คัมภีร์เทวะ

ตอนที่ 19 : มลฑลฉงชิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 277 ครั้ง
    2 ส.ค. 60

หลังจากได้รถม้าเป็นพาหนะแล้ว การเดินทางก็รวดเร็วขึ้นมาก พวกเขาใช้เวลาไม่ถึงสองเดือนก็เข้าเขต มณฑลฉงชิ่ง  ที่แห่งนี้นั้นเต็มไปด้วยเหล่าพ่อค้าและเหล่าสำนักคุ้มกันภัย ที่คอยรับงานคุ้มกันสินค้าให้กับพ่อค้า ที่จะส่งเข้าไปยังเมืองเทวะสวรรค์ และเมืองลิขิตฟ้า



"ท่านอาวุโสครับ พวกเราแวะพักผ่อนแถวนี้ก่อนก็ได้ครับ"   หลี่เฉิน กล่าว

หลีฟุ นำรถม้าหลบออกข้างทางเพื่อหยุดพักทันที  ในช่วงเวลาตั้งแต่เข้ามายังเขต มณฑลฉงชิ่ง เขามุ่งสมาธิกับการตรวจสอบการเคลื่อนไหวต่าง ๆ  โดยรอบตัวอยู่เป็นระยะ เนื่องจากเป็นถิ่นของสำนักหงเหิน ซึ่งกำลังติดตามจับตัวพวกเขาอยู่ ถึงแม้ว่าในตอนนี้ยังไม่มีใครที่รับรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาก็ตาม แต่เขาก็ไม่ประมาทเอาความปลอดภัยของ  อี้หลิน ไปเสี่ยงแน่นอน


"คุณหนู เชิญลงมานั่งพักได้แล้วครับ" เมื่อหาที่เหมาะแก่การนั่งพักผ่อน หลีฟุ กล่าวเชิญคุณหนูของเขาทันที ส่วนทางด้าน หลี่เฉิน ได้กระโดดลงทางด้านหลังรถม้าแทน และเดินไปนั่งตรงโขดหินใต้ต้นไม้ฝั่งตรงข้ามที่นั่งของ หลีฟุ และ อี้หลิน 

เพียงนั่งพักได้ครู่เดียวเท่านั้น หลี่เฉิน ที่แผ่รังสีปราณออกไปรอบ ๆ  บริเวณที่นั่งพักได้ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงคนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง ซึ่งกำลังเคลื่อนที่ตามมาด้านหลังและที่ทำให้เขาสนใจก็คือ มีพลังปราณที่อยู่ในระดับขั้น ราชันถึงสี่คนและระดับขั้นลมปราณมหาราชอีกหนึ่งคน แต่เขาก็ไม่ได้บอกกล่าวให้อีกสองคนได้รับรู้ 

ด้วยระยะทางที่ไกลออกไปหลายกิโลเมตร มีเพียงหลี่เฉินที่ตรวจพบกลุ่มชาวยุทธที่กำลังมุ่งหน้ามาทางที่ตนเองนั่งพัก แต่กับหลีฟุแล้วด้วยระดับการฝึกฝนขั้นจักรพรรดิ     มิอาจล่วงรู้ได้ด้วยระยะทางไกลขนาดนี้ แต่เมื่อไหร่ที่กลุ่มชาวยุทธเข้ามาใกล้ในระยะไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรเมื่อไหร่  เขาก็จะรับรู้ได้ทันที


.....

.....





ไกลออกไปสิบกิโลเมตรจากจุดที่หลี่เฉินนั่งพัก

"ย่าาาส์..."

เสียงการควบม้าของชาวยุทธกลุ่มใหญ่ กำลังเดินทางด้วยความรวดเร็ว และตรงกลางขบวนก็มีรถม้าหนึ่งคันที่มีขนาดใหญ่พิเศษและมีการประดับอย่างสวยงาม หรูหรา แต่ก็แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม บนหลังม้าตัวหนึ่ง มีชายฉกรรจ์ถือธงแบบสามเหลี่ยมขนาดใหญ่พอสมควร ซึ่งสีธงจะเป็นสีแดงทั้งผืน ตรงกลางมีรูป หงส์ สีทองกำลังโฉบบินอย่างสง่างาม

ภายในรถม้ามีทั้งหมดห้าคนเป็นชายวัยกลางคนหนึ่งคนและชายชราอีกสี่คน ทุกคนต่างก็นั่งสงบนิ่งหลับตาตลอดเวลา ไม่มีการพูดคุยกันแต่อย่างใด จนกระทั่งชายวัยกลางคนอดไม่ได้ จึงได้เอ่ยขึ้นมา

