Hastur x Eli II ดวงตาของผู้หยั่งรู้ [yaoi]

ตอนที่ 4 : การเข้าใจกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    7 เม.ย. 62

เครื่องถอนรหัสถูกทำให้มันใกล้เสร็จไว้สองเครื่อง ที่ผมไม่ถอดระหัสจนเสร็จเพราะผู้ล่าอย่างแฮสเตอร์จะรู้แน่ๆถ้าผมทำอย่างนั้น ตอนนี้เขาหลับอยู่...หวังว่าเขาจะไม่รู้นะ ผมให้ฮูกจังเฝ้าเขาไว้ถ้าเขาตื่นเมื่อไหร่ผมจะได้รู้ทันที
"...."
ศพของเทรซี่ เซอร์เวย์และวิลเลี่ยมถูกทิ้งมาวันนึง มันเริ่มเน่าแล้วด้วย... ผมควรจะฝังศพพวกเขาให้ถูกที่ซักหน่อย น่าแปลกใจที่ผมไม่เห็นวิญญาณหรือได้ยินเสียงของพวกเขาเลย ว่าจะลองถามแฮสเตอร์เรื่องนี้ทีหลัง หมอนี่ต้องรู้อะไรบ้างล่ะ
'นายหาอะไรเหรอ?'
เทรเรสเข้ามากอดคอผมอย่างหยอกล้อ 
"พลั่ว มันน่าจะดีกว่าถ้าพวกเขาถูกฝังให้เป็นที่"
'โยนลงน้ำให้ฉลามพวกนั้นกินสิ มันจะยากอะไร?'
"....ฉันรู้ว่าวิธีนั้นง่ายกว่าน่า ไม่ต้องบอกหรอก"
'แล้วทำไมไม่ทำ?"
"...."
'หืมมม...ยังไม่ล้มเลิกความพยายามอีกเหรอ?'
"...."
ถึงผมจะรำคาญยัยนี่แต่เธอก็เข้าใจผมดีที่สุด เพราะอยู่กับผมมาตั้งแต่เด็ก ผมอยากจะเป็นคนทำศพให้พวกเขาเผื่อว่าจะรู้สึกเสียใจต่อการตายของพวกเขาขึ้นมาบ้าง จำไม่ได้แล้วล่ะว่ามันรู้สึกแย่แค่ไหนตอนที่เคยเห็นคนตายครั้งแรก แต่ผมก็อยากจะรู้สึกอีกครั้ง อยากจะลองดู...
"นายทำอะไร"
ก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าเขาตื่นแล้วและกำลังมองหาผมอยู่ 
"หาอะไรซักอย่างมาขุดดิน"
"ขุดทำไม?"
"เพื่อฝังศพคนที่นายฆ่าไป"
เจ้าปีศาจกอดอกพิกำแพง
"โยนให้ฉลามกินง่ายกว่า"
เขาว่าเสียงเรียบ
"ฉันทำเพราะอยากให้เกียรติพวกเขา ไม่ได้ทำเพราะอยากจะกำจัดศพ"
"...."
นี่ไงพลั่ว...มันอยูู่ในบ้านใกล้ๆไร่ข้าวโพด ทีนี้ผมก็ต้องหาจุดที่ควรฝังพวกเขา...
"ฉันไม่เห็นวิญญาณของพวกเขาทั้ง3คนเลยรู้ไหมว่าพวกเขาไปไหน"
"ถ้าตายในเกมนี้ วิญญาณจะตกเป็นของเจ้าของคฤหาสน์"
"งั้นเหรอ...."
ผมโยนพลั่วใส่แฮสเตอร์ซึ่งเขาก็รับมันอย่างแม่นยำ หมอนี่เอียงหัวราวกับไม่เข้าใจว่าให้มาทำไม
"นายแรงเยอะนี่ ขุดหลุมฝังศพให้พวกเขาที"
"กล้าสั่งฉันคนนี้เหรอ?!"
ผมเลิกคิ้วพลางยักไหล่ 
"ฉันกำลังขอร้องให้นายช่วยต่างหาก ถ้านายไม่ช่วยฉันคงเสียใจมากจนต้องวิ่งไปให้ฉลามกัดเล่น"
"ไอ้...เวรเอ้ย!!"
หมอนี่ตรงเข้ามากระชากคอเสื้อผมด้วยท่าทีโมโหร้าย ซึ่งผมไม่กลัวหรอกเพราะหมอนี่ฆ่าผมไม่ได้อยู่แล้ว
"ถ้าได้พลังคืนฉันจะฆ่าแกให้ทรมาณที่สุด!"
มันปล่อยผมลงอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เมื่อเห็นว่าผมไม่รู้สึกกลัว
"หึ จะขุดตรงไหนก็ได้ ฉันแค่อยากฝังพวกเขา แยกไว้สามหลุมล่ะ"
เทรเรสเข้ามาขี่คอแล้วเกาะหัวเล่นอย่างหยอกล้อ น่ารำคาญ...
'นายนี่ร้ายกาจชะมัดเลย ฮิฮิ:)"
"...."
'อะไรล่ะนั่นเมินฉันอีกแล้วเหรอ:('


