(Fic B.A.P)Sweet love ขอโทษพอดีนี่แฟนผม

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 พ.ค. 57

 

บทที่ 1

รถสีดำคันหรูขับมาด้วยความเร็วแล้วจอดลงหน้าคอนโดหรูหราอลังการที่พึ่งสร้างเสร็จเมื่อเร็วๆนี้ขายาวก้าวลงจากรถมือซ้ายถือช่อดอกกุหลาบสีขาวที่แวะซื้อมาจากร้านดอกไม้เจ้าประจำที่ต้องแวะไปทุกวันมือขวาถือวัตถุทำอาหารที่ซื้อมาจากห้าง เมื่อเช็คของเรียบร้อยแล้วก็ก้าวยาวๆตรงไปที่คอนโดทันที

“สวัสดีครับ คุณแดฮยอนวันนี้มาแต่เช้าเลยนะครับ”

“สวัสดีครับ พอดีวันนี้ค่อนข้างยุ่งนิดหน่อยน่ะครับ” ผมก้มหัวให้คุณลุงยามหน้าคอนโดก่อนจะรีบเดินเข้ามาในชั้นล่างของคอนโดจริงอย่างที่คุณลุงว่า วันนี้ผมสายนิดหน่อยทำให้อะไรๆคลาดเคลื่อน ตรงไปที่ลิฟก่อนจะกดไปที่ชั้นบนสุดของคอนโดคือชั้นที่ 24พลางมองเวลาไปด้วย ผมยังพอมีเวลาอีก 1 ชั่วโมงถ้าเอาจริงๆก็ประมาณชั่วโมงครึ่ง เมื่อลิฟเปิดออกก็ไม่รอช้ารีบเดินออกจากลิฟเลี้ยวซ้ายเดินไปห้องริมสุดของชั้นนี้ หยิบการ์ดขึ้นรูดตรงหน้าประตูก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอย่างเคยชินขาวยาวก้าวเข้าไปในห้องหรูที่มีทุกอย่างครบและกว้างขวางแล้ววางของลงบนโต๊ะ

“ยังไม่ตื่นแน่เลย” พอคิดแบบนั้นผมเลยเลือกที่จะนำดอกกุหลาบที่ซื้อมาไปเปลี่ยนกับของเดิมที่แจกันซะก่อนสาเหตุที่ซื้อมาเปลี่ยนทุกวันคงเพราะว่าเขาอยากให้มันดูสดใสมีชีวิตชีวาล่ะมั้งหลังจากจดการกับดอกไม้ก็คงได้เวลาปลุกคนที่นอนอยู่ ผมเดินตรงไปที่ประตูห้องนอนก่อนจะเปิดเข้าไปเบาๆเพื่อไม่ให้อีกคนตื่นซะก่อน

ร่างสูงตรงไปที่เตียงที่มีคนตัวเล็กกว่านอนหลับสนิทอยู่ ใบหน้าหวานน่ารัก ขนตายาวงอนสวยยังคงนิ่งสนิทท่านอนที่คล้ายเด็กน้อยทำให้คนตรงหน้าน่ารักขึ้นไปอีก

“ยองแจครับ ตื่นได้แล้วนะครับคนดี” ผมเอ่ยเรียกดวงตากลมปรือขึ้นมาอย่างงัวเงีย ยองแจใช่คนปลุกยากเพราะฉะนั้นแค่เรียกเบาๆก็ตื่นแล้ว อีกฝ่ายกระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับตัวก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นโดยมีผมช่วยประคองพิงกับหัวเตียงที่มีหมอนรองอยู่แล้ว มือบางยกขึ้นขยี้ตาด้วยความงัวเงียจนชายหนุ่มต้องยิ้มด้วยความเอ็นดู

