**--มนตร์จุมพิตพยัคฆ์ร้าย--**

ตอนที่ 14 : บทที่ 5-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    9 ม.ค. 61

รูปเล่มเปิดจองถึง 20 กุมภาพันธ์ จัดส่งต้นเดือนมีนาคมค่ะ
ราคาปก 330 ราคาจอง 299 บาท

สั่งจองได้ที่ https://goo.gl/VhwKDF


แล้วเธอต้องการอะไร

ต้องการให้เขาบอกว่า...อยากเป็นคนรักของเธองั้นหรือ!

บ้าน่าเหมือนแพร! คิดอะไรบ้าๆ!

หญิงสาวปรามตัวเอง ยกสองมือขยี้ผมสองสามครั้งก่อนจะถอนหายใจเฮือก

เป็นอะไร

เปล่าค่ะ

ก็ฉันเห็นอยู่ ได้ยินด้วยว่าเธอถอนหายใจ

เหมือนแพรเลี่ยงหลบไม่ยอมตอบคำถามเขาด้วยการนิ่งเงียบ นานพอควรกว่าเธอจะเปล่งเสียงออกมาเมื่อพบว่าลายพยัคฆ์พาเธอออกนอกเส้นทางที่จะกลับบ้าน

คุณจะพาฉันไปไหน

กินข้าว...แวะกินกันก่อนแล้วค่อยกลับ

 

เหมือนแพรนั่งรออย่างอดทน ใช่ว่าเธอหิวอะไรมากมาย แต่การต้องอยู่ในที่คับแคบกับลายพยัคฆ์สองต่อสองเช่นนี้ มันทำให้เธออึดอัด...      เป็นความอึดอัดที่เธออธิบายไม่ถูก อยู่ก้ำกึ่งระหว่างความกลัว และ...      เร่าร้อน

เพียงแค่คิด แก้มของเธอก็แดงปลั่งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ กายร้อนวูบวาบราวจับไข้จนต้องหยิบสมุดโน้ตเล่มบางขึ้นมาพัดวี หวังว่ามันจะช่วยบรรเทาความรู้สึกประหลาดเหล่านี้ลงได้บ้าง

ร้อนหรือ เร่งแอร์หน่อยไหม

สุ้มเสียงห้าวลึกกังวานทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวอย่างน่าขัน  เหมือนแพรรีบส่ายหน้าปฏิเสธแล้วเก็บสมุดเล่มนั้นไว้ในกระเป๋าทันที

ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่ร้อนนิดหน่อยไม่รอให้เขาซัก เธอรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

คุณจะพาฉันไปกินที่ไหนคะ ขับมาตั้งไกล

ขับเลยมาแล้ว

อ้าวร่างเล็กหันขวับไปมอง อ้าปากหวออย่างงุนงง ลายพยัคฆ์หันมามองแล้วยักไหล่ ตอบด้วยเสียงกลั้วหัวเราะว่า

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเธอนะ แต่...ฉันอยากทดสอบอะไรสักหน่อย

ยิ่งเขาพูด เธอก็ยิ่งงง ผู้ชายคนนี้มักมีความลับอยู่ในตัวเสมอ ไม่ว่าจะเป็นดวงตาทรงอำนาจ ท่าทางอันทรงพลัง หรือแม้แต่คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมา และเพราะเหตุนี้เหมือนแพรจึงไม่เคยวางใจในตัวเขาอย่างเต็มร้อยเลยสักครั้ง

ฉันแค่อยากแน่ใจว่าไอ้รถคันหลังนั่นมันตามเรามาจริงๆ ไม่ใช่ฉันคิดไปเอง

เอ่ยพลางเหลืองมองกระจกหลัง ส่วนเหมือนแพรเอี้ยวตัวไปมองเกือบทั้งตัว เห็นรถญี่ปุ่นกลางเก่ากลาใหม่ติดฟิล์มมืดขับตามมาห่างๆ

รถสีดำคันนั้นหรือคะ

ใช่ มันตามมาตั้งแต่เราออกจากมหาลัย

ตายจริง!” เหมือนแพรอุทาน รีบหันกลับมามองจ้องเขาตาไม่กะพริบ พวกมันเป็นใครคะ ศัตรูของคุณงั้นหรือ?”

