คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว)

ตอนที่ 3 : ผู้ล่า กับ เหยื่อ (2)(รีไรท์2)


     อัพเดท 2 ก.พ. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : B 13 s.t ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B 13 s.t
My.iD: https://my.dek-d.com/satancrow
< Review/Vote > Rating : 98% [ 392 mem(s) ]
This month views : 644 Overall : 1,012,096
27,731 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2118 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว) ตอนที่ 3 : ผู้ล่า กับ เหยื่อ (2)(รีไรท์2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 34345 , โพส : 83 , Rating : 83% / 118 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 3 ผู้ล่า กับ เหยื่อ (2)

เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด


            เสียงเก้าอี้มีล้อถูกเด็กสาวร่างท้วมๆ ที่ยังอยู่ในชุดนักเรียนหมุนไปมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรแก้เบื่อได้ดีกว่านี้ เพราะตั้งแต่นาคได้ลงเอาเท้าสัมผัสผืนแผ่นดินฮ่องกง เธอก็ถูกลากตัวมาจากเครื่องบินส่วนตัว ขึ้นรถยุโรปราคาแพงต่อ จนโดนโยกย้ายมาที่ย่านเซ็นทรัล แหล่งรวมบริษัทธุรกิจชั้นแนวหน้าของฮ่องกง ทั้งของรัฐบาลและของเอกชน
 ซึ่งนาคยอมรับว่าครั้งแรกที่ได้เห็นตึกระฟ้าในย่านเซ็นทรัล เธอถึงกับเบิกตากว้างกับความทันสมัยและสวยงามด้วยแสงสียามค่ำคืน และโดยเฉพาะเธอถูกนำมาแถววิคตอเรียพีค ย่านที่พักอาศัยที่หรูหราที่สุดในฮ่องกงยิ่งทำให้เธอเห็นความงดงามของตัวเมืองมากว่าเดิม


            เธอถูกจงซินนำตัวมาที่ตึกๆ หนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในย่านนั้น มันเป็นตึกสูงระฟ้า รูปแบบทันสมัยบ่งบอกความเป็นบริษัทที่มีอำนาจมหาศาลไม่น้อย ก่อนที่เธอจะได้ขึ้นลิฟต์แก้วไปบนชั้นบนสุดของยอดตึก


            และสุดท้าย นาคถูกวางทิ้งไว้บนเก้าอี้ตัวนี้ ที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ ในห้องทำงานกว้างขวางของใครสักคน ทั้งๆ ที่มือของเธอทั้งสองข้างยังโดนมัดไขว้หลังอยู่
 

บนโต๊ะทำงานไม้ขัดขึ้นเงาถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ เอกสารวางเป็นกองใครกองมัน ทั้งปากกา แว่นตา หรืออุปกรณ์ใดๆ ที่อยู่บนโต๊ะทำงานตรงหน้าของนาคล้วนฟ้องว่าถูกซื้อมาด้วยราคาแพงหูฉี่ และดูเหมือนว่าห้องที่เธอนั่งอยู่นี่ มันจะไม่ใช่แค่ห้องทำงาน แต่เป็นห้องชุดหรูหรา เพราะมันมีประตูที่แยกไปถึงห้องอื่นๆ อีกหลายบาน และมีทางเดินยาวไปสู่อีกห้องหนึ่ง พื้นห้องทั้งห้องปูด้วยพรมกำมยี่สีเข้ม ขณะที่ที่ผนังห้องด้านหลังโต๊ะทำงานตรงหน้าของนาคเป็นผนังกระจก มองเห็นวิวยามคำคืนของฮ่องกง ถึงจะไม่สามารถมองได้ครบถึง 360 องศาเหมือนการมองจากตึกวิคตอเรียพีค แต่ก็สามารถมองเห็นได้ทั้งเมือง อ่าว หมู่เกาะทะเลจีนใต้ ฝั่งเกาะเกาลูน รวมถึงเนินเขาที่เป็นฉากหลัง แสงไฟนีออนของยามคำคืนทั่วเมืองยิ่งขับทั้งเมืองให้มีเสน่ห์น่าหลงใหล 


         
   ซึ่งนั้นน่าจะเป็นอารมณ์ของเด็กสาวในยามนี้ แต่เธอกลับเริ่มตีสีหน้าง่วงซึม และเมื่อยระบมไปทั้งตัว
 

ก็เธอโดนมัดมาตั้งแต่อยู่ประเทศไทย และนั่งเครื่องบินมาหลายชั่วโมง จนนี่มันจะเช้าของอีกวันแล้ว เธอก็ยังถูกมัดอยู่ และถูกทิ้งให้นั่งหง่าวมาเกือบสองชั่วโมง จะเอาอารมณ์ที่ไหนไปชมวิว แถมภายในห้องชุดสุดเลิศยังมีร่างของชายในชุดสูทสีดำ แต่ดูก็รู้ว่ามีตำแหน่งน้อยกว่าจงซินคอยคุมเธออยู่ถึงสี่คน พวกเขาวางท่านิ่งเหมือนรูปหล่อปูนอยู่คนละมุมห้อง ใบหน้าที่สวมแว่นตาดำวางเฉยเหมือนหุ่นยนต์


             แต่พวกเขาคงวางเฉยได้ไม่นานอีกแล้วเมือเสียงเอี๊ยดๆ จากเก้าอี้ที่นาคนั่งอยู่กำลังก่อมลภาวะทางเสียงให้ชายทั้งสี่คนในห้อง โดยที่เจ้าหล่อนก็ยังไม่รู้สึกตัวว่ากำลังทำลายเส้นอารมณ์ของคนในนั้นให้ใกล้ขาดเต็มที ดูได้จากทุกครั้งที่นาคหมุนตัวไปมาบนเก้าอี้มีล้อนั่น สายตาหลังกรอบแว่นของพวกเขาจะตวัดปรายหางตามามองเธออย่างไม่สบอารมณ์ แล้วอยากตวาดใส่เธอว่า
'อยู่นิ่งๆ ไม่เป็นรึไง รู้รึเปล่าว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ไหน'

แต่พวกเขาก็ต้องพยายามกดมันเอาไว้ เพราะถ้าเกิดทำอะไรโดยพลการ อาจกลายเป็นผลเสียกับตัวเอง เมื่อเจ้าเด็กสาวตรงหน้าดันมาพร้อมเฟยจงซิน ที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นมือขวาคนสนิทของนายใหญ่พวกเขา มันเลยทำให้ไม่มีใครกล้าเสี่ยง


            เวลายังเดินไปช้าๆ จากที่นาคสังเกตนาฬิกาลูกตุ่มที่ทำจากไม้เนื้อสวยแกะสลักอย่างประณีต มันบอกเธอว่า เธอนั่งอยู่ที่นี่มาเกือบสามชั่วโมงแล้ว
 


