คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บทความผีเข้าของ B 13 s.t

ตอนที่ 1 : โซเคนโย ไค (1)


     อัพเดท 23 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อื่น ๆ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : B 13 s.t ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B 13 s.t
My.iD: https://my.dek-d.com/satancrow
< Review/Vote > Rating : 99% [ 23 mem(s) ]
This month views : 617 Overall : 179,548
1,976 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2073 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บทความผีเข้าของ B 13 s.t ตอนที่ 1 : โซเคนโย ไค (1) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 7513 , โพส : 6 , Rating : 40% / 25 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ภาคพิเศษ

 

โซเคนโย  ไค

 

พุ่งทะยานต่อสู้

ราวหอกยาวที่บ้าบิ่น ห่ำหั่นศัตรู....

เฮ้อ... เรื่องแบบนั้นน่ะ คงบ้าไม่พอที่จะทำหรอก

เป็นฉัน...แค่รอเฝ้าหาจุดอ่อน

แล้วค่อยจัดการนิ่มๆน่าจะดีกว่า

โดย โซเคนโย  ไค

 

          ห่วยแตก

          คำ ด่าลั่นจนคนทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องพักครูได้ยินกันทั่วถึง โดยเจ้าของคำว่าฟาดกระดาษคำตอบข้อสอบคณิตศาสตร์เป็นปึกในมือลงกับโต๊ะทำงาน ของตนประกอบคำพูด  ซึ่งผู้ฟังที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวตรงกันข้ามกับเขากลับยังนั่งนิ่งรับคำด่าเงียบๆ

          เธอคิดว่าคำแก้ตัวสั่วๆนั้นจะฟังขึ้นรึ  ชายร่างท้วมเกือบอ้วนอายุราวๆห้าสิบในเสื้อเชิ้ตขาวกับเนคไทสีน้ำตาลเข้มยังกล่าวคำด่าร้ายกาจใสเด็กหนุ่มฝั่งตรงกันข้าม

          .....แต่คำตอบก็ถูกหมดทุกข้อไม่ใช่เหรอครับ....  เด็กหนุ่มตัดสินใจเอ่ยแย้ง

          และนั้นยิ่งเรียกอารมณ์ครุกรุ่นของอาจารย์ของเขาให้สูงขึ้น  ไอคำตอบที่ถูกทุกข้อในข้อสอบคณิตของเธอน่ะไม่มีการแสดงวิธีทำแม้แต่ข้อเดียว  แล้วเธอยังมาอ้างว่าคิดเองทุกข้อโดยมีแต่คำตอบเนี่ยนะ เธอเห็นฉันเป็นไอโง่รึไงโซเคนโย  ไค’”

          เด็กหนุ่มที่นั่งก้มหน้าอยู่เงยขึ้นมามองหน้าอาจารย์ของตนทันที  ดวง ตาคู่สวยของเขาถอดแบบคนเป็นพ่อออกมาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน อีกทั้งใบหน้าก็ไม่ต่างจากดวงตาคือถอดแบบพ่อของตนมาราวแกะสลัก ใบหน้าคมเข้มงดงามชวนค้นหาและน่าหลงใหล แต่อาจไม่คมเข้มเท่าคนที่เขาลอกแบบมานัก เพราะเด็กหนุ่มพึ่งจะอายุสิบห้าปีเท่านั้น และสีนัยน์ตานั้นกลับไม่ได้เหมือนคนเป็นพ่อของตนไปซะหมด ดวงตาของเด็กหนุ่มมีสองสีราวกับเป็นป้ายประกาศว่าเขาเป็นลูกของใคร

ดวงตาข้างขวาสีเทาและข้างซ้ายสีน้ำเงิน

หาก สายตาของเขาก็ไม่ได้เย็นชานิ่งสงบหรือแข็งกร้าวจนเหมือนจะกดใครต่อใครก็ตาม ที่สบกลับเหมือนพ่อหรือแม่ เขาออกจะดูเป็นเด็กที่ปกติธรรมดายิ่งกว่าเด็กคนไหนในโรงเรียนเอกชนโยโคด้วย ซ้ำถ้าไม่นับหน้าตาที่ไม่ค่อยมีเค้าคนญี่ปุ่นกับสีตาแปลกๆและนิสัยแปลกๆ

          แต่ทั้งหมดทั้งมวลเด็กหนุ่มนามโซเคนโย  ไค นี้อาจเป็นหนุ่มฮอตที่สาวๆต้องหลงใหลเหมือนอย่างพ่อของตน.......ถ้าเพียงการวางตัวและการแต่งตัวของเขาไม่เป็นเช่นนี้

          แล้วเธอคิดว่าไอเครื่องแบบผิดระเบียบของเธอมันเท่นักรึไง ถึงแต่งมาแบบนั้น ที่นี่มันโรงเรียนไว้สอนนักเรียนไม่ใช่นักเลง..  อาจารย์ร่างท้วมยิ่งใบหน้าบูดบึ้งเมื่อเห็นท่าทางและการแต่งตัวของไค ชนิดที่ว่าผิดระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า

          เด็กหนุ่มนามโซเคนโย  ไคที่ควรเป็นที่หลงใหลของสาวแก่แม่หมายอย่างพ่อตน กลับตรงข้ามโดยสิ้นเชิง กับการแต่งตัวที่เรียกว่าไร้เสน่ห์สิ้นดี  เส้น ผมสีคำเงางามที่ควรปล่อยให้ยาวละต้นคอของตนก็ดันใช้เยลจัดจนชีโดเด่แถมยัง ย้อมปลายผมเป็นสีแดงเพลิง หัวคิ้วด้านซ้ายเจาะห่วงสีเงิน กับหูสองข้างที่เจาะห่วงใสข้างละสามวง เสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบ แถมกางเกงที่ใสก็ไม่ใช่กางเกงของเครื่องแบบนักเรียน รองเท้ากีฬาญี่ห่อดังสีแดงดำถูกสวมแทนรองเท้าหุ้มส้นสีดำ ปลอกแขนบนข้อมือสองข้างชูหรา เนคไทไม่มีการผูก เชิ้ตขาวปลดกระดุมบนสองเม็ด การแต่งตัวแบบนี้ตัดถอนเสน่ห์เขาจนเหลือศูนย์ให้กลายเป็นเด็กกุ๊ยในสายตาคน อื่นแทน

          แล้ว ยิ่งเรื่องนิสัยการวางตัวแทบไม่ต้องพูดถึง ไคดูผิวเผินอาจเหมือนเด็กชอบเรื่องชกต่อยเพราะการแต่งตัวผิดระเบียบนี่ แต่ความจริงแล้วเขาไม่เคยมีปัญหาแบบนั้น  ถ้าทำท่าจะมีเรื่องก็ถือคติหนีไว้ก่อน ทำให้ไม่มีใครดูออกว่าเขามีฝีมือหรือไม่มี  แต่ ที่แน่ๆคือเด็กนักเรียนทุกคนในห้องเรียนมองเขาเป็นพวกห่วย เห่ย ไร้ฝีมือ ผลการเรียนไม่มีวิชาไหนได้ดีเว้นคณิตศาสตร์ที่เขาทำเต็มร้องทุกครั้งแต่ไม่ เคยแสดงวิธีทำ เลยได้ศูนย์ตลอด  เวลาว่างก็ชอบเล่นโกะ(หมากล้อม)หรือนั่งเล่นกับแมวจรจัดสักตัวที่บังเอิญเดินผ่านมา 