"....."
'เป็นไงบ้างล่ะ?'
ผมส่ายหัวแทนคำตอบของสิ่งที่เทรเรสถาม ให้ตายสิ....ผมไม่ได้รู้สึกแย่ต่อพวกเขาเลยแม้ว่าจะฝังพวกเขาอย่างถูกวิธี หรือนั่งเคารพพวกเขานานแค่ไหนผมก็ยังรู้สึกว่างเปล่า....
สิ้นหวังแล้วล่ะ
"นายก็ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน ฉันไม่เข้าใจเลยซักนิด"
เจ้าปีศาจนี่ยืนดูผมตั้งนานแล้ว ท่าทางมันจะไม่เข้าใจสิ่งที่ผมทำอยู่ ซึ่งผมไม่แปลกใจเรื่องนั้น
"....มันซับซ้อนพวกปีศาจหัวทึบอย่างนายไม่เข้าใจหรอก"
ผมตอบในขณะที่ยังคงจ้องไปที่หลุมศพของเพื่อนร่วมทีมทั้ง3คนโดยที่ไม่ได้หันไปสบตาเขาเลย ผมปิดตาอยู่ จะหันไปมองเขาเพื่ออะไรล่ะ
"นี่สบประมาทฉันเหรอ?"
"เปล่า มันเข้าใจยากจริงๆ ถึงฉันจะเกลียดนายแต่ฉันไม่สบประมาทคนอื่นบ่อยๆหรอก ถ้าคนคนนั้นไม่ทำอะไรขัดใจฉันน่ะนะ"
"นายตัดสินว่าฉันจะไม่เข้าใจทั้งๆที่ยังไม่ได้ลองอธิบายให้ฉันฟัง นั่นแหละที่เรียกว่าสบประมาท"
"...."
หรือผมควรจะอธิบายให้หมอนี่จริงๆ? 
"ว่ายังไงล่ะ?"
"ฉันอยากรู้สึกเศร้ากับการตายของคนอื่นบ้าง คนรอบข้าง มองว่าฉันไร้ความรู้สึกเพราะฉันไม่สามารถเศร้ากับความตายได้ บ้างทีถ้าฉันฝังพวกเขาอย่างถูกต้องตามพิธีกรรม ฉันอาจจะเศร้าขึ้นมาบ้างก็ได้"
"ท่าทางจะไม่ได้ผล"
"ใช่ มันไม่ได้ผล ความจริงมันไม่ได้ผลตั้งแต่ที่นายสามารถคุยกับฉันได้อย่างปกติแล้ว"
"งั้นลองไม่คุยกันไหมล่ะ"
"นายน่าจะรู้ว่ามันไม่ช่วย นี่โง่รึเปล่า?"
ปาก=_=**
"ฉันล้อเล่นหรอกน่า"
"...."
"...."
มันมานั่งลงข้างๆผมพร้อมกับแกะผ้าปิดผมออก
"ถ้าอยากเศร้ากับความตาย นายต้องรู้สึกดีหรือรักคนที่จะต้องตายมากๆ แล้วถ้าเวลานั้นมาถึงแทนที่นายจะยอมปล่อยให้เขาตายตามชะตาที่กำหนด นายจะพยายามช่วยคนคนนั้นแทน และเชื่อเถอะ...."
"...."
"ความรู้สึกนั้น มันแย่กว่าที่นายรู้สึกอยู่ตอนนี้เยอะเลย"
มาเรียดูหมองลงไปเยอะเลยเมื่อได้ยินที่แฮสเตอร์พูด
"นายเคย มีประสบการณ์แบบนั้นเหรอ?"
"...."
"ขอโทษที่ถาม"
"ทำไมถึงอยากรู้สึกเศร้ากับการตายขนาดนั้น"
"ฉันแค่อยากจะเป็นมนุษย์"
"การไม่เป็นมนุษย์มันเลวร้ายขนาดนั้นเลย?"
"ในสังคมของฉัน มันเป็นอย่างนั้น"
"สังคมของมนุษย์นี่งี่เง่าชะมัด"
ผม....ดีใจแฮะ เขาเป็นคนแรกที่ไม่โทษความรู้สึกของผมแต่กับโทษคนพวกนั้นแทน รู้อยู่หรอกว่าหมอนี่ไม่ได้เป็นมนุษย์ก็เลยมองมนุษย์แบบนั้นแต่ ผมกีดีใจนะ
"....แผลที่โดนฉลามกัดเป็นไงบ้าง?"
"มันก็ยังเจ็บเหมือนเดิมนั่นแหละ"
ผมเข้าไปใกล้ๆเขาก่อนจะค่อยๆจับแขนข้างที่โดนกัดขึ้นมาดูอย่างเบามือ
"ผ้าพันแผลยังเปียกอยู่ทั่งๆที่ผ่านมาตั้งวันนึง"
"...."
"นี่มันไม่ปกติ"
ปกติแผลมันต้องแห้งและเริ่มสมานตัวแล้ว อะไรกัน?
"...."
"ต้องเปลี่ยนผ้าพันแผล ไม่งั้นแผลนายติดเชื้อแน่"
"ไม่ต้องหรอก"
"....?"
"นั่นเป็นสิ่งที่ฉันโดนสาปแช่งมา แผลของฉันจะไม่มีทางหายหรอก"
"....."
"ทำไม? นายกังวลเหรอ?"
"มันแน่อยู่แล้ว ฉันไม่ใช่คนที่เห็นคนเจ็บแล้วจะอยู่เฉยๆได้นะ"
"ก็นั่นไง...ความเป็นมนุษย์อะไรนั่นที่นายต้องการ"
"...."
จริงด้วย....




