FIC [โน่ริท] >> รับน้องมาบอกรัก

ตอนที่ 4 : สะกดรอยตาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ก.พ. 56

                ก๊อกๆๆ  ก๊อกๆๆ

                เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้คนร่างบางเล็กที่กำลังเตรียมของในชุดนักศึกษาพร้อมที่จะไปเรียน  รีบเดินเร็วไปเปิดประตู

“ไปได้แล้ว  ใกล้เวลาเรียนแล้ว” นภัรบอกเรืองริทพร้อมเดินนำไปก่อน ทั้งที่เรืองริทใส่รองเท้าคัทชูสีดำและปิดประตู

“รอด้วยไอ้กัน”  เรืองริทวิ่งตามเพื่อนและตะโกนเรียกเพื่อนสนิท  แต่ทว่ายังมีคนร่างสูงที่เพิ่งเปิดประห้องออกมาเมื่อได้ยินเสียงของคนร่างบางเล็ก  และเดินตามคนร่างบางเล็กไป  เนื่องจากเขายังมีเรียนวิชาเดียวกันกับน้องๆ

“ไอ้กัน  ฉันว่าเหมือนมีคนตามพวกเรามาว่ะ”  เรืองริทรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีคนเดินตามมาด้านหลัง

“ฉันก็รู้สึกว่ะ  เพราะคนเดินตามหลังพวกเราเต็มเลยว่ะ  ฮาฮา”  นภัรพูดแกมตลก  เพราะคนก็เดินตามหลังมากหน้าหลายตาไม่แปลกอะไรมากมาย

“....................” เรืองริทเงียบไป  เพราะหันหลังไปมองก็มีแต่คนเดินตามหลังเต็มไปหมด  อย่างที่เพื่อนสนิทพูดจริงๆ

“ไอ้บ้าเอ๊ย  มีพรายกระซิบรึไง  เกือบหลบไม่ทัน”  คนร่างสูงวิ่งหลบไปยังต้นไม้ใหญ่แทบไม่ทัน  พร้อมบ่นพรึมพรำกับตัวเอง

ห้องเรียนที่เต็มไปด้วยนักศึกษาที่นั่งเรียนแบบเงียบสงบ  ยังคงมีเสียงแอร์ดังและเสียงอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่หน้าชั้นเรียน  ครั้งนี้ทว่าเรืองริทและเพื่อนได้นั่งเรียนด้านหน้าห้อง  เพราะกลัวที่จะมีคนมาบังขนากเรียนนั้นเอง

“ครั้งนี้ไอ้เตี้ยมันนั่งหน้าห้องเว้ยเฮ้ย”   คนร่างสูงที่นั่งหลังห้องกับเพื่อน พรึมพรำกับตัวเองแต่ก็ทำให้เพื่อนสนิทอย่างเก่ง วาโย  ได้ยินอย่างชัดเจน

“อะไรว่ะไอ้โน่  ใครเตี้ยหน้าห้องว่ะ”  เก่ง วาโย  ถามเบาๆด้วยความสงสัย

“ก็ไอ้น้องสาขาเรานี้แหระนั่งอยู่หน้าห้องนั้นไง  เด็กนี้มันแสบมากนัก  มันวิ่งชนกูและยังไม่ขอโทษ  แถมยังเหยียมเท้ากูอย่างแรงอีก”  คนร่างสูงอธิบายให้เพื่อนสนิทฟัง  แต่สายตายังคงมองคนร่างเล็กตลอดเวลา

“เฮ้ย ไอ้กัน ฉันว่ามีคนมองมาที่เราว่ะ”  เรืองริทรู้สึกได้ว่ามีคนแอบมองเขาจากด้านหลัง  แต่ก็ยอมหันไปมองตามที่ตนเองสงสัย

“ใครจะมงจะมองนายว่ะ  ไม่มีหรอก  เรียนๆไปเหอะ”  นภัรตอบเรืองริทโดยไม่มีข้อสงสัยใด พร้อมกับเงยหน้ามองกระด้านและก้มลงเขียนอย่างตั้งใจ

นาฬิกาเดินมายังเวลาเที่ยงตรง อาจารย์ที่กำลังสอนก็ได้ปล่อยนักศึกษาเมื่อหมดชั่วโมงเรียน  นักศึกษาต่างพากับเก็บของและเดินออกจากห้องเรียน  แต่ทว่ายังมีสายตาที่จ้องมองคนร่างเล็กตลอดเวลา