          เด็ก หนุ่มไม่ค่อยแสดงท่าทางเหี้ยมโหดเหมือนอย่างแม่เขาทำ แต่ค่อนข้างจะตรงกันข้าม คือเฉื่อยชา และถึงแม้เขาจะเป็นครึ่งปีศาจ ซึ่งเป็นเชื้อสายจากพ่อของตนที่เป็นถึงจ้าวปีศาจแห่งป่ากักปีศาจ คิเอ็นจิ  แต่ เด็กหนุ่มก็แถบไม่เคยงัดพลังปีศาจมาใช้เลย อีกทั้งมือขวาที่พันผ้าสีขาวจนถึงข้อศอกก็ฟ้องได้ดีว่าเขาได้รับการสืบถอด เชื้อสายอสูรมาจากคนเป็นแม่ โซเคนโย  เลนยะ

เกือบเรียกได้ว่าการมีพ่อแม่เป็นบุคคลทั้งสองนี้ทำให้เขาแทบไม่ใช่ครึ่งปีศาจด้วยซ้ำไป  แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ทำให้หลายๆคนออกปากว่าเขาเสียชาติเกิดที่มีพ่อแม่เป็นคิเอ็นจิกับเลนยะได้อยู่บ่อยๆ

          ไคไม่เคยแสดงออกอะไรที่บอกว่าเขาสืบทอดคุณสมบัติจากบุคคลทั้งสองมา

          อ...เออ  คือเรื่องการแต่งตัวเป็นเรื่องเดียวที่ผมอยากจะขอไว้ ถ้าไม่ทำให้ใครเดือดร้อน...  ไคยกมือขึ้นทูท้ายทอยของตนเองพลางฉีกยิ้มแห้งๆ แต่มีหรืออีกฝ่ายจะยอม

          อย่า คิดว่าแม่เธอสนิทกับผอ.โยโคแล้วเธอจะทำได้ทุกอย่างนะโซเคนโย ไค ไอเด็กสมัยนี้ก็แบบนี้พอมีคนเขาถือหางให้หน่อย ก็ถือว่าข้าใหญ่อยากจะทำอะไรก็ทำ สิ้นคำตวาดจากอาจารย์เจ้าอารมณ์ ราวกับว่าชั่วครูหนึ่งท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาก็เปลี่ยนไปจากเฉื่อยชา เป็นเงียบขรึม ตาสองสีนั้นราวหรี่เล็กเหมือนสัตว์ร้าย พร้อมคำพูดที่ฟังแข็งกระด้างฉับพลันจากปากเขา 

          ทราบแล้วครับ...แต่กรุณาอย่าพูดว่าผมเป็นประเภทพวกมีสิทธิพิเศษจะได้ไหมครับ เขาเน้นทุกคำพูด ท่าทางของไคเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แต่ถึงกระนั้นก็ยังรักษาท่าทางนิ่งๆไม่ให้แสดงออกมากจนเกินไป

          อาจารย์ร่างท้วมราวกับชาวาบเมื่อเจอสายตานั้นจากไค  ราวกับคำพูดเขากระตุ้นถูกต่อมเด็กหนุ่มเข้าจังๆ เล่นเอาเขาขนลุกซู่ 

          ....ถึงไอเด็กตรงหน้าจะดูไม่เอาอ่าว แต่บางเวลาซึ่งน้อยมาก มันก็น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจซะอีก

          คน เป็นครูไม่พูดอะไรอีกปล่อยให้ไคโค้งให้ก่อนหยิบข้อสอบใบที่ถูกกาหัวด้วย ปากกาสีแดงยัดเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างลวกๆ แล้วเดินออกไปจากห้องพักครู

          รู้สึกโซเคนโย ไคเนี่ยจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับครูเลยนะครับ  คำกล่าวจากคุณครูหนุ่มที่เปิดบทสนทนาเมื่อร่างสูงของไคหายไปหลังประตู

          เฮอะ ไอเด็กพรรค์นั้นถ้าไม่สั่งสอนให้แรงๆก็ไม่จำหรอกครับ มีอย่างที่ไหนข้อสอบตอบถูกหมดทุกข้อแต่ไม่แสดงวิธีทำสักข้อครูแก่ร่างท้วยเอ่ยราวเป็นสิ่งที่เขาภูมิใจหนักหนา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยทำให้ไคเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่างได้เลยก็ตาม

          คู่สนทนาหัวเราะน้อยๆก่อนเอ่ยต่อ ....แต่มันก็น่าคิดนะครับ  ถึงจะบอกว่าไม่ได้แสดงวิธีทำสักข้อแต่ตอบถูกทุกข้อ  จะหาว่าเด็กคนนั้นลอกคนอื่นก็ไม่ได้นะครับ  เพราะว่าที่ผมดูคะแนนเลขมา คนที่ได้คะแนนมากที่สุดก็แค่89คะแนน ในขณะที่โซเคนโย  ไค ทำได้100คะแนนเต็ม ถึงจะไม่ได้แสดงวิธีทำก็เถอะ  แต่ถ้าเขาลอกคนที่ได้คะแนนสูงสุด อย่างมากก็ต้องได้ 89 คะแนน  แล้ว11คะแนนที่เหลือถึงจะทำมัวก็ไม่มีทางได้เต็มหรอกครับ  เพราะเป็นข้อสอบข้อเขียนทุกข้อ  แต่ ถึงแม้จะเป็นแบบกาก็ไม่มีทางมัวถูกทุกข้ออยู่ดีนะครับ แถมที่สำคัญผลสอบของโซเคนโย ไคก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง มีคำตอบแต่ไม่เคยแสดงวิธีทำแต่ถูกทุกข้อ  ผมว่าบางที่เด็กคนนั้นอาจจะไม่ได้ลอกก็ได้นะครับ 

          มันอาจจะขโมยข้อสอบก็ได้นะครับ วีธีมีร้อยแปด  ไอเด็กไม่มีหลักแบบนั้นไม่มีทางทำเองแน่ๆ  คนสูงวัยกว่าเถียงไม่ลดละ  ความไม่ชอบขี้หน้าลูกศิษย์คนนี้ของเขาดูจะฝังร่างลึก

          ครูหนุ่มถอนหายใจยาวและเปรยเสนอ  งั้นก็เรียกผู้ปกครองมาเลยสิครับ  ยังไงเด็กคนนั้นก็มีปัญหาเรื่องการแต่งตัวอยู่แล้ว  ก็เคยเรียกพบมาหนหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือครับ....

