คัมภีร์เทวะ

ตอนที่ 5 : จุดเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 354 ครั้ง
    18 มิ.ย. 60

"ท่านแม่มาแล้ว"

หลี่เฉิน  สังเกตุเห็นมารดาของตนเดินเข้ามายังหมู่บ้านแต่ไกล ก็รีบวิ่งไปต้อนรับนางอย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้ตัวมันกลับค่อย ๆ  ลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งเยาะ ๆ  แทนเพราะมันกลัวว่าจะเป็นเหมือนกันกับคราวก่อน ตอนที่พรวดลุกขึ้นจากเตียงจนต้องตัวลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า นั่นเอง

"ท่านแม่ เป็นอย่างไรบ้างเหนื่อยไหม"  หลี่เฉิน กล่าวถามนางด้วยความห่วงใย พร้อมกับช่วยแบกตะกล้าที่ใส่ผักไปขายยังตลาดในเมืองลิขิตฟ้า

"นิดหน่อยเอง พักเดี๋ยวเดียวก็หาย  ว่าแต่เราเหอะ.....กินอะไรหรือยัง"

"ยังเลยครับท่านแม่ ข้าหิวมากเลย ท่านแม่ทำของอร่อย ๆ  ให้ข้ากินหนอ่ยนะ ๆ ๆ  "

"เจ้าละก็  อ้อนได้ตลอดเวลาเลยนะ "

"แฮ่ะ ๆ ๆ "

สองคนแม่ลูกเดินกลับบ้านไปพราง พูดคุยหยอกเย้ากันไปพราง เมื่อมาถึงบ้านแม่ของหลี่เฉินก็ทำกับข้าวให้ตัวมันได้กินสมใจและเมื่ออิ่มแล้ว หลี่เฉิน  ก็ขอออกไปเดินเที่ยวเล่นข้างนอกหมู่บ้าน

"ท่านแม่ ข้าไปก่อนนะ"

"รีบกลับบ้านก่อนจะมืดนะลูก"

"ข้าทราบแล้วท่านแม่"

หลี่เฉิน  เดินออกจากหมู่บ้าน ก็เดินเลี้ยวออกไปทางด้านข้างของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นเขตเชิงเขาสูงชัน ซึ่งเมื่อ หลี่เฉิน เดินมาถึงก็มุ่งหน้าเดินขึ้นไปตามไหล่เขาทันที จุดหมายของเขาก็คือ  น้ำตก ที่อยู่ช่วงกลางของเขาลูกนี้

"ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย แม้แต่นิดเดียว มันดีอย่างนี้นี่เอง การมีวรยุทธ"

เมื่อมาถึงบริเวณน้ำตก หลี่เฉิน ก็ถอดเสื้อผ้ากระโดดลงไปเล่นน้ำทันที

"ตูม !  " 

"อ่าาาา ....โย้วว  สดชื่นจริง ๆ "

เมื่อเล่นน้ำได้สักพักจนพอใจแล้ว หลี่เฉิน ก็กลับขึ้นมาจากน้ำ และหยิบเอาคัมภีร์เทวะออกมาอ่านท่องจำ แม้เนื้อหาในคัมภีร์มีไม่มากมายนักในตอนแรก แต่บัดนี้กลับแตกต่างออกไปจากเดิมนั่นก็คือ หน้ากระดาษเปล่า ๆ สิบกว่าหน้าที่เหลือนั้นได้ปรากฏตัวอักษรขึ้นมาเต็มทั้งสิบหน้า โดยที่ หลี่เฉิน นั้นไม่ได้รู้มาก่อนเลยว่า ก่อนหน้านี้นั้น มันเป็นเพียงกระดาษเปล่า ๆ

หลี่เฉิน เปิดอ่านจนหมดเล่ม ก็กลับไปเริ่มอ่านหน้าแรกใหม่อีกครั้ง ทำแบบนี้จนท่องจำได้หมดแล้ว  หลี่เฉิน ก็เก็บไว้ในเสื้อจากนั้นก็เริ่ม ร่ายรำกระบวนท่าพื้นฐานจนครบทุกกระบวนท่า ซึ่งตัวมันในยามนี้มีสมาธิอยู่กับการร่ายรำกระบวนท่าจนเข้าสู่ภวังค์การฝึกยุทธ ซึ่งตัวมันในยามนี้ ไม่รับรู้เหตุการที่เกิดขึ้นรอบกายเลยแม้แต่น้อย มันเพียงร่ายรำกระบวนที่ซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่อย่างนี้จนตะวันล่วงลับขอบฟ้าลง พร้อมกับการตื่นจากภวังค์การฝึกยุทธพอดี

