โซเคนโย เลนยะ(ตีพิมพ์แล้ว)

ตอนที่ 97 : (FIC) โซเคนโย ไค (ภาคพิเศษ) ฉบับโฆษณา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    3 ก.ค. 50

ข่าวดี คือเห็นว่าถามถึงกันมากก็เลยเข้ามาโปรยเนื้อหาบางตอนทิ้งไว้ให้อ่าน(ยัวน้ำลายเฉยๆ) มีแค่บางฉากเท่านั้นนะฮับ ส่วนข่าวร้ายต่อมาคือยังไม่ได้กำหนดว่าจะลงภาคพิเศษนี้เมื่อไหร่ เพราะยังติดรีไรท์โซเคนโยส่งสนพ. แถมวาดหน้าปกคงอีกนานกว่าจะมีเวลามานั่งพิมพิ์ให้

คำเตือนโปรดทำความเข้าใจ

นี่เป็นแค่ฟิก ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโซเคนโยในเนื้อหาจริงแต่ประการใด เป็นเพียงความบ้าบอกับอารมณ์ชั่ววูบของผู้แต่งเท่านั้น หากยังเกิดความสับสนขอแนะนำไม่ให้อ่าน และไม่มีการตีพิมพิ์อย่างแน่นอนฮับ

**********************************
ภาคพิเศษ

ขอโปรยประโยคถึงตัวละครตัวนี้สักเล็กน้อย

เก่งไม่เก่ง….

มีฝีมือไม่มีฝีมือ……

เอาให้แน่ๆสิเจ้าไค

เปิดเรื่องมา

ก็โดนด่าห่วยแตกซะแล้ว

 

ประวัติ

ชื่อ: โซเคนโย ไค

พ่อ: คิเอ็นจิ (เจ้าปีศาจแห่งป่ากักปีศาจ)

แม่: โซเคนโย เลนยะ (นักปราบปีศาจ,หมอผี)

ลุง(ลูกพี่ลูกน้องของแม่): โซเคนโย ซานาดะ (นักปราบปีศาจ, ครูฝึกศิลปะการป้องกันตัวสายโซเคนโย
                                           ประเภท
ดาบ)

ลุง(พี่ชายแท้ๆของแม่): โซเคนโย เลนโย (ไร้ประวัติ)

เพศ: ชาย

อายุ: ปัจจุบันอายุ 15 ปี

น้ำหนัก: 63 กิโลกรัม

ส่วนสูง: 178 ซม.

หน้าตา: ดวงตาซ้ายสีน้ำเงิน ดวงตาขวาสีเทา หน้าตาถอดแบบคิเอ็นจิมาทุกประการแต่อายุยังน้อยอยู่จึง
              คมเข้ม
ไม่เท่า อีกทั้งโดนทรงผมชีตั้ง(ที่จัดแต่งด้วยเจลทาผม)กับการแต่งตัวเหมือนกุ๊ยกรบเสน่ห์
              ไปจนหมด จึง
กลายเป็นถูกเพศตรงข้ามไม่ชอบขี้หน้าเท่าไหร่ผิดกับพ่อของตัวเองโดยสิ้นเชิง ถูก
             เข้าใจผิดบ่อยๆว่าไม่ใช่
คนเอเชียเพราะสีตากับใบหน้า

ลักษณะนิสัย: ค่อนข้างดูยาก แต่ในสายตาของคนอื่นมักไม่พ้นคำว่า ห่วย กับ เห่ย ดูเป็นคนไม่มีหลักสัก
                         เท่าไหร่
แต่เก่งวิชาคำนวณจนน่ากลัวแต่ก็ไม่เคยสอบผ่านสักทีเพราะไม่เคยแสดงวิธีทำ
                         แต่งตัวเหมือน
เด็กเกเรแต่ไม่เคยไม่ปัญหาเรื่องชกต่อย ชอบหนีมากกว่ากำหมัดสู้โต้งๆ ถือ
                         คติอะไรง่ายๆไว้ก่อน
เป็นดี ข้อดีคือเป็นคนโกรธยากหายง่ายแต่ขาดความกระตือรือร้น ไร้
                         เสน่ห์ในหมู่สาวๆทั้งที่มี
หน้าตาเป็นอาวุธ ยังไม่ปรากฏว่ามีฝีมือด้านไหนเป็นพิเศษเว้นวิช
                          าเลข หมากล้อมกับเล่นเกมส์
และการหนี ขอดีอีกข้อคือการเป็นคนมองโลกง่ายๆชนิดที่ว่า
                          คนทั่วไปมองไม่ได้ ข้อเสียเยอะสัก
หน่อยแต่ก็คงมีอะไรดีๆซ้อนอยู่ล่ะมั้ง(มั้งนะ)