         
   "เฮ้อ... ที่นี่เขามีประเพณีให้ผู้หญิงรอนานๆ รึไง" นาคบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางที่บอกว่าหงุดหงิด แม้จะตีสีหน้าง่วงซึม ในขณะที่มือก็โดนมัดจนแทบจะไม่มีความรู้สึกแล้ว


            นาคกลับมาหมุนเก้าอี้ของตนเล่นอีกครั้ง พร้อมกับสร้างความรำคาญให้ชายสี่คนที่ยืนเฝ้าเธอต่อ ก่อนที่นัยน์ตาสีดำจะสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะทำงานตรงหน้ามีกรอบรูปเล็กๆ ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อย ทำจากเงินแท้ เรียบง่ายแต่ดูเก๋ไก๋วางหันหลังให้เธออยู่
 

นาคเลิกคิ้วน้อยๆ แปลกใจว่าเจ้าพ่อมาเฟียมีอารมณ์มาดูรูปของใครเป็นด้วยรึไง ไม่ใช่คุณพ่อลูกอ่อนที่ต้องมีรูปภาพครอบครัวประดับบนโต๊ะทำงานสักหน่อย

            ถึงร่างกายช่วงล่างจะยังหมุนเก้าอี้เล่น แต่ร่างกายช่วงบนของเธอนั้นกลับชะโงกตัว พยายามมองคนในรูปภาพว่าเป็นใคร และเมื่อเห็นภาพในกรอบรูป นาคถึงกับเลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจ... หากเธอกลับต้องสะดุดกับการกระทำที่กำลังทำอยู่ เมื่อจู่ๆ เก้าอี้ที่เธอกำลังหมุนเล่นจนเกิดเสียงน่ารำคาญก็หยุดชะงักด้วยมือใหญ่เรียวของใครบางคน


         
   "หยุดทำเสียงน่ารำคาญนั่น และถอยออกห่างจากโต๊ะคุณหลิน" จงซินที่เพิ่งมาถึงสั่งเสียงเฉียบกับเด็กสาวร่างท้วม ซึ่งเธอก็ยอมเคลื่อนตัวเธอกับเก้าอี้ใต้ก้นของตัวเองออกหากโต๊ะทำงานตรงหน้า พร้อมใบหน้าที่ยิ้มเจือนๆ ส่งให้ ซึ่งอีกฝ่ายมีเพียงใบหน้าบึงตึงส่งกลับ


           
"เอ่อ... ก็ฉันเป็นโรคสมาธิสั้น นายเล่นหายไปตั้งสองชั่วโมง มันก็ต้องมีไขว้เขวกันบ้าง" นาคยังยืนยันคำตอบเดิม


            จงซินไม่ตอบ หากแต่ปล่อยมือออกจากเบาะเก้าอี้ของนาค และก้าวถอยหลังเปิดทางให้อีกคนเดินเข้ามา


            นาคหันใบหน้ากลับไปมองอาคันตุกะที่มาใหม่ พลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย


           ไม่ค่อยเหมือนกับที่คิดไว้แฮะ         

  
            ความคิดของเด็กสาวยามที่เธอเห็นร่างสูงสง่าเดินตรงเข้ามา เขาเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ ผิวขาวจัดของเขาอยู่ใต้ชุดสูทสีเทาอมดำที่ทำให้รูปร่างที่ดีอยู่แล้วดูทรงภูมิยิ่งขึ้น ดวงตาเรียวคมแต่มีชั้นดูวางอำนาจและแข็งกร้าวจนน่ากลัว นาคเริ่มวิเคราะห์ชายหนุ่มตรงหน้าเช่นเคย และเธอสรุปว่าเขาไม่ใช่ฮ่องกงแท้ เส้นผมสีดำยาวถึงกลางหลังแต่ถูกมัดรวบไว้ของเขาดำจัดจนเหมือนย้อม แสดงว่าเส้นผมจริงๆ ของเขาน่าจะเป็นสีอ่อน นัยน์ตาเรียวคมสีน้ำตาลอ่อนจนเกือบเป็นสีชา โครงหน้าเรียวยาวและคมเข้มแบบลูกครึ่งที่ผสมความเป็นเอเชียและยุโรปได้อย่างกลมกลืนราวถูกปั้นแต่ง คิ้วเรียวหนาสีน้ำตาลเข้มเรียงเป็นระเบียบ ส่วนสูงต้องปาเข้าไปเกือบๆ190ซม.ได้
… ใช่ เขาจัดว่าเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาชวนหลงใหลจนสาวๆ ต้องเหลียวหลัง ในขณะรูปร่างหน้าตาดูที่ทั้งอ่อนเยาว์และทรงอำนาจในเวลาเดียวกันกลายเป็นเสน่ห์อีกอย่างที่เสริมให้เขาน่ามองมากยิ่งขึ้น      

    

อือ...ฮึ ลูกครึ่งอังกฤษ        


            นาคสรุปยอดความคิดพลางมองตามร่างสูงที่เดินผ่านเธออย่างไม่แยแส แต่แวบหนึ่งที่เห็นนัยน์ตาคู่คมนั่นตวัดมามองเธออย่างเย็นเยียบและดูถูก ซึ่งนาคก็ได้แต่ไหวไหล่ เพราะเธอชินชากับสายตาพวกนี้เต็มทีแล้ว


            ก็แหง ชายหนุ่มสุดหล่อ ก็ต้องอยากเจอหญิงสาวแสนสวยเป็นธรรมดา... เธอไม่ถือ


            ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอีทำงานที่บุด้วยหนังสีดำเนื้อเรียบนิ่ม โดยที่จงซินก้าวถอยไปยืนอยู่ข้างกายนายของตน ในขณะที่นัยน์ตาสีอ่อนคู่คมยังฉายความเหี้ยมเกรียมให้เด็กสาว ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะทำงาน ใบหน้านั่นเฉยเมย ตาสายตาบ่งชัดว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าเธอ ซึ่งมันไม่ได้อยู่เหนือความคาดคิดของนาคสักเท่าไหร่


            และแน่นอนว่านาคกำลังคิดว่ามาเฟียตรงหน้าจะชักปืน และเอาลูกตะกั่วฝังไว้ในสมองส่วนไหนของเธอ ถ้าเธอเผลอขยับตัวเพียงเล็กน้อย


            เพราะเธอคงไม่น่าถนอมเหมือนคนในรูปภาพกรอบเงินแท้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของมาเฟียหนุ่ม...

... รูปของเด็กสาวน่าตาน่ารักราวเจ้าหญิง ที่ไม่ว่าจะพินิจตรงไหนก็น่ามองไปเสียหมด... 

