คัมภีร์เทวะ

ตอนที่ 3 : ผู้ถูกเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 406 ครั้ง
    17 มิ.ย. 60

"ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว"

หลี่เฉิน วิ่งเข้ามายังหมู่บ้านพร้อมตะโกนเรียกมารดามาแต่ไกล ด้วยกังวลว่ามารดาจะเป็นห่วง

"เอ๋...แปลกจัง ทำไมคนมาที่บ้านเราเยอะแยะแบบนี้กันนะ"

เมื่อเห็นว่ามีคนมาที่บ้านของตนเองเยอะแยะมากมาย หลี่เฉิน ก็รีบวิ่งไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว เพราะรู้สึกเป็นห่วงมารดาของตนขึ้นมาทันที 

"หลีกทางหน่อยครับ หลีกทางให้ข้าเข้าไปหน่อย ข้าจะเข้าไปหาท่านแม่"

เมื่อแหวกฝ่าผู้คนเข้ามาได้ หลี่เฉิน ก็ตกตลึงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทันที เนื่องจากภาพที่เห็นตอนนี้นั้น เป็นภาพของมารดาตนเอง ที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนแคร่หน้าบ้าน โดยมีหมอประจำหมู่บ้านกำลังใช้สมุนไพรที่บดละเอียด ทาตรงบริเวณข้อเท้า ที่มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย 

"ท่านหมอ ท่านแม่ของข้าเป็นอะไร ทำไม่ท่านถึงนอนหมดสติแบบนี้"

"ไม่เป็นไรแล้วละ หลี่เฉิน  แม่ของเจ้าปลอดภัยแล้ว นางถูกงูมีพิษฉก โชคยังดีที่นางตะโกนเรียกคนมาช่วยได้ทัน ชาวบ้านแถวนี้เลยรีบมาดู และไปตามข้ามาทันเวลาพอดี ตอนนี้ พิษถูขับออกจนหมดแล้ว ประคบสมุนไพรสักพักก็คงฟื้นแล้วล่ะ"

"ขอบคุณท่านหมอมากครับ"

"เอาหล่ะ กลับไปทำงานต่อกันได้แล้วนะทุกคน ที่เหลือข้าจะดูแลต่อเอง"  หมอประจำหมู่บ้านบอกให้ชาวบ้านแยกย้ายกันไป เพราะมารดาของ หลี่เฉิน ปลอดภัยแล้ว

เมื่อเห็นว่ามารดาของ หลี่เฉิน ปลอดภัยชาวบ้านก็ต่างแยกย้ายกลับไปทำงานต่อ เหลือไว้แต่เพียงท่านหมอของหมู่บ้านที่ยังรอดูอาการต่อ เป็นเพื่อนกับ หลี่เฉิน

"ท่านแม่ ท่านต้องฟื้นเร็ว ๆ  นะลูกอยู่นี่แล้ว"

หลี่เฉิน  กล่าวเบา ๆ  พร้อมกับกุมมือมารดาของตนไว้กระชับ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกกระวนกระวายใจมากเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอ่อนแอออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย จนทำให้ท่านหมอที่อยู่ดูห่าง ๆ  ต้องลอบพยักหน้าด้วยความพึงพอใจในความเข้มแข็งของเด็กคนนี้

"หลี่เฉิน...เจ้าไปเตรียมข้าว ไว้ให้แม่เจ้าเถอะ ตรงนี้ ข้าจะดูแลให้เอง เดี๋ยวแม่เจ้าตื่นมาจะได้จัดเตรียมให้นางกินได้ทันที"

"ครับท่านหมอ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ครับ"

เวลาผ่านไปประมาณ ครึ่งชั่วยาม   มารดาของหลี่เฉินก็ฟื้นขึ้นมา ทำให้หลี่เฉินดีใจอย่างยิ่ง รีบวิ่งไปเอาข้าวที่เตรียมไว้มาให้นางและท่านหมอทานทันที เมื่ออิ่มแล้ว ก็ได้เวลาที่ท่านหมอลากลับบ้านของตนเอง

"ท่านแม่ ข้าขอโทษที่กลับมาช้า จนท่านแม่ต้องโดนงูพิษฉกเอา"

"ไม่เป็นไรหรอก หลี่เฉิน แม่ยังไม่ตายซักหนอ่ย อีกอย่างมันเป็นเพราะแม่เดินไม่ระวังเอง ไม่ได้ดูทางให้ดีก่อน จึงไม่เห็นว่ามีงูอยู่ตรงบริเวณที่ปลูกผักของเรา คราวหน้าแม่จะระวังให้มากกว่านี้จ๊ะ"

เมื่อกล่าวจบ  หลี่เฉิน  ก็สวมกอดแม่ของตนเองทันที น้ำตาที่อดกลั้นมาตลอดวัน ก็ไหลออกมาอย่างมากมาย เนื่องจากรู้สึกตื้นตันใจที่ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร หรือทำให้แม่เสียใจบ้าง ดุด่าบ้าง แต่ที่สุดแล้ว แม่ของเขาก็ยังคงรักเขาอย่างมากมาย

"ลูกผู้ชายเขาไม่เสียน้ำตาง่ายหรอก เข้าใจไหมลูก"

"ครับท่านแม่"

"เอาละ เราไปดูแปลงผักกันต่อดีไหม"

"ท่านแม่พักผ่อนอยู่ตรงนี้ก็พอ เดี๋ยวลูกไปดูแลคนเดียวก็ได้...นี่ครับค่าส่งผักวันนี้"

