คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว)

ตอนที่ 4 : งานแรก(รีไรท์2)


     อัพเดท 2 ก.พ. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : B 13 s.t ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B 13 s.t
My.iD: https://my.dek-d.com/satancrow
< Review/Vote > Rating : 98% [ 392 mem(s) ]
This month views : 546 Overall : 1,011,998
27,731 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2118 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว) ตอนที่ 4 : งานแรก(รีไรท์2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 32835 , โพส : 57 , Rating : 83% / 78 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 4 งานแรก

นางเอกแสนสวยในนิยายที่โดนพระเอกหนุ่มจับตัวมา คงได้อยู่ในห้อง หรือไม่ก็บ้านสุดหรูที่เพียบพร้อมด้วยข้าทาสบริวาร และความสะดวกสบายทุกรูปแบบ พระเอกหนุ่มคงไม่ยอมให้เธอหนีไปไหน ไกลจากตัวเขา ทำทุกอย่างเพื่อรั้งตัวเธอไว้ ทะนุถนอมเธอราวไข่ในหิน... ถ้านางเอกเหล่านั้นไม่ใช่ฤทัยนาคล่ะก็


          นาคที่เพิ่งโดนย้ายมวลออกจากตึกของหลานเซ่อ มายังสถานที่อีกสถานที่ ที่ไกลจากจุดเดิมไม่กี่กิโลเมตรกำลังกวาดสายตาดูที่พักของตนเอง


           ที่พักของนาคเป็นห้องคอนเทนเนอร์ ซึ่งเป็นที่พักสำหรับคนงาน มันทำมาจากตู้คอนเทนเนอร์ที่เจาะหน้าต่างแล้วติดประตู สามารถเคลื่อนย้ายได้ ภายในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีอุปกรณ์ข้าวของไม่มากนัก นับรวมๆก็แค่สามชิ้นใหญ่ๆ 
 

เตียงเดี่ยวเปล่าๆ ที่ไม่มีทั้งฟูก หมอน ผ้าห่มตั้งอยู่กลางห้อง ล็อกเกอร์เหล็กสีเทาสองประตูสูงเลยศีรษะวางอยู่ริมห้องติดกับหน้าต่างกระจกบานเลื่อนที่มีอยู่เพียงบานเดียว และมีโต๊ะคล้ายๆ โต๊ะหนังสือแต่ไม่มีลิ้นชักตั้งอยู่อีกด้านตรงข้ามกับล็อกเกอร์ฝั่งเดียวกับประตู


           ด้วยข้าวของที่มีไม่กี่ชิ้นทำให้ห้องแคบๆ กว้างขึ้นถนันตา ในสายตาของนาคยามนี้มันดูดีที่เดียว และแน่นอนว่าดีกว่านอนข้างถนนหลายร้อยเท่า


         
"ฉันชอบมันนะ... มีพื้นที่ให้ฉันทำรกเยอะดี" เด็กสาวบอกคนข้างๆ ขณะที่มือสองข้างของเธอที่เพิ่งโดนปล่อยให้เป็นอิสระกำลังใช้บีบนวดกันอยู่เพื่อเรียกความรู้สึกให้เลือดกลับมาเดินปกติอีกครั้ง เธอโดนมัดร่วมสิบถึงยี่สิบชม.ได้ โดยไม่ต้องตัดแขนตัวเองก็บุญขนาดไหนแล้ว 

          จงซินปลายหางตาหลังกรอบแว่นมองเด็กสาวข้างตัวอย่างเฉยชาเช่นเคย ก่อนพูดว่า "ก็ดี... เพราะคงไม่มีที่อื่นให้เธออยู่อีกแล้ว แล้วก็เรื่องเสื้อผ้าของเธอคงมาถึงเย็นๆ เพราะฉันเพิ่งส่งคนไปเอามาจากที่บ้านเธอ"


           คำตอบนั้นทำให้นาคต้องไหวไหล่นิดบ่งว่ารับรู้ เธอถูกเอาตัวมาไว้ที่ที่ก่อสร้างแห่งหนึ่งที่มีห้อง
คอนเทนเนอร์วางติดๆ กันเหมือนหมู่บ้านขนาดย่อม เป็นที่พักคนงาน เธอเพิ่งมารู้ที่หลังว่าที่ก่อสร้างกันอยู่นี้คือการสร้างตึกสาขาย่อยของบริษัทฉ่ายหงกรุ๊ป บริษัทยักษ์ใหญ่ทรงอำนาจทั้งด้านถูกกฎหมายและด้านผิดกฎหมายของมาเฟียหนุ่ม ซึ่งนั้นทำให้นาครู้ด้วยว่างานที่เฟยจงซินให้เธอทำคือ...


           กรรมกร... เข้าใจง่ายสุดกรรมกร ฟังดูแย่แต่ดีกว่าไม่มีงานทำเพราะเริ่มไม่ถูก ปัญหาจริงๆ ไม่ใช่เรื่องงาน แต่มันคือเรื่องเงิน งานคือเงิน เงินคืองานบันดาลสุข แต่เธอต้องบันดาลใช้หนี้ เงินจากงานพวกนี้จะใช้หนี้ยังไงไหวตั้งยี่สิบล้าน แบบนี้มันจงใจขัดขวางสภาพคล่องทางการเงินกันชัดๆ

... แต่ไม่เป็นไร หนทางอื่นยังมีอีกเยอะ เจ้าพ่อมาเฟียนั่น ก็บอกเธอเองว่าให้อิสระเธอเต็มที่ เธอมันพวกใช้สิทธิของตนเองเต็มที่อยู่แล้วเหมือนกัน


            "เรื่องสำรวจน่ะพอแค่นี้ แล้วตามฉันมา เธอต้องไปเรียนรู้งาน" จงซินสั่งเสียงเฉียบ ก่อนหมุนตัวเดินนำออกไปก่อนทันที เล่นเอาร่างท้วมๆ เกือบหมุนเปลี่ยนจังหวะตามไม่ทัน


         
  "จะให้ฉันเรียนรู้งานยังไง ฉันฟังภาษากวางตุ้งไม่ออก ภาษาจีนกลางก็ไม่ออกพอๆกัน" นาคที่เดินตามมาท้วงอย่างสงสัย


          ร่างสูงในสูทสีดำหันมามองเธอเล็กน้อยอย่างไม่แยแส ก่อนหันกลับไปที่เดิมและกล่าวสั้นๆ เพียงว่า

 

"ใช้เซ้นส์เข้าสิ


คนฟังคำตอบรู้สึกว่าหน้าตัวเองเหวอไปหลายวินาทีกับคำตอบ ก่อนถูกดัดกลับมาแบบเดิมอย่ารวดเร็ว

ใช้เซ้นส์เนี่ยนะ...



