Hastur x Eli II ดวงตาของผู้หยั่งรู้ [yaoi]

ตอนที่ 11 : Let The SHIPหาย begin!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    31 ก.ค. 62

"นายหายไปไหนมาเนี้ย? หายไปกับฮูกจังด้วย!?"
"แล้ว...ห่วงนกหรือห่วงฉัน?"
"เฮ้อ...ทั้งคู่นั่นแหละ"
นั่นแหละประโยคแรกที่เราคุยกันเมื่อผมกลับถึงบ้าน เธอทั้งโกรธทั้งโมโหแต่ก็เป็นห่วง ซึ่งผมก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวนอกจากคำขอโทษ
"ขอโทษนะ...ไม่มีอะไรจะแก้ตัวหรอก"
"...."
เธอดูดีใจมากกว่าโกรธที่เห็นผมกลับมา ยังไงซะผมก็ควรจะบอกเอวาเกี่ยวกับเกมนรกนั่น
"เอวา...ฉันไปจัดการเรื่องเทรเรสมา ต่อจากนี้เธอจะไม่ต้องเห็นฉันคุยกับยัยนั่นอีกแล้วล่ะ"
เอวาขมวดคิ้วแน่นด้วยความงุนงง นั่นไม่ใช่รีแอคชั่นที่ผมคาดเอาไว้นะ...
"....เทรเรส คือใครเหรอ?"
"....?"
"อย่าบอกนะว่าแอบมีหญิงอื่น?!"
ฮูกจังบินจากมือผมไปเข้ากรงในขณะที่เอวามองผมตาขวาง เธอลืมเรื่องเทรเรสเหรอ...
ได้ไงกัน...?
"เปล่า! ไม่ใช่แบบนั้น!!"
"ก็ดี...เพราะถ้ามีจริงๆฉันจะฟาดนายด้วยไม้แขวนเสื้อ"
"คะ...ครับ!"
"ยัยไงก็เถอะ ที่ทำงานนายเขาไม่พอใจที่นายหายไปนะ เดี๋ยวก็โดนไล่ออกหรอก"
"ทะ...ที่ทำงาน??"
เฮ้ยๆๆ ผมมีที่ทำงานด้วยเหรอ!? ไม่สิ...ต้องบอกว่าผมมีงานทำด้วยเหรอ?
"ใช่ ที่โรงพยาบาลคนไม่พอ นายต้องกลับไปทำงานให้เร็วที่สุดนะ"
"ฉันเป็น...หมอเหรอ?"
"ก็ใช่น่ะสิ แล้วนายจะบอกฉันไหมว่าหายไปไหนมาเกือบอาทิตย์? ฉันแจ้งความคนหายไว้ด้วย รู้ไหมว่าเป็นห่วงแทบแย่!"
"...."
สุดท้ายผมก็ไม่ได้บอกอะไรเธอ เช้าวันถัดมาผมไปที่โรงพยาบาล ไปทำงานตามที่เอวาออก เอาตรงๆผมอาจจะมีความรู้ด้านการแพทย์บ้างแต่ผมไม่เคยทำงานนี้มาก่อน ผมแน่ใจด้วยว่านี่อาจเป็นผลกระทบของการเข้าร่วมเกมบ้านั่น 
"จะบอกไหมว่าหายไปไหนมา?"
"...."
หมอนี่คือ'โรเบิร์ต อีแวนส์'เป็นคนนึงที่มักมองผมเป็น'ไอ้งั่ง'เพราะเขาเคยเห็นผมใส่ผ้าปิดตาคุยกับเทรเรส แต่...ครั้งนี้เขากลับมองผมเหมือนคนธรรมดาคนนึงอาจจะเป็นเพราะผมไม่ได้ใส่ผ้าปิดตาก็ได้ 
ไม่สิ...ผมว่าเป็นเพราะผมเข้าร่วมเกมนรกนั่น ทุกคนเลยลืมว่าผมเป็นไอ้บ้าที่คุยกับวิญญาณได้ ราวกับเวทย์มนต์...แม้แต่เอวา... 
นั่นอาจจะดีแล้วก็ได้
"เฮ้! ยังอยู่ไหมเนี้ย?"
"ก็แค่แปลกใจที่นายไม่ได้มองฉันเป็น ไอ้งั่ง"
"ฉันจะมองนายเป็นไอ้งั่งก็เพราะนายถามแปลกๆนี่แหละ ถ้าไม่คิดจะตอบคำถามฉันก็กลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานแล้วทำสิ่งที่ต้องทำซะ"
"โต๊ะทำงานฉันเหรอ?"
"ซ้ายมือฉันไง ไอ้งั่ง"
"...."
เอาเถอะ....แบบนี้คงรู้สึกปกติมากกว่า การเป็นหมอของผมครั้งแรกไม่ยากขนาดนั้นและผมรู้สึกว่ารักงานนี้แม้จะไม่ค่อยชินในการทำงานกับโรเบิร์ต 
แต่มันก็ทำให้ได้รู้ว่าต่อให้ผมไม่ได้คุยกับเทรเรสหรือทำตัวแปลกๆ หมอนี่ก็ยังมองผมเป็นไอ้งั่งอยู่ดี แล้วนี่ผมควรจะรู้สึกดีจริงๆน่ะเหรอ....ผมควรจะ มองข้ามเรื่องที่ทิ้งเขาไว้ 
จริงๆเหรอ?