สถานะ: เด็กมัธยมปลายปีหนึ่ง (เด็กครึ่งปีศาจ)                     

วันเกิด: 23 พฤศจิกายน  

ฤดู: ปลายฤดูใบไม่ร่วง

สีที่ชอบ: เขียว เทา ดำ

สีที่ไม่ชอบ: ขาว (สกปรกง่าย)

สิ่งที่ชอบ: อะไรที่ไม่ยุงยากซับซ้อน, การคำนวณ, การเล่นเกมส์ และ แมวเหมียว

สิ่งที่เกลียด: การถูกมองว่าตัวเองพิเศษกว่าคนอื่นหรือมีอภิสิทธิ์เหนือกว่าคนอื่น, เรื่องยุงยาก, วิชาสังคม
                     ศึกษา
(ไม่ชอบการท่องจำ)

อาวุธประจำตัว: ไม่ปรากฏ แต่คงไม่พ้นความสามารถด้านการหนีกับพลังปีศาจ(ที่ไม่ค่อยได้ใช้)

เลขที่ประจำชั้น:19

เลขที่ประจำชั้นฝ่ายชาย: 13

ผลการเรียน: อยู่ในระดับต่ำ อยู่ระหว่าง 39-50 คะแนน

เครื่องดื่มที่ชอบ: น้ำอัดลม

เครื่องดื่มที่เกลียด: ชา(ทุกประเภท)

คนที่ไม่กล้าหือ: ทั้งพ่อทั้งแม่นั้นแหละ

ฤดูที่ชอบ: ฤดูใบไม่ผลิ

ฤดูที่เกลียด: ไม่มี

 

โซเคนโย  ไค

 

พุ่งทะยานต่อสู้

ราวหอกยาวที่บ้าบิ่น ห่ำหั่นศัตรู....

เฮ้อ... เรื่องแบบนั้นน่ะ คงบ้าไม่พอที่จะทำหรอก

เป็นฉัน...แค่รอเฝ้าหาจุดอ่อน

แล้วค่อยจัดการนิ่มๆน่าจะดีกว่า

โดย โซเคนโย  ไค

 

          ห่วยแตก

          คำด่าลั่นจนคนทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องพักครูได้ยินกันทั่วถึง โดยเจ้าของคำว่าฝาดกระดาษคำตอบข้อสอบคณิตศาสตร์เป็นปึกในมือลงกับโต๊ะทำงานของตนประกอบคำพูด  ซึ่งผู้ฟังที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวตรงกันข้ามกับเขากลับยังนั่งนิ่งรับคำด่าเงียบๆ

          เธอคิดว่าคำแก้ตัวสั่วๆนั้นจะฟังขึ้นรึ  ชายร่างท้วมเกือบอ้วนอายุราวๆห้าสิบในเสื้อเชิ้ตขาวกับเนคไทสีน้ำตาลเข้มยังกล่าวคำด่าร้ายกาจใสเด็กหนุ่มฝั่งตรงกันข้าม

          .....แต่คำตอบก็ถูกหมดทุกข้อไม่ใช่เหรอครับ....  เด็กหนุ่มตัดสินใจเอ่ยแย้ง

          และนั้นยิ่งเรียกอารมณ์ครุกรุ่นของอาจารย์ของเขาให้สูงขึ้น  ไอคำตอบที่ถูกทุกข้อในข้อสอบคณิตของเธอน่ะไม่มีการแสดงวิธีทำแม้แต่ข้อเดียว  แล้วเธอยังมาอ้างว่าคิดเองทุกข้อโดยมีแต่คำตอบเนี่ยนะ เธอเห็นฉันเป็นไอโง่รึไงโซเคนโย  ไค’”

          เด็กหนุ่มที่นั่งก้มหน้าอยู่เงยขึ้นมามองหน้าอาจารย์ของตนทันที  ดวงตาคู่สวยของเขาถอดแบบคนเป็นพ่อออกมาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน อีกทั้งใบหน้าก็ไม่ต่างจากดวงตาคือถอดแบบพ่อของตนมาราวแกะสลัก ใบหน้าคมเข้มงดงามชวนค้นหาและน่าหลงใหล แต่อาจไม่คมเข้มเท่าคนที่เขาลอกแบบมานัก เพราะเด็กหนุ่มพึ่งจะอายุสิบห้าปีเท่านั้น และสีนัยน์ตานั้นกลับไม่ได้เหมือนคนเป็นพ่อของตนไปซะหมด ดวงตาของเด็กหนุ่มมีสองสีราวกับเป็นป้ายประกาศว่าเขาเป็นลูกของใคร