                                        *******************




นาคเดินสำรวจรอบสถานที่ก่อสร้างพร้อมจงซิน สภาพโดยรอบมันฟ้องว่างานก่อสร้างตึกนี้เพิ่งเริ่มสร้าง เสาเข็มเพิ่งลงไปไม่กี่ต้นเท่านั้น นอกนั้นยังเห็นการขุดหลุมเพื่อรอฝังเสาเข็มเสาต่อไป โครงสร้างโดยรวมก็ยังไม่ได้ขึ้น

แล้วรู้สึกการเดินกับชายหนุ่มในสูทสีดำตรงหน้าจะทำให้เธอตกเป็นเป้าสายตาไม่น้อย มีคนงานหลายคนที่ถึงขนาดหยุดทำงาน และเงยหน้าขึ้นมามองเธอกับชายหนุ่มชนิดไม่ละสายตา จนพวกเธอเดินลับไปอีกทาง จากปฏิกิริยาเช่นนั้นของเหล่าคนงาน ทำให้นาคพอจำได้ว่า จงซินคงมีตำแหน่งสูงมากจนไม่น่ามาลงดูงานของคนชั้นแรงงานแบบนี้ได้ คงทำแต่งานใหญ่ๆ 

นี่คงเป็นหนแรกที่เดินอาดๆ โชว์ตัวให้เหล่าคนงานชั้นล่างได้เห็นจะๆ ตา จึงไม่แปลกที่จะตกเป็นเป้าสายตา


         
"เธอคงรู้แล้วว่าต้องขึ้นไปจ่ายหนี้คุณหลินทุกวันอาทิตย์" เฟยจงซินเปิดบทสนทนาใหม่เมื่อเดินมาได้สักพัก 


            นาคพยักหน้ารับน้อยๆ เป็นคำตอบ


         
"แล้วฉันต้องเริ่มงานเมื่อไหร่" นาคเปลี่ยนเข้าเรื่องสำคัญกว่า ขณะกวาดมองสถานที่ทำงานไปทั่ว


           จงซินไม่ตอบ เขาเพียงก้มลงไปหยิบจอบขุดดินที่วางอยู่ใกล้เท้าขึ้นมา ก่อนโยนให้นาคที่ชะงักไปครู่ เพราะไม่ทันตั้งรับกับของที่อยู่ๆ ก็ถูกโยนส่งมา แต่เธอก็รับมันไว้ในมือได้พอดิบพอดี นาคก้มมองของในมือสับกับหน้าคมหลังกรอบแว่นตาดำไปมาอย่างฉงน จนเฟยจงซินเอ่ยขึ้นใหม่อีกครั้ง
 

          "เดี๋ยวนี้"                               

และนั่นแหละเพราะคำสั่งสุดท้ายก่อนร่างสูงในสูทสีดำจะทิ้งเธอไป และเดินขึ้นรถยุโรปคันหรู ปล่อยให้เธอมองตามจนเลขทะเบียนท้ายรถเลขสุดท้ายหายลับตาไป 

บัดนี้นาคอยู่ในชุดหมีสีน้ำเงินซีดๆ กับถุงมือสำหรับก่อสร้างและหมวกกันน็อกสีเหลือง พร้อมจอมขุดดินในมือ ซึ่งเธอกำลังทำการสังคายนาหน้าดินสีแดงๆ อยู่ด้วยการขุดและขุด 

เจ้าคนสั่งงานกะจะไม่ให้เธอพักแม้แต่วินาทีเดียว พอมาถึง แทนที่จะได้หลับสักงีบดันได้ลงมือ ทำงานสมใจอยากก่อนเลย แล้วกว่าที่เธอจะคุยกับหัวหน้าคนงานรู้เรื่องก็เล่นเอามือกับนิ้วมือแยกไปคนล่ะส่วน เพราะต้องใช้ภาษามือใบ้แบบที่ไม่ใช้ใบ้สากล แต่เป็นใบ้แบบจิตนาการเอาเอง

          นาคขุดอย่างไม่ลืมหูลืมตาดับอารมณ์ร้อน กะเผาผลาญไขมันส่วนเกินกันวันนี้เลย ยิ่งขุดยิ่งนึกหวนถึงตอนทำงานก่อสร้างให้พ่อตัวเอง ดูท่าว่าไม่ว่ายังไงเธอก็คงหนีงานหนักไม่พ้น 


           เหงื่อเม็ดเป้ง แหมะแล้วแหมะเล่าไหลย้อยมาจากหน้าของนาค และร่วงหล่นซึมหายไปกับดินสีแดงๆตรงหน้า เพราะขุดแบบไม่ยั้ง ตอนนี้เลยเหนื่อยจนลิ้นห้อย แต่ไอ้อาการเหนื่อยนี่แหละที่ทำให้อารมณ์กรุ่นมอดดับไป วนกลับเข้าจุดประสงค์เดิมคือการใช้หนี้ ใช้หนี้ และใช้หนี้
 


          
"...  ผมว่าถ้าขุดมากกว่านี้ล่ะก็คงลงเสาไม่ได้เพราะมันจะลึกเกินไป


            เสียงเด็กหนุ่มที่สื่อสำเนียงภาษาอังกฤษเอ่ยขึ้นเหนือศีรษะของนาค เพราะยามนี้ตัวของนาคอยู่ในหลุมที่ขุดลงเสา