-1วันก่อนหน้านี้-
หัวผม....แม่งเอ้ย... 
ทั้งผมและแฮสเตอร์สลบไปทั้งคู่ และผมก็พึ่งเห็นว่าร่างกายของแฮสเปลี่ยนไป เขากลายเป็นสีฟ้า...หรือเป็นเพราะคำสาปถูกถอน?
เมื่อคิดได้ดังนั้นผมรีบดูแผลที่มือและแขนเขา ซึ่งมันหายไปแล้ว....
"เทรเรส?"
ยัยนั่น....ผมมองไม่เห็นเธอ...อีกต่อไปแล้ว
"ฮูกจัง"
นกฮูกกลับมาเกาะที่ไหล่ผมเหมือนเดิม แต่เมื่อผมพยายามมองผ่านดวงตาของฮูกจัง ปรากฏว่ามันทำไม่ได้ ดูเหมือนผมจะเป็นปกติแล้ว...และผมควรจะหนีก่อนที่เขาจะตื่นดีกว่า
"...."
เฮ้...คือไม่ใช่ว่าผมเกลียดเขาหรอกแต่...ผมไม่อยากทำผิดต่อเอวาไปมากกว่านี้แล้ว


ปัจจุบัน  ณ ปราสาทในสมุทร 
-Hastur-
เพล้ง!!
"ทำลายข้าวของไม่ช่วยให้หมอนั่นกลับมาหรอกนะ"
"หุบปาก!! ทุกอย่างนี่เป็นเพราะแก!!"
เขาพยายามทำให้ผมสงบลง แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นนี่!! อิไลหนีไปโดยไม่ลาซักคำ! ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหายไปไหนและเป็นยังไงบ้าง!?
"โทษข้าแต่กลับไม่มองสิ่งที่ตัวเองทำ?"
"หึ...มันต่างจากที่แกทำกับท่านแม่ตรงไหนกันหรือแกรับสภาพของฉันที่เหมือนกับตัวเองไม่ได้"
ท่านแม่ที่ตอนนี้เป็นวิญญาณหลุบตาลงพื้นเมื่อได้ยินสิ่งที่ผมพูดกับเขา ผมมองเห็นเธอตั้งแต่ที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าอิไลไม่อยู่แล้ว นั่นทำให้รู้ว่าเขาทิ้งผมไป
"แม่แกไม่ได้มีความสุขตอนที่อยู่ที่นี้ แกก็รู้นี่"
"...."
"อิไล คลาร์กในตอนนี้เขาได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ถ้าเจ้ารักเขาจริงก็อย่าไปพังทลายชีวิตเขา เหมือนที่ข้าทำกับแม่เจ้า"
"หึ...รู้ได้ไงว่าเขาได้ในสิ่งที่ต้องการ?"
"...."
"แกรู้...ว่าเขาอยู่ไหน...ใช่ไหม?"
"อึก!!"
คนที่เคยเรียกตัวเองว่าเทพแห่งสายน้ำ ในตอนนี้กลับแสดงความกลัวออกมาได้ง่ายๆเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกชายตัวเอง หนวดมากมากมายงอกขึ้นมารัดคอผู้เป็นพ่อของผมเป็นการขู่เบาๆ  ผมรู้ว่าอีกไม่นานอายุขัยของพ่อก็จะหมดลง ตอนนี้พลังเขามีน้อยกว่าผมมาก เขาถึงได้พยายามให้ผมทำตัวคู่ควรกับตำแหน่งเจ้าสมุทร แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมสนใจ ผมต้องรู้ว่าอิไลอยู่ไหนแม้จะต้องฆ่าหมอนี่ก็จะทำ
"บอกมาก่อนที่หัวจะได้หลุดจากบ่าดีกว่า"
"....!!"