ดวงตาข้างขวาสีเทาและข้างซ้ายสีน้ำเงิน

หากสายตาของเขาก็ไม่ได้เย็นชานิ่งสงบหรือแข็งกร้าวจนเหมือนจะกดใครต่อใครก็ตามที่สบกลับเหมือนพ่อหรือแม่ เขาออกจะดูเป็นเด็กที่ปกติธรรมดายิ่งกว่าเด็กคนไหนในโรงเรียนเอกชนโยโคด้วยซ้ำถ้าไม่นับหน้าตาที่ไม่ค่อยมีเค้าคนญี่ปุ่นกับสีตาแปลกๆและนิสัยแปลกๆ

          แต่ทั้งหมดทั้งมวลเด็กหนุ่มนามโซเคนโย  ไค นี้อาจเป็นหนุ่มฮอตที่สาวๆต้องหลงใหลเหมือนอย่างพ่อของตน.......ถ้าเพียงการวางตัวและการแต่งตัวของเขาไม่เป็นเช่นนี้

          แล้วเธอคิดว่าไอเครื่องแบบผิดระเบียบของเธอมันเท่นักรึไง ถึงแต่งมาแบบนั้น ที่นี่มันโรงเรียนไว้สอนนักเรียนไม่ใช่นักเลง..  อาจารย์ร่างท้วมยิ่งใบหน้าบูดบึ้งเมื่อเห็นท่าทางและการแต่งตัวของไค ชนิดที่ว่าผิดระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า

          เด็กหนุ่มนามโซเคนโย  ไคที่ควรเป็นที่หลงใหลของสาวแก่แม่หมายอย่างพ่อตน กลับตรงข้ามโดยสิ้นเชิง กับการแต่งตัวที่เรียกว่าไร้เสน่ห์สิ้นดี  เส้นผมสีคำเงางามที่ควรปล่อยให้ยาวละต้นคอของตนก็ดันใช้เยลจัดจนชีโดเด่แถมยังมีการย้อมปลายผมเป็นสีแดงเพลิง หัวคิ้วด้านซ้ายเจาะห่วงสีเงิน กับหูสองข้างที่เจาะห่วงใสข้างละสามวง เสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบ แถมกางเกงที่ใสก็ไม่ใช่กางเกงของเครื่องแบบนักเรียน รองเท้ากีฬาญี่ห่อไนกี้ถูกสวมแทนรองเท้าหุ้มส้นสีดำ ปลอกแขนบนข้อมือสองข้างชูหรา เนคไทไม่มีการผูก เชิ้ตขาวปลดกระดุมบนสองเม็ด การแต่งตัวแบบนี้ตัดถอนเสน่ห์เขาจนเหลือศูนย์ให้กลายเป็นเด็กกุ๊ยในสายตาคนอื่นแทน

          แล้วยิ่งเรื่องนิสัยการวางตัวแทบไม่ต้องพูดถึง ไคดูผิวเผินอาจเหมือนเด็กชอบเรื่องชกต่อยเพราะการแต่งตัวผิดระเบียบนี่ แต่ความจริงแล้วเขาไม่เคยมีปัญหาแบบนั้น  ถ้าทำท่าจะมีเรื่องก็ถือคติหนีไว้ก่อน ทำให้ไม่มีใครดูออกว่าเขามีฝีมือหรือไม่มี  แต่ที่แน่ๆคือเด็กนักเรียนทุกคนในห้องเรียนมองเขาเป็นพวกห่วย เห่ย ไร้ฝีมือ ผลการเรียนไม่มีวิชาไหนได้ดีเว้นคณิตศาสตร์ที่เขาทำเต็มร้องทุกครั้งแต่ไม่เคยแสดงวิธีทำ เลยได้ศูนย์ตลอด  เวลาว่างก็ชอบเล่นโกะ(หมากล้อม)หรือเล่นกับแมวจรจัดสักตัวที่บังเอิญเดินผ่านมา  

          เด็กหนุ่มไม่ค่อยแสดงท่าทางเหี้ยมโหดเหมือนอย่างแม่เขาทำ แต่ค่อนข้างจะตรงกันข้าม คือเฉื่อยชา และถึงแม้เขาจะเป็นครึ่งปีศาจ ซึ่งเป็นเชื้อสายจากพ่อของตนที่เป็นถึงจ้าวปีศาจแห่งป่ากักปีศาจ คิเอ็นจิ  แต่เด็กหนุ่มก็แถบไม่เคยงัดพลังปีศาจมาใช้เลย อีกทั้งมือขวาที่พันผ้าสีขาวจนถึงข้อศอกก็ฟ้องได้ดีว่าเขาได้รับการสืบถอดเชื้อสายอสูรมาจากคนเป็นแม่ โซเคนโย  เลนยะ