“อาบน้ำได้แล้วนะครับเดี๋ยวผมจะไปเตรียมอาหารเช้าให้” ผมลุกขึ้นก่อนจะต้องชะงักแล้วเดินกลับเข้ามาเพราะนึกอะไรบางอย่างได้ บางอย่างที่ต้องทำทุกเช้า ริมฝีปากหน้าประกบลงไปบนริมฝีปากอีกคนเบาๆโดยไม่มีการรุกล้ำใดๆทั้งสิ้นก่อนจะผละออกมา

morning kiss ครับ” ยองแจยิ้มให้ก่อนจะลุกเดินหายเข้าไปในห้องน้ำผมเลยเดินออกมจากห้องนอนแล้วตรงไปที่ครัวที่มีวัตถุเตรียมวางอยู่แล้วพร้อมลงมือทำอาหาร ผมคิดว่าวันนี้จะทำซุปที่อีกคนชอบทานก็แซนวิชให้อีกอย่างเขายังมีเวลาอีกชั่วโมงหนึงจึงไม่รีบอะไรมากนัก นี่ขนาดสายกว่าปกติแล้วนะหยิบนู้นหยิบนี่ด้วยความเคยชินเมื่อเตรียมซุปเสร็จเหลือเอาลงพร้อมเสิร์ฟ ที่เหลือก็ทำแซนวิช

“แดฮยอนอ่า” เสียงหวานดังออกมาจากห้องนอน ผมละทุกอย่างก่อนจะเดินไปหาอีกคน

“ครับยองแจเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า”

“ผมหาเน็กไทไม่เจออ่ะ เอาไปวางไว้ตรงไหนไม่รู้จำไม่ได้อ่ะ” ผมหัวเราะให้กับอีกฝ่ายเพราะมัวแต่หาของจนไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองติดกระดุมผิด

“ครับเดี๋ยวผมดูให้นะ ไหนดูซิเนี่ยติดกระดุมผิดหมดเลยเนี่ย” ผมจับอีกฝ่ายให้อยู่นิ่งๆก่อนจะช่วยติดกระดุมให้

“อ่านั่นซินะ” ผมติดกระดุมเม็ดสุดท้ายก่อนจะเดินไปหยิบเน็กไทที่อยู่หลังหมอนออกมา ฏ้นะคนมันสายตาดี ก่อนจะเดินมาผูกให้คนดีของผมจนเรียบร้อย

“เสร็จแล้วครับลงไปทานข้าวกันเถอะ”

“อื้ม!

หมับ! รับรู้ได้ถึงน้ำหนักที่ตกลงมาที่หลังผมหันมามองอีกคนที่กระโดดเกาะหลังผมแถมยังทำหน้าตาน่ารักน่าฟัดอีก

“คิคิ” ยองแจหัวเราะอย่างสนุกสนาน กลายเป็นว่าอีกฝ่ายขี่หลังผมออกมาจากห้องซะงั้นแต่ก็ใช่ว่าผมไม่ชอบนะ ผมชอบเวลาที่ยองแจของผมทำตัวน่ารักๆที่สุดเลยล่ะ

“วันนี้ผมทำซุปให้ค่อยๆทานนะครับ” อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะทานอาหารเช้าที่ผมทำโดยมีนั่งมองพร้อมรอยยิ้ม ยองแจเป็นเด็กน่ารักพ่อแม่ของเขาไปต่างประเทศแต่อีกฝ่ายอยากอยู่เกาหลี ผมคบกับยองแจได้ปีกว่าแล้วคอยดูแลทุกอย่างของตัวเล็กส่วนคอนโดเนี่ยเป็นของครอบครัวยูเลยไม่ต้องหาที่พักให้ตัวเล็กเลย

“แดฮยอนเป็นอะไรเอาแต่จ้องยองแจอยู่ได้แถมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อีก”

“เป็นคนที่รักยองแจสุดหัวใจไงครับ” ฮิ้ว!!!

“บ้า!!!” ผมนั่งยิ้มมองอีกคนที่ก้มหน้าทานอาหารเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงเพราะความเขินอายของตัวเอง ผมเป็นพวกมีความสุขเมื่อได้แกล้งและดูแลแฟนครับทุกคน

หลังจากยองแจทางอาหารเสร็จพวกเราก็ลงมาจากคอนโดเพื่อพาคนตัวเล็กไปมหาลัยวันแรก อ๋อนี่ผมไม่ได้บอกสินะครับว่าตัวเล็กของผมสอบเข้ามหาลัยเดียวกับที่ผมเรียนอยู่แต่ก็ใช่ว่าผมจะทิ้งคนตัวเล็กไว้คนเดียวซะเมื่อไหร่ผมได้ทำเรื่องที่โรงเรียนขอย้ายมาเรียนปีหนึ่งเรียบร้อยแล้วครับ ถ้าถามว่าทำได้ยังไงเส้นผมใหญ่ครับ555

