คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บทความผีเข้าของ B 13 s.t

ตอนที่ 13 : Dragon Knight(คิดชื่อไม่ออก ใช้ชื่อนี้ไปก่อน)ตอนที่ 1 มังกรที่เฝ้าเจ้าหญิง


     อัพเดท 4 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อื่น ๆ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : B 13 s.t ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B 13 s.t
My.iD: https://my.dek-d.com/satancrow
< Review/Vote > Rating : 99% [ 23 mem(s) ]
This month views : 895 Overall : 179,826
1,977 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2072 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บทความผีเข้าของ B 13 s.t ตอนที่ 13 : Dragon Knight(คิดชื่อไม่ออก ใช้ชื่อนี้ไปก่อน)ตอนที่ 1 มังกรที่เฝ้าเจ้าหญิง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4796 , โพส : 52 , Rating : 82% / 17 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



คุยกับผู้เขียน

อย่างที่บอกครับ พล็อตแนวโรแมนติกแฟนตาซีมันมา ซึ่งพล็อตนี้มันเกิดจากการ
จิ้นภาพนี้ต่อยอดล้วนๆ เลย(วาดเอง ฟินเอง)







ตอนนี้เลยมาระบายสักหน่อย ขออู้จาก CUBIC นิดหนึ่งเพราะตอนนี้แอบตันเล็กน้อย
บทหน้าไม่แน่ใจว่าจะมาเมื่อไหร่อ่ะนะ แต่อย่างว่า นี้บทความผีเข้านะครับ อย่าจริงจังมากเลย 555+

แต่ถ้ามีบทหน้ามาอาจเปลี่ยนเป็นบรรยายบุรุษที่สามเหมือนปกติ เพราะในบทนี้เป็นการแนะนำตัวนางเอกเลยให้นางเองเป็นผู้บรรยาย แค่บทหน้าสโคปเรื่องมันจะกว่างขึ้น ผมคงกลับมาบรรยายแบบบุรุษที่สามเหมือนเดิม แต่บอกตรงๆ นี่พล็อตดิบ ยังไม่ได้กรองอะไรเลย ความรู้แฟนตาซีก็งูๆ ปลาๆ เขียนตามสิ่งที่มีในก้นหีบล้วนๆ


ฝากเพลง

Forbidden Friendship (score) - How To Train Your Dragon OST




(แอบรู้สึกว่าเข้ากับเรื่องดี)


****************************************



ตอนที่ 1 มังกรที่เฝ้าเจ้าหญิง

 

            เสียงฝีเท้านับสิบในสายลมทำให้ข้าต้องผงกหัวขึ้นจากหญ้านุ่มๆ ที่มีน้ำคางยามเช้าเกาะ  ดินที่โดนหยดน้ำเย็นรินรดใส่กำลังหอมและทำให้อยากกางปีกพังผืดสีดำสนิทบนหลัง ทิ้งตัวเอนร่างกายถูกับผืนหญ้า แล้วเคลิ้มหลับอีกสักรอบ

 

            แต่อย่างที่บอกในตอนแรก ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ในสายลม โพรงจมูกกว้างที่รับกลิ่นได้ไกลเกินร้อยไมล์ของข้า กำลังบอกว่าพวกชาวบ้านอีกกลุ่มใหญ่คงกำลังเดินเท้าพร้อมอาวุธบ้านๆ ที่พวกเขาพอจะหยิบฉวยได้มาที่นี่

 

            คงมีพวก จอบ เสียม คราก ดีหน่อยก็แค่ดาบเก่าๆ สมัยบรรพบุรุษของครอบครัวใครสักคนที่เคยเป็นนักรบ ซึ่งนับย้อนหลังไปสักสิบรุ่น ที่จะเอามาสังหารข้าที่นี่

 

            ใช่... สังหาร ฟังไม่ผิด อย่างที่บอกในตอนแรก ข้ามีปีกพังผืดสีดำขนาดใหญ่ และมีโพรงจมูกกว้างที่รับกลิ่นได้ไกลหลายร้อยไมล์ พร้อมใบหูกว้างยาวที่แยกแยะเสียงฝีเท้าและจำนวนคนได้ชัดเจน เกล็ดข้าเป็นสีดำตั้งแต่ศีรษะจรดปลายหางยาวเหยียด

 

ไม่ต้องสงสัยว่าข้าคืออะไรนอกจากสัตว์ในตำนานที่ผู้คนต่างหวาดกลัว และอยู่ในหนังสือเทพนิยายแทบทุกเล่ม หากไม่โดนเหล่าภูติแคระ กับแฟรีแย่งบทเด่นไปซะก่อน

 

            มังกร...

 

            เผ่าพันธ์ชั่วร้ายที่รับใช้จอมมาร... นั่นคือจากสิ่งที่ข้าได้ฟังมาในนิทานของพวกเด็กมุนษย์ตอนที่เคยแฝงตัวไปเที่ยวเล่นน่ะนะ

 

            และอย่างที่เห็น ข้าอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้าหอคอยหินอ่อน ที่บนยอดนั้นมีเจ้าหญิงผู้เลอโฉมอาศัยอยู่ ข้าไม่รู้เรื่องของนางมากนัก รู้แค่เพียงหน้าที่เฝ้าหอคอยนั้น มักถูกโยนให้มังกรปลายแถวที่สามารถถูกฆ่าได้โดยท่านจอมมารไม่ต้องเสียดายที่หลัง เพราะที่นี่จะมีคนเข้ามาไม่ขาดสาย ทั้งชาวบ้าน เจ้าชาย อัศวิน นักรบ ผู้กล้า คนอยากลองดี แม้กระทั้งพวกพ่อค้า เข้ามาเพื่อช่วยเจ้าหญิง หรือแค่อยากล่าหัวมังกรเพื่อจะได้ไปรับเหรียญมาประดับยศเพิ่ม

 

            ในบันดาคนพวกนี้ พ่อค้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ข้าขยาดที่สุด พวกมันฉลาด เจ้าเล่ห์ และจุดประสงค์น่าขยะแขยง เพราะไม่ใช่แค่จะเอาเขาของข้า หรือคิดแยกส่วนร่างกายข้าไปขาย แต่มันจะลามไปถึงการครอบครองเจ้าหญิงบนหอคอยนั่นด้วย หากพวกมันได้ตัวเจ้าหญิงไป ก็อย่าหวังว่าเธอจะถึงมือกษัตริย์ พวกมันจะเอาเธอไปขาย ไม่ก็หาทางต่อรองเอาทองจากเมืองบ้านเกิดของพระองค์ หรือที่แย่กว่านั่นคือพวกมันจะใช้เธอสนองตัณหาน่ารังเกียจของมนุษย์

 

และข้าคิดว่าอย่างหลังมีโอกาสสูงที่สุด เพราะพวกมันคงไม่จำเป็นต้องได้เงินทองเพิ่ม เมื่อหัวใจของมังกรดวงเดียวก็สามารถซื้อเมืองได้ทั้งเมือง โดยเฉพาะหัวใจของมังกรที่อยู่ใต้อานัติของจอมมาร

 

ว่ากันว่าหัวใจมังกรแม้ออกจากกายก็ยังเต้นอยู่ และมันยังสามารถแบ่งแยกให้ชีวิตอื่นได้ สามารถให้คนตายฟื้นคืนชีพ สามารถให้คนป่วยแข็งแรงตลอดชีวิต หรือแม้แต่เป็นอมตะ เหมือนยาอายุวรรธนะ

 

จริงเท็จแค่ไหนข้าก็ไม่รู้ เรื่องเล่านี้ก็ได้ยินแต่พวกมนุษย์พูดกันเองทั้งนั้น... ไม่รู้ว่าพวกเขาจะขวนขวายหาความอมตะไปเพื่ออะไร เมื่อพ่อข้าบอกเสมอว่า เพราะมีความตาย ชีวิตจึงมีค่า และจงรู้จักใช่เวลาที่จำกัดนั้นให้คุ้มราคาที่สุด 

