คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บทความผีเข้าของ B 13 s.t

ตอนที่ 25 : ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก(แนวคล้ายๆ CUBIC)ตอนที่ 3


     อัพเดท 7 มี.ค. 61
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อื่น ๆ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : B 13 s.t ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B 13 s.t
My.iD: https://my.dek-d.com/satancrow
< Review/Vote > Rating : 99% [ 23 mem(s) ]
This month views : 600 Overall : 179,531
1,976 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2073 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บทความผีเข้าของ B 13 s.t ตอนที่ 25 : ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก(แนวคล้ายๆ CUBIC)ตอนที่ 3 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2783 , โพส : 8 , Rating : 13% / 40 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




ตอนที่ 3 คุณหนูที่ฆ่าตัวตายกับคุณชายที่ถูกลอบสังหาร

             มาร์คอฟ สเตฟาร์นอฟ... เป็นชื่อที่เด่นชัดในหัวเธอทันทีที่ร่างสูงแข็งแกร่งของชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาหล่อเหลาที่เธอเพิ่งเกือบเหนี่ยวไกปืนใส่ลุกขึ้นมาช้าๆ พร้อมเก็บปืนของเขาเข้าซองหนังใต้เสื้อสูท และเขายังใช้นัยน์ตาสีเข้มคมปราบหรี่แคบมองเธอด้วยคำถามพร้อมการคาดโทษ ขณะหว่างคิ้วที่ตึงแน่นของเขาราวพยายามค้นหาว่าเธอเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงทำเรื่องเมื่อกี้นี้ลงไปได้

และเธอเดาถูกอย่างหนึ่ง คือเขาเป็นชายหนุ่มลูกครึ่งรัสเซีย แม้เขาจะเหมือนหนุ่มรัสเซียหลายส่วนจนแทบไม่เห็นความเป็นเอเชียในเคล้าโครงทั้งหมดของเขาเลยก็ตาม 

“ขอโทษค่ะ” เป็นอีกคำที่คลีเมนไทน์หลุดภาษาไทยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติได้อย่างประหลาดเพื่อขอโทษมาร์คอฟ พลางคุกเข่าลงช้าๆ ทั้งที่ยังยกมือสองข้างขึ้นเหนือหัว แสดงการยอมแพ้อย่างแท้จริง ปฏิบัติไม่ต่างจากตอนที่เธอโดนตำรวจล้อมไว้ในโรงยิมพร้อมไม่เบสบอลเปื้อนเลือดเมื่อสองปีก่อน

และแน่นอนว่าท่าทางที่ยกมือยอมแพ้ราวกับนักโทษที่โดนจับของเด็กสาวทำให้มาร์คอฟยิ่งขมวดหัวคิ้วสงสัยมากกว่าเดิม

นั่นไม่ใช่ท่าทางของคุณหนูเจนที่เขาเคยรู้จักจะทำ และไม่ใช่ท่าทางที่คนส่วนใหญ่จะทำด้วยซ้ำ... ราวกับว่าเธอเคยก่อคดีมาก่อนและรู้ว่าตนควรปฏิบัติอย่างไรกับเจ้าหน้าที่ที่เข้ามาจับตน...

คลีเมนไทน์เริ่มรับรู้แล้วว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ไหน ประเทศอะไร และในร่างของใคร ทุกอย่างมันประเดประดังเข้ามาราวเขื่อนแตกตั้งแต่เห็นหน้าของคนที่ได้ชื่อว่าแม่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

และแม้จะไม่อาจเข้าใจและมีแต่คำถามมากมายในหัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวตนเองเวลานี้ แต่จิตสำนึกส่วนลึกของเธอก็ทำให้เธอสงบและเข้าใจสถานการณ์ของตนได้ทีละเล็กทีละน้อย และพอจะรู้ว่าใครเป็นใครบ้างแล้ว

ซึ่งนั่นทำให้เธออดลอบปรายตามองแม็กคอร์ในร่างเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่มีสีหน้าตื่นตกใจอยู่ไม่ได้ ซึ่งดูเหมือนทั้งเธอและเขาต้องมีเรื่องคุยกันยาวเหยียดต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกตนเวลานี้แน่นอน