ใช่... รูปของนันทกา พี่สาวของเธอเอง 

ก็เคยได้ยินมาบ้างว่าพวกมาเฟียมักมีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อเสริมสง่าราศีอะไรเทือกนั้น แต่กรณีพิเศษขนาดมีรูปวางตั้งโต๊ะ ดูท่าจะไม่ธรรมดา นั่นก็แสดงว่ามาเฟียตรงหน้าเธอคงต้องถูกใจพี่สาวเธอเป็นพิเศษไม่มากก็น้อยล่ะ

"ฤทัยนาค?" คำถามภาษาอังกฤษเสียงเข้มแต่ฟังเย็นชาของชายหนุ่มผู้กุมอำนาจมืดสูงสุดของฮ่องกงเรียกชื่อเด็กสาวให้หลุดจากความคิด 


            "... ใช่" นาคตอบสั้นๆ พลางพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมกับมองตรงเข้าไปนัยน์ตาสีอ่อนคู่คมดุ และเธอสาบานว่าคนตรงหน้ากำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแม้จะอยู่ในกิริยาที่เงียบขรึม


            มาเฟียหนุ่มยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจนัก เมื่อเจอสายตาที่สบตาเขาตรงๆ ของนาค เพราะมีน้อยคนนักที่จะกล้าสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว แล้วโดยเฉพาะที่เขาอยู่ในอารมณ์เช่นนี้ แถมสายตาของเจ้าเด็กตรงหน้ามันกำลังฟ้องว่าเจ้าหล่อนกำลังวิเคราะห์เขาเป็นฉากๆ จากการที่หัวคิ้วของเธอขมวดมุ่นเล็กน้อย


            "ฉันจะไม่ถามอ้อมค้อม... นันทกาอยู่ที่ไหน" ชายหนุ่มเอ่ยคำพูดต่อทันที พร้อมอาการชะงักของนาคที่ตามมา ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบชัดเจน


            "ฉันไม่รู้"
         

นัยน์ตาสีอ่อนของมาเฟียหนุ่มหรี่เล็กจับจ้องร่างท้วมๆ อย่างดุดัน ก่อนเอ่ยสั่งเสียงเฉียบ "เฟยจงซิน"


            เจ้าของชื่อในสูทสีดำไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายออกคำสั่งก็รู้หน้าที่ เขาชักปืน
CZ 75 B คู่ใจของตนออกมา ก่อนเหนี่ยวนกสับ และเล็งปากกระบอกปืนใส่หน้าของเด็กสาวคนเดียวในที่นี้ ขณะนิ้วชี้เตรียมเหนี่ยวไกปืนอย่างไร้ความปรานีใดๆ แค่มีคำสั่งจากเจ้านายเขาคำเดียวเท่านั้น


            นาคยิ่งขมวดคิ้วเกร็งหนักขึ้น เหงื่อเม็ดใสเริ่มไหลลูบขมับเมื่อโดนลำกล้องจากอาวุธร้ายที่เธอเพิ่งพ้นจากมันมาได้ไม่ถึงวัน กลับมาจ่ออีกครั้ง หากสายตาที่วางเฉยในตอนแรกแม้จะฉายความหวาดกลัว แต่มันก็มาพร้อมกับฉายแข็งกร้าวมาให้


            "ฉันไม่มีปัญหาถ้าจะฆ่าเธอทิ้งซะตรงนี้ ถ้าเพียงเธอจะไม่ใช่คนๆ เดียวที่น่าจะรู้เรื่องของนันทกา... ฉันให้โอกาสเธอตอบอีกทีหนึ่ง" ร่างสูงสง่าบนเบาะนั่งลื่นมันเตือนนาคอีกครั้งอย่างเย็นชาด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวไม่ใช่คำขู่ แต่ถ้อยประโยคนั้นกดดันชัดเจน


            "ฉัน-ไม่-รู้" นาคกัดฟันเน้นทุกคำให้ชัด และพยายามหาทางออกอย่างรวดเร็ว "ฉันจะรู้ได้ยังไงในเมื่อฉันเป็นคนที่ถูกพ่อตัวเองทิ้ง"


            "นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน" ชายหนุ่มยังเอ่ยแย้งด้วยท่าทางไม่เร่งร้อน แต่ก็ไม่คิดใส่ใจข้ออ้างนั้นนัก

             "ใช่... และนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าฉันรู้เหมือนกัน" นาคสวนกลับทันที


            เขาเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อยกับข้อโต้แย้ง และอดเปรยขึ้นไม่ได้ว่า "ดูเธอจะเป็นคนเก็บความลับเก่งเป็นเลิศ" 


            "ถ้าฉันเป็นหนึ่งในคนที่รู้ความลับที่นายอยากจะรู้ล่ะก็ ฉันไม่มีทางมานั่งแหมะอยู่ที่นี่แน่ๆ"  ในเมื่อไม่รู้จะให้เธอบอกได้ยังไง แล้วยามนี้เธอทั้งเพลีย ทั้งปวดระบมทั่วร่างกาย ความอดทนเธอมันไม่สูงเหมือนทุกทีหรอกนะ 


            "ใครจะรู้... บางที่เธออาจวางแผนกับพ่อเธอ จงใจให้เธออยู่ที่นี่ สร้างสถานการณ์ให้เหมือนทุกอย่างยังปกติ เพื่อให้พวกเราสับสน และปล่อยให้พวกเขาหนีไป" มาเฟียหนุ่มยังขาดเดาด้วยมาดนิ่ง และน้ำเสียงเฉียบ อย่างหวังเค้นสิ่งที่ต้องการจากปากเด็กสาวตรงหน้าให้ได้
 


            "ขอโทษที แต่หน้าตาฉันมันคงไม่แสนดีพอจะเสียสละให้ใคร" นาคเริ่มเก็บอารมณ์ครุกรุ่นไม่อยู่มากขึ้นทุกที
อาการที่หัวเริ่มเบลอทำให้เธอควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่แล้ว

"งั้นทำไมพ่อเธอถึงทิ้งเธอไว้"


            "งั้นทำไมคนทิ้งไว้ถึงต้องบอกที่ซ่อนของตัวเอง ให้คนที่ตัวเองจงใจทิ้งไว้ด้วยล่ะ"

             "บางทีเธออาจจะหนีไม่ทัน" 


            "อ๋อ... ใช่ บางทีฉันอาจจะกลับบ้านไปเก็บกระเป๋าอย่างสบายอารมณ์เหมือนตัวเองกำลังไปเที่ยววันหยุดพักผ่อน ทั้งที่รู้ว่ามีใครรอเอาลูกตะกั่วยัดหัวอยู่ที่บ้านตัวเองนะเหรอ" นาคประชดเข้าไปอีกคำใหญ่ คำพูดของเธอเริ่มรุนแรงมากขึ้น และไม่เก็บอาการแข็งกร้าวอีกแล้ว เมื่อปรอทในร่างกายวิ่งปรี๊ดขึ้นสูงเรื่อยๆ


            "เธอคิดว่ากำลังพูดอยู่กับใคร" มาเฟียหนุ่มถามกลับทันใดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีแววเครียดกับท่าทางที่ก้าวราวขึ้นของนาค ทั้งที่ไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขามาก่อน แถมน้ำเสียงของเธอยังส่อแววดูถูกอีกด้วย


          
  "ไม่รู้สิ นักเขียนนิยายมั้ง เห็นนายแต่งเรื่องได้เป็นฉากๆเลยนี้"


            เจ้าเด็กนี่!!...        

