คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว)

ตอนที่ 1 : เหยื่อมีเขี้ยวเล็บ(รีไรท์2)


     อัพเดท 2 ก.พ. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : B 13 s.t ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B 13 s.t
My.iD: https://my.dek-d.com/satancrow
< Review/Vote > Rating : 98% [ 392 mem(s) ]
This month views : 292 Overall : 1,012,468
27,731 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2119 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว) ตอนที่ 1 : เหยื่อมีเขี้ยวเล็บ(รีไรท์2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 58495 , โพส : 131 , Rating : 87% / 166 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 1 เหยื่อมีเขี้ยวเล็บ

ซ่า!

โครมแรกยังกระโดดโหยงเหยงหลบทัน

          ซ่า!

แต่โครมที่สองนี่สิอ้าปากรับเข้าไปเต็มกระเพาะ อย่างไม่ทันนึกว่ามันจะมีแผนสองกันเหนียวไว้ด้วย

            เสียงซ่าๆ เหมือนฝนตกไม่ทั่วฟ้านี้ เล่นเอาคนที่ดูพยากรณ์อากาศทุกเช้ายืนเซ็ง เมื่อพิธีกรในทีวีไม่ได้เตือนว่าฟ้าจะรั่ววันนี้ แต่เป็นเพราะเสียงถังใส่น้ำถูพื้นเกิดลื่นหลุดมือของใครบางคน อย่างตั้งใจ จากอาคารเรียนชั้นสาม  แล้วเถโครมมาใส่กบาลใครบางคน ที่หลบโครมแรกมาได้ราวมีองค์มาลง แต่องค์ดันลงไม่ทันโครมที่สอง เลยได้แต่ยืนเปียกแข็งทื่อเป็นรูปปั้นแถวอนุสาวรีย์ชัย 

            "อยากจะสาดก็สาดลงมาอีกซิ!"

            ซ่า!

ยังไม่ทันขาดคำจากปากของผู้โชคดี น้ำทิพย์กลิ่นคาวผ้าขี้ริ้วจากสวรรค์ชั้นสามก็สาดลงมาตามประสงค์คนปากดี คราวนี้อวัยวะที่มีรูบนหน้ารับเข้าไปทุกทาง ทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะเยาะจากคนว่านอนสอนง่าย ที่บอกให้เถลงมาก็เถลงมาจริงๆ ดังแว่วเข้าหู และตามด้วยเสียงฝีเท้าคนวิ่งหนีอยู่เหนือหัวของเธอ พร้อมเสียงคิกคักข้างหูจากเพื่อนนักเรียนรอบด้าน

            เด็กสาวที่ยังตัวเปียกยืนเงียบระบายลมหายใจเฮือกใหญ่

"เอาจนได้สิวันนี้..." เธอบ่นกระปอดกระแปด พลางสลัดศีรษะไล่หยดน้ำ ก่อนเดินดุ่มๆ ไปที่โรงพละ 

... สำหรับเธอการถูกแกล้งจากคนอื่นๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะเธอเจอมันประจำเหมือนต้องกินข้าวสามมื้อต่อวันตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยคิดโกรธแค้นใครเป็นพิเศษ เพียงแค่รู้สึกถึงความเบื่อหน่าย ซ้ำซากที่ต้องเจอประจำอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

            ร่างเปียกปอนเดินเข้าโรงพละเพื่อเปลี่ยนเสื้อ จากชุดนักเรียนเป็นชุดกีฬาแทนแก้ขัดไปก่อน แต่ก่อนที่เธอจะถึงตู้ล็อกเกอร์ที่สูงเท่าตัวคนและมีป้ายชื่อ นาคติดอยู่ เธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเดินผ่านกระจกบานใหญ่

            เด็กสาวรูปร่างธรรมดาติดจะอ้วนนิดๆ สะท้อนอยู่ในกระจก ยังดีที่สวนสูง 168 ซม. ช่วยให้เธอดูไม่อ้วนจนเกินไป แต่กระนั้นก็ไม่ได้ดูดีนัก ผิวของเธอไม่ได้ขาวและดำเป็นแบบก่ำกึ่ง ใบหน้ากลมพินิจตรงไหนก็ไม่มีส่วนใดมีเสน่ห์ ตาไม่มีชั้น ขนตาสั้นๆ  ใบหน้าจืดๆ   เส้นผมสีน้ำตาลเข้มไม่ได้มีการจัดตกแต่งมากไปกว่าผูกหางม้าตามกฎระเบียบโรงเรียนไว้ง่ายๆ โดยข้างหน้ามีหน้าม้าบางๆ ปิดหน้าผาก 

             "เออ... ขี้เหร่เข้าไปสิ"  คำเปรยพร้อมการระบายลมหายใจอีกรอบจากเด็กสาวร่างท้วม มีกระแสชินชาและน้อยใจปะปนกันไป นี่คงเป็นสาเหตุใหญ่ที่ทำให้เธอถูกคนอื่นแกล้งอยู่บ่อยๆ ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ไม่มีส่วนใดจะมีใครมาชายตามอง แต่ถึงกระนั้น สำหรับเธอมันก็เป็นแบบนี้มา17 ปีเต็มแล้ว ถึงโวยวาย โอดครวญ โทษลมโทษฝนไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น นอกจากย้ำเตือนข้อด้อยของตนเอง... ซึ่งเธอไม่อยากทำมันนัก

            ร่างท้วมๆ ละออกจากกระจกตรงหน้า กลับไปเผชิญความจริง โดยการหยิบเสื้อพละของตนเองออกมาเปลี่ยนใส่ซะ ก่อนจะกลายเป็นปอดบวม แล้วเกิดตายขึ้นมา ไม่มีใครไปงานศพ จะเสียหน้าผีตัวอื่นๆ ซะหมด และเดินออกจากโรงพละพร้อมเสื้อผ้าที่เปลี่ยนใหม่

            "นาค!!"  เสียงเรียกหวานๆ เอ่ยเรียกชื่อเด็กสาว ทำให้นาคต้องรีบหันกลับไปมองตามเสียงที่คุ้นเคย ถึงเธอจะมีร่างกายท้วมแต่เรื่องความคล่องแคล่วเธอกลับไวกว่าคนร่างผอมเพรียวหลายเท่าตัว

            ร่างบอบบางน่ารักกำลังวิ่งเหยาะๆ มาทางเธอ  เจ้าของเสียงหวานๆ เป็นเด็กสาวร่างเพรียวหุ่นดี ทั้งน่าทะนุถนอม ทั้งน่ากอด และดูบอบบาง ผิวเธอขาวละเอียดนุ่มนิ่ม ใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนมีแววรั้นตามประสาเด็กสาวแรกรุ่น รับกับผมยาวตรงถึงกลางหลังสีน้ำตาลเข้ม จมูกโค้งโด่งรั้นนิดๆ เข้ากับริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้มลิปสติก พวงแก้มสีแดงเลือดฝาดดูน่าหยิกราวตุ๊กตา... สวยจนชนิดที่ว่าตรงกันข้ามกับเด็กสาวที่เธอร้องเรียนโดยสิ้นเชิง