          ทว่าราวคำเสนอของคนตรงหน้าฉุดกระชากความกลัวของชายร่างท้วมสูงวัย  เม็ดเหงื่อผุดบนใบหน้าอ้วนๆทันที  อะ....เออ  เรื่องเรียกพบผู้ปกครอง  ผมคงจะไม่ทำอีก...คือมัน...  พูดด้วยอาการสั่นน้อยๆจนเห็นได้ชัด

          มีอะไรเกิดขึ้นกับการเรียกพบผู้ปกครองคราวที่แล้วเหรอครับ  คนอ่อนวัยกว่าสนใจกับท่าทางนั้นของเจ้าของร่างท้วมโดยทันที

          .....ทำไมต้องดูหวาดกลัวขนาดนั้น  แค่เรื่องเรียกพบผู้ปกครอง

          คะ...คือ คราวที่แล้วก็ไม่ได้มี...ปัญหาหรอกครับ  คนที่มาพบคือแม่ของเจ้าเด็กไคนั้น...โซเคนโย  เลนยะน่ะครับ  ครูร่างท้วมทำทีขยับเนคไทของตนไปมาคลายความตึงเครียด  ...คือการพบผู้ปกครองคราวที่แล้วก็เรียบร้อยดี....ไม่มีการถกเถียง หรือมีการลงไม่ลงมืออะไร  ก็แค่เป็นการพบผู้ปกครองแล้วบอกถึงปัญหาของเด็กให้ฟังทั่วไป...ตะ...แต่แม่ของเจ้าเด็กไคนั้น...สายตาสีน้ำเงินที่จับจ้องนั้นมัน....  คนเล่าออกอาการสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือกราวกำลังลำลึกถึงฝันร้ายที่ไม่อยากหวนถึง  เขาขยับดวงตาสีดำนั้นมามองหน้าของคนอ่อนกว่าด้วยสีหน้าหวาดๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำคำตื่น  ผมคิดว่าแม่ของเจ้านั้น...เป็นแม่มด...

          คำพูดที่เล่นเอาคนฟังเบิกตากว้างกับประโยคไม่คาดคิดว่าจะหลุดมาจากปากคนตรงหน้า 

          ...อะไรจะไร้สาระขนาดนั้น...เป็นแม่มดเนี่ยนะ

          ก็ไหนบอกว่าเป็นการเรียบพบผู้ปกครองธรรมดาไง......



                                                      ***********************************

        

          ให้ตาย ทำไมต้องมีปัญหาแบบนี้ทุกทีเลยวะ  คำ บ่นพร้อมการยกมือมาเกาศีรษะประกอบการพูดของเด็กหนุ่มร่างสูงในเครื่องแบบผิด ระเบียบเดินชูกระดาษคำตอบอย่างไม่ชอบใจกับรอยขีดฆ่าบนหัวกระดาษ  ก็ตอบถูกทุกข้อนี่หว่า  เขาเปรยกับตนเองอย่างไม่เข้าใจ การทำข้อสอบเขียนที่มีคำตอบอย่างเดียวโดยไม่แสดงวิธีทำดูท่าสำหรับเขาจะไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไร

          อีก...แล้ว.... 

          เสียงปริศนาที่เอ่ยเนินนาบขึ้นข้างหลังของไคทำให้เด็กหนุ่มต้องหมุนตัวไปกลับมองด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายอย่างรู้ว่าใครเรียก

ไอลักษณะใช้น้ำเสียงเย็นเยียบแต่เนิบนาบเหมือนผีตายซากคงไม่พ้นเจ้านี่

             ฮายะ...

            เด็กสาวร่างเล็กที่สูงเพียง150ซม.ยืนเอียงศีรษะน้อยๆอยู่ตรงหน้าเขา เธอ เป็นเด็กสาวที่ตัวเล็กเกินไปสำหรับมาตรฐานเด็กมัธยมปลาย ผมบ๊อบสีดำสนิทตัดตรงยาวละไหล่เล็กๆ ดูลึกลับด้วยท่าทางเซื่องซึมและผมหน้าม้าที่ยาวลงมาปิดส่วนดวงตาสนิท  เห็นเพียงจมูกกับปากเล็กๆ ซึ่งตัวไคเองก็ไม่เคยเห็นหน้าเธอตรงๆเลยสักครั้งทั้งที่รู้จักกันมาเกือบๆสิบปี  ผิวของเด็กสาวผมบ๊อบขาวจนซีดเหมือนกระดาษ  อีกทั้งยังชอบเดินเอียงศีรษะประจำ บวกความน่ากลัวด้วยหนังสือเล่มโตแต่เก่ากึกที่เกี่ยวกับคุณไสยดำทั้งเล่มที่เจ้าหล่อนชอบถือเดินไปเดินมา

            ....เรียก... ผู้ปกครอง?... 

ฮายะ  หรือ คุโรยูคิ  ฮา ยะมักตั้งคำถามสั่นๆแบบนี้เป็นนิสัย เพราะด้วยความพูดน้อย แทบถามคำตอบคำของเธอ ทำให้คนที่ไม่ค่อยรู้จักเธอจะฟังคำพูดเธอไม่ค่อยออกว่าแปลว่าอะไรบ้าง 

แต่เห็นแปลกพิศดาลแบบนี้ก็เถอะ เธอก็เป็นถึงมิโกะ*(หญิงสาวบริสุทธิ์ที่มีพลังวิญญาณสูงมักจะอยู่ประจำในศาลเจ้า)     แต่ ด้วยความที่เธอเป็นคนดูออกยาก และแถบจะไม่เคยแสดงฝีมืออะไรให้เห็น ไคจึงสรุปไม่ได้ว่าเจ้าเพื่อนตั้งแต่เด็กตรงหน้าเก่งหรือไม่เก่งกันแน่... แต่ก็เพราะว่าเป็นอย่างนี้นี่แหละ ทำให้ไม่มีใครรู้จุดอ่อนเธอด้วยเหมือนกัน

ฮายะอาจเป็นมนุษย์คนเดียวที่ไคยอมรับว่าแปลกและลึกลับกว่าแม่ของเขา

และ แน่นอนว่าไอเด็กสาวตรงหน้าเป็นคนสุดท้ายที่เขาจะมีเรื่องด้วย ด้วยเหตุที่ว่าเจ้าคนตรงหน้าแม้ดูผิดปกติจากชาวบ้านชาวช่อง แต่เท่าที่เขารู้ มันคือสุดยอดอัจฉริยะในสุดยอดอัจฉริยะ

ก็รองคิดสิว่าคนอย่างโซเคนโย  เลนยะยอมรับเด็กสาวคนนี้ ทั้งที่แม่ของเขาไม่เคยยอมรับใครง่ายๆ  แถมที่ร้ายกาจที่สุดคือถ้าแม่เขาออกปากสั่งยัยเด็กนี่เมื่อไหร่ คุโรยูคิ  ฮายะคนนี้จะปฏิบัติตามอย่างไม่มีบิดพลิ้ว   

           พูดง่ายๆ  ฮายะน่ะปลื้มแม่เขาจนเกือบเป็นคลั่ง จบแทบจะขอเป็นลูกเลนยะแทนเขาอยู่แล้ว.....