มาเฟียหนุ่มมุ่นหัวคิ้วขึ้นพลันอย่างไม่ชอบใจนัก นัยน์ตาสีอ่อนดุขึ้นทันใด เมื่อไม่เคยมีใครกล้าลองดีกับเขามาก่อน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไรเมื่อการใช้อารมณ์เข้าว่าดูจะไม่ทำอะไรให้ดีขึ้น นอกจากการยืดเวลาต่อล้อต่อเถียงกันไปเรื่อยๆ และสุดท้ายไม่ได้อะไร... เพราะเขาอาจเก็บเจ้าหล่อนก่อนได้คำตอบ... เขาเลือกเปลี่ยนประเด็นใหม่แทน       

"เธอเป็นน้องสาวนันทกาแน่รึเปล่า"


            "โธ่เว้ย มันคนละเรื่องกันแล้วนะ ไม่มีเหยื่อฉลาดที่ไหนทิ้งร่องรอยให้ผู้ล่าตามหาหรอก ซึ่งพ่อฉันก็ฉลาดพอที่จะทำอย่างนั้นได้ด้วย แล้วที่สำคัญตอนนี้ฉันโดนปืนจ่อกบาลอยู่นะเว้ย จะโกหกหาอะไรเล่า" เด็กสาวที่คิดว่าจะไม่พูดคำหยาบใดๆ เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องออกไป เริ่มสะกดตัวเองไม่อยู่ เมื่อเจอการเค้นข้อมูลที่เธอไม่มีให้อย่างไม่ลดละ แถมด้วยแรงกดดันจากปากกระบอกปืนกลางหน้าผากที่ไม่รู้ว่าจะเหนี่ยวไกปืนเมื่อไหร่ ผสมกับความเหนื่อยและล้าของร่างกายที่เหมือนจะกดทับเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงกดดันจากอีกฝ่าย

อยู่ๆ ก็โดนพ่อตัวเองทิ้ง โดนปืนจ่อ โดนมัด โดนจับขึ้นเครื่องบินข้ามประเทศมา และต้องมานั่งรอลุ้นชะตากรรมตัวเองต่อโดยไม่รู้อะไรเลยอีกสองสามชั่วโมง ก่อนมาโดนล้วงคอควานหาข้อมูลที่เธอไม่มี... มันใกล้ถึงจุดระเบิดของเธอเต็มทนแล้ว


            ในขณะที่บทสนทนารุนแรงขึ้น ทำให้จงซิน เริ่มเหล่ตามองนายของตน สลับกับเด็กสาวตัวประกันอย่างเงียบๆ แม้มาดเขาจะยังนิ่งสงบ เฝ้ารออย่างเงียบงัน แต่ยามนี้เขากำลังลังเลว่าตนเองจะได้เหนี่ยวไกปืนหรือไม่ เมื่อยังไม่มีคำสั่งใดๆ จากนายของตน เพราะมาเฟียหนุ่มเวลานี้กลับให้ความสนใจบทสนทนาของตนกับเด็กสาวตรงหน้ามากกว่า


           "หรือเธออาจยอมตายเพื่อข้อมูล" มาเฟียหนุ่มยังคะยั้นคะยอต่อ


          ตึ้ง
!


            เสียงเก้าอี้ที่นาคนั่งอยู่ล้มกระแทกพื้น พร้อมกับที่ตัวเธอยืนพรวดขึ้นทั้งที่แขนสองข้างยังโดนมัดไขว้หลังอย่างหมดซึ่งความอดทน เล่นเอาจงซินเกือบเผลอเหนี่ยวไกด้วยความไม่คาดคิด แต่ก็ยั้งมือไว้ได้ทันก่อน พร้อมชายในชุดสูทสีดำอีกสี่คนในห้องชักปืนออกมาเล็งใส่นาคทันใด เพื่อปกป้องเจ้านายของตนตามหน้าที่ แต่ก่อนที่จะได้ทำอย่างนั้นนาคก็โพลงลั่นออกมาก่อน  


           "ฉันไม่ได้เถียงนายเพื่ออยากเอาชนะนะ แต่ฉันไม่รู้เข้าใจไหม แล้วก็ถ้าฉันยอมตายเพื่อข้อมูลล่ะก็ฉันไม่ยอมมาให้พวกนายเอาปืนจ่อหัวอยู่อย่างนี้หรอกน่า ปานนี้ฉันหนี หรือไม่ก็ฆ่าตัวตายไปนานแล้ว ฉันไม่ได้อยากด่าพวกนายว่า
‘โง่’ หรอกนะ แต่ฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่โดนยุทธพงษ์ ฤทธิ์วงษ์หลอกเอาเหมือนพวกนายนั้นแหละน่า แทนที่จะมาง้างปากหาไอ้สิ่งที่ฉันไม่มี ทำไมไม่ส่งคนไปสืบหาซะล่ะตอนนี้น่ะ มานั่งเก๊กท่าเท่ในสูทราคาแพงหูฉี่ บนห้องชุดสุดหรูระยำนี้อยู่ทำไมเหล่า!!" 

            ทันทีที่สิ้นคำตวาดของนาค รอบข้างของเธอก็เงียบกริบเป็นป่าช้า กับคำพูดที่ไม่มีใครในที่นั้นคาดคิดว่าจะมีใครกล้าพูดขนาดนั้นใส่มาเฟียทรงอิทธิพลคนนี้ได้ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่จากร่างท้วมในชุดนักเรียนที่ระเบิดอารมณ์จนหมดแม็คและหอบจนตัวโยน 

... นานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้ต่อปากต่อคำใครได้ถึงพริกถึงขิงขนาดนี้ 


            ในขณะมาเฟียหนุ่มเริ่มเป็นฝ่ายเงียบนิ่งไป และเขาหรี่นัยน์ตาลง พลางเลิกคิ้วน้อยๆ กับคำโต้กลับที่ไม่เคยโดนรุนแรงตรงไปตรงมา และมีเหตุผลได้เท่านี้มาก่อน ไม่คิดว่าคนตรงหน้าสามารถสวนกลับเขาได้ทุกคำอย่างไม่ไว้หน้าทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นใคร
 

ทุกอย่างยังตกอยู่ในความเงียบ ปืนห้ากระบอกยังเล็งมาที่นาค ในขณะที่นาคเองก็เริ่มกลับมาหายใจเป็นปกติมากขึ้น เธอผ่อนลมหายใจครั้งสุดท้ายก่อนค่อยๆ หมุนไปดึงเก้าอี้ที่ล้มขึ้นมาตั้งใหม่ แล้วทรุดนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง ก่อนนัยน์ตาสีดำของเธอจะหมุนกลับไปมองหน้าคมคายของคนที่เพิ่งทะเลาะจบไปด้วยสายตาที่ดูเหนื่อยหน่าย สำนึกผิด สุดท้ายเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นใหม่อีกครั้งด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนเดิม ราวกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิด

"ขอโทษ... โอเค ฉันขอโทษที่สติแตก... ใช่ว่าฉันไม่รู้ว่านายผิดหวังขนาดไหนที่เห็นหน้าฉันแทนที่จะเป็นพี่สาวฉัน และฉันเข้าใจว่ากฎคือกฎ เป็นหนี้ก็ต้องใช้... แต่ปัญหาคือ ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน นายพอจะเข้าใจความหมายใช่ไหม"

            จบคำพูดทุกอย่างยิ่งเงียบหนักกว่าเดิม 

          เอายังไงกันแน่...

