คัดลอกลิงก์เเล้ว

fic naruto [yaoi] [sasunaru] เวลาที่สายไป

ลาก่อนนะ ซาสึเกะ พูดจบนารูโตะค่อยๆเดินไปหาซาอิทั้งคู่จับมือกันแล้วค่อยเดินออกไปจากซาสึเกะ ไม่!!!! อย่าไปจากฉัน ได้โปรด!!! กลับมา!!! นารูโตะ!!!!!!ไม่ว่าจะพยายามยังไง ร่างบางก็ไม่มีทีถ้าจะหันมา

ยอดวิวรวม

3,552

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


3,552

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


46
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ส.ค. 62 / 10:19 น.
นิยาย fic naruto [yaoi] [sasunaru] ҷ fic naruto [yaoi] [sasunaru] เวลาที่สายไป | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

naruto
"ลาก่อน ซาสึเกะ"






sasuke
"ไม่!!!! อย่าไปจากฉัน ได้โปรด!!! กลับมา!!! นารูโตะ!!!!!!"








===============================
สวัสดีจ้า จ๋าเจ้าเก่าเอง 555
กระโดดมาเปิดฟิคสั้นแทนการอัพฟิคหลัก
55555
หวังว่ารีดเดอร์จะชอบนะคะ
เม้นด้วยนะจุ้บๆ
@sqweez

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ส.ค. 62 / 10:19



 

 

 

ร่างสูงสง่าสมส่วนสมชายชาตรี ผมสีรัตติกาล ตัดกับสีผิวขาวได้อย่างดี ดวงตาสีนิลเหม่อมองท้องนภา ภายในจิตใจนึกถึงใครบางคน คนเขารักที่สุด


นารูโตะ


เสียงนุ่มลึกเอ่ยชื่อคนรักอย่างโหยหา จิตใจกระสับกระส่าย อยากเจอ อยากพบ และเป็นห่วงจิตใจว้าวุ่น 

นึกถึงร่างบางว่าตอนนี้เป็นเช่นไร นึกแค้นตัวเอง ที่ทำให้ร่างบางเจ็บตัวแบบนี้ พลางคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวาน

.

.

.

.

.


- 2 วันก่อน -



ร่างสูงกำลังง่วนอยู่กับการทำภารกิจที่โอโรจิมารุสั่ง ตอนที่มือใหญ่กวัดแกว่งคู่ใจอย่างชำนาญ จัดการศัตรู อย่างง่ายดาย


ด้วยฝีมือที่มืออยู่ บวกกับเนตรวงแหวนที่เป็นขีดจำกัดของสายเลือดอุจิวะแล้ว ยิ่งเพิ่มความแข็งแกร่งไปอีก 

มือหนาหยุดและเก็บดาบอย่างรวดเร็ว ตาคมปรายตามองซากศพนับร้อยคนที่นอนตายโดยฝีมือของเค้าเอง 


ซาสึเกะไม่มีความรู้สึกอะไรต่อเหล่าศพพวกนี้ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดหรือสงสารแม้แต่น้อย เพราะเค้ารู้สึกเริ่มชินกับการฆ่าคนซะแล้วสิ


"ตึกตึก"


" ! "

 

จู่ๆร่างสูงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาทางนี้ ด้วยการที่เป็นนักฆ่า สัญชาติญาณของเขาก็รีบชักดาบ 

ดาบคู่ใจถูกเหวี่ยงไปด้านหลังหมายจะฟันคอเพื่อปลิดชีวิต ตาคมปรายตามองด้านหลัง


"!!!!!!"



'ผมสีทองดุจแสงนภา สีผิวแทนที่เมื่อยามต้องกับแสงแดดดูสวยงาม ดวงตาสีฟ้าราวกับท้องนภา  ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาเอง ไม่ผิดแน่'



นารูโตะ!!'


มือหนาใหญ่พยายามจะลดกำลังของดาบที่เหวี่ยงหวังจะปลิดชีวิตของบุคคลที่คลาดว่าเป็นศัตรู แต่ผิดเสียแล้ว 


'ตอนนี้ดาบนี้กำลังจะปลิดชีวิตร่างบางตรงหน้า  คนที่เขารักที่สุด ด้วยน้ำมือของเขาเอง!!'



