คัมภีร์เทวะ

ตอนที่ 12 : บททดสอบแรก วิชาฝ่ามือดาราคล้อยเงาสังหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    2 ก.ค. 60

6 เดือนต่อมา

....


....


บูมมม  บูมมมม  บูมมมม

                    แรงระเบิดหน้าหน้าผาสูงชัน บริเวณด้านล่างที่พักของ หลี่เฉิน ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ  แรงระเบิดได้ก่อให้เกิดฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่วบริเวณป่าเขตใน เสียงดังกังวาลไกลออกไปจนถึงบริเวณป่ารอบนอก เหล่าสัตว์อสูรน้อยใหญ่ต่างก็แตกตื่น ไปทั่วป่า โชคยังดีที่ช่วงนี้ ชาวยุทธส่วนใหญ่ที่อยู่ในช่วงการคัดตัวลูกศิษย์ของสำนักตัวเอง เพื่อเตรียมการ สำหรับเข้าร่วม การประลองยุทธ ของสำนัก ราชันกระบี่ ที่จะมีขึ้นในอีก 6 เดือนข้างหน้าภายหลังจากการเข้าสำรวจป่าอสูรบรรพกาล ซึ่งจะเริ่มกันในวันแรกคือวันพรุ่งนี้นั่นเอง


-ฟู่วววว-


     "..สำเร็จแล้ว ข้าฝึกมันสำเร็จแล้ว.." "ฮ่ะ ๆ  ฮ่า ข้าทำได้แล้ว ข้าทำได้แล้ว เย้ ๆ ๆ " 


                หลี่เฉิน รู้สึกเบิกบานใจและมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง เพราะช่วงเวลาที่ผานมา เข้าได้ทุ่มเทและมุ่งมันฝึกฝนตลอดเวลา ซึ่งตอนนี้ ตัวเขาสามารถเข้าใจเคล็ดลับ และกระบวนท่าต่าง ๆ  ทั้งหมดแล้ว เพราะในช่วงที่ฝึกฝนนั้น มีหลายครั้งที่การใช้กระบวนท่าที่ 1 แล้วต่อด้วยกระบวนท่าที่ 2 มันไม่สามารถใช้ต่อเนื่องกันได้ ซึ่งเขาต้องค่อย ๆ  นึกคิดถึงภาพการร่ายรำกระบวนที่ต่างๆ  ที่ผนึกในหัวของเขา รวมทั้งการคิดตีความในแต่ละกระบวนที่เพื่อให้เกิดความเข้าใจอย่างแท้จริง 


               ด้วยการฝึกฝนร่ายรำกระบวนท่าวิชาฝ่ามือกับวิชากระบี่ บวกกับการใช้พลังปราณทุกวันถึง 7 ส่วน และด้วยการที่จุดชีพจรถูกเปิดออกถึง  108  จุด ทำให้ตัวเขาสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับการฝึกฝนขั้น ลมปราณราชันมหาราช เพียงแค่ระยะเวลาสั้น ๆ  หากไม่เช่นนั้น หลี่เฉิน คงต้องฝึกฝนไปอีกหลายสิบปีหรือแม้กระทั่งตลอดชีวิตก็อาจจะไม่มีวาสนาได้บรรลุถึงขั้นนี้อย่างแน่นอน

         หลังจากสิ้นสุดการฝึกฝนในวันนี้ หลี่เฉิน นั่งโคจรลมปราณเพื่อปรับพลังลมปราณให้สงบนิ่งจากการใช้ออกถึง 7 ส่วน ตลอดทุกวันในช่วง 6 เดือนที่ผานมานี้ หลี่เฉิน นั่งโคจรลมปราณได้สักพัก ตัวเขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติของกระแสลมปราณที่ตัวเขาเองกลับไม่สามารถบังคับมันให้มันอยู่ในความสงบนิ่งได้ ไม่สามารถผลักดันไปกักเก็บไว้ในจุดตันเถียนได้เหมือนอย่างแต่ก่อน

          "ทำไมกัน ทำไมข้าถึงควบคุมพลังตัวเองไม่ได้เลยล่ะ..."