            นาคเลิกคิ้วขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้าก่อนเปิดปาก  "อ้าวๆ ทำไมต้องรีบขนาดนั้นด้วย" เธอว่าพลางอมยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากกับท่าทางเร่งรีบของ พี่สาว แท้ๆของเธอ

            ใช่... พี่สาวแท้ๆ ที่เล่นเอาเธอต้องหยุดดูกระจกทุกครั้งที่เห็นหน้าพี่สาวตัวเอง ทั้งที่ไม่ค่อยถูกกับมันเท่าไหร่ นั่นก็เพราะความแตกต่างชนิดต่อไม่ติดของเธอกับพี่สาวแสนสวยตรงหน้า ทั้งหน้าตา ทั้งอุปนิสัย ไม่มีส่วนไหนตรงกันเลยสักนิดเดียว จนชวนตั้งข้อสงสัยว่าแม่เธอเกิดโคโมโซมผิดเพี้ยนตอนตั้งท้องเธอรึเปล่า เธอถึงได้หน้าตาไม่ออกทางญาติฝ่ายไหนเลย ก็เคยมีดีใจอยู่ช่วงที่พ่อเคยบอกเธอว่าหน้าตาเธอคล้ายๆ ปู่...  ซึ่งเป็นปู่ของปู่อีกที และแน่นอนว่านั่น เป็นแค่คำปลอบใจ เพราะเธอมั่นใจว่าพ่อของเธอคงไม่ได้เก็บรูปปู่ซึ่งเป็นปู่ของปู่ของเธอไว้แน่นอน เท่ากับว่าคำปลอบใจของพ่อเธอเป็นแค่หลักฐานโคมลอยเท่านั้น

            "โดนแกล้งอีกแล้วเหรอให้พี่จัดการให้ไหม" คนสวยน่ารักตีสีหน้าจริงจัง แสดงความรู้สึกว่าโกรธแทนจนดูน่าขันในสายตานาค เพราะเธอดูน่ากอดมากกว่าน่ากลัว

            "โอ๊ย โอ๊ย จัดการขบวนรถไฟหนุ่มๆ พี่ไม่ให้มันชนกันดีกว่ามั้ง" เด็กสาวร่างท้วมสัพยอกคนเป็นพี่ตนเองอย่างไม่คิดติดใจการโดนกลั่นแกล้งที่ผ่านมา เธอค่อนข้างชินชากับการโดนแกล้งมานานแล้ว 

ถ้าคนพวกนั้นมีปัญญาแกล้ง เธอก็มีปัญญาอดทนเหมือนกัน... 

เพราะมันคงไม่หนักหนาเท่ากับการที่เธอต้องทำงานให้บริษัทยักษ์ใหญ่หลายร้อยล้านของพ่อเธอ... ฟังดูหรู แต่น่าขยาด เพราะงานที่ว่าน่ะไม่ใช่นั่งในห้องแอร์หยิบนู่นหยิบนี่ ทำแค่ชงกาแฟให้ประธานบริษัทซึ่งเป็นพ่อของเธอ หรือได้ทำงานสบายในฐานะลูกสาว...  ไม่เลย... หยุดคิดได้ 

พ่อของเธอยัดงานทุกอย่างมาให้เธอ ตั้งแต่งานจับกังจนถึงงานติดต่อธุรกิจ จนถึงขนาดครั้งหนึ่งที่เธอได้ทำงานติดต่อธุรกิจกับต่างชาติ ถึงไม่ใช่โดยตรงแต่เธอก็ถือเป็นส่วนสำคัญคนหนึ่ง พ่อเธอคิดได้ยังไง เธอเพิ่งอายุสิบเจ็ดปี เด็กผู้หญิงอายุแค่สิบเจ็ดปี ใครที่ไหนมันจะไว้ใจ แค่เธอเป็นภาษาหน่อย ก็โยนงานนี้มาให้แบบคนรับอ้าปากเหวอเหมือนโดนชกกลางแสกหน้า... เสียดายแค่ว่าการต่อสู้ครั้งนี้เธอยกธงขาวไม่ได้

ช่วงแรกๆ น่ะผลออกมาแย่มาก โดยเฉพาะเรื่องติดต่อธุรกิจ ซึ่งไม่ใช่งานสำหรับเด็กอย่างเธอเลย... แต่ถ้าเรียนรู้เรื่องวาทศิลป์ดีๆ อายุก็จะกลายเป็นแค่ตัวเลข สำหรับพวกนักธุรกิจพวกนั้นก็เหมือนกัน ซึ่งโชคดีที่เธอรู้จักที่จะเรียนรู้ งานธุรกิจติดต่อกับต่างชาติสามครั้ง เธอล้มเหลวไปสอง และสำเร็จแค่หนึ่ง  ใช่... แค่หนึ่งอาจไม่ดี แต่มันก็มากเกินสำหรับเด็กสาวอายุสิบเจ็ด จนเธอถึงกับบ่นประจำว่า พ่อคิดบ้าอะไร หนูมีความรู้ด้านธุรกิจและก็ด้านการเป็นขี้ข้า มากกว่าผู้ใหญ่อายุขึ้นเลขสามบางคนด้วยซ้ำ

            นาค หรือ ฤทัยนาคเป็นคุณหนูที่เกือบเรียกว่าไม่ใช่คุณหนู เธอเพิ่งอายุสิบเจ็ดปี แต่เธอทำงานหนักทุกอย่างเหมือนทาส เคยแม้แต่ขุดหลุมฝังเสาเข็มให้บริษัทสาขาย่อยของพ่อเธอ งานกรรมกรน่ะว่าง่ายๆ ก็นั่นแหละบอกแล้วว่าเธอทำงานตั้งแต่จับกังจนถึงติดต่อธุรกิจด้วยเหตุผลข้างๆ คูๆ ของพ่อเธอที่บอกว่าเธอมี "พรสวรรค์' ซึ่งเป็นพรสวรรค์บ้าอะไรเธอก็ไม่รู้  แต่เธอไม่เคยได้ออกโชว์หน้าโชว์ตาในงานสังคมไฮโซเลย... ก็เคยไปอยู่ครั้งหนึ่ง...ที่เธอต้องทำหน้าที่เป็นยามเฝ้าหน้าประตูของงานให้แขกจากคำสั่งของพ่อเธอ  กับเหตุผลของเขาว่า 'พ่ออยากให้แกเรียนรู้ทุกอย่าง' เรียนรู้ทุกอย่างบ้าบออะไร  เธอทำงานทุกอย่างในบริษัทพ่อเธอไม่เว้นแม้แต่เปลี่ยนหลอดไฟในบริษัท จนเธอถือคติประจำใจว่า 'หน้าตากับรูปร่างสวยเท่านั้นถึงจะได้บัตรวีไอพีของชีวิต'

