Hastur x Eli II ดวงตาของผู้หยั่งรู้ [yaoi]

ตอนที่ 10 : คำสาป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62



วันที่3
เมื่อคืนนี้ผมกับแฮสแยกกันนอน รู้สึกได้เลยว่าอากาศมันหนาวขึ้นมาก เจ้าของคฤหาสน์คงกำลังไม่พอใจ แฮสยังไม่ตื่นเลยหวังว่าเขายังไม่ตายนะ อีกอย่างหมอนั่นควรจะเปลี่ยนผ้าพันแผลได้แล้ว ไม่ให้แผลมันสกปรกและติดเชื้อ
"แฮส..."
"...."
"หลับหรือซ้อมตายเนี้ย??"
"...."
"เฮ้?"
"....."
ไม่ตื่น...งั้นเปลี่ยนให้ทั้งอย่างนี้เลยแล้วกัน ผมเริ่มแกะผ้าพันแผลที่ฝ่ามือเขาออก เลือดมันซึมออกมาข้างนอกเลย--
"แฮส!!"
จากแผลเล็กๆที่ถูกเอาเข็มฉีดยากรีดมือ ตอนนี้มันมีรอยซ้ำรอบๆด้วย แผลมันไม่มีทางดีขึ้นเลยเพราะคำสาปที่เขามี แถมแฮสที่ยังไม่ตื่นก็ยิ่งทำให้ผมใจหายไปกันใหญ่ หมอนี่ยังไม่ได้ตายใช่ไหม!?
"...."
"แฮสเตอร์ตื่น!!!"
เพี้ยะ!!!
"โอ้ย!! ทำบ้าอะไรเนี้ย!?"
โล่งอกไปที....ผมลองตบเขาดูเพื่อให้แน่ใจว่าหมอนี่ไม่ตายเพราะเสียเลือด 
"แผลนายมันแย่ลงและเลือดนายก็ไหลเป็นน้ำ ถ้านายหมดสติเพราะความดันเลือดต่ำนายอาจตายได้นะ!!"
"นายเลยต้องตบปลุกเนี้ยนะ?"
"ก็ถ้าเรียกแล้วนายไม่ตื่นฉันก็ต้องทำ"
"เป็นห่วงได้รุนแรงมาก"
"ขอบคุณ"
ผมว่าพลางหยิบผ้าพันแผลขึ้นมาแล้วเริ่มหาปลายผ้า
"ความจริงฉันลองแกล้งหลับเพื่อดูท่าทีนาย"
"อ่าหะ แล้วเป็นยังไง"
"รู้สึกว่า...ไม่น่าเลย"
"ฮะๆๆ"
ผมส่ายหัวด้วยรอยยิ้มในขณะพันแผลที่มือให้แฮส แล้วเปลี่ยนไปดูแผลตรงแขนซึ่งเขาโดนฉลามกัดตอนลงไปช่วยผมแทน--
"พอแล้ว"
แต่เขาชักแขนกลับก่อนผมจะได้เห็นมัน
"ทำไม? นายต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลนะ"
"มันไร้ประโยชน์น่า ฉันบอกไปแล้วไงว่าแผลฉันจะไม่มีทางดีขึ้น"
"....อย่างน้อยๆก็ขอดูหน่อย"
"นายบอกเองนะว่าห้ามเข้าใกล้นาย"
นี่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าผมฉลาดเกินไปหรือว่าเขาโกหกได้กากกันแน่
"แผลมันกำลังแย่ใช่ไหมนายถึงไม่ให้ฉันดู?"
"....."
"ต้องลดเป็น4วันแล้วล่ะ"
"ไม่เอา!"
"นายจะตายนะ!"
"....."
"เฮ้อ...ถ้างั้นก็ให้ฉันเปลี่ยนผ้าพันแผล"
ทีนี้ล่ะทำตัวเป็นเด็กดีเชียว ทีนี้เขายอมยื่นแขนให้ผมอย่างว่าง่าย
'Awwww~ ถ้ามีแบบนี้ที่บ้าน ฉันจะพาออกไปเดินเล่นและซื้อสมาร์ทฮาร์ทให้เป็นรางวัล'
"เขาไม่ใช่หมา"
ผ้าพันแผลเก่าชุ้มไปด้วยเลือดเมื่อแกะมันออกก็ทำให้ผมได้รู้ว่าเขากำลังแย่จริงๆ 
"แฮส---"
"ฉันรู้ๆ แค่...ขออยู่กับนายก่อน ฉันยังไม่อยากโดนนายเกลียดตอนนี้ แค่นี้ก็โดนเกลียดจะแย่อยู่แล้วนะ"
"...."
"...."
ก่อนหน้านี้แผลที่มือของแฮสเป็นเพียงแผลที่ถูกเข็มกรีดเล็กแต่ตอนนี้มันติดเชื้อและเริ่มลามจนแผลใหญ่ ปล่อยไว้เน่าแน่ๆและไม่ต้องพูดถึงแผลใหญ่ๆที่โดนฉลามกัดหรอก เขาตายแน่ๆถ้าไม่รีบถอนคำสาป 
"คนอย่างฉันมีอะไรให้นายชอบกัน..."
"นายถามไปแล้วนะ"
"ใช่....แต่ นายกลัวโดนฉันเกลียดแทนที่จะห่วงตัวเอง นั่นมัน....แย่มาก"
ผมเปลี่ยนมาดูแลที่หนวดเขาแทนเพราะมันก็โดนฉลามกัดมาเหมือนกัน
"โดนคนอย่างฉันรัก มันรู้สึกแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ....อิไล"
หนวดเขาที่โดนกัดก็ดูแย่พอๆกับแขนเลย...ผมพันแผลให้เรียบร้อยโดยเลี่ยงที่จะตอบคำถามเขาแต่ดูเหมือนมันไม่ง่ายแบบนั้น
"....!!"
แฮสใช้หนวดรัดข้อเท้าผมไว้ก่อนจะดึงแขนผมให้ล้มลงไปล้มทับร่างเขา มือหนาเอวผมไว้ไม่ให้ไปไหน ตอนนี้หน้าเราห่างกันคืบเดียว...
"นายไม่ตอบ"
"...."
"ไม่ตอบเพราะสงสารฉันเหรอหรือเพราะว่ามันไม่จริง?"
"ฉันแค่อยากให้นายรักตัวเองมากกว่านี้ก็เท่านั้น"
"...."
"นี่...ยังคิดมากเรี่องที่ฉันบอกว่านายน่ารังเกียจอยู่เหรอ?"
"ก็มันมาจากปากนายไหมล่ะ"
"ขอโทษ"
"...."
ผมว่าพลางซบหน้าผากลงบนไหล่กว้างในขณะที่เข้าสวมกอดร่างของแฮสไว้ ตอนนั้นผมพูดเพราะกลัวว่าตัวเองจะหลงรักเขา แต่มันคงไม่ทันแล้ว ถ้ารู้ว่าเขาจะคิดมากขนาดนี้ผมคงไม่พูดอย่างนั้นออกไปแต่แรก
"นายไม่ได้น่ารังเกียจหรอก"
เมื่อถอดผ้าปิดตาออกเพื่อสบตาหมอนี่แล้วพูดอย่างนั้นออกไป แน่นอนว่าแฮสไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาแต่ผมก็อยากรู้ว่าเขาคิดอะไรหรือรู้สึกยังไง ผมแคร์เขา นั่นเป็นความจริงแต่...ผมหักหลังเธอไม่ได้