          ไม่ได้โดนเรียกผู้ปกครองเว้ย... ไอเรียกพบผู้ปกครองนี่แหละที่ฉันเลี่ยงที่สุด...  พูดถึงพบผู้ปกครองเล่นเอาเด็กหนุ่มเสียวไส้  เพราะรู้ว่าถ้าโดนเรียกใครที่ต้องมาพบอาจารย์ที่ปรึกษาปากจัดของเขา และนี้เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาไม่อยากมีเรื่องชกต่อย  ...ถ้าจะมาก็มีแต่ยัยนั้น...แบบนั้นให้ป๋ามาเองยังดีกว่า...  ไคบ่นเบาๆ

          ใช่.. ให้พ่อเขามาพบอาจารย์ที่ปรึกษาเองยังดีซะกว่า  ถึง แม้คิเอ็นจิจะเป็นปีศาจ และแน่นอนว่าถ้าเลี่ยงไม่พบเจอกับมนุษย์ได้เป็นดีที่สุด แล้วที่สำคัญถ้ามีใครเห็นว่าพ่อของเขายังหนุ่มแน่นรูปงามเหมือนไม่มีลูกอายุ สิบห้ายิ่งแล้วใหญ่ 

          แต่ถึงยังไง... มันก็ยังดีกว่าให้คนที่ขึ้นชื่อว่าแม่มาเป็นคนพบอาจารย์ของเขา

          หากแต่คราวที่แล้วที่โดนเรียกพบผู้ปกครองมันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ  แถมที่สำคัญแม่ของเขาอาสาเองเสียด้วย 

          ซึ่ง การพบผู้ปกครองคราวนั้นก็ไม่ได้มีเรื่องบ้าบออะไรเกิดขึ้น... เว้นแต่ที่เลนยะจะนั่งเงียบสนิทอย่างกับป่าช้าบนเก้าอี้ฟังปัญหาเรื่องลูก ชายของตนเอง โดยขยับดวงตาสีน้ำเงินของเธอมองตามทุกอิริยาบถของอาจารย์ที่ปรึกษาของไค ชนิดที่ว่าแม้แต่การเคาะนิ้วบนโต๊ะทำงานของอาจารย์ร่างท้วมไม้เบื่อไม้เมา ของเขาเธอก็ยังจับจ้องไม่วางตาราวอสรพิษเล็งจะกินเหยื่อ... เท่านั้นเอง 

และก็เพราะสายตาคู่นี้ที่เล่นอาจารย์ของเขาซะงอสนิท ชนิดว่าเล่าเรื่องของเขาเสียงสันไปพร้อมกับกลืนน้ำลายหลายเฮือกตาม  ไม่กล้าเงยหน้าออกจากพื้นห้อง  สุดท้ายจนจบเรื่องเลนยะก็แค่โค้งและรับปากสั่นๆว่าจะจัดการให้แล้วก็เดินออกไป  แต่ไอสายตาสีน้ำเงินนั้นที่ทิ้งไว้นี่สิ มันทำให้อาจารย์ของเขาไม่กล้าเรียกพบผู้ปกครองเป็นครั้งที่สอง 

แต่ถึงยังไงเขาก็ยังวางใจไม่ได้ ถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นใหญ่มากหรือสะสมไปนานๆการเชิญผู้ปกครองมาก็มีโอกาสเกิดขึ้นได้อีก 

            โซเคนโย  เลนยะก็คือโซเคนโย  เลนยะ จะกี่ปีกี่ชาติก็ไม่เคยเปลี่ยน  แถม เวลาเขามีเรื่องทะเลาะกับเลนยะที่ไร เป็นต้องแจวหนีเกือบไม่ทัน ก็แม่เขาเป็นนักปราบปีศาจ แล้วเขาก็เป็นครึ่งปีศาจ ไม่หนีก็บ้าแล้ว

          ตั้งแต่จำความได้มีสักกี่ครั้งที่แม่เขาจะอ้าแขนโอ๋เขาเหมือนแม่คนอื่น  บาง ครั้งก็โดนทำโทษอดกินข้าวเป็นอาทิตย์ โชคดีที่เขาเป็นครึ่งปีศาจไม่งันก็ตายไปนานสองนานแล้ว พอเขามีปัญหาขึ้นมาแม่ของเขาไม่เคยออกปากปกป้องเลยสักครั้ง มีแต่นิ่งเฉยหรือดีไม่ดีมีซ้ำเติมอีก แต่ทุกครั้งที่เขาจัดการปัญหาของตัวเองได้ สุดท้ายก็จะมีคำพูดจากปากแม่ของเขาสั่นๆว่า ถ้าจะทำก็ทำได้ไม่ใช่รึไง

แล้ว เพราะไม่เคยทำเหมือนแม่คนอื่นถึงได้ไม่รู้สึกว่าขาดอะไร เขาได้อิสระเต็มทีจนบางครั้งเหมือนละเลยที่เดียวล่ะ และอาจเพราะมีพ่อของเขาเป็นตัวเชื่อมค่อยอธิบายให้เข้าใจ แต่พ่อเขาก็ใช้ว่าจะใจดี อาจจะหนักกว่าเลนยะด้วยซ้ำตรงที่ว่าค่อนข้างเคร่งระเบียบเอามากๆ แล้วเวลาดุที่น่ากลัวกว่าเลนยะเยอะ แต่ก็น้อยครั้งจะดุเท่านั้นเอง โดนเลี้ยงมาแบบนี้ตลอดสิบห้าปี หลายครั้งตอนยังเด็กอดคิดไม่ได้ว่า โชคร้ายเป็นบ้าที่เกิดมาเป็นลูกของยัยนี้ แต่อย่างน้อยที่สุดแม่ของเขาก็ไม่เคยอ้าปากสั่งว่าเขาควรเป็นยังไง ทำยังไง ถึงจะดูโหดร้ายไปบ้างแต่มีหลายอย่างแฝงในการกระทำเสมอ 

             .....แต่เรื่องทั้งหมดตอนนี้ก็ช่างหัวมันเหอะ  ปัญหาใหญ่คือเขาจะโดนเรียกพบผู้ปกครองรึเปล่าเถอะ

            เอาเหอะถ้าจะโดนมันก็ต้องโดนล่ะว่ะ  ไค จำใจยอมรับซะตากรรม ก่อนสะดุ้งวาบเมื่อหูปีศาจที่รับเสียงได้เป็นกิโลๆของเขาจะจับสิ่งๆหนึ่งได้ และเจ้าสิ่งนั้นคือสิ่งที่เขาผวาที่สุด

            กรรมการนักเรียน...  ฮายะเอ่ยเสียงเฉื่อย พลางหันไปมองด้านหลังของตน

             เด็กหนุ่มสองคนเดินขึ้นบันไดมาพร้อมกับ บนต้นแขนซ้ายของพวกเขาสวมปลอกแขนสีน้ำเงินที่เขียนตัวหนังสือว่า

            คณะกรรมการตรวจความเรียบร้อย

            เพียงเท่านั้นร่างสูงในเครื่องแบบผิดระเบียบกระโจนเปิดหน้าต่างบานเลื่อนใกล้ตัวพร้อมพุ่งตัวอย่างรวดเร็วราวมีใครเอาไฟมารนก้น

             เฮ้ย  นั้นมันโซเคนโย  ไคนี่หว่า เจอตัวแล้วโว้ย!”