            แต่สำหรับพี่สาวเธอสิคุณหนูของจริง พ่อเธอไม่เคยให้เธอรู้เรื่องธุรกิจอะไรเลย ในขณะที่เธอรู้ไส้รู้พุงข้อมูลในบริษัททุกขด รู้แม้กระทั่งข้อมูลคู่แข่งทางธุรกิจ กลยุทธ์ทางการตลาดเต็มสมองเธอไปหมด 

นัน หรือ นันทกา พี่สาวอายุสิบแปดปีของเธอ ทำงานอย่างมากก็แค่เดินตามเขาไปทุกที่ ในพื้นที่ของบริษัท และก็ออกงานสังคม ที่พี่เธอก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ใช่... ในสายตาของนาคเธอเหมือนหลุดมาจากนางเอกนิยายสมัยใหม่แบบรักใสๆ ที่เห็นเกลื่อนตลาด พวกสาวแสบซ่าอะไรทั้งหลายในนิยาย ที่แข็งนอกอ่อนในเจอพระเอกเข้าไปหน่อยอ่อนเป็นขี้ผึ้งรนไฟ เอาแต่ใจตามประสาเด็กสาวและลูกคุณหนู รักความยุติธรรมถูกต้องจนบางครั้งอาจมองข้ามความเป็นจริงของโลกไป ซึ่งมันเป็นอะไรที่มีเสน่ห์กับชายหนุ่มทั้งหลายแหล่...ในขณะที่

นาค รับบทเหมือนตัวประกอบฉาก ไม่ก็ผู้ช่วยพระเอก 

            ใช่... แค่ผู้ช่วย

            "ก็เอาแต่ยอมแบบเนี่ย ไอ้พวกนั้นก็ได้ใจนะสิ" นันยังคะยั้นคะยออย่างโมโหแทน

            แต่นาคกลับแค่โบกมือไปมาอย่างปลงอนิจจังกับพี่สาวตนเอง

"พี่นัน คนมีสมองเขาไม่ใช้วิธีแก้แค้นกันหรอกนะ ระบบธุรกิจยังต้องสู้ทางช่องโหว่ของศัตรูเลย ลุยมันเข้าไปโต้งๆ เขาก็สวนกลับมาง่ายๆน่ะสิ" คนเป็นน้องสอนอย่างเคยนิสัยจากการติดในงานที่ทำ

            "แต่ยอมมันก็ไม่ดีนะ" นันยังเถียงเสียงหนัก

            ดวงตาสีดำจากนาคหมุนมามองพี่สาว รู้สึกระอากับนิสัยไม่ยอมคนอย่างไร้เหตุผลนั้นจริงๆ "เฮ้อ ก็เอาแต่ตีความหมายคำว่า 'ยอม' เป็นไม่ดีซะหมดนะสิ" นาคเริ่มบ่น  "แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวพี่นันก็หาเรื่องเถียงข้างๆคูๆอีก"

            "อะไรก็มันจริงนี่ คนอุตส่าห์เป็นห่วงนะ" ใบหน้าใสๆ หงิกหงออย่างหาคำเถียงไม่ได้

            หากก่อนที่นาคจะได้เดินกลับขึ้นไปเรียนหนังสือพร้อมพี่สาวเธอ เด็กสาวร่างท้วมก็สังเกตเห็นรถลีมูซีนสีดำเงาคันยาวจอดอยู่ข้างๆ กำแพงโรงเรียนใกล้ๆ ทางเข้าออกของประตูรั้วโรงเรียน 

            เธอเงียบและเริ่มหรี่ตามองมันนิ่งอย่างวิเคราะห์

           "รถลีมูซีนสิบประตูสีดำ มีตราหน้ารถเหมือนตราบริษัทเป็นภาษาจีน... จอดอยู่หน้าโรงเรียนตอนแปดโมงกว่า ไม่ได้มาส่งลูกคุณหนูที่ไหน... รึรอรับ อือ... เป็นไปไม่ได้โรงเรียนเลิกบ่ายสามโมงครึ่ง อะไรจะต้องเฝ้าขนาดนั้น... อีกอย่างไม่ได้มาส่งใครคงไม่มีใครให้รับกลับ แล้วที่นี่ไม่ได้มีเด็กต่างชาติสักหน่อย จะจอดรออะไร... จับตามองใครรึไง" 


           การเป็นคนช่างสังเกต และช่างสงสัยของนาค ทำให้เธอหยุดมองรถคันหรูอย่างสนอกสนใจ และมีสีหน้าครุ่นคิด แถมวิเคราะห์เป็นฉากๆ กับตัวเองอย่างเคยตัว

            "ทำนิสัยเหมือนคุณพ่อไปได้ ไอ้ช่างสงสัย ช่างสังเกต แค่เห็นอะไรแปลกตาเข้าหน่อยเป็นหยุดดูเนี่ย แล้วนี่มันเรื่องจริงนะไม่ใช่หนัง ไม่มีอะไรหรอกน่า อาจจะแค่รถรอรับคนจริงๆก็ได้" 

            นันเป็นฝ่ายต้องหยุดความคิดของนาคเมื่อรู้สึกว่าน้องสาวของเธอคิดมากเกินไป น้องสาวเธอยิ่งไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านชาวช่องอยู่ 

สำหรับนัน แม้คนอื่นจะมองน้องสาวเธอเหมือนพวกเฉื่อยๆ โง่ๆ เพราะเจ้าหล่อนไม่ชอบแสดงภูมิของตนเองเท่าไหร่นัก แต่เธอรู้ว่านาคน่ะเก่งขนาดไหน เก่งจนเธอยังนึกอิจฉาพรสวรรค์ด้านมันสมองของนาคอยู่บ่อยๆ นาคเป็นนักเก็บความรู้ตัวยง เพราะเรื่องที่เธอสนใจ เธอสนใจสิ่งที่นอกเหนือบทเรียนในวิชาเรียนหลายๆเรื่อง และค่อนข้างศึกษาจริงจังจนบางครั้งเหมือนหมกมุ่น 

แถมนาคเข้ากับคนง่าย ปรับตัวในสถานการณ์ต่างๆ ได้เร็วยังกับกิ้งก่า แล้วเธอไม่ใช่คนซีเรียสกับอะไรง่ายๆ ค่อนข้างโกรธยากมาก มันเป็นนิสัยที่ถูกปลูกฝังจากพ่อของเธอล้วนๆ ... ซึ่ง นัน รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อะไรมาจากพ่อเลยจริงๆ 