หยุดไม่อยู่แล้ว!!’


' ขวับ ! '



จู่ๆคนตรงหน้าก็กระโดดถอยหลังเพื่อหลบหลีกดาบ ได้อย่างทันท่วงที 

มัชจุราชอย่างเขาถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในใจยังคงเสียขวัญ 


ถ้าเกิดนารูโตะหลบไม่ทัน 'คนไร้หัวใจอย่างเขาคงเสียใจจนวันตายแน่'




 

นายมาทำอะไรที่นี่ร่างสูงเอ่ยถามด้วยเสียงเย็น  เขาไม่ได้ต้องการให้เป็นอย่างงั้นเลย แต่ด้วยสถานะตอนนี้นั้น ทำให้โดนบีบบังคับอย่างช่วยไม่ได้


กลับโคโนฮะกับฉันเถอะ ซาสึเกะเสียงหวานเอ่ยแกมขอร้อง จ้องหน้าอดีตเพื่อนสนิท


ฉันถามว่านายมาทำอะไรที่นี่!!!” ร่างสูงตะคอกเสียงแข็ง  เป็นเพราะที่นี่มันอันตรายเกินกว่าจะเข้ามาได้  เขาเองเป็นห่วงนารูโตะ

 เพียงแต่ไม่เขานั้นไม่ได้อยู่ในจุดที่จะแสดงความเป็นห่วงเป็นใยได้เท่านั้น


ฉันมาหานาย กลับกับฉันนะซาสึเกะเสียงหวานเอ่ยย้ำเจตนาอีกรอบ น้ำเสียงออกไปทางข้อร้องอ้อนวอน

ทางด้านคนที่ฟังก็แอบเห็นใจอยู่ไม่น้อย 


ชั้นมีเหตุผลอะไรต้องกลับไปกลับนายเขาเอ่ยถามออกไปปัดๆ เพื่อรีบจบบทสนทนากับคนตรงหน้าเสียที เพียงแค่เห็นก็แถมควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว อยากสัมผัสเหลือเกิน


นี่นั่นคือบ้านของนายนะ ซาสึเกะ ยังมีคนอีกมากมายที่รอการกลับมาของนาย ทั้ง ซากุระ ครูคาคาชิ ป้า อ้อ! แล้วก็- เพื่อนใหม่ในทีมด้วย ซาอิน่ะ เค้าเป็นคนดีมะ---”


มันเป็นใคร!!!”ร่างสูงตะคอกเสียงหนัก 


'มันเป็นใครกัน' นารูโตะถึงยิ้มเวลาพูดชื่อมัน แถมยังยกยอมันอีก 'หรือว่าไม่ เป็นไปไม่ได้-!'

ยิ่งคิดร่างสูงยิ่งหงุดหงิด คิ้วขมวดเป็นปม ดวงตาดูแววโกรธอย่างเห็นได้ชัด


ทางฝั่งนารูโตะ ซึ่งไม่รู้ว่าตนทำอะไรผิด ถึงทำให้ร่างสูงตรงหน้าดูโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ เขาจึงเลือกตอบคำถามของซาสึเกะไป


อะ เอ่อ ซาอิน่ะ เหรอ หมอนั่นเป็นคนใหม่ของหน่วย7น่ะ เอามาแทนนายน่ะ นายคงเคยเจอเขาแล้วล่ะ ที่รังลับน่ะ ฮะๆ หมอนั่นเป็นคนดีนะ ตอนแรกก็ไม่ค่อยจะเป็นคนจริงใจซักเท่าไร แต่พออยู่ด้วยกัน ฉันถึงรู้ว่าเขาน่ะก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น ตอนนี้น่ะฉันกับเขาผูกพะ--”


หุบปาก แล้วหยุดพูดได้แล้ว!!!!”ร่างสูงตะคอกใส่ อะไรกัน นี่เขาไม่อยู่ก็หาคนมาแทน แถมยังรู้จักกันดีเพียงไม่กี่เดือน เอ่ยปากชมอย่างออกนอกหน้า 