-Eli-
"อะไรล่ะ ยิ้มแบบนั้น"
"ก็นายพึ่งขอฉันแต่งงาน จะให้ฉันทำหน้ายังไงล่ะ?"
"ฮะๆๆ"
ผมส่งชาที่พึ่งชงเสร็จให้กับคุณว่าที่ภรรยา ก่อนจะนั่งบนโซฟาข้างๆเธอ เอวากดริมฝีปากสวยกดลงบนแก้มผมด้วยรอยยิ้มหวาน 
"ลิปสติกติดแก้มฉันอยู่ใช่ไหม?"
"ใช่:)"
"ไม่ดีเลย"
เธอทำหน้ากวนประสาท ผมจึงยีหัวคนตัวเล็กกว่าเล่นก่อนจะกัดหูเธอเป็นการเอาคืน
"อ่าาาาา!! อย่ากัดหูT T"
เมื่อเราหยอกกันพอควรเธอก็หันไปจิบชาต่อส่วนผมก็พึ่งได้เห็นหนังสือพิมพ์ของวันนี้
"จิตกรที่ฮอตที่สุด แจ๊คสัน ดาเรน?"
หมอนี่เป็นข่าวในหนังสือพิมพ์มาซักพักแล้ว ผู้คนส่งสัยว่าทำไมคนที่หล่อรวยอย่าเขาถึงหาเมียไม่ได้
"เห็นแล้วล่ะ ผู้ดีอังกฤษลอนดอน...หล่อดีนะ"
ชมคนอื่นต่อหน้าว่าที่สามีเนี้ยนะ(=_=*)
"หล่อตรงไหนกัน ผอมโคตรๆ :("
"ฮะๆ อะไรกันหึงเหรอ?"
ก๊อกๆๆ
ดึกขนาดนี้แล้ว...แต่มีคนมาเคาะประตูเหรอ? สงสัยคงมีอะไรสำคัญ เพราะถ้าไม่ผมคงโกรธมากๆ
แอดดด~
ทำไมต้องเจอหมอนี่ด้วยวะ=_=^
"โรเบิร์ต? นี่มันดึกแล้วนะ"
เพื่อนร่วมงานจอมปากหมาของผมเอง เขามานี่พร้อมกับเอกสารและหญิงสาวอีกคนนึงที่อยู่ด้านหลังเขาเธอกำลังตัวสั่นใหญ่เลย
"อยากมาตายล่ะ ไอ้งั่ง"
"ผู้หญิงคนนั้นใคร?"
ผมเข้าเรื่อง
"เธอบอกว่าชื่อเรย์โนลด์ ฮอลแลนด์ ดูเหมือนจะมีอาการทางจิต"
"นายก็ดูแลผู้ป่วยทางจิตมาก่อนไม่ใช่รึไง ถ้าไม่ไหวจริงก็แค่ส่งเธอไปแอสไซลัม"
(แอสไซลัม=โรงบาลบ้า)
ผมว่าพลางหลีกทางให้พวกเขาเข้ามานั่งข้างในก่อนเพราะคุยกันหน้าประตูมันเสียมารยาท ระหว่างที่เข้ามาโรเบิร์ตก็ยัดเอกสารใส่มือผมโดยไม่ถามกันซักคำ
"ดึกขนาดนี้ยังมายัดงานให้เขาอีกเหรอ?"
เอวาบ่นอุบ
"เรย์โนลด์บอกว่าอยากคุยกับนายให้เร็วที่สุด ฉันเลยรีบพาเธอมาก่อนที่เธอจะถูกส่งไปแอสไซลัมพรุ่งนี้เช้า"
"อ่าหะ"
"แล้วก็นะ...ลิปสติกที่แก้มนายน่ะเช็ดด้วย"
"ฉันอยู่กับแฟนสองต่อสอง จะให้จิบชาอ่านหนังสือกันเฉยๆเหรอ?"
"ขอโทษที่รบกวนก็แล้วกัน แต่พวกนายก็ดูเหมือนจะจิบชากับอ่านหนังสืออยู่นี่"
"ก็อีกเดี๋ยว...จะเปลี่ยนแผนไปทำอย่างอื่น"
"หยุดขิง!"
"หึ เอาล่ะ....เป็นอะไรมาเรย์โนลด์^^"
เมื่อเถียงกับโรเบิร์ตจบ ผมที่นั่งข้างๆเอวาถามคนไข้ด้วยรอยยิ้มเพื่อไม่ให้เธอกังวล เธอตัวสั่นพร้อมกับมองไปที่ประตูก่อนถึงจะหันมาคุยกับผม
"อิไล...ใช่ไหม?"
"ใช่"
"ฉะ...ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้าแต่...ฉันเห็นปีศาจ"
"...."
เอวาจิบชาฟังอย่างตั้งใจ
"มันน่าเกลียดน่ากลัว..."
"ภาพหลอนเหรอ? อธิบายแบบละเอียดได้ไหมว่ามันเป็นปีศาจแบบไหน"
ความจริงลักษณะของปีศาจในภาพหลอนไม่สำคัญหรอก ผมแค่อยากรับฟังเพื่อให้เธอไว้ใจผม จะได้รักษาเธอง่ายๆ
"ครึ่งล่างมันเป็นปลาหมึก...มันมีหลายตา ตัวของมันสีฟ้าๆ"
"...."
"มันทำร้ายเธอรึเปล่า?"
"เกือบจะ....มันเอาแต่ถามหาคุณ..."
"...."
ปังๆๆ