 

หากเป็นอมตะไปแล้ว ชีวิตก็ไม่ใช่ชีวิตอีกต่อไป แล้วมันจะมีค่าอะไร

 

ไหนว่ามนุษย์นั่นเกิดมาพร้อมรอยรั่วในหัวใจ ที่ไม่มีวันเติมเต็ม ความรู้ เงินทอง และทรัพย์สมบัติมากเท่าไหร่จึงไม่สามารถอุดช่องว่างนั่นได้... แต่ใย ถึงต้องการสิ่งไร้ค่าที่เรียกว่า อมตะ กันนัก

 

ถ้าพวกเขาได้มันไปแล้ว จะอุดรอยรัวในหัวใจได้หรือ

 

            แต่ก็เพราะเหตุทั้งหมด ข้าจึงต้องทำมากกว่าเป็นผู้เฝ้าหอคอย แต่ต้องเป็นองครักษ์ประจำตัวนางด้วย

 

            ซึ่งตอนนี้ข้าเริ่มเห็นกลุ่มชาวบ้านบางคนในป่าดำที่ล้อมรอบปราสาท กำลังตั้งขบวนกันเข้ามาแล้ว

 

            อดชื่นชมไม่ได้ที่พวกเขาไม่หลงป่าเลย สงสัยว่าจะอาศัยอยู่พื้นที่แถบนี้ล่ะมั้ง

 

แต่อาวุธในมือก็ยังไม่เหนือคาดเหมือนเดิม

 

แต่ก็ไม่ใช่ไม่เหนือคาดซะทีเดียว ข้าเห็นคนถือท่อนไม้ด้วย... ดูเป็นการพัฒนาลงที่ไม่ดีนัก  

 

            แต่เอาเถอะ ขอข้าสบัดปีกและร่างกาย เอาความเมือยขบออกไป ก่อนยืดเส้นยืดสายตอนเช้า พวกชาวบ้านกลุ่มใหญ่แค่ไหนไม่ใช่เรื่องน่าเป็นห่วง เพราะแค่ข้าหาวจนเห็นฟันแหลมคมเต็มขากรรไกร พวกเขาก็เริ่มขาสั่นก้าวกันไม่ตรงทางแล้ว แต่ที่กล้ารวมกลุ่มลุยเข้ามา คงหวังช่วยเจ้าหญิงเพื่อไปเอาเงินรางวัลกับพระราชา

 

            เดือนที่แล้วข้าได้ข่าวว่าผลผลิตของพวกเขาในปีนี่ไม่ค่อยดี จนมีหลายคนต้องออกไปจากหมู่บ้าน ไปหางานในกำแพงเมืองหลวงไกลๆ ทำ... ข้าไม่โทษพวกเขาหรอก ปีนี้คงเป็นปีที่ทรมานน่าดูสำหรับชาวไร้ชาวนาตัวเล็กๆ โดยเฉพาะช่วงเหมันต์ฤดูที่จะมาถึงในอีกสองเดือนข้างหน้า

 

            แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ ข้าต้องไล่พวกเขาไปให้ห่างหอคอย ซึ่งดูท่า แค่บินไปโชว์ตัวบนยอดแหลมของหลังคา พร้อมกางปีก วางท่า และคำรามสักเล็กน้อยก็ได้ผล อ๋อ แล้วข้าจะแถมโชว์พ่นไฟสีน้ำเงินที่มีเพียงมังกรสายพันธุ์เดียวที่ทำได้ให้ดูด้วย แต่ถ้ายังตื้อนัก โฉบใครสักสองสามคนไปทิ้งไกลๆ พวกเขาก็เผ่นไม่หันหลังกลับมาดูแล้ว

 

             และแน่นอนว่าทันทีที่ข้าเริ่ม มันก็ได้ผล พวกเขาวิ่งป่าราบ ไม่หันกลับมามองอีก... แต่นั่นจะไม่ไวไปรึ ข้าเพิ่งสยายปีกเองนะ!

 

            ลูกไฟยังค้างอยู่ที่คอหอยอย่างเสียเที่ยว เล่นเอาต้องแอบเหม็นกลิ่นกำมะถันในคอตัวเองตอนกลืนความร้อนนั่นกลับลงไป หากยังไม่ทันจะปีนลงจากยอด เสียงหวานทว่าฟังถือตัวไม่น้อยจากหน้าต่างบานเล็กใกล้ตัวข้าก็ลอดถามออกมา

 

            “พวกเขาไปหมดแล้วสินะเนียร์”

 

            ข้าต้องบินลงมายังพื้นเบื้องล่างอีกครั้ง ก่อนก้มศีรษะทูลเจ้าของเสียงนั่น “เพคะองค์หญิง พวกชาวบ้านหนีกลับไปหมดแล้ว”

 

            ไม่ต้องแปลกใจที่ข้าใช้ เพคะ ที่หางเสียง เพราะข้าเป็นผู้หญิง และเทียบอายุแล้วข้าจะจัดว่าเป็นเด็กผู้หญิงด้วยซ้ำ หรือเอาให้ตรงตัวคือ ข้าเป็นมังกรเพศเมีย ชื่อเนียร์  เนียร์ อาเทนโน่ อายุร้อยเจ็ดสิบห้าปี เทียบกับวัยของมนุษย์คือช่วงสิบเจ็ดสิบแปด

 

             และเมื่อเจ้าของเสียงหวานได้รับคำตอบ เธอก็ขะโงกใบหน้าออกมามองข้าเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มน่ารักสดใสเหมือนดอกไม้ที่บานยามเช้า พร้อมตรัลว่า “ดีแล้ว ถึงเข้ามาได้ ข้าก็ไม่ออกไปด้วยหรอก”

 

            เสียงนั้นฟังร่าเริงซุกซน และแอบเอาแต่ใจเล็กน้อยสมเป็นพระราชธิดาองค์สุดท้องในกษัตริย์แห่งวอร์เรน แต่ข้าไม่แปลกใจที่นางจะเอาแต่ใจ และถือตัวนัก เพราะคงไม่มีใครกล้าปฏิเสธความเอาแต่ใจของนางได้ เมื่อเจ้าหญิงองค์น้อยที่ยามนี้มีอายุเพียงสิบหกชรรษานั้น เป็นทีเลื่องลือในเรื่องสิริโฉมไปทั่วแผ่นดิน

 

            และข้าเถียงไม่ออกสักนิดว่าเป็นจริงดังว่า เพราะเจ้าหญิงวอร์เรน ที่มีพระนามเดียวกับชื่อเมืองของตน เป็นเด็กสาวที่งดงามจนแม้แต่เหล่าเทพธิดาจริงๆ ยังต้องอับอาย  

 

องค์หญิงวอร์เรนเป็นเจ้าของเส้นเกศาเป็นลอนคลื่นสีทองสว่างราวแสงอาทิตย์  มันนุ่มลืนราวแพรไหม และยาวจรดบั้นเอวอย่างพอเหมาะ ผิวกายนางขาวเนียนเปล่งปลั่งราวเนื้อหินอ่อน ร่างบางเล็กดูน่าทะนุถนอมเหมือนตุ๊กตากระเบื้องชั้นดี ทว่าก็เห็นสัดส่วนเย้ายวนอย่างหญิงสาวแรกแย้มชัดเจน ไม่ว่าจะหน้าอกหรือสะโพกกลมมนนั่น

 