            นั่นเป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาบนหัวของคนทุกคนที่อยู่ภายในห้องหรูหรากว้างขวางแห่งนี้ เมื่อจับจ้องไปที่เด็กสาวบนเก้าอี้ เพราะเจ้าหล่อนปรับอารมณ์ได้รวดเร็วราวสายฟ้าฟาด แถมเป็นฝ่ายขอโทษก่อนอย่างง่ายดาย จนพวกเขาปรับอารมณ์ตามเจ้าหล่อนไม่ทัน

            ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดยังคงเงียบ แต่ไม่รู้ว่าอะไร อารมณ์หงุดหงิดของเขาถึงละลายหายไปราวกับตนเองไม่เคยโกรธมาก่อนกับอีแค่คำพูด ‘ขอโทษ’ ง่ายๆ จากอีกฝ่าย 

ใช่ว่าเขาจะไม่เคยฟังคำขอโทษ มีคนเป็นร้อยเป็นพันขอโทษเขา มีคนขอโทษเขาเพื่อขอไว้ชีวิต เพื่อขอโอกาส โอดครวญกับชะตากรรมของตนเองอย่างน่าสังเวช แต่ไม่เคยมีคำขอโทษใดฟังเรียบง่าย สบายๆ และดูจริงใจแบบนี้มาก่อน เหมือนกำลังพูดคุยกับคนรู้จักเท่านั้นไม่ใช่มาเฟียที่พร้อมฆ่าเธอได้ทุกเมื่อ 

และแม้สายตาของนาคจะมีแววโกรธในตอนที่เถียงอยู่กับเขา แต่มันไม่ส่อแววถึงความเกลียดชังเลย ทั้งที่ปกติเหยื่อของเขา โดยเฉพาะพวกลูกหนี้ มักมองเขาด้วยความเกลียดชัง หรือไม่ก็หวาดกลัว แต่นาคไม่มีทั้งสองอย่างในดวงตาของเธอ


            ความจริงเขากะว่าจะเก็บเด็กสาวตรงหน้าซะเดี๋ยวนี้ เพื่อระบายอารมณ์โกรธที่ไม่ได้คนที่ตนต้องการ

            ... แต่ลองดูท่าทีไปอีกสักหน่อยก็ดี

            มือเรียวแข็งแรงยกขึ้นมาโบกไปมา เป็นสัญญาณให้ลูกน้องคนสนิทเก็บอาวุธในมือ ซึ่งเฟยจงซินก็เก็บปืนของตนตามคำสั่ง และถอยเท้ากลับไปที่เดิมของตน ตามด้วยชายในสูทดำที่เหลือสี่คนก็ทำตามเช่นกัน สถานการณ์กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง 

            ในขณะที่นาคถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่ปิดปัง

            "ใช่... ฉันเข้าใจ และพอจะรู้ว่าพ่อเธอจงใจทิ้งเธอไว้" 

            คำพูดราบเรียบที่ติดจะแข็งกระด้างคราวนี้ของมาเฟียหนุ่มเรียกให้นาคขมวดคิ้วอย่างฉงน ก่อนผงกตัวออกจากเบาะเก้าอี้ "หมายความว่าไง" 

            ชายหนุ่มไม่ตอบแต่หยิบบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อสูท และจับเลื่อนมันไปให้นาคที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะดู

            นาคชะโงกศีรษะไปดู มันเป็นจดหมายที่เขียนลวกๆ ด้วยภาษาอังกฤษและถ้าจำไม่ผิดนั้นมันลายมือพ่อเธอเอง เธอค่อยๆ อ่านมัน ก่อนสีหน้าฉงนจะยิ่งงงงันหนักข้อขึ้น จนกลายเป็นเปิดนัยน์ตากว้างพร้อมอ้าปากเหวออย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

            "นี่มันอะไรเนี่ย!" เด็กสาวเกือบตะโกนเมื่ออ่านข้อความในจดหมายจบ และทำความเข้าใจกับมันเสร็จ 

            มาเฟียหนุ่มไม่มีท่าทางแปลกใจกับอาการผงะจนตาถลนของเด็กสาว เพราะตอนที่เขาได้อ่านมันครั้งแรกก็มีอาการไม่ต่างจากเธอมากนัก... แค่เปลี่ยนจากตกใจเป็นโกรธมากกว่า

            "จดหมายนั้นมันฟ้องว่าพ่อเธอจงใจทิ้งเธอ... ให้ฉัน... มันถูกส่งมาทางแฟกซ์ให้ฉันเมื่อเช้าวานนี้" น้ำเสียงเข้มแฝงรอยไม่สบอารมณ์ลึกๆ

            นาคเริ่มท่องข้อความในจดหมาย "... ผมมาข้อเปลี่ยนแปลงสัญญาเรื่องการชดใช้หนี้ครั้งนี้ใหม่ อาจกะทันหันไปหน่อย แต่เรื่องสัญญาจากนันทกา  ผมขอเปลี่ยนเป็นฤทัยนาค ลูกสาวคนเล็ก ผมคิดว่าเด็กคนนี้จะทำประโยคได้มากกว่านันทกาอย่างแน่นอน และถ้าเป็นไปได้กรุณาช่วยฝากฤทัยนาคเข้าโรงเรียนด้วย เธอจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้... นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!" นาคร้องลั่นอีกครั้งอย่างหัวเสียสุดขีดกับความคิดพิเรนท์ของพ่อเธอ

            เปลี่ยนจากพี่สาวเธอเป็นเธอเนี่ยนะ... เอาหัวสมองส่วนล่างคิดรึไง

             "เธอคงไม่คิดว่าฉันจะทำตามข้อความจดหมายนั้น" มาเฟียหนุ่มถามเสียงเย็นเยียบพร้อมสายตาคมดุ

             "จะบ้าเหรอ นี่มันจดหมายคนบ้านายก็รู้" นาคว่าเสียงสูง และด่าพ่อตัวเองอย่างไม่สนว่าจะเป็นผู้บังเกิดเกล้ารึเปล่า ก่อนชะงักความคิดไปนิดหนึ่ง เมื่อนึกได้ว่าถ้ามาเฟียหนุ่มได้ตัวพี่สาวเธอไปจะเป็นยังไง 

"...แต่ว่าถ้านายได้ตัวพี่นันไป นายจะให้เธอเป็นนางบำเรอใช่ไหม" นาคถามกลับ พร้อมมุ่นหัวคิ้ว

            "ฉันจะทำอะไรกับพี่สาวเธอมันก็สิทธิ์ของฉัน" ชายหนุ่มตอบห้วนอย่างไร้เยื่อใย

            "งั้นพ่อฉันติดหนี้เท่าไหร่"

             "ยี่สิบล้านดอลลาร์"

            "สหรัฐฯ?"