แต่มันเป็นไปได้ยังไงกันที่ทั้งตัวเธอซึ่งถูกแทงตายในคุก และแม็กคอร์ที่ถูกลอบยิงในบ้านพักและหยุดหายใจไปแล้วในโรงพยาบาลจะตื่นขึ้นมาในร่างของคนอื่นทั้งคู่ ซ้ำในประเทศอื่นที่ห่างไกลจากบ้านตนมาครึ่งโลกแบบนี้

แล้วนี้มันวันที่เท่าไหร่ ปีอะไรเล่า ถึงจะดูเหมือนเป็นปัจจุบันปกติ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นปีเดียวกัน เดือนเดียวกันเสียหน่อย

เธอกับแม็กคอร์ตายจริงรึเปล่า!

“อั๊ก!

ไม่ทันได้คิดสะระตะจบดี คลีเมนไทน์ก็ถูกกดร่างลงนอนด้วยเหล่าบุรุษพยาบาลที่วิ่งตรงมาเมื่อเห็นว่าเธอไม่มีอาวุธและยอมแพ้นั่งอยู่บนพื้นแล้ว

“ขอร้องอย่าทำเธอเจ็บ เจน เจน ลูกไม่เป็นอะไรนะ!” ผู้หญิงที่เธอรู้แล้วว่าเป็นแม่รีบรี่มาร้องบอกชายหนุ่มสองคนที่กำลังจับเธอไขว้แขนเพื่อยึดตัวให้มั่นบนพื้น พร้อมก้มมาถามเธอด้วยหน้าตาตื่นๆ และเป็นห่วงเป็นใยจนน่าสงสาร

“... ค่ะ... ไม่... อึก!” คลีเมนไทน์ตอบกลับไปทั้งที่แก้มยังจมอยู่กับพื้น และถูกเข่าหนักๆ กดซ้ำลงมาที่กลางหลัง แต่เธอกลับยอมนอนนิ่ง ไม่ดิ้นหนี เพื่อให้ทุกอย่างที่วุ่นวายตอนนี้จบลงเร็วที่สุด เธอก่อเรื่องมาเยอะแล้วในฐานะของเจน...

และวูบหนึ่งคลีเมนไทน์เห็นความแปลกใจในแววตาของผู้หญิงที่ตนเรียกว่าแม่ ราวเจ้าหล่อนไม่คุ้นเคยต่อการตอบรับที่ง่ายดายของลูกสาวตัวเอง เมื่อตลอดมานั้นการตอบรับที่ง่ายดายอย่างเมื่อครู่ไม่ใช่นิสัยของเจนเลย กระนั้นวินาทีต่อมาเธอก็หันกลับไปร้องขอกับบุรุษพยาบาลใหม่เมื่อเห็นเขาหยิบขวบแก้วเล็กๆ และเข็มฉีดยาในห่อพลาสติกออกมา

“นี่คุณ ไม่ต้องใช้ยากับเธอก็ได้ เธอบอกเธอไม่เป็นอะไรแล้วไง”

ความชลมุนเล็กๆ บนพื้นตรงหน้าทำให้ร่างสูงแกร่งในสูทหรูยิ่งต้องขมวดคิ้วแปลกใจมากกว่าเดิม และแทบไม่เชื่อว่าตัวเองเพิ่งถูกเด็กสาวตรงหน้าขโมยปืน ซ้ำค้อมเหนือร่าง พร้อมกำลังเหนี่ยวไกอาวุธร้ายใส่หน้าแบบนั้น ยิ่งเห็นเหล่าบุรุษพยาบาลพากันรุมจับเธอเหมือนกำลังคุมผู้ร้ายตัวอันตรายด้วยแล้ว เขายิ่งงุนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหล่อนก่อนหน้านี้กันแน่

“เด็กนั่นทำอะไรมา” ร่างสูงหันไปถามฉับไวกับนางพยาบาลสาวที่กำลังวิ่งเยาะๆ ผ่านตัวเขาไป