"เอ่ออ..ท่านอาวุโสครับ พอจะรู้หรือไม่ว่าเป็นเรื่องสำคัญเพียงใด ถึงได้เรียก หัวหน้าสาขาทั้งสี่สาขาเข้าประชุมด่วนเช่นนี้ ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย"

"เรียนท่านหัวหน้าสาขาหนึ่ง เมื่อสองเดือนก่อนทางสำนักใหญ่ได้ส่งรองเจ้าสำนักคนที่หนึ่งพร้อมกับผู้ติดตามอีกหนึ่งคน ออกไปตามหา เซี่ยวผิงกับลูกสาว ในเมืองเทวะสวรรค์ และในงานประลองยุทธทั้งสองได้มีการคนเข้ามาขวางทางทำให้เกิดการต่อสู้ ส่งผลให้คนของเราทั้งสองบาดเจ็บสาหัส"

"ว่ายังไงนะ เป็นไปไม่ได้ ใครกันในเมืองเทวะสวรรค์ที่จะสามารถทำร้ายราชันได้"

"ฮึ ! แต่มันก็เป็นไปแล้ว....ที่สำคัญคนที่ทำร้ายสองคนนั้นก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มอีกด้วย"

"อ่ะ !  อะไรนะ เด็ก อย่างนั้นเหรอ"

".....เข้าใจแล้วครับ.."

......
......

สำนักหงเหิน

ตุบ ตุบ ตุบ.....แอ๊ดดดด

"ท่านหมอ อาการทั้งสองคนเป็นอย่างไรบ้าง"

"เรียนท่านเจ้าสำนัก ทั้งสองปลอดภัยดีแล้วครับ แต่คงต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกสักระยะหนึ่งถึงจะใช้พลังได้ดั่งเดิมครับ"

"อืมม  ขอบคุณท่านหมอมาก"

"ครับ งั้นผมขอตัวก่อน"

"เชิญท่านหมอ"

เมื่อหมอที่ตรวจอาการของ ฉี๋หยางกวง และยี่ไป่หลง ออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว คนที่ถูกเรียกว่าเจ้าสำนัก ก็เดินมายืนข้าง ๆ  เตียงของ ฉี๋หยางกวง และมองดูสภาพร่างกายที่นอนหลับด้วยฤทธิ์ยาของหมอ ด้วยความรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

เหลียวฉือฟ่ง  คือนามของเจ้าสำนักหงเหิน เป็นตัวตนระดับราชัน ปกครองสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทวีปเทวะสวรรค์ มีสำนักใหญ่ที่เมืองฉงชิ่ง ซึ่งประกอบด้วย

ผู้อาวุโสของสำนัก               สิบห้าราชัน
เจ้าสำนัก (เหลี่ยวฉือฟ่ง)       หนึ่งราชัน
คนอารักขาเจ้าสำนัก             หกราชัน
รองเจ้าสำนักคนที่หนึ่ง         หนึ่งราชัน
คนอารักขา                            สามราชัน
รองเจ้าสำนักคนที่สอง          หนึ่งราชัน
คนอารักขา                            สามราชัน

ซึ่งทั้งหมดรวมแล้วมีตัวตนระดับราชันถึงสามสิบคน อีกทั้งยังมีราชันที่แยกไปอยู่ตามสาขาทั้งสี่สาขาอีกอย่างละห้าคน เมื่อรวมแล้วก็มีทั้งหมด  ห้าสิบ  ราชัน จึงถือได้ว่า เป็นขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทวีปในเวลานี้

แต่กระนั้นก็ตาม กลับปรากฎเด็กหนุ่มเพียงคนเดียวสามารถทำร้ายตัวตนอย่างราชันทั้งสองคนอย่างพร้อมเพรียงกันได้ นี่จะไม่ทำให้ตัวมันรู้สึกหวั่นไหวได้อย่างไร

"เจ้าเป็นใคร มาจากไหนกัน"

เหลียวฉือฟ่ง กำมือแน่นพร้อมกับพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ที่สามารถได้ยินได้เพียงตัวเขาคนเดียวคนเท่านั้น จากนั้นจึงหันหลังเดินออกนอกห้องไปอย่างรวดเร็ว



.......



.......

