FIC [โน่ริท] >> รับน้องมาบอกรัก

ตอนที่ 3 : แนะนำตัวกับรุ่นพี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.พ. 56

“อ้าวเฮ้ย!!!! ”  คนร่างเล็กตกใจและอุทานออกมา  เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าและที่เค้าได้ว่าไปมากมายคือคนที่เขาได้เดินชนเมื่อเช้า

“คุ้นใช่มั้ยล่ะ”  คนร่างสูงพูดเชิงประชดและรีบเดินออกจากห้องเรียนโดยรวดเร็ว  ปล่อยให้คนร่างเล็กยืนอึ้งเงียบและมองตามหลังที่หายออกไปนอกห้องเรียน

                5 โมงเย็นของวันเดียวกันนี้  ได้เวลานัดหมาย  คนร่างบางเล็กที่อยู่ในชุดลำรอง  เสื้อคอกลมสีเขียว  กางเกงขายาวสีดำ  รอเท้าผ้าใบสีขาว  กำลังเร่งฝีเท้าเพื่อไปหลังลานหลังตึกของสาขาให้ทันเวลานัดหมาย  แต่ก็ไม่วายที่จะวิ่งชนคนเป็นประจำในชีวิต  แต่ทว่าคนที่ชนนั้นเป็นคนเดียวกันที่เขาชนในตอนเช้า และทะเลาะในช่วงเวลาเรียน

                “โอ๊ยยยยย  ล้มอีกแล้ว  ซวยอะไรนักหนาเนี้ยเรา”  คนร่างบางเล็กล้มลงพร้อมกับอุทานออกมาและรีบลุกขึ้นโดยไม่รอรี  และกำลังจะก้าวเท้าวิ่ง  ก็มีมือหน้ามาจับไว้ที่ข้อมืออันบอบบางของคนร่างบาง

                “รีบอะไรนักหนาว่ะไอ้เตี้ย”  ร่างสูงดึงข้อมือตัวเล็กให้หันมาหา  และกระแทกเสียงใส่คนตัวเล็ก  ทำให้คนร่างบางตัวเล็กนั้นอึ้งกับเสียงที่กระแทกใส่ต่อหน้า

                “รู้ว่ารีบแล้วทำไมไม่หลบอ่ะ”  คนตัวเล็กร่างบางที่ในใจนั้นกลัวพี่คนนี้จะเอาเรื่อง  แต่ก็ต้องแสร้งสู้ต่อปากต่อคำ

                “ชนแล้วไม่ขอโทษ  ยังมาว่าฉันไม่หลบอีกหรอ”  ร่างสูงกระแทกเสียงใส่คนร่างเล็กอีกครั้ง ทำให้คนร่างเล็กโมโหมาก  ร่างเล็กจึงตั้งใจยกเท้าเหยียบไปยังเท้าคนร่างสูงเท่าที่แรงจะมี  และแลบลิ้นหลอกพร้อมวิ่งหนีไป

                “โอ๊ยยยยยย  ไอ้เตี้ยยย  แก่เจอดีแน่”  ร่างสูงยกเท้าข้างที่ถูกเหยียบขึ้นและยืนกระโดนขาเดียว  พร้อมตะโกนบอกคนตัวเล็กที่กำลังวิ่งหนี

                “ไอ้กันทันเวลาป่าวว่ะ”  ร่างเล็กวิ่งมาลานกว้างหลังตึกสาขา  และนั่งในแถวข้างๆ พร้อมถามเพื่อนสนิทอย่างนภัร ด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยจากการวิ่ง

                “เป็นคำถามเดิมที่ฉันก็ต้องตอบเช่นเดิม  ตั้งแต่รู้จักนายมา”  นภัรนั่งในท่าขัดสมาธิและหันมาตอบเรืองริทในเชิงประชดเล็กน้อย

                “แล้วยังไม่ชินอีกหรอว่ะ  เออ.. สรุปว่าทันป่าวว่ะ”  เรืองริทต่อปากต่อคำกับเพื่อนสนิทอีกรอบ  แต่ไม่วายที่จะถามคำถามเดิม

                “พอดีเป๊ะ  เวลาเป๊ะ  ไม่ขาดไม่เกิน”  นภัรตอบในน้ำเสียงที่ประชดเล็กน้อย  โดยเน้นคำว่า เป๊ะแบบหนักๆแน่ๆ

                “สวัสดีน้องๆ ชาววิทยาการคอมพิวเตอร์ทุกคนอีกครั้ง  วันนี้เป็นวันแรกที่เราได้เจอกัน  พี่ก็อยากจะรู้ชื่อน้องๆทุกคน  จึงขอให้น้องๆแนะนำตัว  เริ่มจากแถวที่หนึ่งได้เลยครับ”  เก่ง วาโย  เป็นผู้แทนกล่าวกับน้องด้วยสีหน้าที่เป็นมิตรเช่นเคย

                น้องๆ ทุกกันต่างพากันแนะนำตัวตามลำดับจนเกือบครบ  ยังเหลือคนร่างบางเล็กเป็นคนสุดท้าย