“แดฮยอน”

“ครับ”

“เพื่อนของแดฮยอนที่เล่าให้ยองแจฟังบ่อยๆเป็นยังไงหรอแบบว่าหมายถึงเป็นคนยังไงน่ะ”

“ก็บ้าๆบอน่ะครับไว้เจอเดี๋ยวก็เข้าใจเองครับ” ผมลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆไม่นานอีกฝ่ายก็หลับไปอีกท่าทางเมื่อคืนจะนอนดึกแน่ๆ พอถึงโรงเรียนผมจอดลงก่อนจะเดินลงมาแล้วอ้อมไปทางฝั่งที่ยองแจนั่งอยู่

“แกๆนั่นพี่แดฮยอนนี่”

“จริงด้วยแก หล่อมากเลยอ่ะ!

เสียงกระซิบที่ดังโคตร(?)ดังไปทั่วบริเวณ ถึงจะมีหลายๆคนมองผมอยู่เพราะผมเป็นรองประธานนักเรียนและเดือนคณะนิเทศนี่นาแต่ผมไม่สนใจหรอกผมเปิดประตูยองแจยังไม่ตื่นเลย ผมเลยว่าจะไม่ให้เขาไม่ต้องเข้าพิธีปฐมนิเทศแล้วพาไปนอนที่ห้องสภาแทนดีกว่า คิดแบบนั้นเลยไม่ปลุกแต่อุ้มอีกฝ่ายด้วยท่าเจ้าสาวแล้วใช้เท้าปิดประตูรถแต่รู้สึกจะเตะแรงไปยองแจเลยตื่น

“ถึงโรงเรียนแล้วหรอ”

“ครับ ยองแจนอนต่อเถอะพอถึงเวลาเดี๋ยวผมปลุกนะ” พอได้ยินแบบนั้นอีกฝ่ายก็ฝังหน้าของตัวเองลงกับหน้าอกผมผมเลยอุ้มอีกฝ่ายเดินตรงไปที่อาคารเรียนที่ห้องสภานักเรียนโดยมีสายตาของคนทั้งโรงเรียนมองตาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อาคารสภาอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนักและแดดก็เริ่มร้อนขึ้นด้วยผมเลยรีบเร่งเดินแต่พยายามไม่ให้กระทบกระเทือนจนอีกฝ่ายตื่น เมื่อเข้ามาในตัวอาคารแล้วก็ตรงไปที่ลิฟกดไปที่ชั้นสี่ซึ่งเพื่อไปห้องสภานักเรียนด้วยความที่ยงกุกกับฮิมชานมันเส้นใหญ่ทำให้พวกเราสภานักเรียนมีห้องส่วนตัวแล้วยังโดดเรียนได้ด้วยนะจะบอก (ชั่วซะไม่มี) แต่ผมไม่เคยโดดนะ! จะโดดเฉพาะเวลาไปหาที่รักของผมเท่านั้น (ดูมัน)ไม่นานก็ถึงหน้าห้องสภาพอเปิดประตูเข้ามาก็พบกับอากาศเย็นเนื่องจากเปิดแอร์ทิ้งไว้ทันที ผมมองไปรอบๆไม่เห็นใครพวกนั้นคงจะไปงานปฐมนิเทศกัน ผมเลยวางอีกคนลงบนโซฟาอย่างเบามือก่อนจะหาผ้ามาห่มให้

ปัง!

เสียงเปิดประตูที่ดังมากทำให้คนตัวเล็กที่กำลังหลับอยู่ปรือตาขึ้นมาและคนที่เข้ามาก็ไม่ใช่ใครท่านประธานนักเรียนที่รักไอ้เชี่ยเหงือก(?)ยงกุกนั่นเอง

“ไอ่แดฮย-!!