คนเป็นพยาบาลที่ยังหอบน้อยๆ พร้อมมีหน้าซีดจางจากการไล่ตามคนไข้ตนจำต้องหยุดเท้า เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนถาม ก่อนจะอธิบายเรื่องราวอย่างตะกุกตะกักเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยบวกความตื่นกลัวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเผชิญ และความตื่นเต้นที่ได้พูดคุยกับชายหนุ่ม ทรงอิทธิพลคนนี้

“ทะ... เธอทำร้ายบุรุษพยาบาลสองคน ก่อนหนีออกมาค่ะ ตอนนี้ถูกห้ามเข้าห้องฉุกเฉินทั้งคู่ไปแล้ว”

“ว่าไงนะ” มาร์คอฟชักหัวคิ้วสำทับกับร่างเล็กกว่าเสียงเคร่งขรึม แทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ฟัง ก่อนจะตวัดหน้ากลับไปมองที่เด็กสาวซึ่งถูกบุรุษพยาบาลพยุงตัวลุกออกจากพื้นแล้ว

ดูเหมือนการอยู่นิ่ง และหยุดอาละวาดจะช่วยเธอให้รอดพ้นจากเข็มฉีดยาแล้วไม่ต้องไปนอนเป็นผักบนเตียงอีกรอบ

“ฉันไม่รู้เธอป็นอะไร ตื่นมาก็คลุ้มคลั้งใหญ่ และเอาแต่พูดภาษาอังกฤษอย่างเดียว แถมหยาบคายด้วยนะคะ ฉันนึกว่าจะถูกเธอฆ่าแล้วด้วยซ้ำ... ฉันพอจะรู้ว่าคุณหนูเจนค่อนข้างนิสัยขี้โมโห แต่แบบนี้มันไม่ปกติเลย... แบบ คนปกติที่ไหนทำเรื่องแบบนั้นได้” เสียงแหลมสูงข้างกายยังเล่าต่ออย่างรวดเร็วจนเกือบเหมือนการฟ้องเขากลายๆ ทว่าไม่นานเธอกลับต้องหยุดอาการที่เริ่มจะโวยวายออกมาเมื่อหันไปเจอใครคนหนึ่งซึ่งยืนค้ำตัวกับไม้เท้าอยู่ข้างมาร์คอฟไม่ไกล 

“นั่นมัน?” นางพยาบาลสาวอุทานตาโต แล้วชี้นิ้วไปยังเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาอีกคนที่เกือบถูกลืมในเหตุการณ์นี้ ก่อนถามขึ้นใหม่ “คุณหนูแกลบก็ตื่นแล้วเหมือนกันเหรอค่ะ”

“ใช่... ไม่ถึงชั่วโมง” มาร์คอฟหมุนศีรษะไปมอง น้องชายของตนที่ขาข้างหนึ่งยังอยู่ในเฝือก และบนศีรษะพันผ้าพันแผลไว้

“ให้ตาย นี่มันเหลือเชื่อเลย... ดูเหมือนพวกคุณจะตื่นขึ้นมาพร้อมกันพอดี” นางพยาบาลสาวกระพริบตาถี่ๆ ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายกับเหตุการณ์ประหลาดหลายเรื่องที่เกิดขึ้นพร้อมกัน

ขณะมาร์คอฟที่จับจ้องน้องชายของตนอยู่ก็หรี่ตาลงนิด... พร้อมกันงั้นเหรอ...

“ถ้างั้นดิฉันจะรีบไปแจ้งคุณหมอแทนแล้วกันนะคะ” เมื่อหลุดจากภวังค์ความประหลาดใจได้นางพยาบาลสาวก็หมุนกายเปลี่ยนทิศ จากที่จะเดินไปช่วยเพื่อนร่วมงานตนพาตัวคุณหนูเจนกลับห้อง กลายเป็นก้าวเร็วๆ แยกไปอีกทางเพื่อไปตามคุณหมอเจ้าของไข้ของเด็กทั้งสองแทน

ซึ่งก็แน่นอนว่าเป็นหมอท่านเดียวกัน เมื่อเด็กสองคนนี้ถูกหามส่งโรงพยาบาลมาพร้อมกัน จากสถานที่เดียวกัน และในเหตุการณ์เดียวกันเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับท่าน!