            แต่ยังไม่ทันที่ไคจะได้โชว์ลีลากระโจนพรวดทะลุหน้าต่างจากชั้นสาม หนึ่งในสองคณะกรรมการนักเรียนก็สังเกตเห็นเขาซะก่อน  พร้อมกับที่เด็กหนุ่มคนนั้นสะกิดเพื่อนพร้อมวิ่งตรงมาทางเขา ทำราวกับว่าไคเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องล่าล้างจนพลิกแผนดิน

            เด็กหนุ่มผู้ถูกหมายหัวมีหรือจะอยู่รอรับ ขอใช้วิชากระเรียงเหินหาวกระโดดพรวดจากชั้นสาม 

ไอพลังปีศาจที่ไม่ค่อยได้ใช้ ก็มีประโยชน์อีตอนใส่เกียร์หมาแล้วโกยอ้าวนี่แหละ

          ตุบ

            ร่าง เด็กหนุ่มหล่นมาหงายท้องบนพื้นดินด้วยความไม่ค่อยชินในการใช้ความสามารถ พิเศษของตนเอง ก่อนจะได้ลุกพรวดเหมือนหลังติดสปริงอย่างลืมเจ็บเมื่อเหล่าผู้ตามล่ามายืนออ ที่หน้าต่างบานที่เขากระโดดลงมา 

            บ้าเอ๋ย  แล้วที่นี่จะบอกประธานไงวะ หนีไปได้อีกแล้ว  ทำไมมันหนีเก่งอย่างงี้วะ  หนึ่งในเด็กหนุ่มกรรมการนักเรียนสบถด่าอย่างเหลืออด

            ก็ มันน่าเหลืออดจริงๆ เพราะเจ้าเด็กหนุ่มหัวชี้โดเด่กับเสื้อผ้าผิดระเบียบของมัน รอดมือกรรมการนักเรียนได้ไวยังกับมีตาหลัง ร้อยหู ร้อยจมูก  สัมผัสมันดียังกับหมาหรือไม่ก็ปีศาจ พวกเขาจะไปหามันแต่ละทีเป็นหายจ๋อมยังกับมีองค์มาลงให้มันไหวตัวหนีทันซะทุกรอบ  ไม่รู้ว่ามันไปเล่าเรียนวิชาหนีบันลือโลกมาจากไหนถึงไม่เคยโดดจับตัวสักที

            ให้ตายวะ  ไว ปานวอกแบบไอบ้านี้มันรู้ทุกซอกทุกมุมของโรงเรียนเหมือนหนูในท่อระบายน้ำซะ ด้วย จะไปหามันก็พาลเสียเวลาเปล่าๆ เจ็บใจชิบ แบบนี้ให้ประธานมาจัดการเองแล้วละมั้ง  เด็ก หนุ่มอีกคนเสริมอย่างโมโห ก่อนจำต้องถอดใจเป็นรอบที่ร้อยในการตามหาตัวตัวปัญหาของพวกเขาตั้งแต่เปิด เทอมวันแรกจนกลางเทอมยังจับไม่ได้แม้แต่เงา

            แต่ประธานเป็นผู้หญิงนะเว้ย  จะทันมันเหรอ ไอบ้านี้มันยิ่งดูสติสตังไม่ค่อยดีอยู่

            เฮ้ย รายนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเคร่ง พวกเด็กมีปัญหาชกต่อยก็จัดการมาแล้ว  เจ้านี้แค่ปัญหาผิดระเบียบไม่น่าจะใช่เรื่องใหญ่

            ...มันจะเป็นเรื่องใหญ่ก็ตรงมันหนีไวนี่แหละ 

            บทสนทนาของคณะกรรมการนักเรียนทั้งสองค่อยๆเงียบไปตามทางเดิน

            ฮายะที่ยืนเป็นแค่ตัวประกอบฉากเงียบๆตั้งแต่ต้น แต่ไม่มีใครสนใจ จนน่าคิดว่าเป็นเพราะส่วนสูงของเธอรึเปล่า  เธอยืนฟังบทสนทนาของเด็กหนุ่มทั้งสองนั้นทุกถ้อยทุกคำ จนสองร่างนั้นหายลับตาไป เธอจึงกล่าวกับตนเองเสียบเนิบนามตามนิสัย

            ...ประธานนักเรียน... โอกุเระ...  เธอเงียบไปนานและเปรยขึ้นใหม่  ...พวกองเมียวจิ...



                                                                ************************

           

            ร่างสูงของเด็กหนุ่มมาหยุดหอบหายใจอีกครั้งที่ข้างสนามกว้างขนาดมาตรฐานสากลหลังจากการเสียเหงื่อไปกับการวิ่งหนีไม่คิดชีวิต

            ไค ยืนคร่อมตัวลง ขณะใช้มือเกาะลูกกรงลวดที่ใช้กั้นพื้นที่สนามสูดหายใจเข้าออกเล็กน้อย ก่อนเงยตัวขึ้นมาผิวปากหวือระบายออกซิเจนที่สูดเข้าไปภายในออกมา

            พวกกรรมการนักเรียนนี่ตาสับปะรดจริงแฮะ เด็กหนุ่มนัยน์ตาสองสีอดเปรยกับตนเองไม่ได้ เพราะถึงแม้เขาจะหนีมาได้ทุกๆรอบ แต่ทุกๆรอบพวกนั้นก็ตามเขาจนเจอเหมือนกัน

            แถม ที่สำคัญเห็นว่ามีประธานนักเรียนหญิงคนใหม่ที่พึ่งถูกเลือกขึ้นมาเมื่อเดือน ที่แล้วเคร่งครัดเรื่องระเบียบ และค่อนข้างเอาจริงกับพวกเด็กมีปัญหา ทั้งทีตอนเลือกตั้งเขาอุตสาห์กาไม่เลือก แต่ดูเหมือนเสียงเขาเสียงเดียวจะไม่ได้เกิดผลอะไรมากนักนอกจากจะทำให้เจ้า หล่อนลอยลำชนะการเลือกตั้งเหมือนมีใครเป็นแบล็กอัพให้

            ไค ทบทวนพยายามสรรค์หาวิธีหนีใหม่ๆ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องอยู่รอดให้ได้สามปีโดยที่ไม่ถูกเข้าห้องกรรมการนัก เรียน เพราะไม่อย่างงั้นเครื่องแบบนักเรียนที่เขาอุตสาห์ดีไซด์ขึ้นเองจะไม่มี โอกาสได้ใส่มันอีก

            นั่นแหละที่ยอมไม่ได้...

