คัมภีร์เทวะ

ตอนที่ 17 : ผู้มาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 298 ครั้ง
    11 ก.ค. 60

 ...

.....



"ท่านพ่อบ้านหลีครับ ทั้งสำนักเทียมฟ้าและสำนักหงเหิน มีใครเคยเห็นใบหน้าของ อี้หลิน หรือไม่"


"ไม่มีครับท่านจอมยุทธ"


"งั้นหรอกรึ"

หลี่เฉินสอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับอี้หลินเพิ่มเติมกับหลีฟุ และกำลังนึกคิดแผนการต่อจากนี้ที่มีภาระเข้ามาเพิ่ม ในระหว่างที่อี้หลินกำลังเลือกดูในตลาดอย่างสนุกเพลิดเพลิน

"ถ้าอย่างนั้น เราก็ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนตัวแต่อย่างใด จริงไหม"

"ครับ เพราะก่อนหน้านี้ข้ากับคุณหนูก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ นอกเมืองเทวะสวรรค์ ใช้ชีวิตแบบชาวบ้านทั่วไป"


"เอ๋ !!  แล้วทำไมจู่ ๆ  ถึงได้ออกมาซะงั้นหล่ะ ก็น่าจะอยู่อย่างปลอดภัยจากพวกนั้นแล้วนี่นา"

"ก็อาจจะจริงของท่าน แต่คงมีสักวันที่พวกมันสืบค้นจนล่วงรู้ตัวตนของคุณหนูและตามมาจับตัวไปในที่สุด ด้วยเหตุนี้นายท่านจึงอยากให้ติดตามท่านจอมยุทธ เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วยุทธภพ เพราะหากเมื่อใดที่พวกมันรู้ตัวตนของคุณหนูได้ อย่างน้อยก็จะเป็นการยากสำหรับพวกมันที่จะตามสืบหาที่อยู่พบและตามมาจับตัวไป"

"เข้าใจแล้วล่ะ...งั้นหลังจากงานประลองยุทธเสร็จ เราค่อยออกเดินทางก็แล้วกัน"

"ครับ"

หลี่เฉินพาอี้หลินเดินจนทั่วเมืองเทวะสวรรค์จนใกล้มืดค่ำจึงได้พากลับโรงเตี้ยมสำหรับพักผ่อนในคืนนี้

"พวกท่านพักผ่อนกันตามสะบายเลยนะ ข้าจะไปธุระสักหน่อย สักพักใหญ่ ๆ  ถึงจะกลับ"

"ท่านจอมยุทธจะไปไหนเหรอครับ"

"ท่านหลีฟุ เรียกข้าว่า  หลี่เฉิน ธรรมดาก็ได้ ยังไงซะท่านก็เป็นใหญ่ ส่วนข้ายังเป็นเด็กอยู่"


"เอ่อ...เอางั้นก็ได้ หลี่เฉิน"


"ข้ารับปากคน ๆ  หนึ่งไว้ว่าจะคอยดูแลคนของเขาดังนั้นข้าจะออกไปดูพวกเขาสักหน่อย"

"อ๋อ..."

"ท่านมีอะไรก็พูดมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"

"ไม่มี ๆ .."


"อืมม..งั้นข้าไปก่อน"


....


....

หน้าประตูทางเข้าสำนักราชันกระบี่ หลี่เฉิน กำลังยืนเดินเข้าไปชมงานประลองยุทธพร้อม ๆ  กับเพื่อชาวยุทธหลายคน เนื่องจากงานจะจัดขึ้นแค่วันเดียว ดังนั้นการคัดเลือกจึงมีการประลองอย่างต่อเนื่อง ไม่มีหยุดพัก



เมื่อทุกคนข้ามผ่านกำแพงเข้ามายัง ภายในสำนักราชันกระบี่ หลายคนต่างก็ตื่นตลึงกับความใหญ่โตของมัน  เมื่อมองไปยังเบื้องหน้า  ก็พบกับสนามประลองใหญ่ยักษ์ ที่อยู่ห่างออกไปประมาณสามกิโลเมตรได้ แล้วทุกคนก็ต่างเร่งฝีเท้าก้าวไปยังสนามนั้นทันที

เมื่อเข้ามาในสนามประลอง ต่างก็แยกย้ายจับจองที่นั่ง  หลี่เฉิน มองหากลุ่มของสำนักเทพกระบี่ เพียงแค่กวาดตามองไปรอบ ๆ  ผ่านสายตารอบหนึ่ง ก็พบว่าพวกเขานั่งอยู่ชั้นที่สองฝั่งขวามือ จึงได้เดินเข้าไปหาที่นั่งใกล้ ๆ  


"เฮ้อออ !!  น่าเบื่อจัง"

หลี่เฉิน นั่งดูเด็กรุ่นเดียวกันกำลังต่อสู้กันอย่างเบื่อหน่าย ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นอย่างที่คาดไว้   เพราะส่วนใหญ่ เด็กๆ เหล่านี้แม้จะเป็นอัจฉะริยะของแต่ละสำนักที่คัดมา มีการฝึกฝนในระดับขั้นลมปราณแท้จริงส่วนใหญ่  แต่สำหรับเขาแล้ว ก็มองดูเหมือนกับเด็กธรรมดา ๆ ที่ตัวเขาเพียงโบกมือครั้งเดียว สามารถเอาชีวิตพวกมันได้แล้ว


แต่สำหรับชาวยุทธทั่วไปแล้ว การที่มีอายุเพียงไม่ถึงยี่สิบปี สามารถบรรลุขั้นลมปราณแท้จริงได้แล้วนั้น นับว่าเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง  และยิ่งคนไหนบรรลุขั้นลมปราณกษัตริย์ นับเป็น       อัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะอีกที 

".....!?"  