            "ฮ่องกง"

            จากสีหน้าตกใจในตอนแรกนาค กลับมาถอนหายใจอย่างโล่งอกมากมาย ก่อนทิ้งร่างตนเองพิงเบาะอีกครั้ง เล่นเอาคนในห้องมองเธออย่างฉงน

            ยี่สิบล้านดอลลาร์ฮ่องกงมันน่าโล่งอกตรงไหน มันควรจะกลุ้มใจไม่ใช่เหรอไง

            "หมายความว่าไง" กลายเป็นมาเฟียหนุ่มเป็นฝ่ายตั้งคำถามกับท่าทางโล่งอกของนาคซะเอง

             "ก็หมายความว่าถ้าเป็นดอลลาร์สหรัฐฯ ล่ะก็ นายเอาปืนยิงหัวฉันได้เลยไง... แต่ดอลลาร์ฮ่องกงนี้พอหยวนๆ กันได้บ้าง" นาคยังอธิบายอย่างสบายใจมากขึ้น 

            "เธอคิดจะใช้หนี้ยิสิบล้านเองคนเดียวรึไงรึไง... ไม่มีทาง" น้ำเสียงเฉียบเอ่ยอย่างดูถูก รู้สึกว่าลูกหนี้เขาจะไม่ค่อยเดือดร้อนกับชีวิตของตัวเองยามนี้เท่าไหร่เลยนะ ทำยังกับไม่รู้สถานภาพตัวเอง 

            "ก็ใช่น่ะสิ ถ้าฉันใช้ได้หมด สัญญาทั้งหมดก็โมฆะใช่ไหมล่ะ" 

            "คิดอะไรง่ายจริงนะ" ชายหนุ่มยังปรามาส

            "ก็จะคิดยากไปทำไมเล่า อีกอย่างทำไมนายไม่นึกสนุกอย่างลองพนันอะไรดูบ้างรึไง เช่นว่าถ้าฉันสามารถใช้หนี้ได้หมดก่อนนายหาตัวพี่นันเจอนายก็ต้องเลิกยุ่งกับพี่นัน เว้นเสียแต่นายจะใช้วิธีจีบเธอแบบผู้ชายทั่วไปทำ นั่นฉันไม่ถือเพราะฉันไม่หวงพี่อยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นนางบำเรอนาย อนาคตพี่ฉันดับแน่... แล้วถ้าฉันทำไม่ได้นายก็เอาพี่นันไปได้เลย" เด็กสาวพูดหน้าระรื่นอย่างสนุกสนานทั้งที่ไม่ใช่เวลาสนุกเลย ก่อนว่าขึ้นใหม่ "คราวนี้มาพิสูจน์ว่าเลือดมาเฟียนายจะข้นขนาดไหนดีกว่า... จะรับรึไม่รับพนันว่ามาเลย"

            มาเฟียหนุ่มกลายเป็นฝ่ายเงียบอีกครั้ง ในขณะที่บอดี้การ์ดสี่คนของเขาที่อยู่คนละมุมห้อง มองนาคเป็นตาเดียว อยากรู้ว่าเธอเอาความกล้าที่ไหนมาท้านายของพวกเขาได้ และร่างสูงในสูทสีดำที่อยู่ข้างหลังมาเฟียหนุ่มเพียงขยับยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก

            บางทีเขาอาจเลือกคนมาถูก...

            มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นช้าๆ ก่อนเดินอ้อมโต๊ะมายื่นอยู่ใกล้ๆนาค และก้มตัวไปหาเธอเล็กน้อย พร้อมตอบด้วยน้ำเสียงขรึม "ก็น่าสนใจ"

           นาคพยักหน้ารับหงึก พลางฉีกยิ้มกว้างหนัก ก่อนเอ่ยขึ้นใหม่เมื่อชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เงยตัวขึ้นอีกครั้ง "ส่วนเรื่องเอาฉันเข้าโรงเรียนอะไรเนี่ย ไม่ต้องไปบ้าจี้ตามนะ เพราะถ้าเป็นอย่างงั้นฉันคงไม่มีเวลาทำงะ..." นาครีบหุบปากตัวเองฉับทันทีเมื่อรู้ว่าตนเองพูดเรื่องไม่ควรพูดไปแล้ว ซึ่งเข้าทางมาเฟียหนุ่มพอดี

            "นั่นสินะถ้าเอาเธอเข้าโรงเรียนเธอคงไม่มีเวลาทำงาน ไม่บอกฉันคิดไม่ถึงเลย" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่ดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลกระตุกขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม ให้เด็กสาวเห็นเป็นครั้งแรก... แต่นั่นไม่ใช้สัญญาณที่ดีสำหรับเธอ

            ที่สำคัญเขาอยากรู้ว่าทำไมพ่อของเด็กสาวตรงหน้าถึงขอให้เธอเข้าเรียน... แสดงว่ามันต้องมีเหตุผลอยู่... และนั่นแหละที่เขาอยากรู้ว่าทำไม การที่ลองให้เธอเข้าไปเรียนดูน่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

            นายยุทธพงษ์ ฤทธิ์วงษ์ กำลังเล่นเกมอะไรกับเขาอยู่

            "นี่ฉันไม่ได้ชี้โพรงให้กระรอกใช่ไหม" นาคยิ้มเจือนๆ ลงทันที ก่อนลุ้นว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไร และมันเป็นคำตอบที่เธอแทบเอาหัวโขกโต๊ะกับความปากเปราะของตัวเอง

            "งั้นฉันจะให้เธอเข้าโรงเรียนในเครือของเราแล้วกัน" 

            นาคขมวดคิ้วสงสัยทันใด แล้วถามกลับพลัน "โรงเรียนในสังกัดของนาย... นายมีโรงเรียนได้ยังไง"

            “หมายความว่าไง” ร่างสูงถามเสียงห้วนกลับ เริ่มขัดใจกับความช่างสงสัยของนาค...