          หลี่เฉิน ที่บัดนี้สีหน้ากลายเป็นไม่สู้ดีนัก และไม่นานนักกระแสลมปราณที่จุดบริเวณตันเถียนก็เริ่มไหลทะลักเหมือนกับเขื่อนเก็บนำพัง มันไหลทะลักไปตามจุดชีพจรต่าง ๆ ทั่วร่างกายของเขา แม้เขาจะพยายามควบคุมมันก็ตาม แต่เนื่องจากความรุนแรงที่มันไหลทะลักออกมา จึงทำให้เส้นชีพจรตรงบริเวณรอบนอกนั้นเริ่มจะปริแตก ซึ่งสร้างความเจ็บปวดและทรมานให้กับ หลี่เฉิน เป็นอย่างยิ่ง ในที่สุดเขาก็ล้มตัวลงนอนเกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นดิน อย่างทุรทุราย แต่กระนั้น จิตตานุภาพของมันกลับไม่ได้ลบเลือนออกจากสติแต่อย่างใด มันพยายามควบคุมพลังที่รุนแรงนี้อย่างเต็มความสามารถ 

          ความทุกทรมานนี้ กินเวลาไปถึง 3 เดือนเต็ม ๆ   เส้นชีพจรค่อย ๆ  เริ่มปริแตกจากลุกลามไปเรื่อย ๆ  ตามกระแสการไหลทะลักของพลังปราณจนถึงเช้าอีกวันหนึ่ง มันก็สงบลง เส้นชีพจรที่หลังจากปริแตกจนทั่วร่างกาย ได้ยืดขยายใหญ่ขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว พลังปราณที่ไหลเชี่ยวกลับสงบนิ่งดั่งเดิม รอบ ๆ  กายของหลี่เฉินในยามนี้ มีแสงสีทองอ่อนและรอบนอกแสงนั้น ก็มีสีฟ้าปนอยู่ด้วย ซึ่งลักษณะคล้าย ๆ  กับตอนที่ตัวเขาเคยใช้พลังถึงขีดจำกัดของร่างกายทั้งสองครั้งที่ผ่านมา


          แสงสีทองค่อย ๆ   จางหายไปพร้อม ๆ  กับที่เส้นชีพจรได้ถูกซ่อมแซมเรียบร้อยแล้วเช่นกัน หลี่เฉิน ที่ภายนอกดูเหมือนจะหมดสติ แต่จริง ๆ  แล้วภายใต้จิตสำนึกของเขานั้น กำลังหาคำอธิบายกับเหตุการณ์ตรงหน้า เพราะเนื่องจากอวัยวะทุกส่วนของร่างกายเขานั้น รู้สึกได้ถึงการคงอยู่ของลมปราณที่แซกซึงไหลเวียนเพี่อหล่อเลี้ยงตลอดเวลา คล้ายกับแม่น้ำ ที่มีน้ำเต็มแม่น้ำตลอดเวลา ผิวน้ำดูสงบ แต่ใต้น้ำกับไหลเชี่ยวอย่างรุนแรง นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับเส้นลมปราณของ หลี่เฉิน



          " ...นี่มันพลังอะไรกัน..ทำไมถึงมีมากมายมหาศาลแบบนี้..แล้วการคงอยู่ในสภาพแบบนี้มันช่าง แหกกฎเกณฑ์ที่ควรจะเป็นซะจริง..."


        "นี่มันแตกต่างจาก ขั้นลมปราณราชันมหาราช เลยด้วยซ้ำ...หรือว่า......."


         "เป็นไปได้ไหม ว่านี่คือพลังที่เหนือกว่า ขั้นลมปราณราชันมหาราช....."

         "แต่ขนาดผู้อาวุโสหมิงเทียนกับผู้อาวุโสเหลาตงยังบรรลุแค่ขั้นลมปราณราชันมหาราชเองนี่หน่าาา"

         


          เมื่อคุ้นชินกับสภาพร่างกายที่มีพลังมหาศาลแล้ว หลี่เฉิน ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมา ที่บัดนี้ได้มีฝนตกหนักมาได้สักพักแล้ว  เขาใช้มือสองข้างยันตัวลุกขึ้นยืน แล้วหันหน้าไปทางหน้าผา ซึ่งเป็นที่พักของเขา แต่กลับมีแต่เศษหินกองเป็นภูเขาแทน

          "นะ นะ นี่ เป็นฝีมือข้าอย่างงั้นรึ !!! ......"  ในเมื่อไม่มีที่พัก ก็ลองเข้าไปสำรวจป่าเขตในดูดีกว่า จากนั้นก็ค่อยออกไปท่องโลกยุทธภพภายนอกดู