มาร์คอฟที่กำลังจับจ้องน้องชายตนต้องเอียงสี้ยวหน้านิด มองข้ามไหล่ไปตามเสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามา ก่อนเห็นบอดี้การ์ดในสูทสีดำสองคนของตนกำลังตรงมาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาคงรู้สึกว่าทั้งนายน้อยและเจ้านายตนหายออกไปนานเกินไปจึงออกมาตาม แล้วพบความวุ่นวายระหว่างบุรุษพยาบาลและเด็กสาวตัวปัญหาเข้าพอดี

“ไม่มี...” มาร์คอฟตอบเรียบอย่างแทบไม่ใส่ใจกับการ์ดสองคนของตนที่วิ่งมาถึงตัว ก่อนตวัดดวงตาไปอีกทาง พร้อมเพ็งมองเขม็งตามร่างของเด็กสาวชื่อเจนซึ่งถูกบุรุษพยาบาลรวบตัวเดินผ่านหน้าเขาไป

เจนไม่ยอมแม้แต่จะเงยหน้าสบตาชายหนุ่ม เธอเอาแต่มองพื้น ปล่อยให้ผมเผ้ายุ่งๆ ปรกหน้าจนมิด

ซึ่งกิริยานั้นก็เหมือนคุณหนูเจนปกติที่มาร์คอฟเคยรู้จัก ที่บางครั้งเจ้าหล่อนจะแสดงความเนียมอายด้วยการหลบตาเขา... เพียงแต่วูบหนึ่งในภาพเหตุการณ์ที่คุณหนูเจนคนเดียวกันนั้นพุ่งเข้าโจมตีเขาราวสัตว์ป่าและเล็งปืนใส่หน้า กลับทำให้มาร์คอฟไม่สามารถจะตัดสินท่าทางของเด็กสาวเวลานี้ว่าเป็นอาการปกติของเธอได้อย่างสนิทใจนัก

เธออาจไม่ได้เนียมอาย แค่หลบตาเขาด้วยสาเหตุอะไรสักอย่าง... อาจเป็นสำนึกผิด กลัว หรือระอาย

ก็อาจจะเป็นระอาย เพราะเธอสมควรระอายแล้ว ในเมื่อเธอคือคนที่ทำให้ตัวเองและน้องชายของเขาต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

และใช่... เด็กผู้หญิงคนนี้ พยายามจะฆ่าแกลบ น้องชายของเขา!

 

เจน หรือชื่อเต็ม จิราภา ทรัพย์กมลธรรม คือบุตรสาวเพียงคนเดียวของนายธเนตร ทรัพย์กมลธรรม และนางวิมาลัย ทรัพย์กมลธรรม

และนายธเนตรซึ่งเป็นพ่อของเธอคือเจ้าของบริษัทผลิตเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ที่มีสาขาทั่วประเทศถึงสิบสาขา เขาเป็นมหาเศรษฐีที่มีหน้ามีตาในสังคมชั้นสูง และมีชื่อเสียงในระดับที่คุยโวโอ้อวดคนอื่นได้ไม่ยากเย็น แม้ธุรกิจที่เขามีอยู่จะเป็นของครอบครัวที่เขาได้รับสืบทอดมา ไม่ได้สร้างมันมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนก็ตามที

แต่แม้นายธเนตรจะจัดได้ว่าเป็นเศรษฐีที่มีหน้ามีตาและอำนาจเงินมากคนหนึ่งในประเทศไทย ทว่ามันก็ยังไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของคู่ค้ารายสำคัญของเขาอย่างบริษัทฟรานเซียกรุ๊ป บริษัทที่ทำธุรกิจหลากหลายด้าน เน้นหนักไปทางอิเล็กทรอนิกส์และอุตสาหกรรมหนัก ซึ่งมีสาขาทั้งในและนอกประเทศหลายร้อยสาขา และหนึ่งในนั้นคือโรงงานประกอบรถยนต์ที่บริษัทของนายธเนตรเป็นผู้ผลิตชิ้นส่วนจัดส่งให้มาตั้งแต่สิบปีก่อน