เสียงเคาะประตูในรอบนี้ดังมาก....แต่ก็ยังไม่ได้เปิดเข้ามา
"ฉันขอโทษ! ขอโทษจริงๆ!! แต่เขาบอกว่าจะฆ่าฉันถ้าไม่พาเขามาหาคุณ!"
"...."
แฮสเตอร์....
"เอวา โรเบิร์ต ทุกคนไปซ้อนในครัว!!"
"หา...เกิดอะไรขึ้น?"
"ทำซะ!!"
แม้เอวากับโรเบิร์ตจะทำหน้างงๆแต่ก็ทำตามที่ผมสั่ง ทั้งสามเข้าไปอยู่ในครัวแล้ว 
ผมจึงไปเปิดประตูแล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้
"แฮส..."
เขายังดูเหมือนเดิม...แต่ผมไม่ได้ คาดหวังว่าเขาจะมาบุกบ้าน
"ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีล่ะ?"
"ก็แค่...ไม่คิดว่าจะเจอนายอีก"
"งั้นเหรอ...ฉันไม่โกรธหรอกที่นายหนีฉันไป"
"...."
"พอจะเข้าใจว่านายรังเกียจฉัน"
"ขอโทษนะ--"
"นายขอโทษเรื่องอะไรดีล่ะ?"
"...."
"รู้ไหมว่าฉันเห็นนิมิต"
"...."
แฮสเข้ามาในบ้านผมอย่างถือวิสาสะ เขามองไปรอบๆก่อนจะพูดต่อ
"ฉันเห็นผู้หญิงคนนึงตายในบ้านหลังนี้"
"...."
"เดาว่าเธอคงเป็นเจ้าของลิปสติกบนแก้มนาย"
"...!!"
มือของแฮสเข้ามาบีบรัดคอผมไว้แน่นจนผมหายใจไม่ออก ในขณะที่ตัวเองกำลังจะแกะมือใหญ่อย่างทุรนทุราย ร่างกายก็ถูกเขวี้ยงใส่ผนังและยังไม่ทันได้ลุกหนวดมากมายก็เข้ามาขึงร่างผมไว้ จนผมอยู่ในท่านั่งคุกเข่าต่อหน้าเขา
"ฉันเห็น...ว่าฉันเป็นคนฆ่าเธอกับมือ"
น้ำเสียงเย็นยะเยือกเริ่มทำผมกลัว อย่าออกมานะเอวา...
"เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วยนะ!! ปล่อยเธอไปเถอะ!"
มือหนาเช็ดลิปสติกบนแก้มผมออกพลางบีบคางผมอย่างโมโหร้าย
"นายหนีฉันไปเพราะผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?"
"แฮส...คนที่ทำร้ายนายคือฉัน....ฆ่าฉัน แล้วปล่อยเธอไปเถอะ"
"ตอบคำถามฉันอิไล!!"
ฉึก!!!
มีดทำครัวถูกแทงเข้าใส่หลังของปีศาจร้าย เอวาพยายามช่วยผมซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่อยากให้เธอทำมากที่สุด
"เอวาหนีไป!!"
โรเบิร์ตรีบจุงมือคนไข้อย่างเรย์โนลด์ของจากบ้านผมไปแต่ดูเหมือนเอวาจะหนีไม่ทัน หนวดของแฮสเตอร์รัดข้อเท้าเธอไว้ ไม่....อย่านะ....
"ปีศาจ!! อย่าเข้ามานะ!!"
"เป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญจริงๆ"
นี่มัน....เป็นภาพในนิมิตของผม...
"กรี้ดดดดด!!!"
"เอวา!!"
มือหนาของแฮสรัดคอของเอวา เธอดิ้นพลานไปด้วยความเจ็บปวดก่อนที่เสียงกรี้ดร้องของเธอจะเงียบไป เธอตายแล้วและนี่เป็นความผิดผมเอง แฮสดึงมีดออกจากหลังตัวเองอย่างไม่รู้สึกอะไร นี่คงเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้สึกเสียใจกับการตายของใครซักคนบ้าง และมันรู้สึกแย่กว่าที่ผมคิดเอาไว้ 
น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดของผม...ที่โคตรไร้ประโยชน์ เธอต้องมาตายเพราะผมแท้ๆ
ผัวะ!!
ร่างกายผมถูกหนวดใหญ่ๆฟาดไปกระแทกกำแพง และนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้