          หลี่เฉิน คุยกับตัวเองอย่างไม่ได้เอะใจเลยแม้แต่น้อยว่าตัวเองหลับไหลยาวนานเท่าใด เพราะในห้วงสำนักนั้น มันรู้สึกเหมือนไม่นาน หากไม่มีกระแสพลังระดับขั้นลมปราณเทวะ คอยห่อหุ้มป้องกันภัยจากภายนอกแล้วละก็ ตัวมันคงได้ตกตายไปหลายครั้งหลายคราจากสัตว์อสูรเป็นแน่แท้  และเมื่อตกลงกับตัวเองเรียบร้อย หลี่เฉิน ก็พยักหน้าให้กับตัวเองเป็นการให้กำลังใจตัวเองก่อนจะก้าวเท้าเดินขึ้นไปบนยอดเขาด้วยความมั่นใจถึงจะไม่เต็มร้อยก็เถอะ....
เขามุ่งหน้าไปตามแนวสันเขาที่ทอดยาวเข้าไปในป่าลึกทันที

          "แกว๊กกกกก"

          หลังจากเดินทางมาได้สักพัก หลี่เฉิน ก็ได้ยินเสียงเหมือนนกร้องที่ดังกังวาลมาจากเบื้องหน้าของตน เขารีบทะยานไปจนถึงจุดต้นเสียงด้วยเวลาเพียงไม่นานนัก ภาพตรงหน้าที่เขาเห็น เป็นนกอินทรีย์ยัก ที่มีขนาดเท่ากับตึก 3 ชั้นได้ กำลังต่อสู้กับ หมาจิ้งจองสามหางถึงสามตัว ที่มีขนสีแดงส้ม หลี่เฉิน สำรวจสัตว์อสูรทั้งสองฝ่ายพบว่า นกอินทรีย์นั้นอยู่ในระดับปราณมหาราช แต่กับเจ้าหมาจิ้งจองสามหางนั้นอยู่ในระดับปราณจักรพรรดิ สาเหตุของการต่อสู้เท่าที่ หลี่เฉิน สังเกตุดู คงมีสาเหตุมาจาก เจ้าหมาจิ้งจอง จะเข้าไปกินไข่ของเจ้านกอินทรีย์นั่นเอง

          "โอ้โห อย่างนี้นี่เองถึงเรียกว่า หมาหมู่"

          สภาพในตอนนี้ เป็นฝ่ายของนกอินทรีย์ยักษ์ที่กำลังใกล้จะเพลี้ยงพล้ำ ถึงแม้มันจะมีระดับที่เหนือกว่า แต่ด้วยจำนวนของหมาจิ้งจองนั้นเยอะกว่า อีกทั้งฟันของหมาจิ้งจอกนั้นมีพิเศษตรงที่มันสามารถกัดทะลุผิวหนังของสัตว์อสูรทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรที่อยู่ในระดับที่สูงกว่าตัวของมันก็ตาม และด้วยเหตุนี้บวกกับจำนวนที่มีถึงสามตัว ทำให้หมาจิ้งจอก ไม่เกรงกลัวต่อสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ  และสามารถล่าสังหารเพื่อเป็นอาหารของมันได้อีกต่างหาก

          ภาพที่หมาจิ้งจองพยายามกัดดึงปักของนกอินทรีย์เพื่อลากให้ออกจากรังของมัน และอีกตัวก็รอจังหวะเข้าไปขโมยไข่ของมันออกมากิน เป็นภาพที่ หลี่เฉิน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารนกอินทรีย์ เขาจึงได้ยื่นมือเข้าไปช่วยทันที


          "ฝ่ามือดาราคล้อย"


          --ฟู่วววว---



          "โยกย้ายดารา"


          --ผั๊วะะ  ปั่กก ปั่กก---

          --โครมมม ๆ   ๆ ----

          เสียงสันมือของ หลี่เฉิน กระแทกใส่บริเวณคอของหมาจิ้งจองทั้งสาม ส่งผลให้พวกมันต่างก็กระเด็นออกไปชนต้นไม้หักเป็นแถบ ๆ   ห่างออกไปไกลกว่า 10 เมตรได้ และนอนแน่นิ่งทันที