แถมประโยคท้ายๆ ยิ่งฟังยิ่งเจ็บตรงที่หัวใจ ขืนทนฟังต่อ มีหวังได้ฆ่าไอ้เจ้าซาอิอะไรนี่แน่ๆ


ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันกลับไปโคโนฮะเด็ดขาดร่างสูงพูดพร้อมหันหลังเตรียมตัวออกไป


เดี๋ยวสิซาสึเกะ!!”ร่างบางเรียกร้องให้คนตรงหน้าหยุด


"ขวับ"


จู่ๆคนตรงหน้าก็หายไป


"ฟรึบ"


และปรากฏอยู่ข้างหลังของนารูโตะ

คนผมสีรัชติกาลเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ร่างบาง


'อยากจะสัมผัส อยากจะกอดให้แน่น อยากจะจูบคนตรงหน้าเหลือเกิน'


'แต่'


'ทำไม่ได้'



อยากจะพาฉันกลับมีแค่ทางเดียว ฆ่าฉันซะ เพราะไม่งั้น ฉันจะฆ่านายเองร่างสูงกระซิบบอก


พันปักสา!! มือหนาทะลวงด้านหลังของคนที่ตนรัก และชักมือกลับช้าๆ


เขาเองก็เจ็บ แต่เจ็บที่ใจ เขาไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ 'ไม่อยากเลย


แต่ตนเองไม่อยากให้นารูโตะตามให้เสียเวลา ทุกสิ่งของเขาได้อุทิศในการแก้แค้นหมดแล้ว ตัวเขาตอนนี้มันคือความมืด ไม่สมควรให้แสงสว่างมาอยู่ด้วย



ร่างสูงกำลังจะก้มรับร่างที่กำลังจะล้มแต่ก็ต้องชะงักไว้ เมื่อได้ยินเสียงคนร้องเรียกชื่อร่างบางและกำลังวิ่งมาทางนี้ ร่างสูงจำใจจะต้องปล่อยให้ร่างบางร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงของโลกไป


เพราะเขาไม่อาจแสดงให้ใครเห็นว่าเป็นห่วงนารูโตะมากแค่ไหน


ซาสึเกะค่อยๆหายตัวไปซ่อนบนต้นไม้ที่มืดทึบและใช้คาถาลวงตาพรางตัว และรอดูให้แน่ใจว่าจะมีคนมาช่วยนารูโตะจริงๆ ถึงจะแทงส่วนที่ไม่ถึงแก่ชีวิต แต่มันก็อดห่วงไมได้อยู่ดี



ดวงตาของสายเลือดอุจิวะเหลือบมองบุรุษผิวขาวซีดที่กำลังมาทางนี้


ซาอิ


นารูโตะคุง!!”ซาอิรีบเข้ามาหานารูโตะแล้วรวบตัวกอดไว้


'ซาอิสินะ'

ภาพนี้ทำให้ซาสึเกะเจ็บปวดใจ เพราะคนที่อยู่ตรงนั้นควรจะเป็นตัวเขาเอง

แต่..มันก็เป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเป็นคนทำให้คนตรงหน้าเป็นแบบนั้นเอง


ร่างสูงเริ่มใช้เนตรวงแหวน เพื่ออ่านการสนทนาของทั้งสองเพราะตรงที่เขาอยู่มันไกลเกินจะได้ยินเสียง


นายมาที่นี่ได้ยังไงร่างบางถามน้ำเสียงเอือยๆ คงเพราะใกล้จะหมดสติเต็มทน


ผมไปหาที่บ้านนารูโตะคุงก็ไม่เจอ แถมหาทั้งหมู่บ้านก็ไม่เจออีก และประวัติการออกจากหมู่บ้านของวันนี้ยังมีชื่อของนารูโตะ ไหนจะข่าวของซาสึเกะคุงอีก ผมเลยคิดว่าคุณคงจะมาหาซาสึเกะคุงแน่ๆ แล้วผมก็คิดไม่ผิด


ฮะๆ นายนี่เก่งจังเลยนารูโตะพูดติดตลก


ถ้าผมไม่ตามมาคุณคงตายที่นี่แล้ว อย่าทำให้ผมเป็นห่วงคุณสิ


ขอโทษนะซาอิ


หยุดพูดเถอะ ผมจะพาคุณไปรักษาพูดเสร็จซาอิก็อุ้มนารูโตะขึ้นนกยักษ์แล้วบินออกไป


ซาสึเกะที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ค่อยๆคลายคาถาแล้วกลับรังลับด้วยหัวใจที่เจ็บปวด