และท่านประธานใหญ่ผู้คุมบังเหียนของฟรานเซียกรุ๊ปคนปัจจุบัน คือชายหนุ่มลูกครึ่งไทยรัสเซียวัย 29 ปี อย่างมาร์คอฟ สเตฟาร์นอฟ นักธุรกิจหนุ่มหล่อหลาผู้แฝงความร้ายและความเร้าร้อนบนใบหน้าคมคายมีเอกลักษณ์ พร้อมมีนัยน์ตาสีดำขลับคมกล้าเต็มไปด้วยประกายอำนาจ ร่ายกายสูงสง่าแข็งแกร่ง รูปลักษณ์ราวกับเจ้าชายแห่งนรกก็ไม่ปาน  

แน่นอนว่าเขาทรงเสน่ห์เหลือล้น มีทั้งบารมีและอำนาจ ร่ำรวยมหาศาล อยู่บนจุดสูงสุดในเกือบทุกด้าน และยังเป็นหนุ่มโสดที่หลายคนหมายปอง ซึ่งนายธเนตรเองก็เห็นในจุดนั้น เขาจึงคิดใช้ลูกสาวตนเชื้อมสัมพันธ์กับชายหนุ่มผู้สมบรูณ์แบบไม่ต่างจากเทพบุตรผู้นี้ โดยหวังว่าความเป็นคู่ค้าจะช่วยผลักดันลูกสาวตนให้เข้าหามาร์คอฟได้ง่ายขึ้น

ทว่านายธเนตรคงคิดตื้นเกินไป ไม่ก็ลืมมองความจริงหนึ่งที่ว่าคนระดับมาร์คอฟ สเตฟาร์นอฟนั้นมีตัวเลือกเป็นร้อยเป็นพันที่เหมาะสมอยู่แล้ว ซ้ำบางคนเป็นบุตรสาวของคู่ค้าที่ใหญ่โตกว่าทั้งในประเทศและนอกประเทศ ดังนั้นแค่คุณหนูหน้าตาจืดชื้น ไม่น่ามอง รูปร่างธรรมดา ต่อให้แต่งตัวดีแค่ไหนก็ยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของสาวๆ ที่เคยเป็นข่าวกับชายหนุ่มก่อนหน้านี้ ซ้ำอายุยังไม่บรรลุนิติภาวะจึงไม่สามารถเอาชนะหัวใจนักธุรกิจหนุ่มผู้สมบรูณ์แบบอย่างเขาคนนี้ได้แม้แต่เศษเสี้ยว

ทว่าในทางตรงกันข้ามมาร์คอฟกลับได้หัวใจคุณหนูเจนไปตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตา เหมือนที่ทำให้หญิงสาวมากมายหลงมัวเมาในเสน่ห์และรูปลักษณ์ราวเทพบุตรซาตานนั่นเสมอมา

ปัญหาคือคุณหนูเจนเหมือนจะอาการหนักกว่าสาวๆ พวกนั้นหลายเท่า อาการหนักชนิทที่ว่าคลีเมนไทน์ที่มานั่งอยู่ในร่างของเธอเวลานี้ ต้องมานั่งจ้องตาโจทก์หน้าหล่อที่คงดูหล่อกว่านี้มากถ้าไม่มองเธอเขม็งอย่างถมึนทึง เคร่งเครียด เย็นยะเยือก บาดลึกจนแทบจะฆ่าเธอทางสายตาได้เดี๋ยวนั้นเลย

และรังสีอำมหิตเยียบเย็นใต้ใบหน้าคมที่วางนิ่งเหมือนหน้ากากคงแผ่ไปทั่ว เลยทำให้มือเล็กๆ ที่เริ่มเหี่ยวย่นของผู้หญิงวัยกลางคนที่คลีเมนไทน์เรียกเธอว่า แม่ ซึ่งนั่งอยู้ข้างตัวยื่นมาจับมือเธอ และกอบกุมไว้ราวทั้งปลอบใจ และต้องการความอุ่นใจจากเธอไปด้วยพร้อมกัน