           นาคเงยหน้าขึ้นมองคนทักอย่างแปลกใจนิดๆ รู้สึกผู้ที่ทักจะเป็นเด็กหนุ่มที่อยู่ในชุดหมีเหมือนเธอ ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นคนงานคนหนึ่ง เขาดูอ่อนกว่าเธอปีสองปี ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูซนๆ หน้าตกกระจากผิวที่ขาวจัด และบ่งความเป็นคนร่าเริง หัวดื้อ ที่เขาพูดสุภาพกับเธอ ก็คงเพราะเห็นว่าเธออายุมากกว่า


          เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกวนๆ ให้นาคก่อนยื่นแก้วน้ำที่มีน้ำเย็นเต็มแก้วให้ นาคยังไม่รับของแต่ถามออกไปก่อน
"แถวนี้มีคนพูดภาษาอังกฤษได้ด้วยรึไง ยังงี้ก็ไม่ต้องพูดให้เมื่อยมือซะแต่แรกน่ะสิ" นาคว่ายิ้มกวนกลับก่อนรับน้ำมาดื่ม   


         
"พอถูไถครับ งานแรกของผมทำงานที่ร้านอาหาร เจ้าของร้านเป็นคนอเมริกา" เด็กหนุ่มลงมานั่งยองๆ เล่าเรื่อง "บ้านผมไม่ค่อยมีเงินเท่าไหร่เลยต้องทำงานตั้งแต่เด็ก แล้วมีคนแนะนำงานนี้มา เลยมาทำ เห็นว่าคุณหลินเจ้าของบริษัทนี้รวยมาก ค่าแรงงานเลยน่าจะสูงใช้ได้ แล้ว... เอ่อ... คุณชื่อ” 

           “ฤทัยนาค... เรียกแค่ นาค เฉยๆก็พอ” นาครีบแนะนำตัวเมื่อเด็กหนุ่มส่งคำถามมา

           “ชื่อแปลกๆ” เด็กหนุ่มว่า ตีสีหน้าสงสัย

           “ฉันเป็นคนไทย”

           “อ๋อ... โอเค... งั้นนาคล่ะ เห็นมากับผู้ชายน่ากลัวๆ นั่น เห็นว่าเป็นคนสนิทของคุณหลินด้วย


          "ฉันติดหนี้


         
  "ติดหนี้" คนฟังทำตาโต


          
"เออ ติดหนี้ เลยต้องทำงานใช้เขางกๆอยู่นี้ไง" นาคตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก 


          
"แต่ผมได้ยินมาว่าถ้าใครติดหนี้คุณหลินไม่รอดสักรายไม่ใช่เหรอครับ โดยเฉพาะผู้หญิงเนี่ย เห็นว่าถ้าสวยๆ กลายเป็น... เอ่อ... แบบ... ผู้หญิงเก็บ ... คู่นอน... อะไรแบบนั้น แทบทุกคน" เด็กหนุ่มพูดเสียงกระซิบกระซาบและกดเสียงให้ต่ำเหมือนเล่าเรื่องสยองขวัญ ทำยังกับว่าถ้าทำเสียงดังกว่านี้สักครึ่งเดซีเบลแล้วจะโดนตำรวจจับ... หรือบางทีอาจจะโดนจับจริงๆ... ในเมื่ออำนาจในฮ่องกงอยู่ในกำมือของใครบางคน


           นาคทำหน้าเหยเกเมื่อได้ฟังเรื่องพวกคู่นอน ผู้หญิงเก็บแทบทุกคน ก่อนสวนกลับ
"ไม่ต้องอ้อมค้อมกับฉัน... เขาเรียกว่านางบำเรอ... แล้วนี่นายกำลังกระแนะกระแหนฉันรึเปล่าเนี่ย"
นาคแขวะเข้าให้


          
"ผมเปล่าติรูปร่างหน้าตาใครนะ" เขาแก้ตัวอย่างทีเล่นทีจริง และชอบท่าทางที่ไม่ค่อยซีเรียสอะไรของนาคมากขึ้น


          นาคกลอกตาขึ้นข้างบนอย่างเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยกับท่าทางนั่น
"เอาเหอะ ความจริงฉันต้องขอบใจรูปร่างหน้าตาตัวเองถึงจะถูก... ว่าแต่ทำไมนายถึงมาทักฉันล่ะ


           เด็กหนุ่มไหวไหล่นิดก่อนตอบอย่างขันๆ
"ไม่รู้สิครับ เห็นนาคขุดดินได้สะใจผมดีล่ะมั้ง เห็นกระสวกเอา กระสวกเอา ดูแรงเยอะกว่าผู้ชายแถวนี้หลายคน


         
  "เป็นเหตุผลที่ดูดีนะ" นาครับคำอย่างรู้สึกแปร่งๆกับคำตอบ ว่าจะด่ารึจะชม

           "เอ่อ... ว่าแต่นายบอกว่าบ้านไม่ค่อยมีเงินเลยต้องทำงานใช่ไหม... นายคงไม่ได้ทำงานเดียวแน่ๆ ด้วยใช่รึเปล่า" นาคเปลี่ยนมาคุยอีกเรื่องเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้... เรื่องงานของเธอ


          เด็กหนุ่มพยักหน้าน้อยๆ สองสามทีตามคำพูดของเด็กสาว
"ครับ...ใช่ ตอนกลางวันทำงานก่อสร้าง แต่ตอนเช้าทำงานเป็นเด็กส่งของ ขี่จักรยานส่งหนังสือพิมพ์ด้วย ก็ส่งทุกอย่างที่บริษัทเขาจะให้ส่งแหละครับ ที่ผมทำเป็นบริษัทส่งของโดยเฉพาะ ส่งทุกอย่างที่มีคนจ้าง " รู้สึกว่าเวลาที่เด็กหนุ่มพูดถึงเรื่องงานส่งของของเขา เขาดูจะภาคภูมิใจกับมันเป็นพิเศษทีเดียว


            เข้าล็อกแหะ...