ยิ่งใบหน้าขององค์หญิงน้อยนั้น งดงามหมดจดจนไม่อาจหาผู้ใดเปรียบได้ ดวงตากลมโตหวานซึ้งสีฟ้าดุจท้องนภาไร้เมฆอยู่ใต้แพรขนตางอนยาวสีเดียวกับเกศา จมูกเล็กโด่งรั้นขึ้นอย่างพอเหมาะรับกับริมฝีปากสีชมพูอวบอิ้มจิ้มลิ้ม พร้อมแก้มนวลใส่สีกุหลาบ เครื่องหน้างดงามไร้ที่ติอยู่ในกรอบหน้าเรียวเล็ก สวยเสียจนแทบผละสายตาหนีไม่ได้

 

            ยิ่งท่าทางที่ซุกซน และเจ้าอารมณ์บางครั้งยิงทำให้ดูสนใจ และน่าค้นหา ตลอดชีวิตข้าก็เพิ่งเคยเห็นเด็กสาวที่สวยขนาดนี้มาก่อน ไม่แปลกใจเลยที่มีเจ้าชายและอัศวินมากมายคอยเทียวมาปราบข้า เพื่อจะได้ครอบครองตัวเจ้าหญิงวอร์เรนพระองค์นี้

 

            แน่นอนว่าแม้แต่ท่านจอมมาร ราชาของข้าที่ลักตัวนางมาตั้งแต่ยังสิบสี่ชรรษาก็ไม่อาจต้านทานเสน่ห์ และความงดงามเกินบรรยายของเจ้าหญิงน้อยได้

 

            หญิงงาม ต่อให้เอาแต่ใจเพียงใดก็ชนะใจชายทั่วหล้าได้อยู่ดี

 

            ที่สำคัญเสียงเพลงของนางนั้นเพราะจับใจ มันหวานล้ำราวนกไนติงเกล... ข้าเคยได้ยินนางร้องเพลงบ่อยๆ

 

            “ถ้าไม่ใช่คนที่ข้าเลือกก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นแม้แต่เงาของข้าเลย” เสียงหวานส่งมาอีก

 

และอย่างที่เธอว่านั่นแหละ นางกำลังรอคอยเจ้าชายที่เห็นว่าสมควรมาช่วยตนออกไปจากหอคอย และจากน้ำมือจอมมาร แต่หากดูแล้วว่าไม่เหมาะสม นางจะไม่ใยดี หรือชายตาแลแม้แต่น้อย

 

และเท่าที่เห็นก็ยังไม่มีใครเข้าตากรรมการสักคน

 

            เพราะไม่ว่าจะเจ้าชายพระองค์ใดก็ไม่สามารถผ่านด้านแรกมาได้เลย ถ้าไม่หลงป่าซะก่อน ข้าก็จัดการได้ก่อน ไม่ถึงกับเอาตายหรอก แต่ก็หนักอยู่ ถ้าตื้อมากๆ เข้า... แต่ก็มีคนหนึ่งที่เกือบได้ฆ่ากันจริงๆ

 

ข้าต้องหยุดคิดถึงเรื่องอดีตแค่นั่น เมื่อใบหน้าสวยล่ำแม้ยังเยาว์ส่งรอยยิ้มสดใสที่ดูมีเลสนัยเอาแต่ใจมาให้ข้า พลางสั่งมาใหม่ว่า “นี่เนียร์ มาแปรงผมให้ข้าหน่อยสิ วันนี้ข้าอยากเล่นหมากรุกกับเจ้าด้วย ข้าฝึกฝีมือมาแล้ว รับรองว่าครั้งนี้ชนะแน่”

 

ใช่... และอีกหน้าที่หนึ่งของข้าที่อยู่ที่นี่ คือการเป็นเพื่อนเล่นของเจ้าหญิงวอร์เรน ดังนั้นไม่ต้องสงสัยว่ามังกรเดนตาย ที่แค่อยู่เพื่อรอให้ใครสักคนปราบได้อย่างข้ามีประโยชน์อะไรกับที่นี่ เพราะถึงจะมีใครผ่านด่านมังกรแบบข้าไปได้ ท่านจอมมารก็มีเวทป้องกันอีกชั้นอยู่ เห็นว่าองค์ราชาร่ายเวทใส่ตัวเจ้าหญิงน้อยไว้ ให้ผู้ใดที่ไม่ได้รับอนุญาตพาตัวองค์หญิงออกจากหอคอย จะต้องถูกทำให้หลงอยู่ในป่าดำชั่วกาลปาวสานจนกว่าจะนำองค์หญิงมาคืน

 

ดังนั้นหน้าที่จริงๆ ของข้าคือการเป็นองค์รักษ์และเพื่อนเล่นแก้เหงาของเจ้าหญิงวอร์เรนมากกว่าจัดการกับคนที่บุกรุกเข้ามา

 

และเมื่อเจอคำสั่งแบบนั้น ข้าก็จำต้องขดตัวเข้าหากัน เก็บหางยาวมาม้วนรอบกาย ก่อนสะบัดปีกใหญ่ของตนคลุมร่างทั้งหมด และยามข้าสยายปีกพังผืดของตนอีกครั้ง สิ่งที่ยืนอยู่แทนมังกรร่างยักษ์ตัวสีดำเงา คือตัวข้าในร่างมนุษย์

 

แต่จะว่าอยู่ในร่างมนุษย์ก็คงไม่เต็มปากนัก ที่ศีรษะข้ายังคงมีเขาของมังกร และกลางหลังยังคงมีปีกพักผืดขนาดใหญ่ แม้ไม่ใหญ่เท่าตอนอยู่ในร่างมังกรก็ตาม ที่สำคัญข้ายังอยู่ในชุดเกราะเยี่ยงทหารคนหนึ่ง

 

ข้าต้องสยายปีกขึ้นอีกครั้ง และพาร่างกายที่เบาโหวงไปมากขึ้นไปยังหน้าต่างชั้นบนสุดของหอคอย ขณะปีนผ่านมันไป และเห็นชัดว่าร่างบอบบางในชุดฟูฟ่องที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ากับคนใส่ นั่งบนเก้าอี้หน้ากระจก หันหลังสยายเส้นผมสีทองสว่างรอข้าอยู่ก่อนแล้ว

 

ข้าเดินไปหยิบแปรงทองเหลืองที่โต๊ะเครื่องแป้ง บอกตรงๆ ว่าข้าไม่ถนัดการแปลงผมให้ใคร หรือการเล่นแต่งตัวตุ๊กตาแบบเด็กผู้หญิง แต่พออยู่กับวอร์เรน ข้าก็ต้องทำเป็นให้หมด ความเอาแต่ใจของนางส่งผลให้จอมมารสั่งลงโทษข้าได้ง่ายๆ

 

ข้าเคยโดนครั้งหนึ่ง ตอนมารับหน้าที่เฝ้าหอคอยวันแรก นางพยายามตื้อให้ข้าเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์เพื่อเป็นเพื่อนเล่นกับนาง แต่เวลานั้นข้ายังใหม่ ทุกอย่างที่คิดคือการทำหน้าที่เฝ้าให้ดีที่สุด เลยปฏิเสธนางไป

 

เช้าวันรุ่งขึ้น มีรับสั่งของราชาให้ล่ามคอข้าไว้กับฐานหอคอย และอดข้าวอดน้ำจนกว่าข้าจะยอมกลายร่างเป็นคน

 

ตอนแรกข้าดื้อแพ่ง คิดว่ามาที่นี่คือต้องทำหน้าที่ ไม่ใช่มาเล่น และข้าไม่ได้ชอบอยู่ในร่างมนุษย์นัก การถูกมนุษย์สั่งให้มาเป็นเพื่อนเล่นเหมือนการโดนเหยียบย้ำศักดิ์ศรี ข้าจึงรับโทษทัณฑ์แทนจะอ่อนข้อให้เจ้าหญิงน้อย

 