            “นายเป็นมาเฟีย ทำไมทำธุรกิจด้านโรงเรียนล่ะ... นายใช้มันทำอะไรกันแน่”

          ... รู้มากจริงนะ

            มาเฟียหนุ่มได้แต่มุ่นหัวคิ้วเรียวเข้มของตนกับคำถามช่างรู้ของนาค และต้องเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง "เรื่องงานฉันจะให้จงซินหาให้เธอพร้อมที่พัก และฉันอยากให้เธอฟังกฎของฉันให้ดี... ข้อแรกห้ามเธอเข้าออกตึกนี้ไม่ว่าจะชั้นใดๆ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ข้อสองเธอจะได้ขึ้นมาบนตึกนี้ทุกวันอาทิตย์เพื่อเอาหนี้มาจ่ายฉัน เธอหาได้เท่าไหร่ก็จ่ายเท่านั้นเพราะฉันไม่คิดเร่งร้อนอยู่แล้ว... เป็นไปได้ก็ไม่อยากจะได้สักดอลฯ จากเธอ ข้อสามฉันเป็นคนใจดีที่พร้อมให้อิสระเธอทุกเมื่อ นั่นหมายความว่าเธอสามารถจะหางานนอกเหนือจากที่ฉันจัดให้ก็ได้ และเธออยากอยู่ซอกมุมไหนของฮ่องกงก็ได้เว้นตึกนี้... และสุดท้ายอาทิตย์หน้าเธอจะได้เข้าโรงเรียนสมใจ"       

            นาคพยักหน้าหงึกหงักตาม แม้จะยังติดใจเรื่องโรงเรียนที่เจ้าของเป็นมาเฟียอยู่ก็ตาม 

"ฟังดูง่ายดี" เธอว่า แล้วไม่วายหันไปหาร่างสูงสง่าข้องตัว พลางถาม "ว่าแต่นายชื่ออะไรนะ" 


           "เธอไม่มีสิทธิ์ถามชื่อฉัน" มาเฟียหนุ่มว่าเสียงเย็นอย่างไม่สบอารมณ์กับคนที่พยายามก้าวก่ายเขา โดยเฉพาะกับคนที่อยู่ในสถานะแค่ลูกหนี้

            แต่นาคไหวไหล่อย่างไม่แยแสและถามกลับ "แล้วนายจะบอกไหม"

            คนมาดนิ่งกลายเป็นฝ่ายต้องถอนหายใจ เมื่อทำอะไรเท่าไหร่แม่คุณก็ดูไม่กลัวเอาซะเลย ใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงไปถอนหายใจจำต้องเงยขึ้นมาสบตาของเด็กสาวร่างท้วมใหม่

            "หลิน หลานเซ่อ... "

            "หลิน... หลานเซ่อ" นาคทวนกับตนเองก่อนพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าเธอจำได้

            "เอาตัวเด็กนี้ออกไปรอที่หน้าห้องก่อน ฉันมีเรื่องจะปรึกษากับจงซิน" หลานเซ่อหันไปสั่งบอดี้การ์ดของตนเป็นภาษากวางตุ้ง ก่อนที่นาคจะได้เดินตามหนึ่งในบอดี้การ์ดของชายหนุ่มออกไปอย่างว่าง่าย

            เมื่อนาคออกไปเรียบร้อย หลานเซ่อก็หันไปสั่งลูกน้องคนสนิทของตน 

            "ไปหาประวัติฤทัยนาคมาให้ฉัน เอาให้ละเอียดที่สุด ฉันอยากรู้ว่าทำไมเจ้านั่นถึงจงใจส่งเด็กคนนี้มาให้ฉันแทนที่จะเป็นนันทกาตามสัญญา แล้วก็สั่งให้พวกที่เหลือตามหาตัวนันทกา... ของใช้หนี้ที่สัญญาไว้แล้วว่าจะต้องใช้ ฉันต้องได้คืน"

            ร่างสูงในสูทสีดำโค้งรับคำสั่งก่อนเดินออกไปจากห้องทำงานนายของตน ในขณะที่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่คมมองตามหลังของลูกน้องจนแผ่นหลังนั้นหายลับไปหลังประตูคู่บานสูง

          ฤทัยนาค... งั้นรึ

            ชื่อของเด็กสาวแปลกๆ ที่คนอย่างเขาไม่คิดพิศวาส สวยก็ไม่สวย หุ่นก็ไม่ได้เรื่อง เรื่องพนันบ้าบอนั่นเขาก็รู้สึกว่ามันงี่เง่าและไม่คิดว่าเจ้าหล่อนจะทำได้ และถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เธอหนีไปเลยยิ่งดี เขาจะได้จัดการเรื่องนันทกาได้อย่างไม่ต้องสนใจอะไร... แต่ก็น่าแปลก... อาจจะเพราะสายตา และคำพูดของเจ้าหล่อนละมั้ง ที่ทำให้เขาเกลียดเจ้าเด็กสาวนั้นไม่ลง 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว) ตอนที่ 3 : ผู้ล่า กับ เหยื่อ (2)(รีไรท์2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 34345 , โพส : 83 , Rating : 83% / 118 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
# 83 : ความคิดเห็นที่ 27714
กลับมาอ่านใหม่อีกรอบ ไม่คิดว่าจะผ่านมา5ปีแล้วถถถถถ คิดถึงเรื่องนี้มากเลย
PS.  You'll never walk alone...
Name : ALoHaTheStars < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ALoHaTheStars [ IP : 47.89.28.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2559 / 05:54
# 82 : ความคิดเห็นที่ 27706
มาอ่านแก้เซง คิดถึงนาค ชอบบบบบบบ~~><
PS.  โปโตกัส ดี เอส เซเวอรัส สเนป ลีโอลา อาทิมิสท์ ฟาล์ว เนียร์ อาเทนโน่ หทัยนาค เขี้ยวกุด
Name : _ปลาหมอสี_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _ปลาหมอสี_ [ IP : 101.108.183.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2558 / 22:16
# 81 : ความคิดเห็นที่ 27705
ชอบค่ะ 😁
PS.  โปโตกัส ดี เอส เซเวอรัส สเนป ลีโอลา อาทิมิสท์ ฟาล์ว เนียร์ อาเทนโน่ หทัยนาค เขี้ยวกุด
Name : _ปลาหมอสี_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _ปลาหมอสี_ [ IP : 101.108.186.118 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2558 / 21:38
# 80 : ความคิดเห็นที่ 27538
ดีมากๆเลยยยย
Name : llamll < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ llamll [ IP : 27.55.9.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 10:41
# 79 : ความคิดเห็นที่ 27505
ฮ่ะๆ...เราชอบแนวนี้นะ
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 49.49.203.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2556 / 02:00
# 78 : ความคิดเห็นที่ 27477
นางเอกก็คล้ายๆเรา 555555 ยกเว้น .... ความฉลาด TTT^TTT
Name : GIFT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT [ IP : 171.6.140.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2555 / 18:38
# 77 : ความคิดเห็นที่ 27383
 ชอบนางเอกอ่ะ

 ฉลาด
Name : smile coated poison < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smile coated poison [ IP : 171.4.126.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2555 / 23:59
# 76 : ความคิดเห็นที่ 27187
ฤทัยนาค มองทะลุปรุโปร่ง .
Name : GALILEO [ IP : 202.28.27.6 ]