           นาคคิดพลางพยักหน้าตามคำบอกเล่าของเด็กหนุ่ม
"งั้นนายก็คงรู้เส้นทางในฮ่องกงไม่มากก็น้อยล่ะสิ" นาคถามต่อทันที


         
"หลับตาเดินยังได้" คนถูกถามวางฟอร์มด้วยท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่ และยืดตัวตรงอย่างภูมิใจจนน่าขันมากกว่าน่าหมั่นไส้


          นาคขยับยิ้มอย่าพอใจในคำตอบ ก่อนยื่นมือให้อีกฝ่ายเพื่อทำความรู้จัก
"งั้นฉันก็คงเลือกคบคนไม่ผิดสิ... นายชื่ออะไร"


          เด็กหนุ่มยิ้มร่าเหมือนผู้ใหญ่ให้ขนม ก่อนยื่นมือไปเช็คแฮนกลับ
"เฉิน ต้าห่ายครับ อายุสิบห้า ยินดีที่ได้รู้จักครับ ฤทัยนาค" เขากระตือรือร้นตอบอย่างเต็มที่ พลางฉีกยิ้มกว้างอย่างไม่ปิดบัง เด็กหนุ่มยอมรับว่าถูกชะตากับนาคตั้งแต่เห็นคุณเธอขุดดินแบบไม่ลืมหูลืมตา รู้สึกเหมือนเธอไม่เหมือนเด็กสาวคนอื่น แล้วยิ่งได้คุยยิ่งรู้ว่าเขาคิดไม่ผิด


          พอจบการทำความรู้จัก นาคก็เริ่มถามขึ้นใหม่
"แล้วถ้าฉันจะไปทำงานที่บริษัทส่งของนั่นพอจะไหวไหม"


           ต้าห่ายเลิกคิ้วสูงกับคำถาม ก่อนขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิดเล็กน้อย แล้วตอบด้วยสีหน้ายุ่งๆ
 

"ก็น่าจะได้ครับ ที่บริษัทคัดคนไปทำงานก็จริง แต่ผมว่านาคน่าจะได้ไม่ยาก"


          
"อือ ฮึ ขอบคุณสำหรับคำชม แต่ว่าเขาเอาคุณสมบัติอะไร


         
  "ก็ส่งของนี่ครับ จะรู้เรื่องอะไรได้นอกจากพื้นที่ ความจำต้องแม่นด้วยเพราะบางทีของต้องส่งหลายเจ้า"       


          นาคพยักหน้าเนิบนาบทำความเข้าใจก่อนขยับยิ้มแสนกลตอบรับ


         
  ไม่เหลือบ่ากว่าแรง...  


          
"โอเค งั้นฉันคงต้องศึกษาแผนที่ฮ่องกงกันก่อนอันดับแรกสินะ     



                                                 ***********************

   

จงซินที่เพิ่งขับรถออกมาจากที่ก่อสร้างโดยทิ้งลูกหนี้รายใหญ่ของนายเขาให้เผชิญชะตากรรมเอาเองต้องล้วงมือเข้าไปหยิบมือถือในกระเป๋า เมื่อมีเสียงสัญญาณเรียกเข้าของมือถือ


           "ว่ายังไง" ชายหนุ่มเอามือถือแนบหูก่อนกรอกเสียงเข้มถามคู่สาย


          "สวัสดีครับคุณเฟย ตอนนี้เราได้ข้อมูลประวัติของฤทัยนาค ฤทธิ์วงศ์แล้วครับ" เสียงลูกน้องของเขาตอบกลับมาผ่านหูโทรศัพท์


           "งั้นเดี๋ยวเอาข้อมูลมาให้ฉันก่อน แล้วฉันจะเอาไปให้คุณหลินเอง"
 


           "ทราบแล้วครับ ตอนนี้ทางเราก็จะถึงฮ่องกงแล้วครับ....เอ่อ... คุณเฟยครับ" เสียงลูกน้องที่เป็นคู่สนทนาฟังดูลังเลกับคำพูดต่อไปของตนเอง จนเฟยจงซินต้องย้ำเสียงเย็น

           "มีอะไรก็ว่ามา"


           "เอ่อ... ครับ คือเท่าที่ทางเราค้นข้อมูลของฤทัยนาคมา... เด็กคนนี้มีข้อมูลที่เราคาดไม่ถึงนิดหน่อย"

           "อะไร"


          "เท่าที่ค้นมา เราไม่ได้แค่ประวัติของเธอ แต่ดูเหมือนเราจะมีข้อมูลการทำงานของเธอในบริษัทของนายยุทธพงษ์ ผมยังไม่ได้อ่าน แต่เท่าที่เห็นค่อนข้างยาวเป็นหางว่าวเลยครับ"
 


        ข้อมูลการทำงาน...

          เฟยจงซินเงียบไปครู่ใหญ่กับคำบอกเล่าของลูกน้อง ก่อนว่าขึ้นใหม่ "เป็นภาษาไทยหมดเลยรึเปล่า"

           "เปล่าครับมีเป็นภาษาอังกฤษด้วย" 


            "ดี... ถึงแล้วโทรบอกฉันอีกทีด้วย" ชายหนุ่มสั่งอีกครั้งก่อนกดวางสาย แล้วหวนนึกถึงเรื่องที่ลูกน้องของตนรายงาน


         ข้อมูลการทำงานงั้นรึ 

          เฟยจงซินถามตัวเองในใจอย่างสงสัย...  ชักอยากรู้ว่าข้อมูลการทำงานอะไรกันแน่ 

เด็กผู้หญิงอายุสิบเจ็ดปีจะมีข้อมูลการทำงานในบริษัทพ่อตัวเองยาวแค่ไหนเชียว... แล้วทำอะไรมาบ้าง