เกือบเรียกได้ว่าการมีพ่อแม่เป็นบุคคลทั้งสองนี้ทำให้เขาแทบไม่ใช่ครึ่งปีศาจด้วยซ้ำไป  แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ทำให้หลายๆคนออกปากว่าเขาเสียชาติเกิดที่มีพ่อแม่เป็นคิเอ็นจิกับเลนยะได้อยู่บ่อยๆ

          ไคไม่เคยแสดงอะไรที่บอกว่าเขาสืบทอดคุณสมบัติจากบุคคลทั้งสองมา

          อ...เออ  คือเรื่องการแต่งตัวเป็นเรื่องเดียวที่ผมอยากจะขอไว้ ถ้าไม่ทำให้ใครเดือดร้อน...  ไคยกมือขึ้นทูท้ายทอยของตนเองพลางฉีกยิ้มแห้งๆ แต่มีหรืออีกฝ่ายจะยอม

          อย่าคิดว่าแม่เธอสนิทกับผอ.โยโคแล้วเธอจะทำได้ทุกอย่างนะโซเคนโย ไค ไอเด็กสมัยนี้ก็แบบนี้พอมีคนเขาถือหางให้หน่อย ก็ถือว่าข้าใหญ่อยากจะทำอะไรก็ทำ สิ้นคำตวาดจากอาจารย์เจ้าอารมณ์ ราวกับว่าชั่วครูหนึ่งท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาก็เปลี่ยนไปจากเฉื่อยชาเป็นเงียบขรึม ตาสองสีนั้นราวหรี่เล็กเหมือนสัตว์ร้าย พร้อมคำพูดที่ฟังแข็งกระด้างฉับพลันจากปากเขา 

          ทราบแล้วครับ...แต่กรุณาอย่าพูดว่าผมเป็นประเภทพวกมีสิทธิพิเศษจะได้ไหมครับ เขาเน้นทุกคำพูด ท่าทางของไคเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แต่ถึงกระนั้นก็ยังรักษาท่าทางนิ่งๆไม่ให้แสดงออกมากจนเกินไป

          อาจารย์ร่างท้วมราวกับชาวาบเมื่อเจอสายตานั้นจากไค  ราวกับคำพูดเขากระตุ้นถูกต่อมเด็กหนุ่มเข้าจังๆ เล่นเอาเขาขนลุกซู่ 

          ....ถึงไอเด็กตรงหน้าจะดูไม่เอาอ่าว แต่บางเวลาซึ่งน้อยมาก มันก็น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจซะอีก

          คนเป็นครูไม่พูดอะไรอีกปล่อยให้ไคโค้งให้ก่อนหยิบข้อสอบใบที่ถูกกาหัวด้วยปากกาสีแดงยัดเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างลวกๆ แล้วเดินออกไปจากห้องพักครู

          รู้สึกโซเคนโย ไคเนี่ยจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับครูเลยนะครับ  คำกล่าวจากคุณครูหนุ่มที่เปิดบทสนทนาเมื่อร่างสูงของไคหายไปหลังประตู

          เฮอะ ไอเด็กพรรค์นั้นถ้าไม่สั่งสอนให้แรงๆก็ไม่จำหรอกครับ มีอย่างที่ไหนข้อสอบตอบถูกหมดทุกข้อแต่ไม่แสดงวิธีทำสักข้อครูแก่ร่างท้วยเอ่ยราวเป็นสิ่งที่เขาภูมิใจหนักหนา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยทำให้ไคเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่างได้เลยก็ตาม

          คู่สนทนาหัวเราะน้อยๆก่อนเอ่ยต่อ ....แต่มันก็น่าคิดนะครับ  ถึงจะบอกว่าไม่ได้แสดงวิธีทำสักข้อแต่ตอบถูกทุกข้อ  จะหาว่าเด็กคนนั้นลอกคนอื่นก็ไม่ได้นะครับ  เพราะว่าที่ผมดูคะแนนเลขมา คนที่ได้คะแนนมากที่สุดก็แค่89คะแนน ในขณะที่โซเคนโย  ไค ทำได้100คะแนนเต็ม ถึงจะไม่ได้แสดงวิธีทำก็เถอะ  แต่ถ้าเขาลอกคนที่ได้คะแนนสูงสุด อย่างมากก็ต้องได้ 89 คะแนน  แล้ว11คะแนนที่เหลือถึงจะทำมัวก็ไม่มีทางได้เต็มหรอกครับ  เพราะเป็นข้อสอบข้อเขียนทุกข้อ  แต่ถึงแม้จะเป็นแบบกาก็ไม่มีทางมัวถูกทุกข้ออยู่ดีนะครับ แถมที่สำคัญผลสอบของโซเคนโย ไคก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง มีคำตอบแต่ไม่เคยแสดงวิธีทำแต่ถูกทุกข้อ  ผมว่าบางที่เด็กคนนั้นอาจจะไม่ได้ลอกก็ได้นะครับ 