                “สวัสดีครับผมชื่อเรืองริท ศิริพานิช  ชื่อเล่นริทครับ พักอาศัยที่หอในตึกชายครับ ห้องพัก 608 ครับ”  คนร่างบางเล็กแนะนำตัวในท่าทางที่เต็มไปด้วยความอายเล็กน้อย  แต่หารู้ไม่ว่ายังมีคนร่างสูงที่คอยแอบมองเขาอยู่ตึกใกล้ๆลานกว้างนั้น

                “ชื่อริทคับ  คนบ้าอะไรชื่อริทคับ  ดูตัวเล็กๆไม่น่าคับ ล่วมซะมากกว่า”  ร่างสูงที่แอบมองบ่นพรึมพรำกับตัวเองอยู่คนเดียว

                “ไอ้โน่  มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ว่ะ  น้องๆแนะนำตัวทำไมไม่ไปดูน้องว่ะ”  เก่ง วาโยที่เดินเข้ามาหาโตโน่พร้อมกระแทกเสียงเพื่อนสนิทอย่างเป็นมิตร

                “ป่าวเว้ย  กูกำลังจะเดินเข้าไป”  โตโน่ตอบเพื่อนพร้อมเดินเข้าไปหาน้องๆที่กำลังนั่งอยู่กลางลานกว้าง

                “อ้าวเฮ้ย  รอด้วยดิว่ะ”  เก่ง วาโยเรียกเพื่อนที่เดินผ่านหน้าตัวเองไปเมื่อครู่และวิ่งตามไป

                “หลังจากที่พี่ๆรู้ชื่อน้องกันหมดทุกคนแล้ว  ต่อไปน้องจะได้รู้พี่ๆกันบ้าง”  เก่ง วาโย บอกน้องๆพร้อมให้พี่ๆแนะนำตัวกับน้องๆ ที่ยืนล้อมรอบน้องๆเป็นครึ่งวงกลม

                ระหว่างที่พี่แนะนำตัวอยู่นั้น  คนร่างบางเล็กที่นั่งขัดสมาธิอยู่ในแถวแอบมองไปเห็นคนร่างสูงที่เคยต่อปากต่อคำยืนอยู่ริมสุดของแถว

                “อะไรว่ะ  นายอาบังขายถั่ว  นายสูงเพรียวกาแฟเนเจอร์กิฟ  เป็นรุ่นพี่เราเหรอเนี้ย”  เรืองริทบ่นพรึมพรำกับตัวเองในท่าทางนั่งขัดสมาธิพร้อมก้มหน้าก้มตา  ในใจก็นึกกลัวว่าจะโดนรุ่นพี่เล่นงานตามที่เขาเคยขู่เอาไว  อีกใจก็คิดว่าจะไปกลัวทำไมเขาก็ผู้ชายเราก็ผู้ชาย

                “ไอ้ริท  แก่ก้มหน้าก้มตาพูดอะไรอยู่คนเดียวว่ะ”   เพื่อนสนิทอย่ากันสะกิดเพื่อนที่อยู่ในภวังค์ของตัวเอง  ทำมห้เรืองริทสะดุ้ง

                “ปะ...ป่าว”  คนร่างบางเล็กตกใจกับการสะกิดของเพื่อนและตอบเพื่อนอย่างสะดุดเล็กน้อย  คนร่างบางเล็กเงยหน้ามองตาอันคมกริมของคนร่างสูงโดยบังเอิญ

                “พี่ชื่อภาคิน  คำวิลัยศักดิ์  ชื่อเล่นโตโน่ พักอยู่หอในชายห้อง 607” คนร่างสูงแนะนำตัว สายตาอันคมกริมยังคงมองหน้าคนร่างบางเล็กไปละสายตา

                “และไม่ต้องตกใจหรอน่ะ  เราคงอยู่ด้วยกันอีกนาน  หวังว่าจะรู้จักกันทุกอณูรูขุมขนแน่ๆ”  ร่างสูงเอ่ยต่อและยังไม่ละสายอันคมกริมจากคนร่างบางเล็ก  แถมยังทำหน้าทำตาที่มีเล่ห์เหลี่ยม  ทำให้คนร่างเล็กถึงนั่งก้มหน้าก้มตา  แทบจะมุดดินให้หายไปยังจากที่แห่งนี้  เนื่องจากการกระทำของตนและเรื่องบังเอิญที่เจ้าตัวไปอยู่ห้องพักติดกัน




************************************************
ฝากติดตามผลงานด้วยน่ะครับ  ผมมือใหม่หัดแต่งนิยาย
ช่วยแนะนำติชมอย่างสุภาพด้วยน่ะครับ


เตรียมพบกับตอนที่ 3 เร็วๆนี้ครับ

************************************************
<<<  ขอขอบพระคุณทุกท่านครับ  >>>
************************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 ตัวเล็ก#เหรอ (@mossssom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:18
    ฮา่ๆ  ตัวเล็กโดนจัดแน่
    #2
    0