            เธอ... โซเคนโย ไคใช่ไหม

            ช่วงจังหวะที่ไคกำลังคิดหาทางหนีต่อไปในแต่ละวัน เขาก็ต้องหยุดทุกอย่างในสมองเมื่อเสียงหนึ่งเอ่ยทักขึ้นด้านหลัง

            เด็ก หนุ่มต้องหมุนศีรษะที่มีทรงผมตั้งๆจากการจัดทรงไปยังผู้พูดปริศนา ซึ่งบุคคลที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนตั้งคำถามกับตนเองว่า

            ใคร...

            เบื้อง หน้าของไค คือชายหนุ่มรูปร่างผ่อมสูง ในเสื้อสูทสีเข้ม แต่แม้จะใส่สูทหรูหราราคาแพง แต่ทรงผมสีน้ำตาลแดงๆจากการโดนแดดที่ไม่ค่อยจัดทรงนัก หรืออาจจะไม่สามารถจัดทรงได้มากกว่านี้ กับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูสนุกสนานของเขาก็บอกได้ดีว่าเขาคงไม่ได้ผ่านงาน ที่แค่นั่งๆเดินๆในห้องแอร์อย่างพวกนักธุระกิจมา

            ที่สำคัญไครู้สึกว่าเขาไม่ค่อยเหมาะกับเสื้อสูทเอาซะเลย... อะไรที่ดูง่ายๆสบายๆน่าจะเป็นตัวเขามากกว่า

            โซเคนโย ไคจริงๆสินะ ไม่คิดว่าจะได้เจอไวขนาดนี้... โตไวจริงๆแฮะ ชายแปลกหน้ายังคงยิ้มส่งให้เด็กหนุ่ม ก่อนว่าขึ้นใหม่เมื่อเห็นว่าไคคงยังงงๆกับการปรากฏตัวของเขา ทำให้บุคคลปริศนาต้องรีบแนะนำตัว อ๋อ... ขอโทษที่แนะนำตัวช้า... ฉันโยโค ซาโตรุ เป็นหลายชายของ ผอ.โยโค มิโนวะน่ะ... ฉันคิดว่าแม่เธอน่าจะเล่าเรื่องฉันให้เธอฟังบ้าง

            ไคเกือบร้องอ๋อ เมื่อรับรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

            เลนยะบอกว่าเคยเป็นพี่เลี้ยงให้คุณ 2 วันตอนคุณ 8 ขวบ ไคเอ่ยชื่อคนเป็นแม่ แทนที่จะเรียกว่า แม่อย่าง เคยตัว ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันที่เขาค่อนข้างติดการเรียกชื่อเธอมากกว่าการใช้ สรรพนามเรียกเธอ ไม่รู้เพราะสนิทกันมากจนทะเลาะกันทุกวันหรือไม่ก็รู้สึกว่าคนๆนี้เหมาะกับ การเรียกชื่อมากกว่าการถูกเรียกว่าแม่

            ซาโตรุหัวเราะน้อยๆกับคำกล่าวของไค ก่อนว่า ฉันว่าแย่กว่าคำว่าพี่เลี้ยงนะ

            ไคแทบไม่ต้องเดาก็เข้าใจความหมายของชายหนุ่มโดยทันที... กับคำว่าแย่กว่าพี่เลี้ยงเนี่ย

            ตอนแรกฉันว่าจะไปที่ห้องผอ.เลย บังเอิญสังเกตเห็นพอดี... ก็เสื้อผ้าเธอมันแตะตาแต่สมัยฉันอยู่ ม.ปลายน่ะยิ่งกว่านี่อีก ซาโตรุยังกล่าวอย่างขำขัน ในขณะคนถูกแซวเรื่องเสื้อผ้าได้แต่เกาค้างแก้เก้อ และยิ้มแหยๆส่งให้

            แต่ สายตาสองสีของไคต้องสะดุดกับบางสิ่งเมื่อเขามองผ่านเลยร่างสูงโปร่งของชาย หนุ่มผมสีน้ำตาลแดงตรงหน้า และเขาก็พึ่งสังเกตเห็นคนอีกคนที่อยู่ด้วยนอกจากพวกเขาสองคน ซึ่งซาโตรุเองก็ทันเห็นว่าเด็กหนุ่มคู่สนทนากำลังมองใครอยู่ เขาจึ่งเปลี่ยนไปแนะนำคนที่ตามมาข้างหลังแทน

            อ๋อ ฉันลืมบอกไปเลยว่าฉันได้คนนำทางสำรวจโรงเรียนมาระหว่างทางด้วย ว่าจบซาโตรุก็หันไปผายมือให้คนอีกคนก้าวเข้ามาข้างหน้า

            ซึ่ง บุคคลดังกล่าวก็ก้าวเข้ามาด้วยมาทที่ดูมั่นใจและวางอำนาจนิดๆ ซึ่งดูไม่เหมาะกับความเป็นเด็กผู้หญิงของเธอมากนัก แถมนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่เป็นสีเดียวกับผมที่ยาวถึงสะโพกก็กำลังจับจ้อง เข้าเขม็งราวหมายหัวอยู่หลังกรอบแว่นวงรี  เธอดูเป็นคนเอาการเอางาน จริงจัง และเคร่งเครียดอย่างไม่ค่อยสมวัยเอาซะเลย

แถมหน้าตาหลังกรอบแว่นของเธอจัดว่าใช้ได้จนถึงขั้นอาจรียกได้ว่าสวยถ้านัยน์ตาสีอ่อนนั่นจะไม่มองคนอื่นเหมือนจับพิรุธตลอดเวลาแบบนั้น

            ไค ขมวดคิ้วจนเกือบเป็นเอียงศีรษะ สีโบว์บนหน้าอกซึ่งเป็นเครื่องแบบนักเรียนของเด็กสาวตรงหน้าบอกเขาว่าเธอ เป็นรุ่นพี่ปีสองของเขาแน่นอน

            นี่... โอกุเระ โยรุจัง... เห็นสาวน้อยคนนี้บอกว่าเธอเป็นประธานนักเรียนด้วยนะ

 

            ซา โตรุที่เป็นฝ่ายแนะนำเด็กสาวรุ่นพี่แทนเจ้าตัว ถึงกับทำให้สีหน้าที่กำลังฉายความฉงนของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นถลึงตามองร่าง เล็กกว่าด้วยความตกใจทันควันอย่างไม่เก็บอาการ ก่อนนิ่งอึ้งอยู่กับที่กับการพบเจอที่ไม่ขาดคิด

            เขาไม่เคยเห็นหน้าแม่ประธานนักเรียนที่ว่า ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ

            แม่นี่เหรอประธานนักเรียน นี่มันหนีเสือปะจระเข้รึไง

          เด็กหนุ่มยืนแข็งเหมือนถูกสาปไปทันควัน

            ไง... โซเคนโย ไคสินะ... ดูเหมือนนายจะผิดระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยนะ... เป็นครั้งแรกที่เด็กสาวนาว่า โอกุเระ โยรุเอ่ยเรียบๆทักเด็กหนุ่มเป็นคำแรกพร้อมไล่สายตาช้าๆมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าดังว่า