"แย่แล้ว ! "   หลีฟุ อุทานออกมาด้วยเสียงดังและตื่นตกใจ จนทำให้อี้หลินที่กำลังนั่งกินผลไม้อย่างเอร็ดอร่อย สดุ้งตกใจตามไปด้วยคน

"ท่านอา เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือค่ะ"

"คุณหนู มีกลุ่มชาวยุทธกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ครับ"

"แล้วจะทำยังไงดีค่ะท่านอา"

"เราต้องหาที่หลบก่อนเพื่อความปลอดภัย เราไม่อาจเสี่ยงเผชิญหน้ากับพวกมันได้"

"ค่ะ ท่านอา  ท่านพี่เราต้องรีบหาที่หลบแล้วนะค่ะมีกลุ่มชาวยุทธกลุ่มใหญ่กำลังมา"

อี้หลิน รีบกระโดดลุกขึ้นแล้ววิ่งมาดึงมือ หลี่เฉิน ให้รีบหลบเข้าป่าทันที แต่หลี่เฉินกับปฏิเสธที่จะตามไป

"อี้หลิน เจ้าไปหลบกับท่านอาวุโสเถอะ พี่จะนั่งพักอยู่ตรงนี้แหละ เพราะพี่ไม่ใช่คนที่่ถูกตามจับนี่นา จริงไหม"

หลี่เฉิน กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบและก็ยิ้นกว้างให้กับ อี้หลิน พร้อมกับยกมือไปจับขยี้หัวของนางเบา ๆ 

"งั้นพี่ชายต้องระวังตัวเองให้ดี ๆ  นะ"

"ได้สิ พี่จะระวังตัวเองให้ดีนะ ไม่ให้น้องสาวของพี่ผิดหวังแน่นอน"

เมื่อกล่าวจบอี้หลินก็รีบวิ่งไปหลบกับหลีฟุทันที ส่วนหลี่เฉิน เมื่อมองดูพวกเขาหลบไปในป่าตรงริมทางแล้ว เขาก็เดินไปหยิบผลไม้ออกมานั่นกินเล่นตรงที่นั่งเดิมของเขาอย่างสบายอารมณ์

"ย่าาส์  ย่าาส์"

เสียงคนเฆี่ยนมาควบเข้ามาใกล้กับที่พักของหลี่เฉินทุกขณะ เพียงไม่นานนักกลุ่มชาวยุทธขบวนใหญ่โตก็ปรากฎขึ้นในสายตาของหลี่เฉิน

"กลุ่มนี้ไม่ธรรมดา   ฮิ ๆ ๆ"   หลี่เฉิน พึมพำเบาๆ พร้อมกับหัวเราะชอบใจ

และเมื่อขบวนกำลังเคลื่อนที่ผ่านหน้าเขาไปเรื่อย ๆ  จนกระทั่งรถม้าวิ่งผ่านมา คนในรถม้าคันแรก นั่นก็คือ หัวหน้าสาขาที่หนึ่งแห่งสำนักหงเหิน ต้าอี้ฮวง ก็มองผ่านหน้าต่างรถม้าออกมาพบกับ หลี่เฉิน กำลังนั่งเองหลังกินผลไม้อย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับกลุ่มขบวนของเขา ก็ต้องขมวดคิ้วทันที

"หยุดขบวน !!!!!!"

........................
........................
*********************************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 277 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

324 ความคิดเห็น

  1. #314 Montree Accoban (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:41
    คนเรื่องสงสัยชอบมีเรื่อง แค่เห็นคนนั่งพักข้างทางแม่งยังสงสัยอีก
    #314
    0
  2. #134 wanpen725 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 13:52
    สนุกมากๆ รอนะคะ
    #134
    0
  3. #130 lay1999 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 13:41
    รออออออออออ สนุกๆๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆ
    #130
    0
  4. #129 oiltipomsomsuay (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 00:50
    รอๆๆๆๆๆค่ะ
    #129
    0
  5. #128 วิศณุ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 20:35
    การรอ.คือการฝึกลมปราณ

    ขอบคุณครับ......
    #128
    0
  6. #127 defy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 20:18
    ขอบคุณครับ
    #127
    0
  7. #121 haremkinglv100 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 10:00
    จะหยุดทำไมรีบไม่ไช่หรอ-พวกนี้ชอบหาเรื่องไปทั่ว
    #121
    0
  8. #120 joelamtan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 22:35
    ขอบคุณครับ
    #120
    0
  9. #119 PleumAromDee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 22:07
    ค้าง อ้าาาา
    #119
    0
  10. #118 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 21:47
    ขอบคุณค่ะ
    #118
    0
  11. #117 Reezas (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 21:13
    ขอบคุณครับ
    #117
    0