            "เฮ้ย ฉันไม่เหมือนพ่อนะ คนแก่พรรค์นั้นเอาบริษัทไม่รอดหรอก" นาครีบโวยปฏิเสธ เธอไม่ชอบให้ใครเอาเธอไปเปรียบเทียบกับพ่อของเธอ ก่อนที่เด็กสาวร่างท้วมจะต้องรีบพูดตัดปัญหา "โอเค ฉันเลิกสนใจไอลีมูซีนสีดำนั้นก็ได้ มันเป็นแค่รถหรูที่จอดรอรับลูกคุณหนูช่างอ้อล้อ ที่พ่อแม่ต้องส่งคนมาคอยคุมความประพฤติทั้งวัน...  พอใจรึยัง" นาคหันมาถามด้วยคำพูดประชดทีเล่นทีจริงกับนัน ซึ่งพี่สาวเธอก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ รับคำประชดนั้นอย่างช่วยไม่ได้

            คุณหนูช่างอ้อล้อที่พ่อแม่ต้องส่งคนมาคอยคุมความประพฤติงั้นรึ... ช่างคิดนะ

            พี่สาวคนสวยได้แต่รำพึงในใจกับคำพูดตัดปัญหาของน้องสาวก่อนพากันขึ้นไปเรียน

            ทว่านัยน์ตาสีดำของนาค ยังจ้องรถคันหรูที่หน้าโรงเรียนไม่วางตา จนตัวเธอหายเข้าไปในอาคารเรียนสีขาว

             ในขณะที่ในรถลีมูซีนคันเดิมซึ่งนาคอาจลืมสังเกตชายหนุ่มในสูทสีเข้มบนตำแหน่งที่นั่งคนขับในรถ เขาสวมแว่นสีดำปิดดวงตา บนใบหน้าคม ดั้งจมูกหักงุ้มเล็กน้อย เส้นผมสีดำขลับถูกจัดให้เป็นทรงเสยไปข้างหลังอย่างเรียบร้อยตัดสีผิวขาวจัด หากประเมินจากสายตาเขาน่าจะอายุยี่สิบปลายๆ หรือไม่ก็สามสิบต้นๆ 

ร่างในรถคันหรูเฝ้าจับตามองตามร่างบางน่ารักของเด็กสาวผมยาวสีน้ำตาลเข้ม ที่เดินคู่ไปกับร่างท้วมๆของเด็กผู้หญิงอีกคนไม่วางตา ก่อนที่มือเรียวแข็งแรงของเขาจะเริ่มกดปุ่มตัวเลขบนมือถือแบบพับเครื่องเล็กในมือ รายชื่อในมือถือเป็นภาษาจีนกลางหรือไม่ก็ภาษาอังกฤษทั้งหมด เขาหยุดที่รายชื่อคนๆ หนึ่ง และกดต่อสายพร้อมกับนำเจ้ามือถือในมือแนบหู

            เมื่อมีคนรับสาย เขาก็พูดขึ้นเป็นภาษากวางตุ้งว่า "ผมคิดว่าเธอเริ่มสังเกตเห็นแล้วครับ" คำพูดสุภาพบอกถึงคู่สายเป็นผู้มีอำนาจสูงกว่าเขา

            "ไม่เป็นไร ยังไงก็คงต้องจับตัวกลับมาอยู่ดี" เสียงห้าวทุ้มเข้มตอบกลับมาจากเครื่องสื่อสารในมือของชายในชุดสูท

            "เข้าใจแล้วครับ พรุ่งนี้เราจะนำตัวเธอไปให้ท่านครับ คุณหลิน" เขาให้คำมั่นกับนายของตน ตามด้วยคำกำชับหนักแน่นจากคู่สายอีกครั้งที่ส่งมาจาก 'ฮ่องกง'

"ดี ไม่ว่ายังไงก็ต้องเอาตัว นันทกา ฤทธิ์วงศ์ มาให้ฉันให้ได้"

ชายหนุ่มวางสายจากคู่สนทนาหลังจบคำสั่ง... จับตัว นันทกา ฤทธิ์วงศ์ คงไม่ใช่ปัญหา... 

แต่ไอ้สายตาเขม็งจ้องจากเด็กสาวร่างท้วมข้างตัวเด็กสาวที่ถูกหมายหัวนี่สิ... ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเจ้าหล่อนจะเป็นปัญหาได้



                                                         **********************************

 

            บ้านหลังโต จนเหมือนคฤหาสน์ ย่านชานเมืองกรุงเทพที่เป็นมรดกสืบทอดมาจากรุ่นปู่ มันโทรมนิดหน่อยแต่สไตล์ยุโรปทำให้มันดูทันสมัยขึ้น ดูไม่น่าเชื่อว่าในบ้านหลังใหญ่นี้มีคนอาศัยอยู่แค่สามคนเท่านั้น ไม่มีแม้แต่คนใช้ ที่คอยดูแลบ้านหรือคนทำความสะอาด

            ทำไมน่ะเหรอ... ข้อนี้ ฤทัยนาค ลูกสาวคนเล็กของบ้านตอบได้ 

เพราะบริษัทยักษ์ใหญ่ของพ่อเธอใกล้ถึงการอวสาน พ่อของเธอถูกคนเก่าแก่ที่ไว้ใจที่สุดหลอกต้มจนหมดตัว ประมาณว่าจุดไต้ตำตอ บริษัทโดนพรานเงินจนไม่เหลือเก็บแม้แต่บาทเดียว พ่อต้องใช้เงินส่วนตัวที่สะสมมานานจ่ายค่าแรงลูกน้อง จนตอนนี้ใกล้จะหมดตัวเต็มที โดนคนใกล้ตัวเล่นซะน่วมทั้งที่เธอเคยเตือนแล้ว แต่เหมือนพ่อเธอจะไม่ค่อยเชื่อคนอายุน้อยกว่าเท่าไหร่ 

... โอเค ไม่ใช่แค่เท่าไหร่หรอก แต่ 'มากๆ' เลยต่างหาก สุดท้ายเลยต้องทิ้งบ้านหรูใจกลางกรุงฯ มาอยู่ย่านชานเมืองกับมรดกที่เหลือทิ้งไว้ชิ้นสุดท้ายคือบ้านหลังนี้ และแน่นอนว่า นันทกา ไม่รู้เรื่องนี้ เธอเป็นคนเดียวที่พ่อไม่อยากให้รู้เรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้น ผิดกับเธอที่ต้องรับรู้เรื่องร้ายๆ ทุกกระเบียดนิ้วที่เกิดขึ้น

.. เออ เธอมันพวกกิ้งก่าเปลี่ยนสีนี่ รับได้ทุกสถานการณ์อยู่แล้ว ไม่งั้นคงโวยวายเป็นอีบ้าอีหลังไปนานสองนานแล้วล่ะ