“ฉันว่ามีคนจ้องมองฉันและเดินตามพวกเราตลอดเวลาเลยว่ะ ไอ้กัน”  ร่างบางเล็กเดินไปพร้อมคุยกับเพื่อนเรื่องที่ตนเองสงสัยมาตั้งแต่เช้า

“ก็บอกว่าคนเดินตามหลังพวกเราเต็มเลย  จะสงสัยอะไรนักหนาว่ะ ไอ้ริท”  เพื่อนสนิทที่ไม่รู้สึกว่ามีใครกำลังตามติดได้บอกคนร่างเล็ก

“ช่างมันเถอะว่ะ  ไปกินข้าวกันเถอ  หิวแล้วว่ะ”  เรืองริทใช้มือขยี้หัวตัวเองพร้อมบอกเพื่อนสนิท  และเปลี่ยนจากขยี้กัวมาลูบท้องของตนเอง

โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยนักศึกษาทั้งชายหญิง  มีโต๊ะเต็มไปด้วยคนนั่ง  แต่ก็ยังเหลือโต๊ะว่างอีกหลายที่  เรืองริทและนภัรเดินเข้าไปต่อคิวร้านข้าวร้านแกง  ซึ่งอีกไม่กี่คนก็จะถึงคิวของเขาแล้ว  ในขณะที่เรืองริทกับเพื่อนต่อคิวอยู่นั้น  คนที่ซื้อข้าวอยู่ด้านนั้นคือคนร่างสูงที่กำลังสั่งกับร้านข้าวและจ่ายเงินแม่ค้าและเดินไปนั่งกินกับเพื่อนที่โต๊ะ

“ผมเอาไข่พะโล้แล้วกันครับ  ไม่มีผัก  ผมชอบ  อิอิ”  เมื่อถึงคิวเรืองริทสั่งแม่ค้าพร้อมล่วงเอาเงินออกมาจ่าย

“เท่าไรครับ”  เรืองริทถามราคาพร้อมกับรับจานจากแม่ค้า

“มีคนจ่ายให้แล้วจร้า”  แม่ค้าบอกเรืองริทพร้อมยิ้มให้กับเขา

“ใครครับ  เขาอยู่ไหน”  เรืองริทถามด้วยความสงสัย  พร้อมกับสีหน้าที่คิดว่าใครจนคิดจะติดกัน

“อย่าสงสัยให้มาเลย  ป้ารีบขายของ  คนต่อไปเอาอะไรดีจ้า”  แม่ค้ารีบตัดบทสนทนาทันที  เพราะโดนสั่งไว้ว่าห้ามบอก

เรืองริทและนภัทรเดินไปนั่งยังโต๊ะอาหารที่ไม่มีคนนั่ง  เรืองริทนั่งทานอาหารทั้งที่มีข้อสงสัยภายในหัวตลอดเวลาว่าใครเป็นคนจ่ายเงินค่าอาหารมื้อเที่ยงให้เขา  ซึ่งทำให้เขาลืมเรื่องที่มีคนตามติดเขา

ช่วงบ่ายเป็นเวลาว่างของเรืองริทและนภัรเพื่อนสนิท  ซึ่งจนกว่าจะถึงเวลาที่รุ่นพี่นัดก็อีกหลายชั่วโมง

“ไอ้กัน  เราไปเดินเที่ยวห้างกันเถอะว่ะ  อยู่เฉยแล้วเซงจิต  คิดถึงบ้าน”  เรืองริทนั่งลงบนเตียงภายในห้องของตัวเองพร้อมพูดชวนนภัรไปเดินเที่ยว

“ได้ซิ  ขอเวลา 10 นาที  กลับห้องไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วกัน”  นภัรตอบรับพร้อมกับหมุนลูกบิดประตูให้เปิดออกแล้วเดินออกไปจากห้องและปิดประตู



************************************************
ฝากติดตามผลงานด้วยน่ะครับ  ผมมือใหม่หัดแต่งนิยาย
ช่วยแนะนำติชมอย่างสุภาพด้วยน่ะครับ


เตรียมพบกับตอนที่ 4 เร็วๆนี้ครับ
************************************************
<<<  ขอขอบพระคุณทุกท่านครับ  >>>
************************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น