"ฟู่ววว"  

"มืดแล้วเหรอเนี่ยะ คงต้องรีบกลับบ้านแล้ว ป่านนี้ท่านแม่คงกำลังเป็นห่วงอยู่"

กล่าวจบ หลี่เฉิน ก็รีบวิ่งกลับบ้านด้วยความรวดเร็ว ซึ่งเมื่อออกมาจากบริเวณป่าแล้ว หลี่เฉิน ก็ต้องยืนตะลึงกับภาพของหมู่บ้านของมันนั้น บัดนี้ ได้กลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้ว

"......"

"ท่านแม่"  หลี่เฉิน  ตะโกนเรียกหาแม่ของตนเองพร้อมกับกระโดดพุ่งไปยังบ้านของตนเองอย่างรวดเร็ว และเมื่อมาถึงมันก็ต้องทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างแรง  

"ท่านแม่ ลูกขอโทษ ใครช่างโหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ มันเป็นใคร"
"ฮือ ๆ ๆ....อ๊ากกกกกกกกกกกกกก"

เสียงร้องไห้ของ หลี่เฉิน ดังก้องไปทั่วบริเวณที่เต็มไปด้วยทะเลเพลิง ที่บัดนี้ไม่มีใครเหลือรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

"เป็นเพราะข้า มัวแต่ฝึกวิชาในคัมภีร์เทวะ บ้าบอนี่ ท่านแม่เลยต้องตาย ข้าไม่ต้องการมันอีกแล้ว"

หลี่เฉิน ล้วงเอาคัมภีร์เทวะออกมาแล้วขว้างใส่กองไฟที่กำลังลุกโชนตรงหน้าของตนเองทันที ตัวมันในตอนนี้ ได้ตัดสินใจแล้วว่า จะไม่ขอฝึกวิชาในคัมภีร์เล่มนี้อีกจึงได้เผาทิ้งไปเพราะมันคิดว่า สาเหตุที่มันมัวแต่ฝึกวิชาจนไม่ได้อยู่ช่วยเหลือแม่ของตนเอง ทำให้มันในยามนี้ รู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง 

หลี่เฉิน  นั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้ตลอดทั้งคืนจนเวลารุ่งเช้า ท้องฟ้าก็โปรยปรายเม็ดฝนลงมายังหมู่บ้านของมันที่บัดนี้ไม่มีเหลือแม้แต่หลังเดียว แต่ตัวหลี่เฉินกลับไม่ได้ลุกหนีไปจากจุดเดิมแม้แต่น้อย มันยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น จนเวลาใกล้เที่ยงวัน ฝนก็หยุดตก

"ท่านแม่ ลูกขอโทษ"
"ลูกขอโทษ"
"ลูกขอโทษ"

หลี่เฉิน กล่าวคำเดิม ๆ  อยู่อย่างนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมา

....................................... 

ณ เมืองลิขิตฟ้า

บนกำแพงสูงใหญ่ของเมืองลิขิตฟ้า  มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังยืนมองทอดสายตาออกไปยังที่อยู่ของหมู่บ้านของ หลี่เฉิน ซึ่งคนกลุ่มนี้เฝ้ามองตั้งแต่เห็นมีกลุ่มควันไฟจนกระทั่งมอดดับลงไป

"พวกเจ้า พบเจอมันหรือไม่"

"ขออภัยท่านประมุข พวกเราค้นจนทั่วหมู่บ้านแล้ว ไม่พบเจอคัมภีร์เลยแม้แต่น้อย"

คนที่ถูกเรียกว่าประมุข หันหน้ามองไปยังชายแก่คนหนึ่ง ที่ตอนนี้กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว 

"ไหนเจ้าบอกว่า ของอยู่ที่เจ้าเด็กหนุ่มในหมู่บ้านแห่งนั้น "

"ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าพูดความจริง เด็กหนุ่มนั่น อยู่ที่หมู่บ้านหลังนั้นจริง ๆ"

"ไปแก้ตัวกับยมบาลเอาก็แล้วกัน"

พลึบ !!   เมื่อบุคคลลึกลับได้ทะยานร่างหายลับไปกับความมืด ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวของชายแก่นั้นได้หลุดออกจากบ่าทันที