          "หืมมม ใช้พลังกายเท่านั้นเองนะ ตายแล้วเหรอ"

          ---แกว๊กกกก----

          เจ้านกอินทร์ย์ยักษ์ที่เห็นว่าพวกหมาจิ้งจองทั้งสามนอนแน่นิ่ง มันก็ร้องออกมาเป็นนัยว่าขอบคุณ หลี่เฉิน แต่ตัวมันก็ยังระแวงเกรงว่าหลี่เฉินจะแย่งไข่ของมันเช่นกัน จึงไม่ได้ละสายตาห่างจาก หลี่เฉิน  และตัวของหลี่เฉินก็คล้ายจะเข้าใจความคิดของมัน จึงได้โบกไม้โบกมือเป็นนัยว่าเขาไม่ต้องการจะเอาไข่ของมัน แล้วเขาก็เดินไปตรวจดูพวกหมาจิ้งจอกทั้งสามตัวที่นอนแน่นิ่ง

          "คล้าย ๆ   กระดูกแถวคอของพวกมันจะหักทุกตัวเลย ยังไม่ได้ใช้พลังปราณเข้าช่วยเลยแฮะ อันตรายขนาดนี้เลยเชียวรึ"

          หลี่เฉิน ไม่ทราบว่าจะทำตัวเช่นไรดี หากว่าตัวเขาออกไปเดินในยุทธภพแล้วเผลอใช้พลังไปทำร้ายคนอื่นเข้า เพราะขนาดหมาจิ้งจอกระดับปราณจักรพรรดิยังไม่สามารถทนพลังฝ่ามือธรรมดา ๆ  ของเขาได้ 

          หลี่เฉิน นั่งลงใกล้ ๆ  กับศพของพวกมัน จากนั้นก็ยื่นมือเข้าไปล้วงหยิบเอา ผลึกวิญญาณ ของพวกมันทั้งสาม เมื่อได้ครบทุกตัว หลี่เฉิน ก็เดินมาโบกมือลาเจ้านกอินทร์ย์ยักษ์และเดินมุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของป่าต่อทันที



          "คราวหน้า ต้องทดสอบพลังของตัวเองดูสักหน่อยแล้วละ ไม่อย่างนั้นมีหวังพลังมือทำร้ายคนอื่นแน่เรา"

          



.....................

         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

324 ความคิดเห็น

  1. #156 GalooJiGi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:45
    ไซตามะ ฮ่าๆ มีพลังมากมาย แค่ระวังการใช้พลังไม่น่าจะยาก นิสัยตัวละคร คล้ายก๊วยเจ๋ง ซื่อแต่ไม่โง่
    #156
    0
  2. #125 chefzapvp1234567 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 17:05
    มาถึงก็พลังตันสะละ ระวังเดินเนื้อเรื่องต่อไม่ได้นะ ถ้ามีพลังสูงขึ้นกว่านี้ไปอีกก็ดี
    #125
    0
  3. #57 คุณชาย ไร้ลีลา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:29
    โหดมาก ว่าพระเอกอายุเท่าไร ลืม
    #57
    0
  4. #56 Mr.kongkang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:19
    รอพระเอกเราออกไปเกรียนแตก โดนรุมกระทืบแล้วกลับมาฟาร์มต่อ ถถถถ

    //ขอบคุณครับ! สนุกมากก! :)
    #56
    0
  5. #55 kay30 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 19:43
    รอเช่นกันจ้าาาา
    #55
    0
  6. #54 0804723424 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 19:04
    รออยู่นะ
    #54
    0
  7. #53 defy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 18:24
    ขอบคุณครับ
    #53
    0
  8. #52 Sorn Pjs (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 14:36
    สนุกครับ ต่อๆ
    #52
    0
  9. #51 haremkinglv100 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 11:56
    ขอบคุณครับ
    #51
    0
  10. #50 joelamtan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 11:51
    ขอบคุณครับ
    #50
    0
  11. #49 pro1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 11:13
    ขออีก..........
    #49
    0
  12. #48 oiltipomsomsuay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 10:15
    รอๆๆๆๆค่ะนุกๆๆๆๆค่ะ
    #48
    0
  13. #47 Reezas (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 10:01
    มาเร็วๆนะครับ รออยู่
    #47
    0
  14. #46 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 09:56
    สนุกๆ รอตอนต่อไปค่ะ
    #46
    0