ระหว่างทาง ภายในหัวก็มีคำถามผุดมามากมาย

 ' ซาอิเป็นอะไรกับนารูโตะ '

' ตอนนี้นารูโตะจะเป็นอะไรไหม ถึงโคโนฮะจะปลอยภัยแล้วรึยัง '

ทุกคำถามต่างๆกลับล้วนเกี่ยวกับนารูโตะทั้งหมด จนถึงรังลับ ร่างสูงตรงดิ่งเข้าห้องของตนที่โอโรจิมารุเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ 


ก่อนจะทอดกายลงเตียงแล้วหลับตา แต่ในหัวก็ยังมีภาพของนารูโตะอันถูกพันปักษาของตนทะลวงร่างกาย และภาพของซาอิกับนารูโตะกอดกัน ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ


จนถึงตอนนี้เขาก็ยังเจ็บอยู่ ยังคงเป็นห่วงอีกฝ่ายเหลือเกิน


 ร่างสูงลุกขึ้น หวังจะไปฝึกวิชาให้หยุดคิดเรื่องนี้ แต่มันก็ไม่ได้ผล 


เขาสูง' ฝึก ฝึก ฝึกแต่ในหัวยังคงมีเรื่องเดิม ซาสึเกะฝึกจนเหนื่อยหอบ 

หนุ่มชุดขาวค่อยๆ ทรุดลงกับต้นไม้ใหญ่แล้วค่อยๆหลับตาลงจนในที่สุดผล็อยหลับไป

 

.

.

.

.

มืด มืดเหลือเกิน ทำไมมืดอย่างนี้


นั่นใครน่ะ


ร่างของนารูโตะค่อยๆปรากฏต่อหน้าซาสึเกะ


นารูโตะ นารูโตะใช่รึป่าวร่างสูงร้องเรียกหาคนตรงหน้า


นารูโตะหันมาแล้วยิ้มให้ซาสึเกะ ร่างของซาอิค่อยๆปรากฏตรงด้านหน้านารูโตะ ก่อนที่นารโตะจะหันมาพูดกับซาสึเกะ


ลาก่อนนะ ซาสึเกะ พูดจบนารูโตะค่อยๆเดินไปหาซาอิทั้งคู่จับมือกันแล้วค่อยเดินออกไปจากซาสึเกะ


นารูโตะ!!!!!”ซาสึเกะตะโกนเรียกนารูโตะ


นารูโตะ!!!!! หมายความว่าไง!!!”


นารูโตะ กลับมา!!!!!!!”


ไม่!!!! อย่าไปจากฉัน ได้โปรด!!! กลับมา!!! นารูโตะ!!!!!!”ไม่ว่าจะพยายามยังไง ร่างบางก็ไม่มีทีถ้าจะหันมา ยังคงเดินต่อไป แล้วทุกอย่างก็มืดดับลง

.

.

.

.

.

 

"เฮือก!!!"


ซาสึเกะสะดุ้งตื่นคิดมา ร่างสูงมองรอบกายสภาพแวลล้อมเป็นป่าไม้ แสงแดดอ่อนๆ ทำให้รู้ว่าถึงเวลาเช้า


ฝัน หรอกเหรอซาสึเกะพูดเหมือนตัดพ้อกับตัวเอง แล้วค่อยๆถอนหายใจช้าๆ


ในความรู้สึกของซาสึเกะ มันเป็นฝันที่เลวร้าย และเหมือนจริง มันเป็นเหมือนกับการเตือนกลายๆ เขาไม่อยากให้มันเป็นจริง ไม่อยากเลยจริงๆ


ซาสึเกะเดินทางกลับรังลับ ตาคมปิดสนิทแล้วค่อยๆ ทบทวนคิดเรื่องราวทั้งหมด 


จนในที่สุดเขาก็ลุกพรวดออกจากรังลับ โดยไม่สนคำถามของโอโรจิมารุ

 

'ใช่แล้ว! เขากลับกำลังจะกลับไปโคโนฮะ ไปหาคนที่เขารัก!!!'