          มันอาจจะขโมยข้อสอบก็ได้นะครับ วีธีมีร้อยแปด  ไอเด็กไม่มีหลักแบบนั้นไม่มีทางทำเองแน่ๆ  คนสูงวัยกว่าเถียงไม่ลดละ  ความไม่ชอบขี้หน้าลูกศิษย์คนนี้ของเขาดูจะฝังร่างลึก

          ครูหนุ่มถอนหายใจยาวและเปรยเสนอ  งั้นก็เรียกผู้ปกครองมาเลยสิครับ  ยังไงเด็กคนนั้นก็มีปัญหาเรื่องการแต่งตัวอยู่แล้ว  ก็เคยเรียกพบมาหนหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือครับ....

          ทว่าราวคำเสนอของคนตรงหน้าฉุดกระชากความกลัวของชายร่างท้วมสูงวัย  เม็ดเหงื่อผุดบนใบหน้าอ้วนๆทันที  อะ....เออ  เรื่องเรียกพบผู้ปกครอง  ผมคงจะไม่ทำอีก...คือมัน...  พูดด้วยอาการสั่นน้อยๆจนเห็นได้ชัด

          มีอะไรเกิดขึ้นกับการเรียกพบผู้ปกครองคราวที่แล้วเหรอครับ  คนอ่อนวัยกว่าสนใจกับท่าทางนั้นของเจ้าของร่างท้วมโดยทันที

          .....ทำไมต้องดูหวาดกลัวขนาดนั้น  แค่เรื่องเรียกพบผู้ปกครอง

          คะ...คือ คราวที่แล้วก็ไม่ได้มี...ปัญหาหรอกครับ  คนที่มาพบคือแม่ของเจ้าเด็กไคนั้น...โซเคนโย  เลนยะน่ะครับ  ครูร่างท้วมทำทีขยับเนคไทของตนไปมาคลายความตึงเครียด  ...คือการพบผู้ปกครองคราวที่แล้วก็เรียบร้อยดี....ไม่มีการถกเถียง หรือมีการลงไม่ลงมืออะไร  ก็แค่เป็นการพบผู้ปกครองแล้วบอกถึงปัญหาของเด็กให้ฟังทั่วไป...ตะ...แต่แม่ของเจ้าเด็กไคนั้น...สายตาสีน้ำเงินที่จับจ้องนั้นมัน....  คนเล่าออกอาการสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือกราวกำลังลำลึกถึงฝันร้ายที่ไม่อยากหวนถึง  เขาขยับดวงตาสีดำนั้นมามองหน้าของคนอ่อนกว่าด้วยสีหน้าหวาดๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำคำตื่น  ผมคิดว่าแม่ของเจ้านั้น...เป็นแม่มด...

          คำพูดที่เล่นเอาคนฟังเบิกตากว้างกับประโยคไม่คาดคิดว่าจะหลุดมาจากปากคนตรงหน้า 

          ...อะไรจะไร้สาระขนาดนั้น...เป็นแม่มดเนี่ยนะ

          ก็ไหนบอกว่าเป็นการเรียบพบผู้ปกครองธรรมดาไง......

ตัดฉาก...............................

          เล่นกลับซะจนเย็น ทำไมไม่เข้าไปซะทีเจ้าไค 

          เสียงเฉียบเอ่ยขึ้นข้างหลังของไค  จนเด็กหนุ่มต้องหันไปมองต้นเสียงก่อนทักกลับ

          ลุงซานาดะ

          คนทักเป็นชายหนุ่มที่สูงไม่ต่างเขาเท่าไหร่ท่าทางเคร่งขรึม  ผมและนัยน์ตาสีดำสนิทกับแว่นตากรอบสี่เหลียมผืนผ้าที่ไม่เคยเปลี่ยนรูปทรงมาหลายปีแล้ว ใบหน้าที่คมมากกว่าเดิมและดูดีกว่าเมื่อครั้งอายุสิบหก  ที่สำคัญข้างกายของเขายังคงมีวิญญาณแม่ทัพหญิงผู้ที่มีท่วงท่าที่สง่างามและทรงภูมิพร้อมในอ้อมแขนมีดาบง้าวที่ดูเรียบง่ายแต่สง่างาม