ชายหนุ่มเหลือบมามองเธอแล้วยกมุมปากเป็นรอยยิ้มที่เธออ่านไม่ออกอีกตามเคย

ไม่น่าใช่

อ้าว แล้วพวกมันจะตามเรามาทำไม คงไม่ได้มาตามฉันหรอกนะ!”

ถูกเผง!”

ใช่แค่พูด เขายังดีดนิ้วดังเปาะ แถมยกนิ้วโป้งชมเธอว่าเก่งเสียด้วย

คนเก่งแบบไม่ได้ตั้งใจถึงกับนั่งงงเป็นไก่ตาแตก อ้าปากค้างกว้างเสียกว่าตอนได้รู้ว่าเขาขับเลยร้านอาหารเสียอีก

บ้า! ฉันไม่มีศัตรูที่ไหนสักหน่อยเหมือนแพรสั่นศีรษะอย่างดื้อดึง เพราะไม่เชื่อคำพูดของเขาแม้แต่เสี้ยวเดียว คุณคงไม่รู้ตัว หรือไม่ก็ลืมไปแล้วว่าไปขัดแข้งขัดขาใครสักคน มันเลยส่งคนมาตามล่าไง

คาดการณ์เสร็จสรรพก็ชะโงกหน้าไปมองทางด้านหลังอีกครั้ง แล้วเอ่ยด้วยสุ้มเสียงหวั่นๆ

ถ้าพวกมันชักปืนมายิงเรา เราจะทำยังไง!”

กลางวันแสกๆ แบบนี้ มันคงไม่กล้า

แต่ถ้าเป็นมือปืนมืออาชีพ มันคงไม่เลือกเวลาทำงานหรอกค่ะ

ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เหมือนแพรร้อนใจจนอกจะแตกตาย แต่ผู้ปกครองของเธอยังทำสีหน้าระรื่น หัวเราะร่วนราวกับกำลังขับรถไปเที่ยว หากใช่หนีการตามล่าไม่

คุณลาย! อย่าทำเป็นเล่นได้ไหมคะ ฉันกลัวนะ!”

เขาหันมาสบตา แล้ววางมือลงบนศีรษะของเธอ แล้วเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น

อยู่กับฉัน เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่มีวันให้เธอได้รับอันตรายแม้แต่ปลายเล็บ!”

หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาทันที แม้ความจริงเธอจะไม่เคยเชื่อใจผู้ชายคนนี้ แต่น่าแปลกนัก...ตอนนี้เธอกลับเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมว่าเขาจะปกป้องเธอได้

มีร้านอาหารตรงหน้า แวะร้านนี้แล้วกันนะ

ลายพยัคฆ์ขับรถผ่านประตูใหญ่เข้ามา มีลานจอดรถแบบหลังคาผ้าใบวางเรียงรายอยู่ตรงฝั่งที่ติดกับร้าน มีรถจอดเกือบเต็ม ดีที่มีที่ว่างเหลืออยู่ที่หนึ่งพอดี ชายหนุ่มนำรถเข้าไปจอด สั่งความกับเธอว่าขึ้นไปก่อนแล้วสั่งอาหารได้เลย

แล้วพวกมันล่ะคะ

มันแค่ตามมา ไม่คิดทำร้ายเราหรอก ถ้ามันจะทำร้ายคงทำไปตั้งนานแล้วล่ะ

ได้ยินเช่นนั้น เหมือนแพรก็เบาใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่วายลังเล

ทำไมคุณลายไม่ขึ้นไปพร้อมกันล่ะคะ อยู่คนเดียวอันตราย

เพราะคำพูดนั้นทำให้เธอได้รับรอยยิ้มพิฆาตมาหนึ่งที เป็นยิ้มที่เธอเดาความหมายของมันออกว่าเขากำลังขอบคุณ

ไม่ต้องห่วง ฉันดูแลตัวเองได้ ไป ขึ้นไปสั่งอาหารรอไว้เลย ฉันกินอะไรก็ได้เมื่อเห็นเธอยังนิ่งเขาก็ใช้วิธีการ เดิมๆในการทำให้บังคับเธอ ไม่ไปหรือ ถ้าไม่ไปตอนนี้ เธอคงต้องกิน...เขาไม่ได้พูดแต่ยกมือลูบไปตามริมฝีปากของตัวเอง เห็นแค่นั้นเหมือนแพรก็รีบตาลีตาเหลือกลงจากรถแทบไม่ทัน กระนั้นก่อนจะไปเธอก็อดต่อว่าเขาไม่ได้

คนบ้า!”