แต่เนื่องจากรูปแบบของมังกรนั้น ทั้งร่างมังกรและร่างมนุษย์คือร่างแท้จริงทั้งคู่ มันจึงมีพวกที่ต่อให้หมดแรงก็คงสภาพในร่างมังกรได้ตลอด และยังสามารถบังคับให้ตนอยู่ในร่างไหนก็ได้แม้ไร้เรียวแรงเจียนตาย แต่ขณะเดียวกันก็มีพวกที่พอหมดแรงแล้วจะกลายเป็นร่างมนุษย์แทนทันที  

 

ซึ่งโชคร้ายที่ข้าดันเป็นอย่างหลัง

 

มังกรมักทนไม่ดื่มไม่กินได้เป็นอาทิตย์ หรือบางตัวแข็งแกร่งมากก็เป็นเดือน ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจบทลงโทษ ไม่ยอมรับความผิดที่ไม่ได้ก่อ เลยต้องทนในสภาพถูกล่ามอดข้าวอดน้ำไปเกือบสองอาทิตย์ บอกตามตรงว่าจิตใจข้ายังไม่ยอมแพ้ แต่ร่างกายข้ากลับหมดสภาพ มันกลับมาเป็นมนุษย์ ปลอกคอเลยหลุดออก และเจ้าหญิงถึงขอให้คนมาช่วยพยาบาลข้า

 

ตอนนั้นนางร้องไห้ ขอโทษข้ายกใหญ่ ทำให้ข้าเพิ่งรู้ว่าต้วเองคงบ้าศักดิ์ศรีเกินไป ความจริงสิ่งที่นางขอไม่ได้ยากเย็นอะไร และการที่ข้าดื้อแพ่งมันทำใครเดือดร้อนอีกมากมาย หลังจากนั้นข้าเลยยอมเป็นเพื่อนกับนาง แล้วรับรู้หน้าที่จริงๆ ของตัวเอง

 

มือหยาบกร้านต้องหยิบแปรงที่เหมือนจับนิดเดียวก็จะหักคามือแปรงผมให้วอร์เรน นางหัวเราะขิกขักเล็กน้อยเหมือนชอบใจ ในขณะที่ข้าก็สางเส้นผมสีทองดุจแพรไหมนั้นเบามือที่สุดเท่าที่มังกรตัวหนึ่งจะทำได้ มันต้องใช้สมาธิมากกว่าการจับดาบนักเมื่อเราไม่ถนัดอะไรบางอย่างเช่นการแปรงผม

 

“เจ้าไม่รู้สึกเสียใจกับแผลบนหน้าเหรอ” เสียงไพเราะคุ้นหูของร่างบางบนเก้าอี้ตรงหน้าทักขึ้นมาจนข้าต้องเงยมองนัยน์ตาหวานสีฟ้านภานั่นผ่านกระจกบานสูงตรงหน้า

 

และนั้นทำให้ข้าเห็นภาพสะท้อนของตนเองในนั้นเช่นกัน... และมันเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามกับร่างเล็กบางอีกคนเกือบจะสิ้นเชิง

 

ข้ายังดูเป็นเด็กสาวอยู่บ้าง หากไม่คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปนัก ในร่างมนุษย์รูปร่างข้าค่อนข้างสูงและดูแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ผู้หญิงทั่วไปเล็กน้อยตามเชื้อพันธุ์แห่งเผ่านังกร ผมข้ามีสีดำยาวที่ถูกรวบตึงเป็นห้างม้าเพื่อความคล่องตัวที่ด้านหลัง แต่มันไม่ได้นิ่มลื่นนักหรอก ขณะผิวข้าค่อนข้างขาวจนซีด ใบหน้าไม่จัดว่าดีหรือแย่นัก แต่อาจเรียกว่าแย่สำหรับผู้หญิง เพราะเสี้ยวใบหน้าด้านขวามือของข้ามีรอยแผลบาดขนาดใหญ่สองรอยพาดอยู่ที่ผิวแก้ม และรอยหนึ่งยาวพาดผ่านไปถึงดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลลึกของข้าด้วย

 

จำได้ไหมตอนแรกที่ข้าเล่าว่ามีเจ้าชายและผู้กล้าหลายคนมาที่นี่ ไม่มีใครผ่านด้านแรกมาได้ เว้นคนหนึ่งที่เกือบฆ่ากันตาย...

 

นั่นแหละเจ้าของรอยแผลบนหน้าข้า แผลที่ฝากไว้เกิดจากดาบที่ตีจากแร่ศักดิ์สิทธิ์ แน่นอนว่าเผ่าพันธุ์อย่างเราสามารถรับมือและรักษาแผลของตนให้หายสนิทได้ แม้จะเจออาวุธร้ายเพียงใด แต่ไม่ใช่กับพวกอาวุธธาตุศักดิ์สิทธิ์

 

ตอนที่เขาชักดาบขึ้นมา เกล็ดหลังคอข้าตั้งชันรับรู้ได้ทันที เราสู้กันไม่กินไม่นอนสามวันติด ในฐานะมังกร ข้าทนได้เป็นอาทิตย์  แต่ไม่ใช่กับเจ้าอัศวินในชุดเกราะนั่นแน่ หมอนั้นเก่งใช้ได้ แต่เหมือนยังเยาว์นัก ดูเหมือนมาถึงที่นี่ด้วยแรงขับจากความเยาว์วัยนั้นล้วนๆ

 

ฝีมือยังพัฒนาได้มากกว่านี้ หากใช้เวลาและสติเพิ่มขึ้น อีกสักปีสองปีคงเก่งขึ้นจนแทบเป็นคนละคน... แต่ก็นั่นแหละ มันไม่ใช่วันนี้

 

เขาแพ้ แต่ข้าประมาท เลยได้แผลมาอย่างที่เห็น และเกือบเสียตาขวาหากหลบดาบศักดิ์สิทธิ์นั่นไม่ทัน แต่ถึงอย่างไรข้าก็ชนะ เขานอนหมดแรงในคืนวันที่สี่ น่ายกย่องในความอึด

 

และในวันที่ห้าก็มีคนมาพาตัวเขาออกไป นั่นทำให้ข้าพอจะรู้ว่าเขาคงมีฐานะสูงส่งไม่น้อย เพราะพวกที่มาช่วยเขาเป็นกองอัศวินแทบทั้งกอง ทุกคนขุกเข่าเคารพ ก่อนยกร่างปวกเปียกใต้ชุดเกราะไปบนรถม้าหรูหรา ที่มีตราสัญลักษณ์ที่ด้านหลังเป็นภาพดาบเคย์มอปักกลางอกมังกออกไปจากป่า

 

ข้าเกลียดตรานั่น

 

และแม้สู้กันมาสามวันสามคืนติด แต่ข้าก็ไม่เคยเห็นหน้าเขา เขาใส่หมวกเหล็กปิดหน้าตลอดเวลา อีกอย่างนั่นไม่ใช่เรื่องสละสำคัญอะไรที่ข้าต้องสนใจ... และมันก็เป็นเรื่องที่นานเกือบปีแล้ว

 

“รอยแผลสำหรับข้าเป็นเหมือนเหรียญเกียรติยศเพคะ” ข้าตอบนางไปเหมือนเช่นทุกที ไม่รู้ว่ามันเป็นเกียรติยศจริงรึเปล่าด้วยซ้ำ ข้าแค่ไม่สนใจมัน

 

“เกียรติยศอะไรกัน เด็กผู้หญิงไม่ควรมีรอยแผลใหญ่พาดอยู่บนหน้านะ”

 

แต่ข้าเป็นมังกรเฝ้าหอคอย ไม่ใช่เจ้าหญิงบนหอคอย ข้าเงียบพยายามไม่ต่อเรื่อง ปล่อยให้วอร์เรนเทศนาเรื่องความงามของผู้หญิงไปเช่นทุกครั้งหลังข้าได้แผลมา

 