          ถ้าจะถามถึงแม่ของเจ้าละก็ยังไม่กลับหรอกนะ... พ่อเจ้าด้วย  อาเคเดะสวนคำพูดมาก่อนที่ไคจะอ้าปากถามอย่างรู้ทัน

          งั้นก็เข้าบ้านได้อย่างสบายใจ  เด็กหนุ่มว่าพลางเดินนำเข้าไปทันที  ทำเอาคนฟังที่เหลือสายศีรษะอย่างระอา เจ้าเด็กหนุ่มตรงหน้าเหมือนกับไม่ได้เชื้อทั้งพ่อทั้งแม่มาเลยก็ว่าได้

          อยากลองฝึกฟันดาบหน่อยไหมเจ้าไค  ซานาดะถามหลายชายเมื่อพวกเขาเดิมขึ้นมาบนตัวบ้านแล้ว

          ไคชักสีหน้าเหยเกอย่างเปิดเผยที่บ่งถึงคำตอบทันที  อย่าชวนให้ยากลุง แค่เห็นเขาฝึกทุกวันก็เอียนแทนแล้ว  แถมท้ายด้วยการปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย 

ตั้งแต่เปิดโรงฝึกมาเขาโดนลุงของตัวเองชวนมาหลายสิบรอบแล้ว ก็รู้อยู่หรอกว่าลุงเขาคงหนักใจไม่น้อยกับไอเด็กที่ไม่รู้จะไปซ้ายหรือขวาดีอย่างไค  ถึงจะไม่ใช่ลูกแต่ก็เป็นหลานชายคนเดียวก็อยากให้มันได้ดีสักทาง กลัวเหลือเกินว่ามันจะห่วยแตกตามคำครหาที่เขาว่ากันจริงๆ

          อีกอย่างมันจะชินกับการใช้ชีวิตมนุษย์เกินไปรึเปล่า...ครึ่งปีศาจน่ะในอนาคตต้องเจอปัญหาอีกร้อยแปดเชียวนะ ซานาดะยังทอดสายตามองตามหลังของเด็กหนุ่ม ก่อนเป็นฝ่ายขมวดคิ้วของตนอย่างไม่สบอารมณ์กับไอการแต่งตัวแหกกฎกับทรงผมชี้ตั้งนั้น แต่จะทำไงได้  แม่มันเองยังไม่เคยบ่นเรื่องนี้ เขามีสิทธิ์อะไรไปบ่น


ตัดฉาก.....................

          คิดว่าฉันปกป้องแกได้ตลอดเวลารึไง... โง่เหมือนพ่อแกไม่มีผิด คนเป็นแม่ตบท้ายด้วยประโยคคำพูดที่ร่างสูงสง่าของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อต้องปรายนัยน์ตาสีเทามามองเธอกับคำสั่งสอนลูกชายที่เขาโดนเขาไปเอี่ยวด้วย

                แต่คิเอ็นจิก็ไม่ได้พูดอะไรราวชินชากับการโดนเหน็บแนมจากหญิงสาวข้างตัวที่ไม่เคยเปลี่ยนตัวเองตั้งแต่เขาเจอเธอครั้งแรกจน ณ  ปัจจุบันที่มีลูกชายยืนหัวเด่... ซึ่งก็เป็นลูกเขาด้วย

                คิเอ็นจิหันไปมองใบหน้าโทรมเหงื่อและมีบาดแผลบนหัวคิ้วของลูกชายที่หน้าตาไม่ผิดเพี้ยนจากเขานัก ถ้าเพียงมันจะเอาทรงผมตั้งๆชวนรำคาญลูกตานั้นลง และเอาห่วงที่เจาะที่หัวคิ้วออก มันคงดูเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้

                อย่าให้มีครั้งที่2... เจ้าไค เสียงเย็นชาพร้อมนัยน์ตาดุของคิเอ็นจิเรียกให้ไคต้องลอบกลืนน้ำลายอย่างเย็นสันหลังวาบไม่ได้ ก็พ่อเขาเวลาดุน่ะพูดน้อย แต่ใช้สายตาหนัก... แถมไม่ปรานีด้วยว่าจะเป็นลูกหรือใคร

                ได้ยินที่ข้าพูดรึเปล่า เสียงหนักถูกส่งมาจากเจ้าปีศาจอีกครั้ง ทำให้ไคพึ่งรู้ตัวว่าตนลืมตอบรับคำสั่งของพ่อตนไปเพราะมัวแต่เสียวสันหลังในสายตาของคนเป็นพ่ออยู่