            การย้ายบ้านถูกอ้างด้วยเหตุผลว่าอยากกลับไปอยู่ใกล้ชนบท ใช่... ชนบทฟังมีรสนิยม แต่นี่ย่านชานเมืองกรุงเทพ มันมีแต่น้ำเน่าและไม่ได้รู้สึกว่าอยู่ใกล้ท้องทุ่งแม้แต่นิดเดียว เสียงก็ยังอึกทึกเหมือนเดิม ส่วนเรื่องที่ไม่มีคนใช้ ก็ถูกอ้างว่ายังหาไม่ได้ หาไม่ได้มาสองเดือนแล้ว มันจะหาได้ยังไงในเมื่อไม่ได้แปะป้ายประกาศว่ารับสมัครคนงานนี่

             ยิ่งคิดยิ่งทำให้เด็กสาวร่างท้วมบนโต๊ะอาหารเซ็งอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่เซ็งที่ต้องกลับมาอยู่ในสภาพที่แย่กว่าเมื่อก่อน เพราะเธอคิดว่าคงไม่มีอะไรแย่เท่ากับเธอทำงานหนักให้บริษัทพ่อตัวเองทุกอย่างตั้งแต่เด็กจนโต แต่เซ็งกับนิสัยพ่อของเธอต่างหาก ถ้าเชื่อคำเธอซะหน่อยคงไม่ต้องมานั่งชูคอเป็นไฮโซตีนเปล่าแบบนี้หรอก แล้วนี้ก็ยังหลอกต้มลูกสาวคนโตของตัวเองอีกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ก็ได้... นาคยอมรับว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องในการต้มตุ๋นนัน มันช่วยไม่ได้ลงเรือลำเดียวกันแล้ว

 

            "เอ่อ นัน... พ่อมีเรื่องจะถามเล่นๆสักข้อ... " ผู้พูดที่นั่งประจำตำแหน่งหัวโต๊ะเป็นชายวัยกลางคนที่ค่อนข้างสูงวัย เขาอยู่ในเชิ๊ตขาวกับเนคไทที่ผูกหลวมๆ จากการถูกดึงทึ้งลงมา ใบหน้าของชายสูงวัยแต้มด้วยยิ้มละไมแต่แฝงความหม่นหมอง ผมขาวที่เกิดขึ้นบนศีรษะช่วงหลังๆ บ่งถึงความเครียดที่สะสม และเขานี่แหละคือ ยุทธพงษ์ ฤทธิวงษ์ หัวหน้าครอบครัวฤทธิวงษ์ และประธานบริษัทที่กำลังจะเจ๊งแหล่ไม่เจ๊งแหล่ 

             "ค่ะ ถามมาได้เลย" เด็กสาวแสนสวยตอบรับอย่างร่าเริง โดยไม่ทันดูสีหน้าคนถาม

            ยุทธพงษ์ลังเลอยู่ครู่กับคำถาม ในขณะที่นาคเริ่มเงยหน้าออกจากจานข้าวเมื่อสังหรณ์บางอย่างกำลังร้องเตือนเธอถึงคำถามของพ่อเธอที่กำลังจะถามนัน 

            คนเป็นพ่อตัดสินใจเอ่ยออกมา "ถ้าสมมุติ... ถ้าสมมุติธุรกิจพ่อล้มละลายนันจะว่ายัง... "

         แกร็ง

            เสียงเด็กสาวร่างท้วมโยนช้อนเธอลงจานข้าวขัดคำถามของพ่อ จนทุกคนหันไปมองเธอเป็นตาเดียว

            "หนูอิ่มแล้ว" นาคตอบห้วนหน้าตาย และส่งสายตาเป็นเชิงบอกพ่อเธอว่าให้หยุดพูดเรื่องนี้กับพี่สาวเธอ 

             "มีอะไรกันรึเปล่า" นันรีบถามอย่างงงงันเมื่อเจอปฏิกิริยาแปลกๆ จากพ่อและน้องสาว

            ซึ่งนาคมีวิธีทำให้พี่สาวของเธอเลิกสนใจปัญหาตรงหน้าได้ทันท่วงที "พี่นันวันนี้เวรฉันล้างจาน อีกอย่างฉันว่าละครเกาหลีเรื่องโปรดของพี่มาแล้ว"

            ได้ผลทันตาเห็นเมื่อโดนจี้จุดสำคัญ นันรีบขอบใจน้องสาวที่ช่วยเตือน ก่อนวิ่งออกไปดูละครเกาหลีเรื่องโปรดของเธอ ลืมปัญหาที่อยู่ด้านหลังไปหมด

             และบนโต๊ะอาหารเหลือสองชีวิตนั่งอยู่ เด็กสาวเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

            "ไหนพ่อบอกว่าจะไม่ให้พูดเรื่องนี้กับพี่นัน ไง ไหงพูดซะเองแบบนี้อ่ะ" 

            "ก็แค่อยากลองดูปฏิกิริยาของนันเท่านั้น" คนสูงวัยกว่าตอบเหมือนขอไปที

            นาคหันไปมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของกาลเวลาอย่างเบื่อหน่ายก่อนประชดกลับ "เออใช่สิ ลูกสาวพ่อเป็นกิ้งก่าเปลี่ยนสีทุกคนนิ" 

            คำประชดเรียกเสียง หึ ในลำคอของยุทธพงษ์ได้ เขารู้ว่านาคจะแอบว่าเขาเรื่องที่ไม่เคยเห็นเธอสำคัญบ้าง แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นว่าไม่สำคัญ เพียงแต่ลูกสาวคนเล็กของเขาคนนี้เป็นความภูมิใจของเขาต่างหาก เธอได้ดั่งใจทุกอย่าง สมกับที่เขาตั้งชื่อเธอว่า 'ฤทัยนาค' ฤทัย ที่แปลว่า หัวใจ และ นาค ที่มาจาก ตัวนาคหรือพญานาค ซึ่งแปลเต็มๆว่า 'หัวใจของพญานาค' และเพราะว่าเธอเป็นความภูมิใจมีหัวใจที่แข็งแกร่งของพญานาคที่รับกับทุกอย่างที่ดาหน้าเข้ามาได้ ถึงไม่จำเป็นต้องคอยทะนุถนอมยังไงล่ะ 

            "นาค... แกน่าจะเป็นพี่มากกว่าน้องนะ" 

            "โอ๊ย... พอเหอะพ่อ อย่าเริ่ม หนูเซ็งประโยคนี้เต็มที" นาคร้องดักคอคนเป็นพ่ออย่างรู้ทัน ก่อนที่เธอจะเริ่มร่ายยาวอย่างอารมณ์เสีย ปกติเธอไม่ใช่คนอารมณ์เสียง่าย แต่เปิดบทสนทนากับพ่อตัวเองที่ไรเป็นอารมณ์ขึ้นทุกที "รู้ไหมความจริงหนูไม่ได้คิดว่าธุรกิจพ่อกำลังเจ๊ง แต่หนูคิดว่ามันเจ๊งไปนานแล้ว แต่หนูไม่สน หนูไม่สนเลยเพราะว่าเทอมนี้หนูจ่ายค่าเรียนไปแล้ว อย่างน้อยที่สุดหนูก็สามารถเรียนได้จนจบเทอม แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้คือค่าน้ำค่าไฟของเดือนนี้จะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย บางที่คงต้องยอมตัดน้ำตัดไฟสักสองสามเดือนแล้วค่อยว่ากัน หนูว่าหนูควรหางานทำ เอางานอะไรก็ได้ที่เขาไม่ดูกันที่หน้าตาอย่างเดียวน่ะ สมัยนี้หายากเป็นบ้า อย่างหนูเอาไปแปลงโฉมก็ไม่ขึ้นซะด้วยสิ"