วันที่: 25 กันยายน 2554 / 16:42
# 75 : ความคิดเห็นที่ 26857
อ่านอีกกี่รอบ ก็ชอบบบ ชอบบบมากกก
Name : Millimeter < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Millimeter [ IP : 58.11.24.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2554 / 17:21
# 74 : ความคิดเห็นที่ 26353
โครตฉลาดอ่ะนางเอก
สู้ไม่ถอยเลย
ประทับใจมากนะเนี่ย
อยากฉลาดแบบนี้บ้าง
ตื่นเต้นสุดๆๆค่ะ


Name : อิงฟ้า_yunyu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อิงฟ้า_yunyu [ IP : 111.235.71.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2554 / 02:52
# 73 : ความคิดเห็นที่ 26062
ไม่ได้เข้ามาซะหลายวัน  ขอโทษนะครับ

ช่วงนี้ติดการ์ตูนน่ะ  เพิ่งเข้ามาอัพงานของตัวเองเหมือนกัน

ช่วยบอกได้ไหมครับว่าจะวางขายเมื่อไหร่ (ตกข่าวไปหลายอย่าง)

แล้วก็ของสำนักพิมพ์ไหน...?  ตอนไปที่ร้านหนังสือ  จะได้ตรงไปที่มุมนั้นเลย

แล้วก็  ไม่ได้เปลี่ยนชื่อนิยายใช่ไหมครับ ? ตอนซื้อจะได้แม่นๆ


PS.  ผากนิยายของกระผ๊มด้วยนะ http://writer.dek-d.com/knock-up/writer/view.php?id=702924
Name : knock-up < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ knock-up [ IP : 124.122.123.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มิถุนายน 2554 / 00:41
# 72 : ความคิดเห็นที่ 26010
มีประโยคนึงที่คิดว่าไรเตอร์น่าจะพิมพ์ผิดน่ะค่ะ คิอประโยคตอนที่หลานเซ่อยื่นจดหมายที่พ่อของนาคส่งมาให้ๆอ่านน่ะค่ะ แล้วบอกว่า "...ผมคิดว่าเด็กคนนี้จะทำประโยคได้มากกว่านันทกาอย่างแน่นอน..."น่ะค่ะ คำว่า"ประโยค"น่าจะเป็น"ประโยชน์"แทน...ใช่รึเปล่าค่ะ....ถ้าถูกแล้วก็ขอโทษทีนะค่ะ ^^"

ปล...เรื่องนี้อ่านแล้วชอบมากเลยค่ะ สนุกมากเลย จริงๆ ก็ชอบตั้งแต่เรื่องที่ไรเตอร์แต่งมาตั้งแต่เรื่องโซเคนโยแล้วค่ะ แล้วก็รอมาตลอดเลยว่าเมื่อไหร่จะออก...แต่ถ้าเรื่องนี้ได้เป็นรูปเล่มเมื่อไหร่จะตามไปอุดหนุนแน่นอนค่ะ ยังไงก็สู้ๆ นะค่ะ ^^V
PS.  I don’t blame you for your changes but am I wrong to still be the same inside
Name : Margaret41 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Margaret41 [ IP : 125.24.10.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2554 / 13:45
# 71 : ความคิดเห็นที่ 25910
อ่านอีกรอบ คริๆๆๆๆ ^[+++]^ หลานเซอไม่ได้เกลียด น่าจะเป็น... เกลียดนาคไม่ลงตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยนี่น่า 555 <<มางพื่งเห็น
Name : ~~inunaru~~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~~inunaru~~ [ IP : 183.182.106.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤษภาคม 2554 / 15:54
# 70 : ความคิดเห็นที่ 25769
ประโยค= ประโยชน์!!!!!!
Name : K-pentagon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ K-pentagon [ IP : 125.26.199.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2554 / 19:50
# 69 : ความคิดเห็นที่ 25748
 สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดด
นาคงานนี้สู้ๆ 555+
Name : ~~inunaru~~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~~inunaru~~ [ IP : 183.182.106.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2554 / 15:20
# 68 : ความคิดเห็นที่ 25084
นาคไม่กลัวตายเลย พูดไปแต่ละอย่าง
กรี๊ด นี่แหละนางเองในอุดมคติ
Name : sep&sym < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sep&sym [ IP : 180.180.214.219 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2554 / 14:09
# 67 : ความคิดเห็นที่ 24880
ผมคิดว่าเด็กคนนี้จะทำประโยค ==> ประโยชน์
PS.  Let's play Neopets http://www.neopets.com/refer.phtml?username=yamroll
Name : milky_bread < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ milky_bread [ IP : 115.87.117.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2554 / 23:39
# 66 : ความคิดเห็นที่ 24819

เป็นเราคงโดนยิงตายตั้งแต่พูดคำแรก
ฮ่าๆ

Name : enfer z* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ enfer z* [ IP : 182.53.146.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2554 / 17:07
# 65 : ความคิดเห็นที่ 24436
นางเอกใจกล้ามากๆ ยอดหญิงเกินไปแล้ว!!!
PS.  ความพยายามอยู่ที่ไหน... ความพยายามอยู่ที่นั่น!!
Name : PiLii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PiLii [ IP : 118.172.126.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 08:23
# 64 : ความคิดเห็นที่ 24431
เงา (รุ่นพ่อของหลานเซ่อ) ดีใจไหมคะที่นาคได้เข้าโรงเรียนที่ตนมีส่วนสร้าง
PS.  ถ้าคุณถามว่า..ฉันคือใคร? ฉันคงตอบได้ว่า'ฉันก็คือฉัน' และเพราะเป็นฉันที่เอาแต่ใจ ฉันจึงทำได้เพียงเท่านี้ ..คือทำอย่างตั้งใจให้ดีที่สุด
Name : Naruko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Naruko [ IP : 125.25.15.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 02:36
# 63 : ความคิดเห็นที่ 24356
ชอบค่ะๆๆ นางเอกแบบนี้ปลื้มมากเลย ฉลาดสุดๆ
Name : chocomalt [ IP : 113.53.99.252 ]

วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:01
# 62 : ความคิดเห็นที่ 24322
มีคำผิดอีกก๊าบ ตรงเฟ่ยจงซินเป็นเฟยจงซินอ่ะจ๊า เห็น2ทีค่ะ
Name : poterdowจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ poterdowจ้า [ IP : 118.172.241.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 11:46
# 61 : ความคิดเห็นที่ 23998
เรื่องนี้โดนใจ
PS.  He who is not impatient is not in love ใครที่ใจไม่ร้อนร้น ไม่ใช่คนกำลังมีความรัก คุณร้อนร้นแล้วหรือยัง
Name : mona_nooparn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mona_nooparn [ IP : 223.205.32.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:27
# 60 : ความคิดเห็นที่ 23975
 แหนะๆ
PS.  Sometimes.. Thoughts read unspoken.♥
Name : DREAMMY x') < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DREAMMY x') [ IP : 61.90.91.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:32
# 59 : ความคิดเห็นที่ 23870
เลิศคะ!!!
Name : ForGno < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ForGno [ IP : 223.206.216.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:42
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android