะคะ !!


twitter ; @taxxnx903  

 

 

         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 tabixx__ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 00:09
    😳😳😳😳😳😳
    #5
    0