            "แต่พ่อว่าแกทำได้ทุกงานนะ แกมีพรสวรรค์พิเศษ แถมมีความสามารถด้านอาชญากรด้วยซ้ำ เพราะวงการธุรกิจที่แกอยู่ ก็เหมือนวงการอาชญากร แกน่าจะดีใจนะที่ฉันยัดเยียดทุกอย่างให้แก แกจะได้ทันคนอื่นเขา" ยุทธพงษ์ยังกล่าวอย่างราบเรียบและกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างภูมิใจ แม้จะมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อยกับถ้อยคำ

            นาคเลิกคิ้วขึ้นข้างด้วยสีหน้าเฉยชาก่อนว่าขึ้นใหม่ "ใช่เห็นแล้ว พ่อเพิ่งยกบริษัททั้งหมดให้อาชญากรใกล้ตัวไป" 

คำประชดร้ายกาจรอบนี้ เล่นของสูงวัยเงียบไปทันใด ก่อนถอนหายใจยาวอย่างเจ็บปวดกับความผิดพลาดและการโดนหักหลัง เขาเริ่มก้มหน้า วางมือประสานกันบนโต๊ะกินข้าวพร้อมกับนิ่งไปทันใด และท่าทางเช่นนั้นทำให้นาคสำนึกผิดเมื่อรู้ว่าตนพูดแรงเกิน เธอต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ตามอย่างเสียไม่ได้

           นาคยกมือขึ้นมาถูหน้าตัวเองไปมาเพื่อคลายความเครียดและระงับอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่านก่อนหยุดมือและพูดขึ้นใหม่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง  "โอเค หนูพูดแรงไป หนูขอโทษ แต่ขอทีกับไอ้ที่พ่อชอบบอกว่าหนูมีพรสวรรค์เนี่ย โดยเฉพาะด้านอาชญากรอะไรนั่น พ่อจะยัดเยียดตะรางให้หนูเหรอ หนูเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด เด็กผู้หญิงอายุสิบเจ็ดบางคนยังเดินหลงทางอยู่เลย บางคนยังขึ้นรถเมล์ไม่เป็นด้วยซ้ำ แต่หนูต้องทำงานตั้งแต่อายุไม่ถึงสิบขวบก่อนผู้ใหญ่บางคนจะหางานได้ซะอีก... แต่หนูก็แค่ทำงานที่พ่อสั่งเท่านั้น ไม่ได้พิเศษอะไรหรอกน่า  ถ้าอยากให้ดูพิเศษนักต้อง นัน เลย พี่นัน ไปเลย รายนั้นสิถึงจะมีคนสนใจจริงๆ " นาคเริ่มรู้สึกเป็นฝ่ายเหน็ดเหนื่อยบ้างเมื่อต้องพูดเรื่องทำนองนี้อยู่ประจำ 

ความจริงมันเป็นวิธีสะกดจิตตัวเองของเธอด้วย สะกดจิตว่าเธอไม่ได้มีความสามารถอะไร แค่เด็กผู้หญิงธรรมดา สาวน้อยลูกเป็ดขี้เหร่ตลอดกาล อาจจะเพราะนิสัยของเธอที่เกลียดการตกเป็นเป้าสายตา และถูกมองผิดแปลกจากคนอื่น เลยทำให้เธอไม่พยายามหาข้อดีของตัวมากนัก 

            เมื่อบรรยากาศในห้องรับประทานอาหารเงียบไปครู่ ร่างท้วมๆ ก็เริ่มลงมือเก็บจานชามบนโต๊ะ ในขณะที่พ่อเธอเงยใบหน้าขึ้นมาพร้อมพูดว่า

 "รู้ไหม 'พิเศษ' ของฉัน คนละความหมายกับแก" 

             นาคแค่ไหวไหล่ตอบรับอย่างไม่แยแส

             "และฉันก็จะบอกแกด้วยว่า... ฉันติดหนี้..."

            คำสารภาพจากคนเป็นพ่อ เล่นเอามือลูกสาวที่วุ่นวายกับการเก็บชะงักไปครู่ ก่อนตวัดเสียงตอบ "เหนือคาดเหลือเกิน... กับ 'มาเฟีย' ด้วยรึเปล่า" เจ้าหล่อนประชดให้อย่างเหลืออด แต่เล่นเอาคนเป็นพ่อสะดุ้งเฮือก

            เพราะเธอทายแม่นยังกับจับวาง

            กับมาเฟีย... ประชดได้ตรงเป้าเลย

            หากก่อนที่ร่างท้วมๆ ของนาคจะเดินออกไป เสียงคนเป็นพ่อก็รั้งไว้จนเธอต้องหมุนตัวกลับมามองอย่างหงุดหงิดเพราะข้าวของเต็มมือ

            ยุทธพงษ์เดินมาตบบ่าลูกสาวคนเล็กเบาๆ สองสามที 

            "จงเป็นเหยื่อที่เหนือกว่าผู้ล่านาค ขอบคุณพรสวรรค์ของตัวเอง แล้วก็ใช้มันให้เต็มที่ด้วย" เขาสั่งสอนอย่างหนักแน่นราวเป็นคำสุดท้ายที่จะได้พูดกับเธอ หากแต่คนเป็นลูกเพียงระบายลมหายใจอย่างเบื่อๆ กับพ่อเธอที่ไม่วายวนมาพูดเรื่องเดิมที่เธอเกลียดที่สุด

            "หนูว่าขอบคุณคนสร้างบ้านนี้ ที่ให้ห้องกินข้าวอยู่ไกลห้องทีวีดีกว่า พี่นันจะได้ไม่ได้ยินเรื่องที่เราพูดกัน" เธอทิ้งท้ายก่อนหายไปในห้องครัวโดยไม่ทันสะกิดใจต่อคำพูดของผู้เป็นพ่อ... ว่าเขาอาจกำลังโยนงานที่ใหญ่และยากที่สุดในชีวิตให้เธอทำ         