ขณะที่หลี่เฉินกำลังนั่งเบื่ออยู่นั้น ก็สัมผัสได้ถึงพลังปราณมหาศาลจำนวนสองสาย อยู่ห่างออกไปนอกเมืองเทวะสวรรค์ เกือบสิบกิโลเมตร และมันก็กำลังมุ่งหน้ามาทางเมืองเทวะสวรรค์แห่งนี้ด้วยความรวดเร็ว

"พลังปราณระดับ ราชัน งั้นรึ ไม่ใช่พลังปราณของท่าน เฟยไป๋  พลังปราณมีมากกว่าครึ่งขั้น เอ๊ะ....หรือว่าจะเป็นคนจากพรรคมาร อย่างที่ท่าน เฟยไป๋ บอกไว้ข้า"

....พรึบบ.....

หลี่เฉิน รีบลุกเดินไปหาเจ้าสำนักเทพกระบี่ทันที

"ท่านเจ้าสำนัก....มีบุคคลระดับ ราชัน สองคน กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ไม่รู้ว่าจะมาดี หรือมาร้ายท่านกับศิษย์ระวังตัวให้ดี"


"ว่าไงนะ...."


"จุ๊ ๆ..ท่านอย่าเอะ อะ ไป"

คิ้วของเฟยหยางขมวดเข้าชนกัน เมื่อได้ยินเพียงคำว่า ราชัน แถมมีถึงสองคน มุ่งหน้ามาทางพวกเขา อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยและไม่รู้ด้วยว่าเป็นฝ่ายใด มันทำให้เขากังวลขึ้นมาทันที

"ท่านวางใจได้ ข้ารับปากบิดาท่านแล้วว่าจะคอยช่วยเหลือพวกท่านอีกแรง หากเกิดอันตรายขึ้นกับพวกท่าน"


"อืมมม.."


เฟยหยาง ผงกหัวเข้าใจ แล้วพยายามทำตัวเป็นปกติดั่งเดิม

"มาถึงแล้ว...."


"อ๊ะ..!! ข้าไม่เห็นใครเลย พวกเขาอยู่ไหน"

"บนหัวเรา"

"ห๊าาา.."

เฟยหยางแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า แต่ก็พบเห็นแค่เพียงก้อนเมฆที่ลอยผ่านเอื่อย ๆ

"ท่านไม่เห็นหรอก พวกเขาอยู่สูงมาก ข้าขอตัวไปทักทายพวกเขาก่อน"


หลี่เฉิน ผละออกมาข้างนอกสนามประลองยุทธ เดินหาที่ลับตาคน แล้วจึงทะยานขึ้นข้างบนด้วยวิชาเงาดาราสังหาร หายวับไปทันทีและมาปรากฎตัวอีกทีตรงด้านหลังผู้อาวุโสทั้งสอง


"คารวะท่านอาวุโสทั้งสอง"

'"'  ชิ้ง '''""

"" ควับ  ""

ทั้งสองคนคล้ายมีสายฟ้าฟาดผ่ากลางสองของพวกเขา เมื่อมีเสียงกล่าวมาจากด้านหลัง โดยที่ไม่รู้ตัว แล้วรีบหมุนตัวหันหน้ามาทางเสียงดังดล่าว


"บ้าน่า...เด็กงั้นเหรอ   เจ้าเป็นใคร"






..........



: ตอนนี้สั้นนิดนึงนะครับ....พิมพ์กับมือถือ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 298 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

324 ความคิดเห็น

  1. #126 วิศณุ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 20:10
    หนึ่งจอกขอคารวะ..
    #126
    0
  2. #111 kamol1122 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 18:17
    สนุกดีครับ
    #111
    0
  3. #110 Mr.kongkang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 17:25
    ขอบคุณครับสนุกมาก เป็นกำลังใจให้ไรท์
    #110
    0
  4. #109 Mr.kongkang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 17:25
    55555 เอาซะคนแก่เกือบหัวใจวาย 55
    #109
    0
  5. #108 oorasa1747 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 12:34
    ค้างๆๆๆๆสุดๆๆๆๆๆ
    #108
    0
  6. #107 haremkinglv100 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 11:21
    ไม่น๊าาาาจบซะแย้วT^T
    #107
    0
  7. #106 oiltipomsomsuay (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 23:48
    นุกๆๆๆๆค้างๆๆรอๆๆๆค่ะขอบคุณค่ะ
    #106
    0
  8. #105 คุณชาย ไร้ลีลา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 22:12
    สนุกมากกกกกเลน
    #105
    0
  9. #104 Gardena (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 21:25
    ขอบคุณค่ะ
    #104
    0
  10. #103 kay30 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 20:41
    ว้าว!สนุกๆ
    #103
    0
  11. #102 joelamtan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 20:38
    ขอบคุณครับ
    #102
    0