คงไม่มีใครสามารถนั่งคุยกับฆาตกรสุดอำมหิตอย่างแฮสเตอร์ได้ แต่อิไลทำได้เพราะอิไลไม่รู้สึกเศร้ากับการตายของเทรซี่และเพื่อนเร่วมทีมคนอื่นๆเลย ไรท์แต่งเองยังรู้สึกเลยว่าอิไลบรรยายความรู้สึกยากมาก ยากกว่านาอิบ1000เท่า เพราะนาอิบเขารู้สึกเหมือนมนุษย์ทุกๆอย่าง ที่ต้องใส่เข้าไปก็แค่ความเลือดร้อนของทหารก็เท่านั้น แต่คาแรคเตอร์ของอิไลในหัวไรท์คือเขาจะต้องเป็นคนที่ฉลาดและมีไหวพริบให้สมเป็นผู้หยั่งรู้ และส่วนที่ยากที่สุดคืออาการตายด้านของอิไลที่มีต่อคนตาย ซึ่งคนรอบข้างไม่มีทางเข้าใจเขาได้แต่ตามเนื้อเรื่องที่ไรท์วางไว้ คือพี่หมึกเขาเป็นคนที่มีพลังแบบเดียวกับอิไลมาก่อน ดังนั้นพี่หมึกก็เลยเป็นคนที่เข้าใจอิไลได้ดีที่สุดในตอนนี้นั่นเอง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

74 ความคิดเห็น

  1. #13 มุก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 03:01

    ไรท์ค่ะคือวันที่25เป็นวันเกิดหนูคืออยากไห้ไรท์ทำไห้ตอนที่5มันมีความพิเศษขึ้นมาหน่อยน่ะค่ะ#รักไรท์ค่ะ

    #13
    1
    • #13-1 (จากตอนที่ 4)
      22 เมษายน 2562 / 06:08
      ชิบไก่ละ จะพยายามค่ะT T
      #13-1
  2. #12 Start one (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:01
    ...เริ่มดีขึ้นแล้วว
    #12
    4
    • #12-3 Start one(จากตอนที่ 4)
      15 เมษายน 2562 / 08:19
      คู่...เป็นคู่ได้ไงเล่า!!!
      #12-3
    • #12-4 (จากตอนที่ 4)
      15 เมษายน 2562 / 16:49
      ไม่น่าจะมีนะคะ คู่นั้นไรท์ค่อนข้างเฉยๆ
      #12-4
  3. #11 kyoya1234 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:00

    ชอบๆ ฮัสเทอร์เริ่มเข้าใจความรู้สึกแล้วหรือเข้าใจนานแล้วแต่เราอ่านไม่รู้เรื่องรึป่าว

    #11
    1
    • #11-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 4)
      9 เมษายน 2562 / 08:04
      แฮสเตอร์ไม่รู้หรอกว่าอิไลเขารู้สึกยังไงที่โดนคนรอบข้างเกลียด แต่ด้วยความที่ว่ามีพลังแบบเดียวกันมาก่อนแฮสเตอร์เลยเข้าใจว่าอิไลรู้สึกเศร้ากับการตายไม่ได้เท่านั้นเอง ดังนั้น แฮสเตอร์พึ่งจะเข้าใจอิไลนะคะ เพราะสองคนี้เขาพึ่งจะได้เปิดใจคุยกัน การที่พี่หมึกแกก็มีพลังแบบเดียวกันมาก่อนที่อิไลจะเกิด(พี่หมึกเสียพลังไปตอนที่อิไลเกิด)ไม่ได้แปลว่าเขาจะเข้าใจอิไลค่ะเพราะทั้งคู่ยังไม่ได้คุยกันจริงๆจังๆ
      ที่ไรต์ใช้คำว่า'คนที่เข้าใจอิไลดีที่สุดคือพี่หมึก' มันไม่ได้แปลว่าพี่หมึกเข้าใจอิไลมานานแล้วนะคะ มันแปลว่า แฮสเตอร์สามารถเข้าใจอิไล'ได้มากกว่าคนรอบข้าง' เท่านั้นเอง
      #11-1