           สงสัยถ้าจะทำให้เขาไขข้อข้องใจได้ เขาคงต้องรีบไปรับประวัติของเด็กสาวให้ไวที่สุดแล้ว



                                                        *****************************



            รูปของเด็กสาวในกรอบสีเงินหรูหราคล้ายรูปแอบถ่าย ในภาพเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้ารูปไข่นวลเนียนยกเรียวปากสวยสีกุหลาบของเธอยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก ใบหน้างดงามแต่งแต้มเครื่องสำอางเบาบาง เธออยู่ในชุดราตรีสีฟ้าอ่อนดูเรียบง่ายและเข้ากับเธออย่างลงตัว มันทำให้เด็กสาว ดูไม่เด็กและไม่ดูเป็นผู้ใหญ่จนเกินไป ใบหน้าที่หันสี่สิบห้าองศากำลังส่งยิ้มในแขกในงานเลี้ยง เธอยืนอยู่ข้างชายอีกคนในสูทสีเทาเข้ม ไม่ต้องเดาว่าเป็นพ่อของเธอเอง
 

ภาพของนันทกานั้นดูอ่อนเยาว์กว่าตัวจริงเล็กน้อย อาจจะเพราะนี้เป็นภาพแอบถ่ายเมื่อสองปีที่แล้ว 


           ใช่... เธอคือเด็กสาวที่เขาหมายตาไว้ตั้งแต่สองปีก่อน ในคืนงานเลี้ยงรับรองแขกของนายยุทธพงษ์ ต้องยอมรับว่าเขาถูกใจเด็กสาวที่สวยโดดเด่นที่สุดในงานเลี้ยงคนนี้ อาจจะเพราะเธอยังดูสดใจและบริสุทธิ์ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ด้วย เลยทำให้สะดุดตาเป็นพิเศษ ถึงได้ยอมเซ็นสัญญาการกู้ยืมเงินให้นายยุทธพงษ์โดยเอาตัวนันทกาเป็นหลักประกัน  ไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากคิดว่าคงได้ของสวยๆ งามๆ มาดูเล่นแก้เซ็ง... เขาเพียงสนใจเธอมากกว่าคนอื่นเท่านั้นในยามนี้ และถือว่าเมื่อสัญญาแล้วว่าเธอคือเป็นสิ่งที่ต้องใช้แทนหนี้ของพ่อตนเอง เขาก็ต้องได้ตัวเธอมาตามสัญญา... แต่ไม่คิดจริงๆ ว่าไอ้ที่ได้มาแทนกลับเป็นเจ้าเด็กหน้าตาแสนธรรมดา จนเหมือนไม่มีอะไรดีคนนั้น

ยิ่งมองภาพเด็กสาวแสนสวยบนโต๊ะทำงานที่เคยคิดว่ามันช่วยให้เขาอารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อย วันนี้กลับทำให้เขาหงุดหงิดในใจขึ้นมาเฉยๆ 


          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            ในขณะที่มาเฟียหนุ่มตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง เขาก็ต้องถอนสายตาของตนเองลง เมื่อเสียงเคาะประตูขัดขึ้นที่หน้าห้อง


            "เข้ามา" หลานเซ่อจำต้องเลิกสนใจเด็กสาวแสนสวยในกรอบรูปเงินแท้พร้อมสลัดภาพเด็กสาวอีกคนออกจากสมอง และหันไปออกคำสั่งกับคนที่อยู่อีกฝากประตูเสียงเข้ม


            ร่างสูงในสูทสีดำของจงซินก้าวเข้ามาภายในห้องชุดสุดหรู ในมือของชายหนุ่มถือแฟ้มข้อมูลบางอย่างเข้ามาด้วย เขาก้มศีรษะเคารพร่างบนเก้าอี้หนังสีดำก่อนรายงานสิ่งที่ตนได้มา "เราได้ข้อมูลประวัติของฤทัยนาคแล้วครับ"


            ใบหน้าหล่อเหลาของหลานเซ่อที่วางนิ่งในตอนแรกรู้สึกว่าหัวคิ้วตนเองกระตุกเล็กน้อย เมื่อได้ยินชื่อลูกหนี้รายใหญ่ของเขา อารมณ์ในตอนแรกที่เหมือนกำลังกลับเข้าสู่สภาวะปกติ รับรู้ได้ถึงความรำคาญ และหงุดหงิดใจขึ้นมาเล็กๆทันที เหมือนมีหนามแหลมมาสะกิดโดนตลอดเวลา


            เพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงแต่ดูเหมือนเรื่องของเจ้าหล่อนจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเขา


           พี่กับน้องแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยจริงๆ...


            "เอาไว้ก่อนฉันยังไม่อยากรู้เรื่องเจ้าเด็กฤทัยนาคนั้น" หลานเซ่อเอ่ยปัดรำคาญ ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์อยากฟังเรื่องของลูกหนี้ตัวปัญหา


            "แต่ผมอยากให้ท่านดูสักเล็กน้อย ประวัติเด็กนั้น..."


            "ฉันบอกว่าไม่ต้อง ก็แปลว่าไม่ต้อง" ร่างบนเก้าอี้หนังสวนเสียงเฉียบ ดักคอลูกน้องคนสนิท ทำให้คนที่ตั้งใจจะเอ่ยบอกเรื่องที่เขาคิดว่าสำคัญ ต้องเงียบเสียง และเก็บเรื่องของนาคเข้ากล่องล็อกกุญแจแทน


            "ขอประทานโทษครับ" จงซินก้มศีรษะขอโทษนายของตน กับเรื่องเมื่อครู่ ซึ่งอีกฝ่ายพยักหน้าให้นิดเป็นสัญญาณการยกโทษให้


            ก๊อก ก๊อก ก๊อก
 


             ยังไม่ทันที่เฟยจงซินจะขอตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาอีก อย่างบ่งบอกว่ามีแขกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งราย


             และแขกผู้มาใหม่ ก็ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประตูถูกเปิดผัวะออกมาทันที