ความจริงเผ่าพันธุ์มังกรนั่น ส่วนใหญ่จะดูแข็งแกร่งและสง่างามเมื่ออยู่ในร่างมนุษย์ แต่อาจไม่นับข้า... ข้าไม่ใช่สายพันธ์แท้ ไมได้หมายถึงเป็นลูกครึ่งมนุษย์หรืออะไร ข้าก็ยังเป็นมังกรเต็มตัว เพียงแต่แม่ข้าเป็นมังกรไร้สายพันธุ์ เป็นเหมือนพันธ์ที่ตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษผสมข้ามสายพันธุ์กันมาตั้งแต่แรก จนปัจจุบันป็นสายพันธ์ที่ระบุแน่ไม่ได้ พวกมังกรไร้สายพันธุ์มักมีพลังไม่เสถียร ดังนั้นมังกรพวกนี้ทั้งหมดจึงประจำอยู่ในป่า ไม่ได้ทำงานรับใช้ท่านจอมมาร

 

ส่วนข้าที่ได้เข้ากองทหารปลายแถวมา นั่นก็เพราะเชื้อสายครึ่งหนึ่งของพ่อล้วนๆ

 

มังกรพันธ์บลูไฟเออร์ สายพันธ์มังกรที่มีน้อยจนแทบสูญพันธุ์ หรือความจริงอาจสูญพันธ์ไปแล้วข้าก็ไม่แน่ใจ ว่ากันว่าพ่อข้าเป็นพันธ์แท้ที่เพิ่งถูกพบเจอในรอบห้าร้อยปี มังกรสายพันธ์นี้รักอิสระมาก และในขณะเดียวกันก็แข็งแกร่งมาก

 

แต่ที่แข็งแกร่ง ไม่ใช่เพราะมีพละกำลัง และความอึดมากกว่ามังกรสายพันธุ์ไหน พวกเราค่อนข้างจะตัวเล็กกว่ามังกรทั่วไปด้วยซ้ำ แต่เรามีความไว เร็ว แม่นยำ ไฟสีน้ำเงินของพวกเราทรงอานุภาพที่สุดในบรรดาสายพันธุ์มังกรทั้งหมด และเหนืออื่นใด สายพันธ์นี้ชาญฉลาดนัก

 

แต่ก็อย่างที่บอกว่าสายพันธ์บลูไฟเออร์รักอิสระมาก  และพ่อข้าที่ซื่อสัตย์กับสายเลือดของตัวเองจริงๆ เลยเลือกแต่งงานกับแม่ข้า แทนจะหามังกรสายพันธ์เดียวกันตามธรรมเนียม เพื่อสืบเชื้อสายที่แข็งแกร่งต่อไป

 

ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพันธ์บลูไฟเออร์ถึงใกล้สูญพันธ์ หรือสูญพันธ์ไปแล้ว เพราะอย่างที่บอก มังกรสายพันธ์นี้รักอิสระ ไร้กฏเกนฑ์และธรรมเนียม มักไม่อยู่ใต้อานัติใคร ชอบล่อนบินบนฟ้าพร้อมนกนางนวล มากกว่าให้ใครขี่หลังออกสนามรบ พวกเรารักความอ่อนนุ่มของผืนหญ้ามากกว่าตราสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศบนบ่า

 

แต่พ่อข้าคงขัดสายเลือดตนเล็กน้อย เมื่อทำหน้าที่เป็นอัศวินให้จอมมาร ก่อนถูกเลือนเป็นแม่ทัพนำทัพ เขาชนะทุกศึก จนเมื่อร้อยปีก่อน ตำนานบลูไฟเออร์ก็ต้องจบลงในสงครามเฮลลอร์ด สงครามที่ใหญ่ที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์มวลมนุษย์ชาติ

 

มันเป็นสงครามที่มนุษย์ ปีศาจ ภูติและสายพันธุ์ต่างๆ ในโลกรวมมือกันต่อสู้กับบางอย่างที่มาจากใต้โลก  อยู่ดีๆ มันก็โผล่ขึ้นมา สูบพลังแห่งชีวิตและธรรมชาติไปเกือบสิ้น มนุษย์เริ่มล้มตายก่อน ตามด้วยเหล่าภูติ และไม่นานก็มาถึงเหล่าปีศาจ

 

มันทำสมดุลทุกอย่างในโลกพังทลาย เติมสีดำบนตราชั่งมากกว่าสีขาวจนธรรมชาติเสียสูญ

 

 แม้โดยพื้นมนุษย์ ปีศาจ และเหล่าภูติต่างๆ จะทำสงครามกันอยู่เสมอ แต่พวกเราต่างก็ท่วงสมดุลในโลกมาตลอด ไม่ให้สีขาวมากเกินไปหรือสีดำมากเกินไป แต่สิ่งที่มาจากใต้โลกนั้นไม่ใช่

 

ในสงครามนั้น ทุกเผ่าพันธุ์ทุ้มสุดตัวเพื่อรักษาโลกทั้งใบของตนไว้ และนั้นทำให้ข้าสูญเสียพ่อไป แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้ทุกเผ่าพันธ์ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของท่านจอมมารที่นำทัพครั้งนั้น

 

หลังสมครามจบ เราก็กลับมาเป็นเช่นเดิม อาจพักรบเพื่อกลับไปฟื้นฟูบ้านเกิดของเผ่าพันธุ์ตน แต่ห้าสิบปีให้หลัง สงครามเล็กๆ ระหว่างเผ่าพันธ์ก็เกินขึ้นอีกเนื่องๆ เป็นวัฐจักร

 

ส่วนตัวข้าในร่างมังกรนั้น ถ้าดูผิวเผิญจะเหมือนพันธ์บลูไฟเออร์ไม่ผิดเพี้ยน เพียงแต่เกล็ดสีดำข้าหนาไม่เท่าพ่อ ไฟสีน้ำเงินก็สีจางกว่า และที่ปลายหางไม่มีใบมีดแบบเดียวกับเขา ที่ได้บรรจุทหารมาก็เพราะความเป็นลูกของบลูไฟเออร์ในตำนานล้วนๆ

 

แต่ความจริงข้าก็ไม่ได้อยากเป็นทหารนัก ถ้าไม่คิดว่าแม่ข้าที่เพิ่งเสียไปหลังพ่อตายเมื่อสามสิบปีที่แล้วอยากเห็นข้าในชุดเกราะแบบพ่อ ข้าคงเที่ยวเล่นไปเรื่อย

 

สัญชาตญาณของข้าก็ยังเหมือนบลูไฟเออร์ทุกตัว ข้าอยากนอนเล่น กลิ้งตัวบนผืนหญ้าอ่อนๆ หรือบินไปทั่วท้องฟ้ากว้าง อาบโคลนเย็นๆ ในหน้าร้อน ใช่ชีวิตอิสระตามใจชอบ

 

แต่ถึงอย่างไร้ความเป็นมังกรในตัวก็สั่งให้ข้าซื่อสัตย์ และทำหน้าที่ของตนอย่างสุดความสามารถมากกว่ามานอนฝันกลางวัน

 

มือขาต้องหยุดแปรงผมนิ่มลื่นของวอร์เรน เมื่อได้ยินเสียงรถม้าโขยกเขยกมาแต่ไกล เสียงนั้นคุ้นหู บ่งบอกดีว่าเป็นขบวนรถบรรณาการของท่านจอมมาร ที่จะส่งของขวัญต่างๆ มาให้เจ้าหญิงอาทิตย์ล่ะครั้งเช่นทุกที

 

ข้าต้องขอตัวกับวอร์เรน บินออกไปที่นอกหน้าต่างเพื่อต้อนรับผู้มาเยือน

 

ข้าขุกเข่าข้างหนึ่งนิ่งที่พื้น ศีรษะก้มลงนิด รอผู้ที่ลงมาจากรถม้างามสง่า ที่มียูนิคอร์สองตัวเป็นผู้ลากพามาอย่างสงบเสงี่ยม

 