ซึ่งคนเป็นรุ่นน้องที่ไม่ทันรับกับสถานการณ์ฉุกเฉินที่เกิดขึ้นกะทันหันได้แต่เลี้ยวซ้ายแลขวาหาทางหนีแทนการทักกลับทันที

            และ เมื่อรู้แน่ว่าไม่มีทางหายตัวไปได้เฉยๆถ้ายังถูกสายตาเฉียบหลังกรอบแว่นของ โยรุจ้องเขม็งเหมือนนักแม่นปืนที่ล็อกเป้าหมายไว้แล้วได้ เขาจึงหันมาเผชิญหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

            เออ... ต้องพาซาโตรุซังไปห้องผอ.ก่อนใช่ไหมครับรุ่นพี่ ไคเลือกวิธีหลุดบ่วงกรรมอย่างนิ่มๆ และเลือกใช้คำพูดที่ดูสุภาพที่สุดเพื่อทำให้ตนไม่ดูแย่ตามการแต่งตัว เผื่อว่าคนตรงหน้าจะได้รู้ว่าเขาไม่สมควรมีชื่ออยู่ในบัญชีดำของเธอ เพราะว่าเขาไม่ได้สร้างปัญหาใหญ่มากมายอย่างที่เธอคิด

            และ ดูเหมือนจะไค้ผลเมื่อโยรุเลือนนัยน์ตาเฉียบออกจากเขาเหมือนพึ่งรู้ตัวว่าตน เองยังติดถาระหน้าที่ ซึ่งซาโตรุเองที่ยืนรออยู่ดูจะเข้าใจสถานการณ์ด้วยเช่นกันว่าเด็กสองคนตรง หน้าคงมีเรื่องบาดหมางอะไรซักอย่าง เขาจึงเลือกทำลายความเงียบอย่างรวดเร็วและถูกเวลา

            ฉัน ว่า เราไปที่ห้องผอ. กันก่อนดีกว่านะ เพราะว่าฉันต้องไปแนะนำตัวกับอาจารย์อีกหลายท่านเรื่องมารับทำหน้าที่ ผอ.ชั่วคราว แล้วจะได้แจ้งเรื่องคุณปู่ไม่สบายด้วย... เรารีบไปกันดีกว่านะโยรุจัง

            คน ถูกเรียกหันไปพยักใบหน้านิดรับคำอย่างมีมารยาท ทว่าก่อนได้ก้าวนำออกไป เธอก็หันไปมองไคที่กำลังยืนลุ้นให้เธอเดินไปซักทีอีกครั้งและว่าขึ้นด้วยน้ำ เสียงเรียบๆแต่เฉียบขาดเช่นเดิมว่า

            ครั้งนี้ฉันจะปล่อยนายไปก่อน แต่ถ้าครั้งหน้าฉันเจออีก นายจะถูกหักคะแนนความประพฤติและจะมีการยืนจดหมายพบผู้ปกครอง... แล้วก็ เธอเว้นคำพูดไปนิดและจ้องนัยน์ตาสองสีของเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่งนาน ก่อนเปรยขึ้นใหม่ ...สีตาสวยดี พูดจบเธอก็ยกมุมปากขึ้นอย่างดูแคลนและหมุนตัวเดินออกไป

            และ เล่นเอาคนถูกทักเรื่องสีตาต้องยกมือขึ้นมาปิดตาข้างหนึ่งทันควันราวประธาน นักเรียนสาวสะกิดโดนต่อมที่เขาไม่อยากถูกใครมองแปลกๆเข้าอย่างจัง

            ฉันขออนุญาตกับทางโรงเรียนเรื่องสีตาแล้ว ไคพูดไล่หลังโยรุอย่างหงุดหงิดเล็กๆ พร้อมความสุภาพของเขาก็ลดลงตามไปด้วย

            ซึ่งเธอก็เพียงมองข้ามไหล่มายังเขา และเอ่ยสั่นๆว่า ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่

            ไค ไม่ได้โตตอบกลับเมื่อเจอคำพูดนี้ แต่ยังกำใบหน้าด้านหนึ่งของตนไว้และมองตามร่างสองร่างที่เดินหายเข้าไปในตัว อาคาร โดยเฉพาะร่างเล็กๆของเด็กสาวคนนั้น

            เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ประธานนักเรียนนั่นถึงได้ทำท่าเหมือนกับว่ารู้เรื่องความลับของเขา

            ความลับที่ว่า... เขาเป็นครึ่งปีศาจ

            เรื่องนี้มีแต่คนในครอบครัวเขาที่รู้ และคนสนิทไม่กี่คน... และคนสนิทที่ว่าไม่มีทางปากโป้งไปบอกเรื่องนี้กับใครแน่

            ชิ... กลิ่งอาคมเหม็นเป็นบ้า ไคสบถพลางเลือนมือข้างที่ปิดใบหน้าด้านหนึ่งเอาไว้มาถูจมูกอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะสัมผัสที่ว่องไวเกินมนุษย์ของเขามันจับสัมผัสกลิ่นอาคมจากเด็กสาวที่ ชื่อโอกุเระ โยรุได้อย่างแจ่มชัด เหมือนกับว่าเธอเป็นพวกเกี่ยวข้องกับการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาบ่อยๆ

            ว้าเว้ย ติดจมูกด้วย

            เด็กหนุ่มยังโวยวายเมื่อกลิ่นที่ว่าไม่ยอมหายไปง่ายๆ

การมีสัมผัสเรื่องการดมกลิ่นว่องไวมันก็ดีอยู่ แต่กลิ่นที่ไม่พึ่งประสงค์แล้วมาติดจมูกนี่สิเขาไม่ชอบเอาซะเลย

            ไคยังพยายามถูจมูกจนเริ่มขึ้นสีแดง ก่อนที่เขาจะห้วนนึกถึงคำพูดของซาโตรุได้

          ฉันว่า เราไปที่ห้องผอ. กันก่อนดีกว่านะ เพราะว่าฉันต้องไปแนะนำตัวกับอาจารย์อีกหลายท่านเรื่องมารับทำหน้าที่ผอ. ชั่วคราว แล้วจะได้แจ้งเรื่องคุณปู่ไม่สบายด้วย... เรารีบไปกันดีกว่านะโยรุจัง

            รับหน้าที่ชั่วคราวรึ

          ไค หยุดมือที่กำลังเช็ดปลายจมูกลง เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ได้... เขารู้ดีว่าอีกไม่นานซาโตรุคงมาทำหน้าที่ผอ.ให้โรงเรียนแห่งนี้อย่างถาวรแน่ นอน

            ทำไม น่ะเหรอ... ก็เพราะผอ.โยโค มิโนวะคนนั้นก็ใกล้ถึงเวลาต้องพักผ่อนอย่างเต็มที่สักที่น่ะสิ ถึงจะดูร่าเริงหรือสุขภาพดีขนาดไหน แต่เวลาของมนุษย์มันก็มีขีดจำกัด