"เก็บกวาดให้สะอาด แล้วตามกลับไปสำนัก"

"รับทราบ"

คนที่เป็นหัวหน้าสั่งการลูกน้อง จากนั้นก็พุ่งทะยานหายไปกับความืดทันที

................................................
ทางด้านหลี่เฉินที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิมตลอดมาจนถึงตอนนี้ ก็ยังคงไม่ได้ลุกขึ้นยืนไปไหน จนกระทั่งรุ่งเช้าอีกวัน

หลี่เฉิน  ลุกขึ้นไปโกยดินตรงบริเวณที่เคยเป็นบ้านของตนเอง ขึ้นเป็นกองดินขนาดย่อม จากนั้นก็เดินเลือกหาท่อนไม้มาปักไว้เป็นป้ายชื่อหลุมศพของมารดาตนเอง โดยที่ตัวมันใช้เลือดแทนหมึกในการเขียนชื่อป้านหลุ่มศพ

"ท่านแม่ ลูกอกตัญญู ชาติหน้าลูกจะขอเกิดมาเป็นลูกท่านอีกครั้ง และจะเป็นคนปกป้องท่านไม่ให้มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก"

หลังจากกล่าวจบ หลี่เฉิน ก็ก้มลงคำนับหลุ่มศพ แล้วจึงลุกขึ้นยืนและหันหลังเดินจากไป โดยที่ตัวมันเอง ก็ไม่รู้ว่าจะที่ไหน แต่ที่แน่ ๆ   ทิศทางที่มันเดินไปนั้นไม่ใช่ทิศทางที่จะเข้าไปยังเมืองลิขิตฟ้า อย่างแน่นอน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 354 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

324 ความคิดเห็น

  1. #323 555 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 15:55

    ไม่ค่อยสมหตุสมผลเลย ปุบปับแม่ตายในกองเพลิงซะงั้น จริงๆไม่น่าให้ท่านแม่ตายเลยอุตส่าห์เลี้ยงลูกโตมาอย่างยากลำบากขนาดนี้ อีกอย่างลูกยังไม่ได้บอกแม่เลยนะว่าฝึกยุทธได้ ยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อแม่ หรือมีความสุขกับความสำเร็จของลูกเลย เฮ้อ มันรนทดไปไหม ร้อยวันพันปีไม่มีใครหาซื้อคัมภีร์เทวะ ไฉนมีคนมาถามหา พอไม่เจอเผาหมู่บ้านสังหารคน แถมยังสังหารคนขายหนังสือปิดปาก เอาน่าลองลุ้นตามต่อไปอีกตอน หุหุ

    #323
    0
  2. #317 poomelnw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 18:48
    ตั้งหมื่นปีแถมยังขายข้างทาง งง. หมดแล้ว พวกมันรู้ได้ไง
    #317
    0
  3. #289 dekdkorat25 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 15:05
    มันแปลกๆ ไหนไม่มีใครสนใจหนังสือตั้งเป็นปี
    #289
    0
  4. #238 uาeต้uไม้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 09:21
    ตัดลบตัวละครง่ายไปใหม?
    #238
    0
  5. #140 M-LAND (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 10:09
    แม่อยู่ดีๆยังจะตายอีก เฮ้อ
    #140
    0
  6. #80 Maolhao (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 00:42
    มาแนวนี้ เดาทางออกเลยว่าจะไปยังไงต่อ
    #80
    0
  7. #60 thaiazzz1100 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:52
    มันก็มี แบบนี้ทุกเรื่องนั้นแหละไม่งั้นจะเดินเรื่องไงอีกหน่อยมีเรื่องกะพวกลูกคุณหนูเพราะผู้หญิงแน่นอน
    #60
    0
  8. #31 Mr.kongkang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 10:39
    ขอบคุณครับ สนุกมาก
    #31
    0
  9. #12 Noppol Piagaew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 00:04
    ทีแรกก็นึกว่าอ่านสบายๆขำๆเฮฮา(อ่านจากเรื่องย่อ)เจอตอนนี้หมดอารมณ์ ไม่น่ามาแนวนี้เลยบอกเลนพลาด
    #12
    0
  10. #6 nyxnoob (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 20:56
    เอิ่มมมมม
    #6
    0
  11. #5 joelamtan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 17:26
    ขอบคุณครับ
    #5
    0