และเมื่อรถมาจอดสนิท ร่างอรชรในเสื้อผ้าพลิ้วไหวเหมือนสายลม และงดงามเหนือคำบรรยายของเอลฟ์สาวตนหนึงที่ทำหน้าที่เสมือนนางกำนัลก็ก้าวลงมาจากรถ ก่อนมอบหีบไม้ที่สลักลวดลายอย่างวิจิตรมาให้ข้า พร้อมดอกลินลี่สีขาวสะอาดอีกหนึ่งช่อ นางไม่ได้เอ่ยสิ่งใด นอกจากส่งยิ้มน้อยๆ และเดินกลับขึ้นรถม้าไป ก่อนรถม้าที่เหมือนภาพฝันนั่นจะค่อยๆ โขยกเขยกไปตามทางดินแคบๆ และเหมือนค่อยๆ เลือนหายไปกับสายหมอก เมื่อห่างออกไปเรื่อยๆ

 

ข้าจำต้องบินกลับขึ้นมายังชั้นบนของหอคอยที่มีร่างบางของเจ้าหญิงองค์น้อยรออยู่ ก่อนจะถวายของในมือให้นาง

 

“ของขวัญของท่านจอมมารที่นำมาถวายองค์หญิงวอร์เรนเพคะ”

 

“ข้าไม่รับหรอก ข้าไม่ได้อยากได้ของขวัญซะหน่อย อยากออกไปจากที่นี่ต่างหากเล่า” วอร์เรนสะบัดหน้าสวยๆ หนีของในมือข้าทันที สีหน้านางแสดงชัดว่าไม่ชอบจนเข้าขั้นรังเกียจกล้องไม้เนื้อดีและช่อดอกลินลี่ในมือข้าชัดเจน

 

“แต่ท่านจอมมารทรงรัก และอยากอภิเษกสมรสกับพระองค์มากนะเพคะ น่าจะทรงรับไว้หน่อย” ข้าพยายามหาทางกล่อมนาง

 

“ข้าไม่แต่งงานกับจอมมารของเจ้าหรอก ได้ยินว่าทั้งโฉดชั่ว โหดร้าย เจ้าเล่ห์ ชั่วช้า และอัปลักษณ์ที่สุด” ร่างบางยังดื้อดึง พร้อมกระแทกเสียงขู่ฟ่อเหมือนแมวใส่ ขณะต่อว่าเจ้าของบรรณาการไม่ขาดปาก “จับข้ามา และคิดจะบังคับแต่งงาน น่ารังเกียจที่สุด!

 

ข้าเหนื่อยใจกับความดื้อดึ้งของนาง แต่ก็ไม่อยากขัดใจนัก เพราะนางจะประชดด้วยการไม่กินข้าวกินน้ำ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจะเป็นข้านี่แหละที่โดนลงโทษอีก

 

แต่อย่างไรข้าก็ต้องพยายามต่อ “ถ้าเช่นไรก็รับ...”

 

“ไม่เอา! หน้าก็ไม่เคยเห็น ส่งแต่ของมา คิดว่าข้าจะดีใจรึไง คงจะอัปลักษณ์จนไม่กล้าให้ข้าเห็นเลยสิท่า”

 

คำว่าครั้งนี้ทำให้ข้าต้องนิ่งไปครู่ อย่าว่าแต่องค์หญิงวอร์เรนไม่เคยเห็นหน้าท่านจอมมารเลย  แม้แต่ข้าที่รับใช้พระองค์มาหลายปีก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน

 

เรื่องอัปลักษณ์หรือเปล่า ข้าไม่ได้สนใจ หรือรู้ได้ แต่ข้าไม่คิดว่าผู้ที่อดทนส่งของบรรณาการ ทั้งดอกไม้ เสื้อผ้า และทุกสิ่งให้หญิงสาวผู้เป็นที่รักปราถนา แต่โดนทำเย็นชา หรือต่อว่ากลับไปเสมอจะชั่วร้าย

 

ถึงพระองค์จะลักพาเจ้าหญิงมา แต่ก็ไม่เคยล้วงล้ำ หรือทำสิ่งใดที่น่ารังเกียจเลย  ทั้งที่สามารถทำได้ง่ายดายเพียงพลิกฝ่ามือ แถมยังส่งคนมาเป็นเพื่อนเล่นเพื่อคลายเหงา พร้อมๆ กับเป็นองค์รักษ์ที่ปกป้องเช่นข้ามาด้วย

 

แล้วพระองค์จะช่วร้ายได้อย่างไร

 

หรือเป็นเพราะข้าเข้าข้างราชาของตัวเองเองจริงๆ

 

ทว่าเมื่อวัยเยาว์ที่พ่อเคยพาข้าเข้าเฝ้าพระองค์ แม้จะอยู่หลังม่านสีดำจนดูมืดมนและน่ากลัว ทว่ามีดสั้นที่ประทานให้เป็นการรับขวัญในฐานะที่เป็นบุตรสาวของแม่ทัพคนสำคัญนั่นไม่ใช่สิ่งที่ให้แค่ขอไปที

 

อาจเพราะข้าไม่ใช่เด็กที่มีคนเอ็นดูและเอาใจใส่นัก สิ่งของที่นานๆ ที่ได้รับจากผู้อื่น โดยที่ไม่ใช่ของที่ถูกให้ส่งๆ มาจึงมีค่ามากมายนัก

 

ที่สำคัญสุระเสียงในความทรงจำของพระองค์ ก็ไม่ได้โหดร้ายเลย

 

แม้กลุ้มใจกับความเอาแต่ใจขององค์หญิงน้อยตรงหน้า ข้าก็ยังต้องเกลี้ยกล่อมนางเพื่อราชาข้าต่อ “แต่ท่านจอมมารก็ให้ทุกสิ่งที่ท่านปราถนานะเพคะ แม้แต่สร้องไข่มุกน้ำตาเงือกบนคอท่านที่ท่านเคยร้องอยากได้ตอนอ่านนิทาน องค์ราชชาก็หามาให้ แล้วก็...”

 

“ไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าก็เข้าข้างเจ้านายตัวเองนั่นแหละ ต่อให้เขาข่มเหงข้า เจ้าก็จะเห็นดีเห็นงามด้วยงั้นสิ!” วอร์เรนตวัดเสียงสูงเข้าใส่ และครั้งนี้ข้าเห็นนางเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วง ไม่ได้เกิดจากความเสียใจข้ารู้ แต่เกิดจากความไม่ได้ดั่งใจต่างหาก

 

ซึ่งเมื่อระเบิดอารมณ์ใส่ข้าเสร็จ นางก็เดินไปยังกรอบหน้าต่างบานใหญ่ พร้อมตะโกนขึ้นท้องฟ้าราวหวังให้มันส่งถึงเจ้าของบรรณาการว่า “ถึงยังไงถ้าไม่ยอมให้เห็นหน้า ก็อย่าหวังว่าข้าจะรับอะไรจากเจ้าอีกเลย ข้าจะเอามันไปทิ้งให้หมด!”  