มาร์คอฟดูพร้อมจะตัดสินโทษทันฑ์ทั้งของเธอและแม่ด้วยความนิ่งสงบที่เหมือนใบมีดนั่น ซึ่งถ้าสายตาเขาเป็นใบมีดจริงๆ คลีเมนไทน์คิดว่าเวลานี้มันคงกำลังค่อยๆ เฉือนลำคอผู้หญิงทั้งสองอย่างใจเย็น และเน้นหนักทุกจังหวะอยู่

“ที่นี่รู้แล้วใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร และใครส่งมา”

มาร์คอฟที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามเด็กสาวกล่าวเนิบนาบแทรกบรรยากาศแสนอึดอัดด้วยเสียงทุ้มโทนต่ำลึกมีอำนาจ ตอบคำถามที่ค้างคากับเธอไว้ก่อนหน้านี้บนทางเดิน ราวซ้ำเติมความผิดของคนอ่อนวัยกว่าให้หนักหนายิ่งขึ้น

ซึ่งความทรงจำของคุณหนูเจนที่เล่าเรื่องในหัวคลีเมนไทน์มาตลอดจนถึงเวลานี้ก็สั่งให้เธอต้องเบี่ยงดวงตาหลบตาเขาด้วยความรู้สึกผิดขึ้นมา และคิดว่าการแสดงปฏิกิริยาแบบนี้ออกไปน่าจะใกล้เคียงความเป็นคุณหนูเจนตัวจริงที่สุด ขณะตอบเขาด้วยเสียงแผ่วเบาว่า  

“... ค่ะ”

ไอ้หมอนี้เกลียดเธอเข้าใส้... หรือจะให้ถูกต้อง ต้องเป็นคำว่าโคตรรังเกียจ!

แต่คลีเมนไทน์คงโทษเขาไม่ได้ เพราะเท่าที่รับรู้จากในความทรงจำของคุณหนูเจน เธอเพิ่งทำเรื่องร้ายแรงที่สุดกับเขาลงไปเมื่อไม่นานนี้ และนั่นเป็นสาเหตุที่เธอมานั่งตัวตรงเหมือนหลังมีชนักปัก บนโซฟาในห้องของผู้บริหารโรงพยาบาลด้วยข้อมือสองข้างที่มีผ้าพันแผล ขณะลอบมองเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาข้างตัวมาร์คอฟที่เวลานี้มีผีของแม็กคลอสิงสู่และอยู่ในสภาพไม่ต่างจากคนที่เพิ่งเจออุบัติเหตุใหญ่มา

และตัวจริงเด็กหนุ่มตรงหน้านั่นคือ แกลบ สเตฟาร์นอฟ น้องชายและครอบครัวที่เหลืออยู่ของมาร์คอฟ

ซึ่งในความทรงจำที่ยังไม่ประติดประต่อนักของคุณหนูเจน หรือจิราภา ทรัพย์กมลธรรมคนนี้ กำลังบอกเล่าเรื่องราวให้คลีเมนไทน์เห็นว่าเจ้าหล่อนได้วางแผนฆ่าตัวตายอย่างสุดพิศดาล ด้วยการเชือดข้อมือตัวเองต่อหน้าน้องชายของคนที่เธอหลงรักหัวปักหัวปำ ซ้ำอาจตั้งใจจะฆ่าเด็กหนุ่มที่ชื่อแกลบ สเตฟาร์นอฟ์ด้วยการการผลักเขาตกจากดาดฟ้าโรงเรียนหลังนัดเขามาพบช่วงเลิกเรียนในเย็นวันหนึ่ง