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว) ตอนที่ 1 : เหยื่อมีเขี้ยวเล็บ(รีไรท์2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 58495 , โพส : 131 , Rating : 87% / 166 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
# 131 : ความคิดเห็นที่ 27728
ชอบเรื่องนี้ตามจากละครค่ะ เ้พิ่งจะมาหานิยายตอนนี้อาจจะช้าไปหน่อย(ไม่หน่อยแล้ว55) รอหนังสือที่สั่งอยู่ค่ะจะอ่านให้หนำใจเลย
Name : autumn morning^^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ autumn morning^^ [ IP : 183.88.44.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2562 / 23:58
# 130 : ความคิดเห็นที่ 27700
สนุกมากค่ะ ดูทั้งละครและซื้อทั้งหนังสือมาเก็บไว้เลยทีเดียว ยกให้เป็นนิยายในดวงใจไปเป็นที่เรียบร้อย สนุกและฟินจนวางไม่ลงจริงๆนะจุดๆนี้ ฮี่ๆ ^++^ รักคิวบิวค่ะ
Name : :Louis [ IP : 202.28.35.236 ]

วันที่: 30 พฤศจิกายน 2557 / 22:56
# 129 : ความคิดเห็นที่ 27695
ช้าไปไหมที่จะเข้ามาอวยคิวบิก...อืม อย่างแรกขอบอก Writer ว่า ขอบคุณๆๆๆขอบคุณมากๆๆที่แต่งนิยายเรื่องนี้ สารภาพจากใจว่าปกติไม่ชอบอ่านนิยายแนวนี้ โดยเฉพาะชื่อตัวละครเป็นชื่อภาษาจีน (เพราะจำชื่อไม่ค่อยได้) ตั้งแต่หนังสือออกใหม่ๆ พี่ร้านหนังสือเช่าข้างหอก็อวยกันยกใหญ่ เราก็หยิบขึ้นมาดูเล็กน้อย (เดี๋ยวพี่เค้าเสียใจ แต่ก็ไม่ยืมไปอ่าน ฮาาาา ตอนนั้นอ้างไปว่าไม่ใช่แนว!!!) ต่อมาก็มีละคร ก็ไม่ดู (ใช้ข้ออ้างเดิม ไม่ใช่แนว) จนกระทั่งเพื่อนในเฟส เพื่อนรอบตัวบอกว่าสนุกดี แต่ผิดหวังมากกก เราก็งง สนุกแต่ผิดหวัง เกี่ยวอะไรกัน ...Pantip ช่วยท่านได้ เลยเริ่มสืบหาข้อมูลจนหมด แล้วเริ่มดูละคร (ซึ่งตอนนั้นละครฉายจบไปแล้ว)ตอนดูละครก็คิดว่าฟินดี แต่มันไม่ถึงอ่ะ เลยตัดสินใจไปยืมหนังสือมาอ่าน หลังจากอ่านจบโอ้แม่เจ้าาาา ทำไมสนุกอย่างนี้ มันวางไม่ลงเลยอ่ะ อ่านคืนเดียวสองเล่มจบ มันแหวกแนว มันซึ้ง มันฟินจนวางไม่ลง เพ้อไปหลายวัน จนต้องซื้อมาเก็บไว้ คิดถึงเมื่อไหร่ก็หยิบมาอ่านทันที อิอิ (เป็นเอามากกกก) 
    ปอลอ เป็นคอมเม้นที่ยาวมาก แต่ก็ออกมาจากใจ แอบหวังเบาๆว่าWriter จะมีผลงานดีๆแบบนี้อีกเรื่อยๆนะคะ อ้อ ลืมบอกตัวการ์ตูนน่ารักมาก เพิ่มความฟินอีกเป็นกระบุงเลย อิอิ รักคิวบิกมากมายยยยยย
Name : คนซื่อบื้อ [ IP : 180.183.141.160 ]

วันที่: 10 พฤษภาคม 2557 / 22:34
# 128 : ความคิดเห็นที่ 27686
สนุกอย่างไม่ต้องสงสัยเลยค่ะ
Name : fannirun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fannirun [ IP : 124.121.214.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2557 / 16:09
# 127 : ความคิดเห็นที่ 27674
ยอมรับค่ะว่าไม่เคยอ่านมาก่อน. ..แต่พอได้ดูละครจึงอยากเข้ามาอ่านบทดู ผิดคาดค่ะ. .บทสนุกกว่าละคร บางทีผู้จัดอาจจะมีภาค 2 นะคะ
Name : sireethorn2010@hotmail.com [ IP : 49.230.156.149 ]

วันที่: 13 เมษายน 2557 / 08:55
# 126 : ความคิดเห็นที่ 27654
มาอ่านฉบับนิยายออริจิแล้วมันให้ฟีลลิ่งกู๊ดกว่าบทละครอีกค่ะ ♥♥♥
PS.  สุโค่ยเดสก๊าาาาา \(>ω<)/
Name : ขมวดคิ้ว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ขมวดคิ้ว [ IP : 223.204.249.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2557 / 11:42
# 125 : ความคิดเห็นที่ 27636
อ่านไปเรื่อยๆ . ชื่อเรื่องตรงตัวกับนาคที่สุดแล้ว
ผิดหวังกับละครจังเลย ไรเตอร์เขียนมาอย่างเจ๋งอ่าา .
จะนาคหรือแดนก็ดูโง่ไปถนัดตา
แต่ถ้าไม่เคยอ่านมาก่อน ละครก็สนุกมากเลยละมั้ง
PS.  ขอบคุณที่ทำให้รู้จักคำว่า ลมปาก (;
Name : P a я m ' m < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P a я m ' m [ IP : 125.25.62.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2557 / 20:05
# 124 : ความคิดเห็นที่ 27616
ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ  นิยายเรื่องนี้มานานแล้ว  ช่องสามม่มำตัวละครไม่ค่อยตรงเลย
Name : ปากาดาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปากาดาว [ IP : 125.26.45.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2557 / 14:22
# 123 : ความคิดเห็นที่ 27612
สารภาพค่ะ
ว่า...ยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้..
จนเมื่อช่อง3เอามาสร้าง..
และเพื่อนบอกว่า..อ่านสนุกกว่าดู..
เลยอยากลองอ่าน..อ่ะค่ะ..และ..
ไม่เข้าใจ..ชื่อเรื่อง..ด้วยน่ะค่ะ