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ผมสีเหลืองประกายทองน่ามอง นอนทอดกายอยู่บนเตียงในห้องตนเอง หน้าหวานยามต้องแสงจันทร์ ยิ่งสวยกว่าหญิงใด


คนบุกรุกยามวิกาลเข้ามาในห้องก่อนจะถือวิสาสะมองคนที่หลับอยู่ ขายาวสาวเท้าเข้ามาใกล้คนที่นอนหลับสบายแล้วนั่งลงข้างๆ


 เขามองอย่างพิจารณา 'ไม่เปลี่ยนไปเลย' ซาสึเกะคิด


ก่อนค่อยๆประกบริมฝีปากเข้าหาร่างบาง ลิ้นหนาค่อยๆล้วงเข้าหาโพรงปากน้อยๆ ซึ่งนารูโตะเองก็ยอมให้ลิ้นร้อนๆเข้ามาในปากอย่างง่ายดาย

ลิ้นหนาหยอกล้อกับลิ้นเล็กที่ซ่อนในโพรงปากสีสวย ลิ้นเล็กๆเริ่มค่อยตอบสนองตามความต้องการ 

ทั้งคู่แลกรสจูบกันเนิ่นนาน ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆผละออก


ซาอิซาสึเกะหยุดชะงัก มองหน้าร่างที่กำลังหลับเรียกเพ้อชื่อของชายอีกคนที่ไม่ใช่เขา 

บันดาลโทสะที่พุ่งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ด้วยแรงอารมณ์ที่กรุ่นอยู่ในอก  จึงกระแทกปากจูบร่างเล็กที่นอนอยู่แล้วเริ่มบทจูบที่รุนแรง


นารูโตะ รู้สึกตัวเหมือนมีอะไรสัมผัสริมฝีปาก เปลือกตาค่อยๆขยับ แล้วกระพริบถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสของภาพ 


แต่ก็ต้องตกใจ ตาเปิดโล่ง เมื่อรู้ว่าตนถูกจูบ และคนที่จูบยังเป็นอดีตเพื่อนสนิท


มือบางๆพยายามผลักร่างสูงออกไปแต่ก็ไม่เป็นผล ไม่ว่าจะทำยังไงร่างสูงก็ยังคงจูบเขาต่อไป จนคนที่ถูกกระทำต้องยอมอย่างไม่เต็มใจนัก


ซาสึเกะเมื่อเห็นนารูโตะไม่ขัดขืนก็ค่อยๆถอนจูบแล้วมองหน้านารูโตะ ตาสีดำสนิทสบกับนัยน์ตาสีฟ้าดุจดั่งท้องนภาสดใส ท่ามกลางความเงียบงันและความมืดสนิทของตอนกลางคือ นารูโตะเลือกที่จะทำลายความเงียบที่น่าอีดอัดแทน


นายทำอย่างนี้ทำไมซาสึเกะร่างบางเอ่ยถามด้วยใบหน้าแดงๆ ซึ่งมันดูน่ารักไม่น้อยสำหรับซาสึเกะ


ฉันขอโทษร่างสูงเอ่ยพลางสบตาร่างบางเพื่อเป็นการยื่นยันว่าตนรู้สึกผิด


ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ว่าอะไรนารูโตะพูดพร้อมยิ้มออกมา 


ยังไงนายก็เป็นเพื่อนของฉันอยู่แล้วแต่ไม่ใช่ประโยคท้าย ทำถึงขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอว่า เขาไม่ได้ต้องการเป็นเพื่อนนารูโตะ!


ร่างสูงจับไหล่ทั้งข้างของนารูโตะพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พูดด้วยน้ำเสียงโกรธสุดขีด


ไม่!!!!! ฉันไม่ต้องการเป็นเพื่อนกับนายนารูโตะ ที่ฉันจูบนาย นายยังคิดว่าฉันเห็นนายเป็นเพื่อนอยู่อีกเหรอ ฉันรักนายนารูโตะ ได้ยินไหม แล้วนายล่ะ รักฉันบ้างรึเปล่า!!??ร่างสูงพูดพร้อมสบตากับดวงตาสีฟ้า


นารูโตะทำหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนจะค่อยๆถอนหายใจ แล้วระบายยิ้ม

 

.