             "ต๊าย... อยู่จริงๆด้วยสิ" ร่างระหงในชุดกี่เพาสีแดงที่ดีไชน์จนดูเก๋ไก๋เดินอาดๆเข้ามาในห้องกว้างอย่างมั่นอกมั่นใจ บนใบหน้าสวยๆ แต่งแต้มเครื่องสำอางสีสดรับกับสายตาที่ยั่วยวนชวนมอง ผิวขาวผ่องอวบอิ่มตัดกับสีเสื้อผ้าเด่นชัด ขาเรียวๆ ที่โชว์ออกมาเพียงข้างจากชุดของเธอที่ผ่าจนเกือบถึงสะโพกก้าวยาวๆ ด้วยท่าทางงามสง่าราวนางพญา ผมดัดร่อนสีน้ำตาลปลิวตามแรงเดินที่เคลื่อนไปข้างหน้า


            ยังไม่ทันไรร่างระหงสุดเซ็กซี่ ก็เดิมมาถึงมาเฟียหนุ่ม และนั่งบนตักของเขาอย่างไม่สนสายตาใคร พลางใช้มือเรียวสองข้างเกี่ยวหลังท้ายทอยร่างสูงตรงหน้าไว้พลางส่งยิ้มยั่วสวาทให้อย่างสนิทชิดเชื้อ


            "มาไวกว่าที่คิดนิ
’เหม่ย จิง’" หลายเซ่อไม่ได้แสดงความยินดีหรือยินร้ายอะไรกับร่างบนตักนัก แม้จะดูคุ้นเคยก็ตาม และเพียงตอบรับเธอด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนเกือบเฉยเมย เหมือนที่ทำอยู่มันเป็นหน้าที่เท่านั้น


            "ก็แหม... ได้ดินเนอร์กับมาเฟียหนุ่มรูปหล่อ แถมทรงอำนาจทั้งที จะมาช้าได้ยังไงกันคะ" เจ้าหล่อนออดอ้อนราวแมวสาว ในขณะที่ชายหนุ่มเพียงพยักหน้านิดๆ กับคำพูดยกยอปอปั้นของเหม่ย จิง แต่ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าหล่อนช่างออดอ้อนเอาอกเอาใจ เขาถึงได้ปล่อยให้เธอมาอยู่ในฐานะคู่ควงได้ แต่เป็นเพราะเจ้าหล่อนสามารถรู้สถานะของตนเองตลอดเวลาที่อยู่กับเขา เธอถึงเป็นคู่ควงที่เขาถูกใจและเอื้อในด้านผลประโยชน์ของแต่ละฝ่ายได้ดีมากที่สุด.... เหม่ยจิงเป็นนางแบบ และดารา อยู่ในแวววงบันเทิงที่ค่อยช่วยเรื่องการแทรกแซงของสื่อและเม็ดเงินที่สะพัดอยู่ในวงการทีวี ส่วนเขาก็ช่วยในเรื่องการป้อนงานให้เธอและทำให้เธอดังขึ้นเรื่อยๆ 


            จงซินที่รู้สถานการณ์ของเขาว่าคงไม่สมควรจะยืนดูเจ้านายของตนกับชู้รักแสนสวย จึงโค้งศีรษะเพื่อขออนุญาตออกไป แต่ก่อนออกไป เขาก็รายงานทิ้งท้ายว่า


            "ถ้าหากอยากทราบข้อมูลของฤทัยนาค ผมจะเอามาให้ดูอีกทีนะครับ" แล้วเขาก็ก้าวหายไปหลังประตูอย่างเงียบเฉียบ


            ทว่ากลับทิ้งความสงสัยให้เหม่ย จิง ที่ขมวดคิ้วเรียวสวยของตน ก่อนเอ่ยคำถามกับคนที่เธอใช้ตักเขารองนั่ง "ฤทัยนาค ใครเหรอคะ... ชื่อแปลกๆ"
 


             ใบหน้าที่เฉยชาในตอนแรก ชักหัวคิ้วเรียวเข้มชนกันทันใดเมื่อมีคนกำลังพูดเข้าเรื่องของเจ้าเด็กสาวฤทัยนาคอีกแล้ว


            "เป็นคนไทย... แล้วก็แค่ตัวปัญหาใหญ่..." หลานเซ่อตอบห้วนอย่างขี้เกียจจะใส่ใจ


             "อ๋อ อย่างนี้นี่เอง..." เหม่ย จิงขยับยิ้มสวยรับรู้ พร้อมกับเริ่มใช้นิ้วเรียวสวยของตน ไล่เส้นผมยาวๆ ที่มัดไว้ของชายหนุ่มไปมา แล้วว่าขึ้นใหม่ "ความจริงคุณไม่น่าย้อมผมเป็นสีดำเลย สีน้ำตาลทองนั่น ก็สวยดีอยู่แล้ว"


            "ฉันไม่ชอบมัน" หลานเซ่อตอบเสียงกระด้างขึ้นฉับพลัน พร้อมตวัดนัยน์ตาคมดุดันมองผู้พูด เขาค่อนข้างเกลียดคนที่พูดถึงสีตาหรือสีผมของเขา


            เหม่ย จิงเมื่อรู้ว่าตนทำผิด ก็รีบแสร้งทำสีหน้า
ออดอ้อนอย่างรู้หน้าที่ "แหม อย่าอารมณ์เสียสิคะ ฉันแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง" เธอว่าจบก็ก้มไปซบบ่ากว้างของอีกฝ่ายอย่างต้องการให้เขาผ่อนคลายลง แต่ในช่วงจังหวะที่ก้มนั้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปของนันทกา เธอจึงพูดขึ้นใหม่


            "คุณยังดูรูปเด็กคนนี้อยู่เอีกหรอคะ ดูบอบบางจะตาย ให้มาทำหน้าที่นางบำเรอคงทนไม่ไหวหรอก" เจ้าหล่อนวิจารณ์ด้วยกระแสเสียงที่มีแววดูถูกและไม่ชอบใจอยู่ลึกๆ และมันก็ลึกมากพอให้อีกฝ่ายไม่รู้สึก


            "ก็อาจไม่ได้มาทำหน้าที่เป็นนางบำเรอ... " คำตอบของมาเฟียหนุ่มรอบนี้แม้ฟังเหมือนแค่พูดลอยๆ แต่ทำเอาร่างที่อยู่บนตัก และกำลังซบศีรษะอยู่บนบ่ากว้างของเขา ค้างนิ่งไปอึดใจ แต่เขาที่ไม่เคยสนใจใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะกับผู้หญิงจึงไม่ทันรับรู้ถึงความผิดปกติของหญิงสาว


            คงสำคัญกว่านางบำเรอสินะ...