"ก็ได้จ๊ะ   ระวังตัวด้วยนะ เผื่อจะมีงูเข้ามาอีก"  นางรับเงินค่าส่งผักพร้อมกับเตือนเขา

"ครับท่านแม่"

เวลาล่วงเลยจนมาถึงยามดึก หลังจากที่สองแม่ลูกแยกย้ายเข้าไปนอน  หลี่เฉิน  ที่ตอนนี้หลับสนิท จู่ ๆ  ในเป้ที่เขาใส่คัมภีร์ที่ซื้อมาจากตลาดในเมืองลิขิตฟ้า ก็มีประกายแสงสีทองปนสีฟ้า กระจายออกมาจากเป้ และปรากฎบุคคลสองคนอยู่ตรงข้างเตียงนอนของเขา

"ท่าน เหลาตง  ข้ารู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ยิ่งนัก ข้าตัดสินใจเลือกเด็กคนนี้แหละ"

"ฮ่า ๆ  ๆ   ข้าเองก็รู้สึกถูกชะตากับเขาเหมือนกัน ในเมื่อเด็กคนนี้ผ่านข้อตกลงของพวกเรา งั้นก็ลงมือกันได้เลย"

"ตกลง"

สองคนนี้ที่แท้ ก็คือ   จิตวิญญาณของ หมิงเทียน กับ เหลาตง  ยอดยุทธในตำนานยุคบรรพกาลเมื่อหนึ่งหมื่นปีที่แล้วนั่นเอง

"ข้าพร้อมแล้วท่านเหลาตง"

"ข้าก็พร้อมแล้วท่านหมิงเทียน"

หลังจากที่ทั้งสองพยัคหน้า จิตวิญญาณทั้งสองก็กลายเป็นลูกไฟสองดวงที่ค่อย ๆ  หลอมรวมกันจนเป็นหนึ่งจนปรากฎเป็นแสงสีทองขอบแสงเป็นสีฟ้าสว่างจ้าไปทั้งห้อง จากนั้นก็ลอยเข้าไปตรงหน้าผากของ  หลี่เฉิน ทันที จากนั้นก็ไหลไปทั่วร่างกาย ทะลวงจุดชีพจรต่าง ๆ  ทั้งหมด 108 จุด จนครบหนึ่งรอบพอดี แต่ดวงไฟดังกล่าวก็ยังไม่ได้หยุดนิ่ง มันยังคงไหลไปตามเส้นทางเดิม วนจนครบรอบ ผ่านไป หนึ่งรอบ สองรอบ
สามรอบ
สี่รอบ
ห้ารอบ
....
.
.
.

จนถึงเวลารุ่งเช้าของวันใหม่ หลี่เฉิน ที่นอนหลับหนิทตลอดคืน ยังคงไม่ตื่นนอนตามเวลาปกติของเขาเหมือนทุกวัน ผู้เป็นแม่จึงเข้ามาดู เมื่อเห็นว่า หลี่เฉิน ยังนอนหลับก็คิดว่าลูกชายของตน คงจะเพลียจากการไปส่งผักแต่เช้าทุกวัน ๆ   นางจึงไม่ได้เข้าไปปลุก
และวันนี้นางจึงเป็นคนไปส่งผักด้วยตนเอง อีกอย่าง นางอยากจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ ๆ  ให้ลูกชายของด้วย เมื่อคิดได้ดังนั้น  นางก็ออกไปเก็บผักและนำไปส่งที่เมืองลิขิตฟ้า ปล่อยให้ หลี่เฉิน นอนหลับพักผ่อนต่อ

เวลาได้ล่วงเลยมาถึงยามสายของวัน   หลี่เฉิน  ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

"หาววว.....อืมมม  นี่มันกี่ยามแล้วเนี่ยะ ทำไมมีแสงสว่างจ้าขนาดนี้.....หรือว่า"
"ไม่ได้กาลแล้ว เราตื่นสายเหรอวันนี้ แล้วผักท่านแม่ละ....ต้องรีบแล้ว"

หลี่เฉิน  รีบกระโดดลุกขึ้นมาจากที่นอนอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าตนเองตื่นสาย แต่ว่า ด้วยเหตุที่เขานั้นรีบร้อนจึงเผลอกระโดดลุกอย่างสุดแรง และเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เมื่อตัวของ หลี่เฉิน พุ่งทะลุหลังคาที่มุงด้วยใบหญ้า ขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงจนถึงหมู่ก้อนเมฆที่ลอยเอื่อย ๆ  ตามลมที่พัดผ่านไปมา ที่ตัวเขานั้นได้แต่นั่งมองอยู่ทุกวี่วัน

"เหวออออ....เกิดอะไรขึ้นกับตัวข้าละเนี่ยะ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 406 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

324 ความคิดเห็น

  1. #310 ladygaiga (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 15:26
    ท่าทางสนุก
    #310
    0
  2. #297 มีรา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 15:31

    สนุกอะ

    #297
    0
  3. #214 abeja2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:48
    #214
    0
  4. #206 Lov3 Me :) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 08:59
    555+ ขอบคุณค่ะ
    #206
    0
  5. #142 top (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 17:30
    5555ลอยทะลุหลังคา ต้องรีบฃ่อมด่วน ก่อนแม่มา
    #142
    0
  6. #90 sittikorn2014 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 16:09
    สนุกมากครับ
    #90
    0
  7. #29 Mr.kongkang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 10:30
    5555 ถึงกับลอยยย
    ขอบคุณครับ สนุกมาก
    #29
    0
  8. #4 doopradee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 21:42
    ขอบคุณครับ อ่านแล้วสนุกดี
    #4
    0