ร่างเล็กโกยแน่บขึ้นบันไดหน้าร้านไปแล้ว ส่วนลายพยัคฆ์มองเธอด้วยดวงตาเข้มข้นรุนแรง จนเธอหายลับไป จึงลงจากรถ เดินไปยืนกอดอกพิงท้ายรถ สองตาจับจ้องปากทางเข้าร้านแน่วนิ่ง กระทั่งรถญี่ปุ่นคันนั้นแล่นตามมาถึง เขาก็ย่างสามขุมเข้าหา สีหน้าดุดันเกรี้ยวกราดจนเส้นเลือดใต้ผิวปูดโปน น่ากลัวราวกับเขาเป็นอสูรตนหนึ่งหาใช่มนุษย์ไม่

เจ้าวายร้ายอกสั่นขวัญแขวน เห็นท่าไม่ดี รีบเข้าเกียร์ถอยทันที ทว่าเมื่อเงยหน้ามองกระจกหลังก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อปรากฏเรือนร่างสูงใหญ่ของลายพยัคฆ์ยืนจังก้าอยู่ด้านหลัง

อะไรวะ! แม่ง! ขับชนเสียดีไหม!”

บ่นพึมกับตัวเองพร้อมกับเปลี่ยนเป็นเข้าเกียร์หนึ่ง เหยียบคันเร่งอย่างแรง หากก็ต้องตื่นตะลึงเมื่อพบว่าลายพยัคฆ์เคลื่อนตัวได้อย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ ไม่ถึงพริบตา เขาก็มาปักหลักยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าแล้ว มันรีบเหยียบเบรกจนหน้าคะมำ ศีรษะโขลกกับพวงมาลัยจนได้เลือด

เท่านั้นยังไม่พอ ชายร่างบึกบึนแทบสิ้นสติเมื่อมีวัตถุบางอย่างพุ่งเข้ามากระแทกกระจกจนแตกกระจัดกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เพล้ง!!

ชายหนุ่มยกแขนป้องกันใบหน้าและศีรษะของตัวเองไว้ตามสัญชาตญาณ สบถคำออกมายืดยาวอย่างหัวเสีย รอจนทุกอย่างสงบจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา สะดุ้งตกใจอีกคำรบที่เท่าไรไม่ทราบได้ เมื่อลายพยัคฆ์เท้าแขนกับตัวรถ แล้วโน้มตัวลงมามองจ้องเขาด้วยดวงตาประหลาด

ไง!” เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มทักทาย หากคนได้รับกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไรพิกลไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกมันจะกล้าใช้มนุษย์ทำงานให้!”

คำพูดนั้นเขาฟังไม่เข้าใจ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ที่ต้องขบคิดตอนนี้คือทำเช่นไรถึงจะหนีรอดจากเงื้อมมือไอ้ตัวประหลาดนี่

กะ...กูแค่รับคำสั่งมาตามมึง! มะ...ไม่ได้มาทำร้าย!”

งั้นหรือ?”

 เขายิ้มอีกครั้ง ก่อนขยับมือ ชั่วเสี้ยววินาที ชายคนนั้นก็ดิ้นขลุกขลัก ตาเหลือกมองด้านบนอย่างทรมานด้วยแรงบีบรัดจากมือใหญ่เพียงมือเดียว

งั้นกลับไปบอกเจ้านายของแกด้วยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน ถ้ากล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ เราได้เห็นดีกันแน่!”

พูดจบก็ข่มขู่ด้วยแววตาสีอำพันของตนเอง ก่อนจะขยับเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสียงกระจกแตกเมื่อครู่ทำให้ผู้คนส่วนหนึ่งชะแง้แลมองมาแต่เมื่อไม่พบความผิดปกติใดๆ จึงเลิกสนใจเพียงเท่านั้น ส่วนลายพยัคฆ์ก็เดินผิวปากขึ้นบันไดมา กวาดตามองหาเหมือนแพรเพียงวินาทีก็ตรงดิ่งไปหาโดยไม่จำเป็นต้องสอบถามพนักงานให้มากความ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #5 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 20:05
    เท่ห์มากค่ะคุณลาย
    #5
    0