             "ฉันว่าเราออกไปหาอะไรกินกันดีกว่านะคะหลานเซ่อ ท้องฉันร้องแล้ว" เหม่ย จิงอยู่ๆ ก็ลุกจากตักของมาเฟียหนุ่มพลางเปลี่ยนเรื่องโดยทันที และพยายามดึงแขนของเขาให้ลุกตามเธอไป 


            หลานเซ่อยอมทำตามอย่างง่ายดายเมื่อเห็นว่ามันเที่ยงแล้วจริงๆ และไม่มีเหตุอะไรต้องขัดเธอ เขาจึงขอตัวไปหยิบเสื้อโค้ดและปล่อยให้หญิงสาวรออยู่ในห้องทำงาน


            เมื่อเหม่ย จิงอยู่ลำพังคนเดียวในห้องทำงานกว้างขวาง ใบหน้าที่แต้มยิ้มทรงเสน่ห์ก็กลืนหายไปกับอากาศธาตุ มีเพียงแววตาชิงชัง และติดจะเจ็บปวดส่งให้เด็กสาวในกรอบรูปภาพเงินแท้อย่างไม่ปิดบัง พลางกระซิบกับตนเองในลำคอ
 

            "... นันทกา"




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว) ตอนที่ 4 : งานแรก(รีไรท์2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 32835 , โพส : 57 , Rating : 83% / 78 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3
# 57 : ความคิดเห็นที่ 27539
ขุดเอาๆ 5555555
Name : llamll < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ llamll [ IP : 27.55.9.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 10:47
# 56 : ความคิดเห็นที่ 27516
555555555 อิจฉานาคแฮะ เป็นคนง่ายๆนี่ดีจริงๆ5555
PS.  ...คุณจะรู้หรือเปล่า...?
Name : ▉ U N I Q U E ▉ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ▉ U N I Q U E  ▉ [ IP : 58.9.80.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2556 / 20:25
# 55 : ความคิดเห็นที่ 27478
5555 นางเอกช่างน่าสงสารนัก เหมือนพ่อวางแผนมาตั้งแต่เด็กเลยว่าจะต้องให้นางเอกมาใช้หนี้แทน 555
Name : GIFT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT [ IP : 171.6.140.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2555 / 18:54
# 54 : ความคิดเห็นที่ 27384
ยิ่งอ่านยิ่งชอบนางเอก
Name : smile coated poison < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smile coated poison [ IP : 171.4.126.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2555 / 00:16
# 53 : ความคิดเห็นที่ 27188
กรรมกร โอเคครับยอมรับ นางเอกจริงๆ 5555
ชอบครับ ไม่ง้องแง้งดี
Name : GALILEO [ IP : 202.28.27.6 ]

วันที่: 25 กันยายน 2554 / 16:56
# 52 : ความคิดเห็นที่ 26932
ด้วยข้าวของที่มีไม่กี่ชิ้น ทำให้ห้องแคบๆ กว้างขึ้นถนัดตา
ย่อหน้าที่ 5 ถนัด เป็น ถนัน ค่ะ
Name : ratthakarn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ratthakarn [ IP : 183.89.112.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กรกฎาคม 2554 / 16:06
# 51 : ความคิดเห็นที่ 26354
อยากให้นาคหางานทำได้เร็วๆนะเนี่ย
ให้พระเอกอึ้งไปเลย
แล้ว หลาน ไม่อ่านประวัตินาค จะเสียใจที่ไม่อ่าน

Name : อิงฟ้า_yunyu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อิงฟ้า_yunyu [ IP : 111.235.71.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2554 / 03:03
# 50 : ความคิดเห็นที่ 26067
โฮ่ย...  โดนจับตัวเรียกข้าไถ่ยังจะมีสภาพดีกว่านี้เลยไม่ใช่รึไง...?

PS.  ผากนิยายของกระผ๊มด้วยนะ http://writer.dek-d.com/knock-up/writer/view.php?id=702924
Name : knock-up < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ knock-up [ IP : 124.120.197.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มิถุนายน 2554 / 02:12
# 49 : ความคิดเห็นที่ 25770

เสื้อโค้ด = เสื้อโค้ท ^^

Name : K-pentagon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ K-pentagon [ IP : 125.26.199.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2554 / 20:02
# 48 : ความคิดเห็นที่ 25749
 ตอนนี้นางมารเปีดตัวสิน่ะ 555+
Name : ~~inunaru~~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~~inunaru~~ [ IP : 183.182.106.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2554 / 15:41
# 47 : ความคิดเห็นที่ 25628
ชอบนางเอกอ่ะ ^-^
Name : THE DRAK NIGHT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ THE DRAK NIGHT [ IP : 58.9.156.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2554 / 18:40
# 46 : ความคิดเห็นที่ 25085
งานแรกก็กรรมกร แล้วงานต่อไปจะเป็นไงเนี่ย
Name : sep&sym < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sep&sym [ IP : 180.180.214.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2554 / 14:18
# 45 : ความคิดเห็นที่ 24437
อยากรู้ว่านาคจะทำไงต่อจริงๆ 555+
PS.  ความพยายามอยู่ที่ไหน... ความพยายามอยู่ที่นั่น!!
Name : PiLii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PiLii [ IP : 118.172.126.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 08:37
# 44 : ความคิดเห็นที่ 24432

ช่วง 2 บรรทัดสุดท้ายของย่อหน้าแรกตอนเปิดตอน (ยกเว้นประโยคสุดท้าย) ... อนาคตของเธอกับหลานเซ่อเลยล่ะนาค

โธ่ นาคโดนจับมามัดมือตั้งหลายชั่วโมง แล้วก็ต้องมาสื่อภาษามือกับขุดดินอีก ...