 

จบคำนางก็เดินกระแทกเท้าไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง จับแปรงมาหวีๆ ผมอย่างมีโทสะ แต่ก็ไม่ได้ทำแรงมาก เพราะคงกลัวเจ็บอยู่บ้าง ขณะใบหน้าหวานหยดเง้างอน และไม่ยอมสบตาข้าที่นั่งขุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นอยู่แบบนั้นอีก

 

ข้าต้องถอนหายใจ ก้มศีรษะลานางอย่างเสียไม่ได้ ก่อนบินออกไปจากหอคอย พร้อมหอบหีบไม้และช่อดอกลินลี่สีขาวไปด้วย เพื่อนำไปยังที่หนึ่ง

 

กระท่อมไม้ที่อยู่ด้านหลังหอคอยเป็นสิ่งที่ข้าสร้างเองหลังมาอยู่ที่นี่ไม่นาน ข้าต้องเดินเข้าไปในกระท่อม เปิดประตูออก

 

และภายในนั้น มีแต่ข้าวของมากมาย และดอกไม้นานาพันธุ์ในแจกันหน้าตาแปลกๆ อยู่ทั่วทุกมุมห้อง

 

โชคดีที่ดอกไม้ที่ถูกส่งมาถูกร่ายเวทไม่ให้เหี่ยวเฉา มันเลยยังคงสดใหม่ และเบ่งบานในที่ใส่เก่าๆ ที่ข้าพอจะหามาใส่ได้เสมอ

 

ใช่... มันเป็นของบรรณาการจากราชาของข้าที่ส่งมาให้เจ้าหญิงวอร์เรน แต่วอร์เรนสั่งให้เอาไปทิ้ง ยิ่งโตนางก็ยิ่งสั่งให้ทิ้งมากขึ้น... แต่ข้าเองกลับทิ้งไม่ลง

 

ไม่ใช่เพราะเป็นของมีมูลค่ามากจึงไม่กล้าทิ้ง ทว่าข้าไม่กล้าทิ้งความตั้งใจ และหวังดีที่อยู่ในสิ่งของพวกนี้ต่างหาก

 

และเจ้ากล่องไม้ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างในเป็นอะไรกับช่อดอกลินลี่นี่ก็คงได้เป็นเพื่อนใหม่กับสิ่งของที่อยู่ที่นี่อีกเช่นกัน

 

ข้าไม่เข้าใจวอร์เรนนัก ทำไมนางถึงยังเฝ้ารอเจ้าชายที่จะมาช่วยนางบนหอคอยแห่งนี้ ในเมื่อบางทีคนพวกนั้นอาจมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงมากกว่าการช่วยเหลือ หรือเชื่อในรักนิรันดร์เช่นเธอ

 

ในขณะที่จอมราชาแห่งปีศาจ คอยปรนเปรอเธอด้วยของมีค่า เสื้อผ้า ดอกไม้ และข้าวของมากมาย พร้อมความสุขสบายทุกอย่าง ทำไมถึงไม่เปิดใจจะรับดู  แม้ไม่เคยเห็นหน้ากัน แต่ยอมต้องดีกว่าคนที่ไม่รู้ว่ามาด้วยจุดประสงค์อะไรที่อยู่ด้านล่างคอหอยสูงแห่งนี้แน่

 

หรือนี่คือหนึ่งในรอยรั่วของหัวใจมนุษย์งั้นเหรอ

 

หรือเป็นเพราะข้า เป็นเพียงมังกรปลายแถว ไม่เคยถูกให้ความสำคัญเช่นนาง เลยไม่อาจเข้าใจได้ว่าผู้ที่ถูกรักมากๆ นั้นต้องปฏิบัติอย่างไร

 

สำหรับข้าแค่ของชิ้นหนึ่งที่ถูกใครสักคนให้มาด้วยความตั้งใจ มันก็มีค่ามากพอแล้ว

 

แต่ไม่ว่าอย่างไร ถ้าท่านจอมมารต้องการแต่งงานกับเจ้าหญิงวอร์เรนจริงๆ... สักวันเขาต้องมาพบเธอ

 

            หวังเพียงว่าวอร์เรนจะรับรักจากพระองค์

 

            และข้าอาจได้ปลดระวาง ไปนอนกลิ้งในทุ้งหญ้า และสูดกลิ่นดินชื้นๆ ตามใจปราถนา

 

            หวังว่าเพียงให้ท่านจอมมารมาพบนางในเร็ววัน... มา และได้ครองคู่กับเจ้าหญิงที่พระองค์ปราถนาไปชั่วกาล เหมือนรักนิรันดร์ที่องค์หญิงน้อยของพระองค์เชื่อ








 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บทความผีเข้าของ B 13 s.t ตอนที่ 13 : Dragon Knight(คิดชื่อไม่ออก ใช้ชื่อนี้ไปก่อน)ตอนที่ 1 มังกรที่เฝ้าเจ้าหญิง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4796 , โพส : 52 , Rating : 82% / 17 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3
# 52 : ความคิดเห็นที่ 1357
เหมือนเนียร์แอบรักราชาเลย กรี๊ดดดดดดดดดดด เชื่อว่าทุกคนที่อ่านเรื่องนี้จินตนาการถึงหลานเซ่อและนาค
อยากถีบองค์หญิงลงจากหอคอยให้คอหักตายจังเลย 555555555555555
Name : สุดย0ด [ IP : 113.53.159.38 ]

วันที่: 28 มีนาคม 2557 / 19:29
# 51 : ความคิดเห็นที่ 260
เปิดมา กรี๊ด หลานเซ่อในคราบจอมมาร กับชุดเกราะเซนต์เซย่า!!!
หนูอยากจะกรี๊ดสลบ ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกก
เนียร์น่ารักอย่างแรง นิสัยน่ารักอ่ะ >///////<
ขอเรื่องนี้ หลังจาก pirate นะค้าาาา

PS.  Yaoi Bunzai !! Shounen-ai Bunzai !! OTAKU
Name : wand of determine < My.iD > [ IP : 115.87.214.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2556 / 18:18
# 50 : ความคิดเห็นที่ 257
สนุกมากเลยค่ะ!!!!! รอตอนต่อไปค่ะ สู้ๆนะคะ
Name : GoaT_TiE_NR < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GoaT_TiE_NR [ IP : 202.28.62.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2556 / 08:02
# 49 : ความคิดเห็นที่ 253
ข้าเจ้ารู้สึกสงสารเนียร์
PS.  ถ้าคุณถามว่า..ฉันคือใคร? ฉันคงตอบได้ว่า'ฉันก็คือฉัน' และเพราะเป็นฉันที่เอาแต่ใจ ฉันจึงทำได้เพียงเท่านี้ ..คือทำอย่างตั้งใจให้ดีที่สุด
Name : Naruko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Naruko [ IP : 125.25.3.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มกราคม 2556 / 14:28
# 48 : ความคิดเห็นที่ 243
ในที่สุดคิวบิกแฟนตาซีก็มา^^
Name : Innerchild < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Innerchild [ IP : 61.19.231.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2556 / 21:20
# 47 : ความคิดเห็นที่ 238
อยากอ่านต่อค่ะ แต่เราคงต้องทำใจ ขนาดเรื่องรักนี้พยายามน้ำเน่าได้เอาไปเปิดเรื่องใหม่เป็นเรื่องเป็นราว ยังไม่มีแววว่าจะอัพ
แต่หวังว่าเรื่องนี้ ภาคแฟนตาซีซึ้งท่านบีสิบสามบอกว่าพลอตเรื่องกำลังมา คงจะอัพมาอีกแน่ๆ
รอคอยกันต่อไป แอบลุ้นว่าจะเป็นฉากเจอกันแบบไหนระหว่างนางเอกกับพระเอก
Name : tamora < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tamora [ IP : 194.80.135.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2556 / 04:57
# 46 : ความคิดเห็นที่ 235
อ่า หนุกแหะ อยากอ่านต่อเลย แต่ก็ต้องทำใจ ฮีกๆ เศร้าาาา อยากอ่านต่อจางงงง
Name : King [ IP : 58.9.238.117 ]