เขา รู้จักชายชราคนนี้มาตั้งแต่เกิด และรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง ครั้งสุดท้ายที่เจอ ตอนนั้นเขาก็เริ่มนั่งรถเข็ญและมีนางพยาบาลค่อยดูแลแล้ว แต่ใบหน้าใจดีที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาก็ยังส่งยิ้มสนุกสนานมาอยู่ เสมอ

            คงเป็นเรื่องน่าใจหายไม่น้อยทีเขาจะไม่ใช่ผอ.ของโรงเรียนเอกชนโยโคอีกแล้ว

            ไค พยายามสลัดเรื่องนี้ออกจากหัวเมื่อยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่ดี ก่อนเดินออกไปอีกทาง และพยายามหันลีหันขวางสังเกตว่าไม่มีใครที่เป็นหนึ่งในสมาชิกกรรมการนัก เรียนในบริเวณนั้นอีก เพราะเขายังไม่อยากเจอเจ้ากรรมนายเวรซ้ำกันหลายๆรอบภายในวันเดียว... เดี๋ยวหัวเขาจะคิดแผนนี้ไม่ทันเอา



                                                       ***********************************

 

            โยรุจังพึ่งเป็นประธานนักเรียนได้แค่เดือนเดียวงั้นเหรอ

            คำ ถามจากชายหนุ่มข้างตัวถามขึ้น เมื่อเขาคิดว่าตอนนี้รอบตัวระหว่างเขาและเด็กสาวบรรยากาศมันเงียบเกินไป เพราะเด็กสาวที่เป็นคนพาทัวร์แทบจะไม่ขยับปากพูดอะไรสักคำ ถ้าเขาไม่ถาม เธอก็จะไม่ตอบอะไร  ถามคำก็ตอบคำ แถมท่าทางเงียบขรึมจนดูไม่เหมือนเด็กมัธยมปลายซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงด้วย แล้ว... เขาขอสร้างบรรยากาศให้มาคุน้อยกว่านี้ซักหน่อยแล้วกัน

            ค่ะ

            โยรุยังคงตอบรับสั่นๆเช่นเดิม

            แต่ซาโตรุก็ยังคงมีความพยายามเช่นกัน ทำไมโยรุจังถึงดูไม่ชอบเจ้าหนูไคนักล่ะ

            โยรุเงียบไปครู่ก่อนตอบ ฉัน ไม่ได้เลือกที่รักมักที่ชังใคร ไม่ได้เกลียดใครเป็นพิเศษด้วย... แต่โซเคนโย ไค ทำผิดกฎระเบียบของโรงเรียน ไม่แปลกที่ฉันจะเพ่งเล็งเขา และที่เพ่งเล็งเขาเป็นพิเศษ เพราะเราตักเตือนเขาไปหลายรอบแต่เขาไม่มีการปรับปรุงตัว ดังนั้นเลยต้องเริ่มใช้ไม้แข็งเท่านั้นเองคะ

            แต่ เขาก็ยังไม่ได้ทำรุนแรง อย่างชกต่อย หรือ โกงข้อสอบ ความจริงเจ้าหนูไคก็ยังไม่ได้ทำใครเดือดร้อนไม่ไช่เหรอ โยรุจังน่าจะลดๆให้เขาสักหน่อย

            ครั้ง นี้เด็กสาวเงียบไปนานกับข้อเสนอของคนที่จะมาเป็นผอ.ของเธอจริงๆอีกไม่ช้า จนชายหนุ่มรู้สึกว่าตนอาจเข้าข้างไคมากเกินไป จึงพยายามจะอ้าปากเอ่ยแก้

            แต่อนาคตก็ไม่แน่... เรื่องเดือดร้อนน่ะ... โซเคนโย ไคต้องได้ทำแน่ๆ

            หาก ก่อนที่ซาโตรุจะได้เอ่ยคำได้ เด็กสาวที่เงียบไปนานก็แทรกคำพูดขึ้นมาและหมุนนัยน์ตาสีอ่อนหลังกรอบแว่นไป มองชายหนุ่มเล็กน้อยด้วยสายตาที่ยังคงเรียบเฉย และทิ้งความสงสัยไว้ให้เขา

            ... ข้อสงสัยว่า... ทำไมเธอถึงได้มั่นใจนักหนาว่า โซเคนโย ไคจะต้องก่อเรื่องเดือดร้อน...

            และในชั่วขณะหนึ่งที่ซาโตรุไมทันสังเกตประธานนักเรียนสาวผู้พาทัวร์รอบโรงเรียน เธอก็ลอบเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดๆกับตนเองว่า

            ... พวกครึ่งปีศาจ...



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บทความผีเข้าของ B 13 s.t ตอนที่ 1 : โซเคนโย ไค (1) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 7513 , โพส : 6 , Rating : 40% / 25 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1832
คิดถึงไค อยากได้ตอนพิเศษใหม่จังเลยค่ะพี่แบงค์ เพราะพ่อก็เปลี่ยนมาเป็นเทพเจ้าแล้วคงไม่ต้องกังวลเรื่องลูกหลานขาดสติอีก ถ้าได้ตอนเลนยะเรื่องท้องคงสนุกน่าดูเลย????
Name : SoulCutie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SoulCutie [ IP : 1.47.234.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2560 / 19:07
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1531
คิดถึงเลนยะ

ไคนี่นิสัยต่างจากเลนยะคิเอ็นจิลิบลับจริงๆ แต่ก็ชอบนะ
PS.  'cause you are my everything to me...TVXQ
Name : ลิเคียวร์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลิเคียวร์ [ IP : 61.90.75.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2557 / 02:02
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1113
สุดยอดมากค่ะ

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 มีนาคม 2557 / 12:19
Name : เเมวดำท่องราตรี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เเมวดำท่องราตรี [ IP : 1.20.140.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2557 / 12:19
# 3 : ความคิดเห็นที่ 362
จำเลนยะแทบไม่ได้ จำได้คร่าวๆๆว่า โหดมาก 55555
PS.  ความเงียบบางครั้งก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้น การไม่แสดงออกบางครั้งก็ทำให้รู้สึกแย่ แต่ถ้ามากไปก็รู้สึกแย่ยิ่งกว่า
Name : ALOHA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ALOHA [ IP : 58.64.107.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2556 / 04:29
# 2 : ความคิดเห็นที่ 127
ว๊าว ๆๆๆๆๆ ลูกของเลนยะ กะ คิเอ็นจิ ^^
Name : hara.moonloght [ IP : 58.97.55.158 ]

วันที่: 30 ธันวาคม 2555 / 21:21
# 1 : ความคิดเห็นที่ 97
โห...เขียนสนุกทุกเรื่อง ขั้นเทพจริงๆีพี่แบงค์.. ชอบนิยายพี่มาก..จะติดตามชั่วชีวิตเลย..ยอมบ้าเว๊ยยยยยยยยยย >O<
PS.  ยังคิดอะไรไม่ออกว่าจะทำยังไงกับ phofile ดี จะเขียนอะไรลงไป อยากจะเขียน แต่ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร มีใครเป็นอย่างเราบ้างงง
Name : jaasaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jaasaa [ IP : 1.4.226.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2555 / 20:59
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android