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มีนาคม 2557 / 01:55

PS.  บางครั้งท้อ.จนอยากยอมแพ้.... บางครั้งแย่.จนอยากหนีหาย.... บางครั้งเจ็บ.จนแทบอยากตาย.... แต่สุดท้าย.ต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง....
Name : iy9ok < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ iy9ok [ IP : 101.108.169.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2557 / 01:53
# 122 : ความคิดเห็นที่ 27536
นาคเท่ห์แฮะ
Name : llamll < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ llamll [ IP : 27.55.9.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 10:23
# 121 : ความคิดเห็นที่ 27535
ว๊าววววว ภาษาสวยจังเลยยย
Name : ♪ อุ๊ลั้นล้าาา า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♪ อุ๊ลั้นล้าาา า [ IP : 125.26.143.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2556 / 17:01
# 120 : ความคิดเห็นที่ 27534
น่าหนุกแฮะ ^^
PS.  เราเห็นว่า ยุติธรรม ก็ต่อเมื่อเราได้รับการตัดสิน ให้เป็นฝ่ายถูก
Name : # Ramiria __ [Miria] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ # Ramiria __ [Miria] [ IP : 180.180.103.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2556 / 15:33
# 119 : ความคิดเห็นที่ 27531
เพิ่งตามมาอ่าน ปกติก็ไม่ค่อยอ่านเรื่องที่นางเอกไม่สวยนะ555555
แต่นาคทำให้เราอ่านเพลินจนลืมหน้า ลืมหุ่นเลย
ชอบนางเอกที่สุด เท่มากกก!
PS.  ...บางครั้งความสุขกับความถูกต้องก็ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ เพราะคนเรามีความคิดไม่เหมือนกัน แล้วผิดไหม?ถ้าคนๆนึงยอมเห็นแก่ตัวเพื่อความสุขของตัวเอง ลองถามตัวเองดูสิ เราเชื่อว่าทุกคนเคยเห็นแก่ตัว...
Name : puyfaii-jk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ puyfaii-jk [ IP : 91.96.97.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2556 / 15:01
# 118 : ความคิดเห็นที่ 27525
เทน้ำหรือเถน้ำคะ ไม่แน่ใจค่ะก้ำกึ่ง หรือก่ำกึ่ง คะ
พอดีเคยทำงานตรวจอักษรค่ะ นิยายสนุกมากนะคะ ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆค่ะ ช่วยให้คนไกลบ้านได้อ่านนิยายดีๆ
Name : พี่โอ๋ [ IP : 120.18.3.170 ]

วันที่: 29 มีนาคม 2556 / 10:42
# 117 : ความคิดเห็นที่ 27514
เธอเจ๋งว่ะนาค (y)
PS.  ...คุณจะรู้หรือเปล่า...?
Name : ▉ U N I Q U E ▉ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ▉ U N I Q U E  ▉ [ IP : 58.9.80.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2556 / 20:17
# 116 : ความคิดเห็นที่ 27475
นางเอกกับพี่สาวรู้สึกจะคนละยีนส์เลย 5555555555555
Name : GIFT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT [ IP : 171.6.140.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2555 / 16:29
# 115 : ความคิดเห็นที่ 27381
 นางเอกเรื่องนี้มีเสน่ห์ในตัวเองดีนะคะ

 ชอบจังนางเอกแบบนี้
 
Name : smile coated poison < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smile coated poison [ IP : 171.4.126.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2555 / 23:18
# 114 : ความคิดเห็นที่ 27281
สู้ ๆ ค่ะ รุ่นพี่แบงค์~!!!

จากรุ่นน้องที่อยู่ห่างไกล แต่ชื่นชมรุ่นพี่สุดหัวใจเช่นกัน >////< V
Name : Poyz [ IP : 87.142.39.90 ]

วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 03:51
# 113 : ความคิดเห็นที่ 27280
ถ้าว่าง ๆ ก็อย่าลืม ขยับความคิดและปลายนิ้วผ่านคีย์บอด สร้างงานเขียนดี ๆ แบบนี้ มาให้ชื่นชมกันอีกครั้งนะคะ รุ่นพี่ B 13 s.t >///// W
Name : Poyz [ IP : 87.142.39.90 ]

วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 03:49
# 112 : ความคิดเห็นที่ 27279
ถึงจะอยู่ไกล แต่จะเป็นกำลังใจให้พี่แบงค์เสมอนะคะ
ชอบรุ่นพี่มาตั้งแต่สมัย โซเคนโย แล้ว รุ่นพี่ใช้ภาษาได้มีเสนห์มากเลยค่ะ ชอบมากจริง ๆ
ในใจก็ภาวนาให้รุ่นพี่รังสรรค์ผลงานใหม่ ๆ มาให้ได้อ่านกันไว ๆ แล้วก็เป็นจริงซะด้วยสิ >/////////// U
Name : Poyz [ IP : 87.142.39.90 ]

วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 03:47
# 111 : ความคิดเห็นที่ 27278
ได้กลับเมืองไทยเมื่อไร หึ หึ คิวบิค อย่าหวังจะรอด~!!!! แม่จะฟาดเงินซื้อให้เกลี้ยงเลยคอยดู~!!!
(คิดถึงเมืองไทยจัง อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเท่าบ้านเรา ^______^~V)

ภาษาพี่แบงค์ยังดีเหมือนเดิมเลยนะคะ อาจจะดูซอฟลงไปกว่าโซเคนโยนิดนึง
เพราะเลนยะออกแนว ฉลาด โหด และโฉดแห่งชาติ
เวลาอ่านก็เป็นอีกแนวหนึ่ง ส่วน นาค ก็มาตามสแตป เลนยะ เหมือนกัน แต่ไม่โหดและโฉดเท่าคุณเธอ

อยากอ่านเรื่องนี้มากจริง ๆ คะ แต่อ่านไม่ทันอ่ะ T______T~
เห้อ...คงต้องรอกันอีกนานเลยกว่าจะได้อ่านฉบับจริง แต่ไม่ว่ายังไงรอนานแค่ไหน ก็รอได้ค่ะ~!!! > w /////////// U
Name : Poyz [ IP : 87.142.39.90 ]

วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 03:44
# 110 : ความคิดเห็นที่ 27232
>< ชอบบทนาคมากกก กรี๊ดดดๆ (ออกแนวตรงกะตัวเอง ยกเว้น...สมอง+ความฉลาด 5555+)

PS.  ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่(หลง)เข้ามาในนี้น้าาาคร้าาาา ยินดีตอนรับเน้อออ
Name : juRAS Inert < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ juRAS Inert [ IP : 124.120.138.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2554 / 22:30
# 109 : ความคิดเห็นที่ 27185
โออ สนุกเหนือคำบรรยายครับ แหวกแนวมาก ไม่เคยเจอแนวนี้มาก่อน
Name : GALILEO [ IP : 202.28.27.6 ]

วันที่: 25 กันยายน 2554 / 16:11
# 108 : ความคิดเห็นที่ 27181
 จะไปหาซื้อมาอ่านค่า สนุกมากเลยค่า  ชอบนางเอกนะโดยส่วนตัวเป็นอะไรที่แปลกดีไม่เน่าเกินไป แบ๊วๆ  ไร้สาระไปวันๆ  ดูเป็นผู้ใหญ่มากเลย
PS.  Thank for your attention love you so much
Name : Custard Apple < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Custard  Apple [ IP : 125.25.183.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2554 / 21:24
# 107 : ความคิดเห็นที่ 26351
เข้ามาอ่านเพราะเพื่อนแนะนำ
แต่แค่เริ่มต้นก็น่าสนุกแล้วค่ะ
จะรีบอ่านนะค่ะ
เป้นกำลังใจให้ค่ะ
Name : อิงฟ้า_yunyu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อิงฟ้า_yunyu [ IP : 111.235.71.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2554 / 02:10
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android