“เงียบ!” ผมตะคอกใส่ยงกุกในขณะที่กำลังลูบหัวคนตัวเล็กอยู่

“นอนก่อนนะครับยองแจเดี๋ยวพอถึงเวลาแล้วแดฮยอนปลุกนะครับ” จุมพิตลงที่หน้าผากอย่างแผ่วเบาก่อนที่อีกคนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลงเมื่อแน่ใจว่ายองแจหลับไปแล้วก็ลากไอ่ตัวทำลายความสุขของคนรักออกมาจากห้องทันที

“มึงมีอะไร”

“แหมมึงก็ทำแฟนมึงตื่นหน่อยเดียวเองอย่างอนเป็นตุ๊ดได้ป่ะ แต่จะว่าไปแฟนมึงน่ารักดีว่ะชื่อไรวะ”

“ยองแจ ยูยองแจ และอย่ามาคิดอะไรเชี่ยๆกับแฟนกูไม่งั้นเรื่องนี้ถึงหูเมียมึงแน่ไอ่เหงือก” ผมยกเอาจงออบเมียสุดรักของไอ่ยงกุกขึ้นมาขู่มันและมันก็ได้ผมหน้าไอ่ยงกุกซีดลงไปทันที

“โธ่เพื่อนรักกูล้อเล่น กูจะมาตามมึงไปงานพิธีเปิดต่างหากเขารอมึงคนเดียวเนี่ย” มึงคิดว่ามึงน่ารักขนาดทำท่างอนแล้วดูดีหรอวะเนี่ยไอ่เหงือกถ้าเป็นยองแจของผมก็ว่าไปอย่าง แต่ผมก็คิดแค่ในใจเพราะขี้เกียจเถียงกับมัน

“เออ”

 

ผมกับยงกุกเดินมาด้วยกันซึ่งก่อนมาผมก็ไม่ลืมล็อกประตูห้องสภาเดี๋ยวมีใครเข้าไปยุ่งกับแฟนผมขึ้นมาทำไงยิ่งน่ารักเกินห้ามใจอยู่ถึงจะเป็นห่วงเรื่องสุขภาพกับโรคประจำตัวของอีกฝ่ายแต่อยู่ในห้องคนไม่เป็นไร

“พี่แดฮยอน!!!” จุนฮงหรือเจลโล่ยืนโบกมือให้ผมอยู่หน้าอาคารประชุมกับจงออบ

“ไง”

“พี่ไปไหนมาเนี่ยอย่าบอกนะว่าไปกุ๊กกิ๊กอยู่กับแฟนอ่ะ” ผมพยักหน้าแทนคำตอบ

“แหมหวานกันจริงเชียวชักอยากจะเห็นหน้าซะแล้วสิ” จงออบพูดขำๆ พวกผมเดินเข้ามาในที่ประชุมเพื่อกล่าวพิธีเปิดในฐานะสภานักเรียนและต้องอยู่จนกว่าพิธีจะจบ บอกตรงโคตรน่าเบื่อเลยอ่ะถ้าไม่ติดว่าเป็นรองประธานผมชิ่งไปหายองแจนานแล้ว!

“อยากกับไปหายองแจจัง” ยงกุกกับฮิมชานหันมามองหน้าผมเหมือนผมเป็นตัวประหลาดก่อนจะพูดออกมาพร้อมกัน

“ไอ่คนหวง&หลงแฟน”

“แหมไม่ดูตัวเองเลยนะพวกมึง!!!!

 

 

(กลับมาดูหนูยองแจที่น่ารักของพวกเรากัน)

แสงแดดที่ส่องผ่านม่านเข้ามาทำให้ต้องลืมตาอย่างช่วยไม่ได้ที่จริงก็อยากจะนอนต่อหรอกนะแต่ไหนๆก็ตื่นแล้ว ก็ลุกเลยละกัน ผมมองสำรวจไปรอบๆห้องไม่คุ้นเอาซะเลยจำได้ว่าแดฮยอนพามาแล้วบอกว่าจะมาปลุกแล้วนี่หายไปไหนล่ะเนี่ย นั่งคิดไปไม่ได้อะไรผมเลยตัดสินใจเดินออกจากห้องแล้วตรงไปที่บันไดเห็นแบบนี้ผมก็ประหยัดพลังงานนะ อิอิ

“แอบแถวนี้ก็ได้มั้งอาจารย์ไม่เห็นหรอก” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นลงมาจากชั้นล่าง ผมชะงักก่อนจะเงี่ยหูฟังว่าพวกนั้นพูดอะไรกัน