"อิไล..."
"เฮือก!!"
"ใจเย็นก่อน..."
ผมตกใจแทบช็อคเพราะเห็นใบหน้าของปีศาจที่กำลังปลุกผม แต่เมื่อได้มองดูดีๆแล้ว ผมเคยเจอเขามาก่อน 
"คุณเป็นพ่อเขา..."
"....."
พอได้สติและมีโอกาสมองไปรอบๆเพื่อหาว่าที่นี่ที่ไหน ผมก็เริ่มเดาออก ทีนี้มันดูเหมือนห้องขังนักโทษที่มีตะไคร้น้ำเกาะมากมายอยู่กับปะการัง 
"นี่บ้านคุณรึเปล่า?"
"เอ่อ...ใช่ และ ไม่ใช่"
"หมายความว่าไง?"
"ข้าโดนลูกชายตัวเองชิงบัลลังก์ ตอนนี้เลยอยู่ในฐานะนักโทษเหมือนกับเจ้า"
"...."
แม้แต่พ่อตัวเองก็ไม่เว้นเหรอ?
"คุณเป็นคนสาปเขาทำไมชนะเขาไม่ได้?"
"ข้าสาปเขาไว้เมื่อ200กว่าปีที่แล้ว ตอนนี้พลังข้าแทบไม่เหลือ อายุขัยก็ใกล้จะหมด"
"...."
"อีกอย่าง หมอนั่นได้พลังคืนแล้ว...แข็งแกร่งเกินข้าจะหยุดได้"
"เห็นแล้วล่ะ"
"ข้าผิดเอง ข้าบอกที่อยู่เจ้าให้กับเขา ขอโทษด้วยนะ"
ผมพึ่งสังเกตได้ว่าร่างกายของเขามีร่องรอยการถูกทำร้ายอยู่ เหลือเชื่อเลย...
"เขาทำร้ายคุณด้วยเหรอ?"
"หมอนั่นทำทุกอย่างเพื่อหานาย ฟังนะ....ถ้าหากข้าตายเขาจะกลายเป็นเจ้าสมุทร หมอนั่นจะมีอำนาจควบคุมทุกอย่างในท้องทะเล"
"...."
"ถึงตอนนั้นจะไม่มีใครหยุดเขาได้...อีกแล้ว ถ้าหากว่าเขาคิดจะปกครองพวกมนุษย์แบบเมื่อก่อนล่ะก็--"
"คุณอยากให้ผมทำอะไร?"
"ถ้าเจ้าทำให้เขาคู่ควรกับตำแหน่งเจ้าสมุทรไม่ได้จริงๆ เจ้าก็ต้องฆ่าเขา"
"ผมเนี่ยนะ!?"
"แทงให้ทะลุหัวใจ ด้วยแร่เงินเท่านั้น"
แกรก!!
เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทั้งผมและเขาเงียบพร้อมกันโดยไม่ต้องนัด งูทะเลตัวใหญ่ลายขาวตัดดำเปิดประตูห้องขังออกแล้วตรงเข้ามาหาผม
"อย่าแตะเขา"
เสียงทุ่มๆอันน่าเกรงขามของแฮสหยุดงูตัวใหญ่ได้อย่างง่ายๆ เขาเข้ามาในห้องขังก่อนจะลากผมออกไปโดยไม่พูดไม่จาส่วนงูตัวนั่นก็ล็อกห้องขังไว้อย่างรู้งาน เราไม่ได้พูดอะไรกันเลย ผมไม่ได้โกรธที่เขาฆ่าเอวาเลยเพราะทุกอย่างมันเป็นความผิดผมเอง....โทษใครไม่ได้
"ขอโทษนะแฮส..."
"...."