วันที่: 6 มกราคม 2556 / 00:29
# 45 : ความคิดเห็นที่ 234
จิ้นนางเอกเป็นนาค =w=

อยากให้มีนาคกะหลานเซ่อเว่อร์ชั่นนี้มานานแล้ว >o<
PS.  สัตว์โลกมีหัวใจโปรดชาวไทยอย่าย้ำยี
Name : จิ้งจกจัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จิ้งจกจัง [ IP : 58.8.8.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2556 / 00:19
# 44 : ความคิดเห็นที่ 221
สนุกอ่า สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไรเตอร์ขา แต่งแนวนี้ต่อเหะๆ โอมๆๆๆ ผีนิยายแฟนตาชีจงเข้าไรเตอร์นานๆ
PS.  ฉันใช้น้ำตาเพื่อระบาย ไม่เคยใช้เพื่อให้ใครมาสงสาน...ไม่เคยต้องการ
Name : Inunaru < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Inunaru [ IP : 183.182.118.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2556 / 16:20
# 43 : ความคิดเห็นที่ 213
พี่แบงค์~~~~~~~~
แต่งเถอะ แต่งเลย จะซื้ออย่างแน่นอน เจ๋งเป็นบ้าเลยอ่ะ!!!
Name : Black Angle [ IP : 110.168.95.165 ]

วันที่: 5 มกราคม 2556 / 13:07
# 42 : ความคิดเห็นที่ 207
สาาาาาาาาาาธุ !!!
ขอให้ผีเข้าบ่อยๆ
ช๊อบบบบชอบอ่ะ >///
Name : hara.moonlight [ IP : 110.49.234.52 ]

วันที่: 5 มกราคม 2556 / 09:50
# 41 : ความคิดเห็นที่ 204
ชูสองมือ ภาวนาให้ผีเข้ายาวๆ เพราะค้างมากมาย
Name : Fcคิวบิก [ IP : 101.51.3.66 ]

วันที่: 5 มกราคม 2556 / 08:14
# 40 : ความคิดเห็นที่ 199
เก๋และมีสีสัน น่าติดตาม

มหากาพย์กันอีกแล้วล่ะสิคร้า.....
Name : % zoozaa % < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ % zoozaa % [ IP : 58.8.41.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2556 / 03:56
# 39 : ความคิดเห็นที่ 176
สถานะตอนนี้... อยากเห็นจอมมาร!
เอาละเหวยถ้าเกิดeventจอมมารบุกหอคอยขึ้นมาอะไรจะเกิดขึ้นล่ะเนี่ย
แต่นางเอกไม่ว่าจะเวอร์ไหนก็ไม่มีโอกาสได้ไปวิ่งเล่นลัลล้าเลยสินะ
ปล.เจ้าหญิงงงง ชอบดีไซน์เจ้าหญิงอ่ะยังไงตามสูตรเจ้าหญิงก็ต้องผมทองตาฟ้านี่แหละ
PS.  หงส์คู่มังกรแต่มังกรมิเคียงหงส์ ข้ายอมอยู่ล่างท่านแต่ข้าจะไม่ลดศักดิ์ศรีของตนเด็ดขาด
Name : Rany_Rain < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rany_Rain [ IP : 180.180.239.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 21:00
# 38 : ความคิดเห็นที่ 175
ขอเรื่องนี้ดว้ยเลยก๊าบ สนุกและน่าสนใจมากครับ
^^ จะรอผลงานพี่ต่อไปนะครับ
Name : Sette < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sette [ IP : 180.183.60.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 20:35
# 37 : ความคิดเห็นที่ 174
ทำไมเฮียชอบทำให้ฟินนนนนนนน..........อยู่เรื่อย อยากอ่านต่ออ่า
Name : greenflipp [ IP : 110.49.251.197 ]

วันที่: 4 มกราคม 2556 / 20:22
# 36 : ความคิดเห็นที่ 173
อร๊ายยยยย! อยากอ่านต่อ !!
ค้างม้วกกก!

นาคน่ารักยังไงก็หยั่งนั้น เลิฟอ่าาา <3




PS.  I cross my heart and promise too give all I 've got to give to make all your dreams come true in all the world you 'll never fine a love as true as mine.
Name : Pisces )•( < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pisces )•( [ IP : 110.171.196.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 20:16
# 35 : ความคิดเห็นที่ 171
ToT>>>>TToTT
ค้าง  ค้างจริงๆให้ตายเถอะ!!!
PS.  ความดีและความชั่ว จริงอยู่ที่มันอาจมาจากการกระทำ แต่สิ่งที่ตัดสินว่ามันจะดีหรือชั่ว อยู่ที่ความคิดของมนุษย์ไม่ใช่หรอ?
Name : callean < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ callean [ IP : 101.108.139.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 19:33
# 34 : ความคิดเห็นที่ 170
ชอบมาก จิ้นเรื่องนี้อยากให้แต่งต่อค่ะ
จะรออ่านอย่างมีความหวัง (*o*)
Name : xiujingggg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ xiujingggg [ IP : 42.244.35.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 19:26
# 33 : ความคิดเห็นที่ 168
โฮฮฮฮฮฮ พี่แบงค์แต่งเรื่องแฟนตาซี!
ดีใจมากๆ เลยค่ะ ชอบนิยายแฟนตาซีที่สุด
ยิ่งอ่านยิ่งชอบเรื่องนี้ เนียร์น่ารักมาก และปีศาจก็ดูเป็นคนอ่อนโยนจัง >.,<
เพลงประกอบมันทำให้อลังการมากๆ ค่ะ อ่านไปฟังไปฟินสุดๆ
Name : gebogift [ IP : 110.169.173.200 ]

วันที่: 4 มกราคม 2556 / 17:15
# 32 : ความคิดเห็นที่ 167
ค้างงงงงงง...T^T
PS.  ข้าขอเป็นเทียนไขเล่มน้อย ให้ความสว่างตราบจนละลายดับสิ้น
Name : Zeren_za < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zeren_za [ IP : 182.53.115.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 15:19
# 31 : ความคิดเห็นที่ 166
กลับมาอ่านอีกรอบ ให้ตายสิ ชอบจริงๆ นะเนี่ย
Name : Mutnauq [ IP : 58.8.170.6 ]

วันที่: 4 มกราคม 2556 / 14:41
# 30 : ความคิดเห็นที่ 165
ขอระเบิดตัวเองตายแปป 555555555555555 โอยฟิน รู้ทั้งรู้ว่านิยายผีเข้าของพี่แบงค์นี่มาอัพไม่บ่อย ไม่ควรเข้ามาอ่านเพราะจะเกิดอาการค้าง .. แต่เราก็อ่านจนจบ ดีๆ ค้างเว้ยยยยย โอเค ไม่เป็นไร ไงๆมังกรต้องเป็นของจอมมารอยู่วันยังคำ่
Name : ' kazs ? < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ' kazs ? [ IP : 27.55.5.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 13:26
# 29 : ความคิดเห็นที่ 164
ราชาต้องเป็นของมังกร วะฮ่าๆ
อยากอ่านทุกเรื่องที่พี่แต่งเลย T^T
PS.  เคยได้ยินคำว่ารักแบบเฉยๆไหม คุณอาจไม่เข้าใจแต่ฉันกำลังเป็นอยู่
Name : อานูอิโอนุ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อานูอิโอนุ [ IP : 49.48.151.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 12:16
# 28 : ความคิดเห็นที่ 163
ต๊ายยย วอร์เรนเธอพลาดแล้วล่ะ ท่านจอมมารหล่อเวอร์นะขอบอก 555555

นาคกับหลานเซ่อดูจะสลับคาแรคเตอร์กันแบบแปลกๆไหมน้า
เฮียดูอ่อนโยนลง แต่นาคดูเย็นชาขึ้น ใครจะตกหลุมรักใครก่อนล่ะทีนี้ ฮิฮิ

อยากรู้ว่าถ้ามัรคือนาค จอมามารคือหลานเซ่อ เจ้าหญิงคือนันทกา
แล้วเจ้าชายคือใคร แดน เดนิส เพ่ยอิง หรือใครกันหว่า

แต่อ่านแล้วมันฟินอ่ะพี่แบงค์อยากอ่านต่อม่วกๆ >_______<


PS.  If you wanna cry, you can't stand me now I know you lie and all you do make me cry....
Name : Dayfer C. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dayfer C. [ IP : 115.87.139.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2556 / 10:20
หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android