“มึงแน่ใจหรอถ้าอาจารย์มาเห็นว่าแอบสูบบุหรี่นี่ซวยเลยนะเว้ย” ผมตาโตด้วยความตกใจโรงเรียนนี้ห้ามสูบบุหรีนี่นาแสดงว่าพวกนี้กำลังทำเรื่องไม่ดีอยู่น่ะสิ

“เออน่า เฮ้ย!นั่นใครวะ!!” ผมสะดุ้งเมื่อคนที่กำลังพูดอยู่เงยหน้ามาเห็นผมและผมคงไม่อยู่กับที่แน่นอน สองขาวิ่งหนีทันทีโดยมีพวกนั้นวิ่งตามมา

“เฮ้ยหยุดนะเว้ย!!!” ใครจะหยุดกันเล่า ผมวิ่งเข้าไปในห้องสภาเหมือนเดิมแล้วล็อกประตูไว้พร้อมหาที่ซ่อน

“ไอ่เชี่ยแม่งเข้าไปในห้องสภาแล้วมึงพังประตูเข้าไปเลยถ้ามันเอาไปบอกอาจารย์เราซวยแน่” เสียงที่ดังอยู่ข้างนอกทำให้คนตัวเล็กหวาดกลัวมากขึ้นก่อนวิ่งไปแอบที่ระเบียง

ปึง!!

เสียงของประตูที่พังลงทำให้หัวใจดวงน้อยตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“ออกมานะมึง ไม่งั้นมึงตายแน่!” พวกมันเริ่มหาผมในห้องไม่ว่าจะเป็นตามใต้โต๊ะใต้โซฟาหรือในห้องน้ำ

“เฮ้ยมึงไปดูระเบียงซิ” เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้หัวผมคิดอะไรไม่ออกผมจะทำยังไงดีโทรศัพท์อยู่ไหนก็ไม่รู้ด้วยเมื่อไหร่แดฮยอนจะมาช่วยยองแจ น้ำตาเริ่มก่อตัวขึ้นและไหลลงมาอาบแก้วขาว เสียงเดินหยุดลงพร้อมกับเสียงเลื่อนเปิดประตูเลื่อน

“ไม่เห็นมีใครเลยพี่” เมื่อไม่พบสิ่งที่ตามหาพวกมันจึงเดินออกไปจากห้อง

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ” เสียงนุ่มดังขึ้นข้างหู ผมที่ยังตกใจไม่หายที่อยู่ๆก็มีคนโผล่มาแล้วอุ้มผมลงมาจากระเบียงชั้นสี่มาระเบียงชั้นสามด้วยความเร็วเพื่อหนีคนพวกนั้น

“นี่นายเป็นอะไรไหม” ผมไม่มีแรงที่จะหันไปมองเขาด้วยซ้ำ ดวงตาเริ่มหนักลงแปลกๆ

“ปวดหัว

“ฮะอะไรนะ”

“ปวดหัวมาก” ภาพทุกอย่างมืดลงพร้อมกับสติที่หลุดไป

 

 

ไม่เม้นไม่อัพต่อนะครัช



themy

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #29 Wiww (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2557 / 19:48
    เอาะ  นั้นใครหว่า

    แจอยุ่เฉยๆก้อซวย
    #29
    0
  2. #23 Bean_6 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 21:17
    ชานยอลกะยองแจน่ารักกกกกกก แล้วทำไมต้องทำเป็นไม่เห็นยอลด้วยล่ะ????
    #23
    0
  3. #4 ellonzo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 16:19
    กรี๊ดดดดดดด ใครอ่าาา T ///////////////// T ??? รีบมาอัพเลยนะไรท์ ; /// ;
    #4
    0
  4. #3 Fhunter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 22:07
    ยองแจขี้เซา
    แดฮยอนหลงมากมายเลยงานนี้
    #3
    0
  5. #2 ellonzo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 19:21
    ว๊ากกกๆๆ ยองแจมุ้งมิ้งมาก ; //////////////////// ; รีบมาอัพเลยนัไรท์ T //////////////////// T

    #แม่ยกแด้แจ -/-
    #2
    0
  6. #1 วิกตอเรีย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 14:11
    อัพนะครับไรท์ สู้ๆ
    #1
    0