ดังนั้นการที่ร่างสูงสง่าแข็งแกร่งเพียงนั่งไขวห้างกอดอกนิ่ง จ้องเขม็งมาด้วยอายบรรยากาศหนักอึ้งโดยไม่กระโจนตัวข้ามโต๊ะการแฟเตี้ยๆ มาบีบคอเธอให้ตายคามือ ก็นับว่าคนคนนี้จิตแข็งและควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ในระดับสุดยอดมากๆ แล้ว

ว่าแต่ว่าเธอคงจะมีปัญหากับเด็กหนุ่มหน้าตาดีจริงๆ สินะ จึงไม่ว่าจะอยู่ร่างไหน เธอก็จะพยายามหาทางฆ่าพวกเขาทุกคนตลอดเวลา... ช่างเป็นเรื่องตลกร้ายที่หัวเราะไม่ออกสักนิด

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บทความผีเข้าของ B 13 s.t ตอนที่ 25 : ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก(แนวคล้ายๆ CUBIC)ตอนที่ 3 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2783 , โพส : 8 , Rating : 13% / 40 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1965
ถ้ามีชื่อเรื่องนี่ นิยายติดอันดับชัวร์ สนุกมาก
Name : onepiece123 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ onepiece123 [ IP : 182.232.192.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2562 / 20:16
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1944
ขัดใจกับชื่อแกลบ
มันอ่านว่า แกลบ หรือว่า
แก-ลบ กันแน่คะ
Name : AkhaLoveYou < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AkhaLoveYou [ IP : 1.47.234.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2561 / 23:27
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1931
ตื่นมาก็สนุกเลย
ปวดหัวแทน
Name : tinkerbell.n12 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tinkerbell.n12 [ IP : 223.205.238.8 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กรกฎาคม 2561 / 18:12
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1920
สนุกค่ะ คงมีแพลนเขียนต่อยาวๆอยู่ใช่ไหม ลางสังหรณ์มันบอก 55555 

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 พฤษภาคม 2561 / 04:03

PS.  จงตั้งใจฟังให้ดี...โอกาสทองบางทีมันก็มาถึงแบบแว่วๆเท่านั้น
Name : VESCO < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ VESCO [ IP : 110.171.126.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2561 / 03:56
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1915
อยากรู้ว่าเวลาเดียวกันไหม ถ้าใช้คือกลัวใจนางจะแอบบินหนีไปเคลียร์หนี้ตัวเอง 555555
PS.  สัตว์โลกมีหัวใจโปรดชาวไทยอย่าย้ำยี
Name : จิ้งจกจัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จิ้งจกจัง [ IP : 172.88.134.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2561 / 10:32
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1909
งานหินล่ะทีนี้ ไม่รู้ว่าจะรักกันได้ไงเลยจริงๆ เกลียดเข้ากระดูกดำแบบนี้  มีแววว่ากว่าจะรักกันอาจจะกินไปอย่างต่ำ30ตอน แบบใกล้จบพอดี555
PS.  เปรียบดั่งเมฆาที่ล่องลอยไปตามใจตน...ไม่ยึดติดกับสิ่งใด ไร้กฎเกณฑ์ กล้าหาญเด็ดเดี่ยว และปกครองทุกสิ่งทุกอย่างจากจุดที่เป็นเอกเทศ
Name : §INERZIA§ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ §INERZIA§ [ IP : 58.8.225.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2561 / 22:24
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1889
เหอๆ มาถึงปุ๊บก็เข้าร่างยากไปเล้ยยย แล้วอย่างนี้คือร่างของตัวเองจริงๆก็ตายไปเลยเหรอ สงสารพ่อไมเคิลลลลล มาเพื่อเป็นตัวประกอบอย่างแท้ทรู
Name : Gin [ IP : 124.121.24.124 ]

วันที่: 9 มีนาคม 2561 / 18:13
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1853
เสร่ห์สัตว์ป่าแน่ๆ ที่จะทำให้ความรักเกิดขึ้น
PS.  ขอบคุณครับ ที่แวะตริ ชม ทางเราจะเก็บทุกความเห็นมาปรับใช้นะครับ
Name : [:.Last_Ray.:] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [:.Last_Ray.:] [ IP : 49.48.249.15 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2561 / 18:03
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android