PS.  ถ้าคุณถามว่า..ฉันคือใคร? ฉันคงตอบได้ว่า'ฉันก็คือฉัน' และเพราะเป็นฉันที่เอาแต่ใจ ฉันจึงทำได้เพียงเท่านี้ ..คือทำอย่างตั้งใจให้ดีที่สุด
Name : Naruko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Naruko [ IP : 125.25.15.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 02:57
# 43 : ความคิดเห็นที่ 24357
นาค เทอ ถึกๆ จริงๆ นับถือ
Name : chocomalt [ IP : 113.53.99.252 ]

วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:13
# 42 : ความคิดเห็นที่ 24323
มีผิดตรงอย่างเป็นอย่า แล้วก็ตรงเฟ่ยจงซินเป็นเฟยจงซินนะค่ะ
Name : poterdowจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ poterdowจ้า [ IP : 180.180.108.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:26
# 41 : ความคิดเห็นที่ 23999
แต่ได้ลันช์กับมาเฟียหนุ่มรูปหล่อเราว่าแม้ไม่จะไม่ตรงซักหน่อยแต่ก็เป็นคำนิยมดังนั้นก็ไม่ต้องแก้ไขก็ได้นะค่ะ

แต่ก็สนุกอยู่ดี ว่าแต่ หลินรักนันหรอ ให้เป็นมากกว่านางบำเรอ ไม่นะ
PS.  He who is not impatient is not in love ใครที่ใจไม่ร้อนร้น ไม่ใช่คนกำลังมีความรัก คุณร้อนร้นแล้วหรือยัง
Name : mona_nooparn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mona_nooparn [ IP : 223.205.32.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:55
# 40 : ความคิดเห็นที่ 23976
 แหมเหม่ยจิง เธอก็สวย
PS.  Sometimes.. Thoughts read unspoken.♥
Name : DREAMMY x') < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DREAMMY x') [ IP : 61.90.91.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:35
# 39 : ความคิดเห็นที่ 23892
เอิ่ม.. ก็แหม ได้"ดินเนอร์"กับมาเฟียหนุ่มหล่อ vs. หลานเซ่อยอมทำตามอย่างง่ายดายเมื่อเห็นว่ามัน"เที่ยง"แล้วจริงๆ

เที่ยง...เขาไม่ได้เรียก"ลันช์"เหรอครับ "ดินเนอร์"มันตอน"เย็น"นี่นา^^
Name : Mr.โสด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr.โสด [ IP : 27.130.213.144 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:25
# 38 : ความคิดเห็นที่ 23836
เอ่อ คือชื่อนี่เปลี่ยนเป็นเฟยจงซิน หรือเฟ่ยจงซินอ่ะคะ ตอนที่บอกชื่อกับนาค(เมื่อตอนที่แล้วๆ)ยังเป็นเฟ่ยอยู่เลย ตอนนี้เป็นเฟยซะแล้ว (เอ...หรือเป็นเพราะฟอนท์ เลยมองไม่เห็นไม้เอก)
Name : kip [ IP : 58.11.18.130 ]

วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:36
# 37 : ความคิดเห็นที่ 23827
เข้าล็อกแหะ - แฮะ
กี่เพา - กี่เพ้า (รึเปล่า)
ดีไชน์จนดูเก๋ไก๋ - ดีไซน์
ผมดัดร่อน - ผมดัดลอน
อยู่ในแวววงบันเทิง - แวดวง
คุณยังดูรูปเด็กคนนี้อยู่เอิกหรอคะ - อีกเหรอ
Name : Magiwiz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Magiwiz [ IP : 183.89.55.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:25
# 36 : ความคิดเห็นที่ 23808
นิ ใช้เป็น นี่ เหอะครับ ดูงามขึ้นด้วย(ภาษาน่ะนะ)
สนุกมากเลย
PS.  หา 07-ghost กับ pandora hearts อ่านซร้าาา
Name : shi-an < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ shi-an [ IP : 125.25.100.71 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:32
# 35 : ความคิดเห็นที่ 23785

พร้อมจอมขุดดินในมือ >>> จอบ

แบบที่ไม่ใช้ใบ้สากล >>> ใช่

ก็เดิมมาถึงมาเฟียหนุ่ม >>> เดิน

คุณยังดูรูปเด็กคนนี้อยู่เอีกเหรอคะ >>> อีก


PS.   คิดก่อนพูด แต่ไม่ใช่พูดทุกคำที่คิด
Name : pittanan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pittanan [ IP : 223.207.164.243 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:00
# 34 : ความคิดเห็นที่ 23529
แก้คำผิดอีกดีกว่าเขาชอบ

"ไม่เหนือบ่ากว่าแรง" คำว่า "เหนือ" ตั้งใจเขียนว่า ไม่ "เหลือ" บ่ากว่าแรงหรือเปล่า
Name : mon [ IP : 124.120.114.182 ]

วันที่: 19 มกราคม 2554 / 10:51
# 33 : ความคิดเห็นที่ 22750
เริ่มเรื่องก็น่าติดตามเลยนะคะ...
เพื่อนแนะนำมาอีกที จะติดตามนะคะ
เป็นกำลังใจให้

ปล.พี่รู้สึกว่าชื่อพระเอกจะผิดหลายอันทีเดียวค่ะ
PS.  หากเจ้าเป็นภาระที่หนักอึ้ง...ข้าก็ยินดีแบกไปชั่วชีวิต ---我爱你呢。
Name : ปลาบู่หัววุ้น < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปลาบู่หัววุ้น [ IP : 125.26.135.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2554 / 21:11
หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android