                เด็กหนุ่มยิ้มแห้งๆรีบรับปากเสียงอ่อย ... ครับ

                คิเอ็นจิหรี่นัยน์ตาที่ยังไม่คลายความเฉียบมองร่างสะบักสะบอมของลูกชายก่อนเอ่ยขึ้นใหม่ ... อย่ารับแต่ปากเจ้าไค... ข้าไม่ชอบคนหัวดื้อแบบแม่เจ้า

                คำสั่งสอนของคิเอ็นจิรอบนี้ทำให้นัยน์ตาสีน้ำเงินของหญิงสาวเรือนผมสีน้ำตาลที่ถูกพาดพิงชำเลืองนัยน์ตามองเขากลับ แต่ใบหน้ารูปสลักงดงามของคนที่ขึ้นชื่อว่าสามีกลับวางเฉยเหมือนเมื่อกี้ไม่ใช่คำพูดของเขาที่แอบมีการเอาคืนเธอที่เธอว่าเขาในตอนแรกแต่เลนยะก็ไม่ได้เอ่ยปากว่าอะไรกลับเช่นกัน และปล่อยให่ทุกอย่างเงียบผ่านไป

                ในขณะที่ไคซึ่งได้แต่มองเลนยะกับคิเอ็นจิสลับกับอย่างเบื่อหน่ายบ่นรำคาญใจกับความเป็นคนไม่ยอมคนของทั้งพ่อทั้งแม่ ทำให้เด็กหนุ่มดูเหมือนต้องเตรียมใจเป็นเด็กมีปัญหาที่พ่อแม่อาจเกิดการหย่าร้างขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้มาตั้งแต่เด็ก ... แต่ก็อย่างที่เห็น... ผ่านมากี่ปีก็ไม่ยักจะไม่มีวี่แววว่าจะเลิกรากันซะที่ ถึงจะดูมีปัญหาเล็กๆกันอยู่ตลอดก็ตาม

*****************************************
ขอ โปรยตัวอย่างเพียงเท่านี้ฮับ ผากโพสติชมด้วยนะฮับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,242 ความคิดเห็น

  1. #2242 หยดน้ำตาสีเงิน (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:41
    อยากอ่านต่อมากค่ะ ชอบเรื่องนี้มาก
    #2,242
    0
  2. #2241 nill (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
    ถ้าพอมีเวลาว่างหรือรีไรท์โซเคนโย เลนยะจบเเล้ว ก้อมาเเต่งโซเคนโย ไค ต่อเถอะนะจ๊ะ เเบงค์คุง อยากอ่านมากๆเลยจ้า
    #2,241
    0
  3. #2234 Small*beer (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 00:32
    พี่แบงค์แต่งเจ้าไค ต่อเถอะครัช อยากอ่านมากเบย ขอสำนวนโซเคนโยแบบเดิมจะดีมาก ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ><
    #2,234
    0
  4. #2226 reflection (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2556 / 20:34
    แต่งต่อเถอะค่ะ ><
    #2,226
    0
  5. #2224 wiwan99 (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 18:38
    อย่ากให้แต่งต่อ มากๆๆๆ เลยเจ้าคาTOT~  พออ่าน เรื่อง cubic แล้วเลยมาดูเรื่องที่ พี่ เคยเขียน ด้วย แล้ว มาเจอเขา กับเรื่อง นี้ เลยเกิด อาการ - -*+ แบบว่า
    .......แต่งต่อเหอะ...
    โคตร..อยากอ่านงะ _* *_ นะเจ้าคาาาาา
    #2,224
    0
  6. #2211 With Out Brain (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 19:53
    สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ขอร้องเเต่งต่อเถอะ สนุกจริงๆ ไม่ต้องกลัวขายไม่ออก

    แต่งต่อเถอะนะ ขอร้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง รักนิยายเรื่องนี้มากกกกกกกกก
    #2,211
    0
  7. #2208 loocbomb (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มีนาคม 2555 / 15:04
    ฮามากเลยอ่ะ
    #2,208
    0
  8. #2204 เกตุ (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 28 มกราคม 2555 / 10:08
    หลังอ่านจบโซเคนโยแล้วมาอ่านตอนพิเศษต่อ อยากให้แต่งจังเลยแหะ
    #2,204
    0
  9. #2199 โยชิฮาระ(ตัวปลอม) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2554 / 20:27
    เราอ่านถึงเล่ม4แล้ว ช่วยแต่งเล่มใหม่แนวเดียวกันนะ จะติดตามทุกเล่มเลย
    #2,199
    0
  10. #2197 Magician_Durena (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2554 / 18:57
    แต่งต่อโลดเลย  TT0TT


    ซานาดะคุง ~  จะกี่ปีผ่านไปก็ยังรักเธอ ~
    #2,197
    0
  11. #2188 ดรรชนี (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 17:06
    ...
    .....
    ........
    ............
    แต่งต่อเห๊อะ! อยากอ่านมาก
    #2,188
    0
  12. #2187 blueeye (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 19:31
    สาธุ