.

.

.

.

.

.


 

 

 


 

 

 

ฉันก็รักนายนารูโตะพูด ทันทีที่ได้ยินคนที่ตั้งตารอคำตอบมานานแสนนานก็ยิ้มหน้าบานก่อนที่จะกอดนารูโตะแน่น

 

 

 

 

 

 

แต่ ในฐานะเพื่อนรักเท่านั้น

 

 

 

 "..."

 

 

 

 

 

ฉันมีคนรักของฉันอยู่แล้วซาสึเกะค่อยๆคลายอ้อมกอดแล้วมองหน้านารูโตะอย่างไม่เข้าใจ


ทำไม.. ทำไมกัน.. นารูโตะ?ซาสึเกะพูดเสียงสั่นอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็น


ขอโทษนะ แล้วก็ ไปซะเถอะนะ ซาสึเกะ เพราะว่าฉันจะไม่ตามนายอีกต่อไป แต่วันไหนที่นายกลับใจ จำไว้ โคโนฮะพร้อมที่จะให้อภัยนายเสมอนารูโตะพูดก่อนจะค่อยๆเว้นระยะห่างจากซาสึเกะ


ชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นบุรุษไร้หัวใจจู่เหมือนแรงหมดซะดื้อๆ แม้แรงจะแทบพูดยังไม่มี..


คนๆนั้นคือใคร นารูโตะแม้จะเป็นคำถามที่เจ็บปวดแต่ซาสึเกะก็เลือกที่จะถาม


ซาอิน่ะ


"……หึ"


ซาสึเกะยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง


นั้นสินะ


ขอให้รักกันนานๆนะซาสึเกะพูดก่อนจะค่อยๆฝืนยิ้มออกมา


อื้อนารูโตะยิ้มรับ


ขอกอดเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมซาสึเกะพูดเหมือนกับการขอร้อง


ได้สิ ได้โปรดจำไว้ ในฐานะเพื่อนเท่านั้นเมื่อนารูโตะตกลงคนตัวสูงกว่าก็สวมกอด ซึ่งนารูโตะเองก็กอดตอบ ทั้งคู่กอดกันอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆผละออกไป


ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง และก็ลาก่อน นารูโตะนารูโตะสลบไปจากเข็มฉีดยาของเขาที่ติดตัวมาด้วย หลังจากนั้นซาสึเกะก็จัดท่านอนให้ร่างตรงหน้าก่อนจะค่อยๆหายตัวไป

.

.

.

.


เมื่อออกมาไกลพอ ร่างสูงก็ค่อยๆหยุดนิ่ง แหงนหน้ามองฟ้า ก่อนที่น้ำตาจะค่อยไหลลงมาเป็นทางยาวอาบใบหน้า


ต่อให้นายไม่รัก ต่อให้นายมีคนอื่น แต่ฉันก็จะรักนายไม่เปลี่ยนแปลง


นารูโตะ


 

=================================
ฟิคสั้นชั่ววูบค่า มีโอกาสกลับมารีไรท์นิดหน่อย ยังไงก็ฝากเม้นให้กำลังใจกันได้นะคะ<3

พูดคุย สอบถาม ทวงนิยาย(?)ได้ตามช่องทางนี้เลยค่า----> twitter | @thewinnerjajar

ผลงานทั้งหมด ของ thewinnerjajar

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 ซามิน่า อามิเลีย
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 20:50

    จะสงสารซาซึเกะก็ไม่ใช้จะสะใจซะมากกว่า

    #5
    0
  2. #4 matsaya
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 10:29
    ซึ้งมากกกกกกกกกกก เเต่แอบสะใจ 555
    #4
    0
  3. #3 ครีม
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 10:42
    จะสงสารเกะหรือทำยังไงดี ฮือ เศร้าอ่ะ
    #3
    0
  4. วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 21:07
    รู้สึกสะใจ
    #2
    0
  5. #1 one11
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 19:48
    สมน้ำหน้าเกะ

    เมื่อสูญเสียถึงได้รุ้สึกละชิ
    #1
    0