ผลัก!!
อย่างน้อยก็เจ็บน้อยกว่าตอนโดนฟาดใส่กำแพงล่ะนะ เขาล็อคผมไว้กับกำแพงมันไม่ได้ทำให้ผมกลัวถึงขนาดนั้นเพราะถ้าเขาจะฆ่าผมเขาทำไปนานแล้ว แม้ว่าใบหน้าเขาจะไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆแต่การกำหมัดแน่นก็ทำให้รู้ว่าเขาโกรธจนตัวสั่น
"ขอโทษเรื่องอะไรดีล่ะ!?"
"....ฉันเห็นนายฆ่าเอวาในนิมิต ฉันเลยพยายามไม่ให้นายรู้เรื่องเธอ"
"โดยไม่สนว่าฉันจะรู้สึกยังไง?!"
"ก็คงงั้น..."
ผมตอบตามตรง ในตอนนั้นผมสนแค่เอวาจริงๆ
"...."
แฮสกำหมัดแน่น เขาเปลี่ยนมาลากผมไปที่ไหนซักที่ นี่บ้าน...ไม่สิ ปราสาทเลยแหละ ปราสาทใต้น้ำเขา ผมไม่รู้ว่าหมอนี่จะลากผมไปไหน แต่แขนผมเองก็เริ่มเจ็บแล้วเพราะหมอนี่บีบแขนผมแทบจะหัก
"ไม่คิดว่าเราหายกันรึไง นายฆ่าแฟนฉันส่วนฉันก็ทำร้ายความรู้สึกนาย"
"นี่เอาชีวิตที่ไร้ค่าของเธอมาต่อรอง? รู้ไหมแค่ฉันเห็นวิญญาณผู้หญิงคนนั้นมองมาที่นายก็ขัดหูขัดตาจะแย่อยู่แล้ว!!"
ไร้ค่าเหรอ? ความอดทนผมหมดลง เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่อะไรควบคุมไม่ได้ผมจะพยายามดึงสติตัวเองโดยการตัดอารมณ์ทั้งหมดทิ้งจะได้ใช้เหตุผลได้เต็มร้อย แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายเมื่อแฮสกำลังพูดเหมือนชีวิตเธอไร้ค่า
"ไร้ค่าเหรอ!? เธอกล้าหาญกว่าที่นายคิด เอวาเสี่ยงตายเพื่อช่วยฉัน!!"
"หึ ยัยนั่นโง่เองที่ทำแบบนั้นส่วนนายก็โง่ที่ไม่เลือกฉันไง!"
เขาลากผมเข้าไปในห้องห้องนึงก่อนโยนผมลงบน...อะไรเนี่ย ฟองน้ำทะเล?? ผมอยู่บนฟองน้ำทะเลขนาดใหญ่ นี่มันใหญ่พอจะเป็นเตียงนอนได้เลย--เดี๋ยวนะ ไม่ๆๆ เขาคงไม่ได้จะ...
"จะทำอะไร?"
"พานายมาที่เตียงคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ?"
"...."
"หึ ไม่ต้องรีบกลัวตอนนี้หรอกเพราะยังมีอีกเยอะที่นายต้องกลัว"
"ไอ้ปีศาจ!"
"มาดูซิว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำหน้ายังไงตอนเห็นภาพนี้"
"....!!"