    แต่งต่อเถอะค่ะ รับรองยอดขายถล่มถลาย

    จริงๆนะคะ

    แต่งต่อเถอะน๊า
    #2,187
    0
  13. #2180 pittanan (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 5 มกราคม 2554 / 22:58
    ๕๕๕ สนุกอ่า ฮามากกก
    ลองจิ้นภาพ "เจ้าไค" ตามแล้ว

    เออแฮะ ที่ทำแบบนั้นเป็นเพราะต้องการหลีกหนีความวุ่นวายหรือเปล่า
    เหมือนเลนยะไง ที่พยายามทำตัวให้ธรรมดาที่สุดตอนอยุที่โรงเรียนอ่า

    ตอนนี้กำลังอ่านโซเคนโย เล่มสี่อยุ งั้นไปอ่านต่อล่ะนะ คริ คริ
    #2,180
    0
  14. #2179 น้ำWริกVลาทู (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 2 มกราคม 2554 / 19:29
    อยากอ่านต่อ อ่า
    เพิ่งอ่านโซเคนโยจบไปเอง
    ยังใจหายอยู่เลยว่าจบแล้วหรอ
    มาเจอตอนนี้ แล้วอยากอ่านต่อจริงๆ หุหุ
    #2,179
    0
  15. #2171 [:.Last_Ray.:] (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 19:34
    เคยอ่านอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วพี่ก็ปิดเรื่องไป
    น่าเสียดายจังคับ
    อยากอ่านต่อนะคับ กลับมาเขียนต่อนะคับ
    #2,171
    0
  16. #2165 RoselLoveYuki (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 22:09
    อยากอ่าน เจ้าไคแบบเต็มๆ จริงๆ
    #2,165
    0
  17. #2163 -•[[The-Knight_FeLoN'z‘’+ (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 16:17
    อยากอ่านแบบเต็มๆแฮะ =v=
    #2,163
    0
  18. #2159 LaDyKiD (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2553 / 12:44
    ชอบมากเลยอ่าเรื่องนี้

    กลับมาเขียนเรื่องอื่นอีกได้มั้ยค่ะ
    อยากอ่านมาก
    #2,159
    0
  19. #2156 Naruko (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 23:12
    ไคไม่ต้องเตรียมตัวเป็นเด็กมีปัญหาขนาดนั้นนนนนนนนนน (ขอลากเสียงแบบมหายาว) ยังไงพ่อกับแม่เจ้าก็ไม่เลิกกันหรอก (ออกจะรักกันซะ)

    อยากอ่านเรื่องของไคอ่ะ น่าสนใจดี
    #2,156
    0
  20. #2144 OoชาแดงoO (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 10 มีนาคม 2553 / 13:29
    อัพลงเร็วๆๆ นะค่ะ อยากอ่านต่อ มากมายย
    #2,144
    0
  21. #2137 Alice (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2552 / 00:49
    (FIC) โซเคนโย ไค (ภาคพิเศษ)



    อยากอ่านแบบเต็มๆ จริงนะคะ



    ได้โปรดดดด



    ชอบเรื่องนี้ที่สุดแล้วในชีวิต(ไม่เว่อร์นะ)



    โซเคนโย เลนยะ



    รออ่านโซเคนโย ไค อยู่น๊า



    T^T



    ปล.อยากติดต่อกับผู้แต่งงง

    แบบว่า ปลื้มมากมายยย



    ทำยังไงอ่ะคะ ??
    #2,137
    0
  22. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2552 / 21:11

    เพิ่งได้มาอ่าน (มั้ง จำไม่ได้ว่าเคยอ่านมาก่อนรึเปล่า??)

    แบบว่า ชอบนะ อ่านแล้วคิดตอนจบของเรื่อง ^O^
    แต่ทำไมลูกชายถึงได้เป็นเยี่ยงนี้ พ่อกับแม่ดูแลกันไงเนี่ย =_= แต่ก็นะ ชีวิตของเขาเอง ใครจะมาบงการได้ เง้อ ! ^^"

    #2,135
    0
  23. #2132 [[CoCoNuT]] (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 21:22
    แง...ท่านไม่แต่งต่อแล้วหรอ T^T
    #2,132
    0
  24. #2129 ninjapoonarak (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 26 กันยายน 2552 / 17:47

    อยากอ่านง่ะT^T

    #2,129
    0
  25. #2125 เด็กชอบอ่าน (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2552 / 21:33
    อยากหั้ยออกเป็นหนังสือจังเลย

    อยากอ่านค่ะ

    #2,125
    0