ทุกครั้งที่เทรเรสปากหมาอีไลจะทนได้เสมอ แต่ถ้าหมาในปากของเทรเรสไปว่าอะไรเอวา อีไลจะโมโหใส่ทันที เพราะสำหรับอีไลแล้ว เอวาสำคัญที่สุด ขนาดพี่หมึกพูดถึงเอวาแย่ๆ อีไลยังโมโหใส่เลย ต่อให้อีไลจะมีใจให้พี่หมึกยังไงแต่เอวาก็ยังเป็นที่หนึ่งเสมอนะคะ
(แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ!!) 

สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นงูทะเล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

74 ความคิดเห็น

  1. #51 แพรวเองไง555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 23:04

    เอ้??? แก้คำผิดหรอคะ ไรท์https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-08.png

    #51
    2
    • #51-1 (จากตอนที่ 11)
      31 กรกฎาคม 2562 / 23:16
      พอดีไรท์กลับมาอ่านตอนเก่าๆเพื่อให้ตัวเองจำได้ว่าเนื้อเรื่องถึงไหนแล้วจะได้แต่งต่อ แล้วดันเจอคำผิดค่ะ ขอโทษที่หายไปนานนะคะกำลังปั่นตอนต่อไปอยู่
      #51-1
    • #51-2 แพรวเองไง555(จากตอนที่ 11)
      31 กรกฎาคม 2562 / 23:27
      อ้อ ก็ว่าอยู่มันอัพเดตวันนี้แต่แถบไม่มีอะไรเปลี่ยนเท่าไหร่
      #51-2
  2. #50 แพรวเองไง555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:20

    ฉาก nc ต้องลงแล้วนะจังหวะนี้https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png

    #50
    2
    • #50-1 (จากตอนที่ 11)
      28 มิถุนายน 2562 / 22:40
      เขียนncลงเด็กดี เดี๋ยวจะโดนแบนเอา555
      #50-1
    • #50-2 แพรวเองไง555(จากตอนที่ 11)
      1 กรกฎาคม 2562 / 13:41
      ก็เด็กดี ต้องไม่มีความบาปตั้งแต่ต้นสิ---หุบปากไป!! ไอ้คนบาปปป!!!
      #50-2
  3. #49 Yonger'r (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 14:25

    แอบคาดหวัง sm แรงๆ //^//
    #49
    1
  4. #48 Mavis... (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 21:02

    ไม่น่าเลย พี่หมึกก็แรงไป~ ค่อยๆพูด~ ค่อยๆจา~ เหมือนเราจะโลกสวยเลยอ่ะ ตอนนี้โคตรเดือด

    #48
    1
    • #48-1 (จากตอนที่ 11)
      27 มิถุนายน 2562 / 21:59
      คนอ่านไม่ได้โลกสวยค่ะ นิยายเรามันรุนแรงเกินไปจริงๆนั่นแหละ555
      #48-1
  5. #47 Emerald Shine. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 16:29

    โอ้วว เป็นหนึ่งแค่ตอนนี้แสดงว่าต่อไปก็จะมีพี่หมึกเป็นที่หนึ่งใช่ม้าาา //สงบสติแปป

    #47
    1
    • #47-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 11)
      27 มิถุนายน 2562 / 17:38
      อย่าลืมว่าตอนนี้ทั้งสองคนเกลียดกันเข้าใส้นะคะ
      #47-1
  6. #46 ฤทัย สาววาย2D (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 07:10
    พี่หมึกโหดเกิ๊น แบบนี้Bad endแน่ๆ ฮืออออออออออ
    #46
    4
    • #46-1 (จากตอนที่ 11)
      27 มิถุนายน 2562 / 07:20
      ถ้าอิไลเปลี่ยนพี่หมึกไม่ได้ก็ต้องฆ่าทิ้งสถานเดียว
      #46-1
    • #46-3 (จากตอนที่ 11)
      27 มิถุนายน 2562 / 07:34
      อิไลอาจจะเปลี่ยนใจพี่หมึกได้ก็ได้ ใครจะรู้
      #46-3