ตกดึก
"ไปเอาไม้ตรงนั้นมาหน่อย"
"สั่งเป็นแม่เลยนะ"
"ก็นายแรงเยอะกว่านี่หว่า"
"ใช้แรงงานเป็นบ้า"
"เออ ขอโทษๆ"
"...."
ตุบ!!
ร่างของแฮสล้มลงกับพื้นก่อนได้ออกตัวเดิน เขากุมขมับแล้วพยุงตัวเองขึ้นนั่งพิงกับซากเรือเล็กๆที่อยู่ใกล้ๆอย่างยากลำบาก 
"แฮส!!"
"...."
"นี่...หน้ามืดเหรอ?"
"หึ หน้ามืด...ฉันเนี้ยนะ ไม่มีทา..."
"นายครึ่งมนุษย์และตอนนี้โดนสาปอยู่ด้วย เชื่อเถอะว่านายหน้ามืดเพราะเสียเลือดได้"
"....ไม่ชอบเลย"
"ถ้ามนุษย์เราเป็นเลือดจาง มันก็มีอาการเบลอๆหน่อยแล้วก็วูบบ้างแต่ก็จะดีขึ้นในไม่ช้าถ้าได้นอนพัก แต่ก็จะทำอะไรได้น้อยกว่าคนอื่นๆ"
"แปลว่าฉันจะ--"
"แต่แผลของนายไม่สามารถรักษาได้เพราะนายโดนสาป"
"...."
"และนายจะเสียเลือดไปเรื่ิอยๆ"
"...." <--นั่งฟังเงียบๆโดยไม่เถียง
"ถ้าสิ่งที่ฉันคำนวณมันไม่ผิด นายจะไม่มีทางหายหน้ามืด"
"...."
"และตายลงอย่างช้าๆ"
"...."
"เอาเป็นว่าฉันจะไปก่อไฟ"
"...."
"ถ้าฉันก่อไฟเสร็จ...แล้วยังไม่ดีขึ้น นายก็จำเป็นต้องเล่าทุกๆอย่างให้ฉันฟังเพื่อถอนคำสาป ก่อนที่นายจะได้ตาย"
"ไม่เอา..."
"แฮส!"
"ฉันตายดีกว่าถ้าต้องเล่า แค่นี้นายยังรังเกียจฉันเลย แล้วถ้าฉันเล่าออกไปนายไม่หนีฉันไปเลยเหรอ?"
คำพูดบางคำ ถ้าพูดออกไปแล้วมันอาจฝังใจผู้ที่ฟังไปตลอดกาล 
และผมผิดเองที่พูดแบบนั้นกับเขา
"ต่อให้ฉันไม่เกลียดนาย แล้วนายคิดจะทำอะไรกับฉันต่อล่ะ?"
"ก็ว่าจะพาไปอยู่ด้วย"
"งั้นถ้าฉันไม่ได้เกลียดนาย แต่บอกว่าไม่ไปล่ะ?"
"ฉันก็จะตามจีบนายจนติดแล้วพาไปอยู่ด้วย"
"เอาจริงดิ?"
"เออ"
หมอนี่...มันบ้าเข้าเส้นเลย คิดจะจีบผมแต่ไม่มีแผนอะไรซักอย่าง ปัญญาอ่อนชะมัด
"ยังไงก็เถอะ ที่ฉันพูดว่านายน่าขยะแขยง ตอนนั้นฉันโกหก--"
"ไม่หรอก....ตอนนี้ต่างหากที่นายกำลังโกหก"
"ต้องให้พูดยังไงถึงจะเชื่อล่ะ?"
"...."
อาจจะด้วยความรู้สึกผิด แคร์ หรือเพราะความลุ่มหลงที่มีต่อเขาลึกๆในใจ ผมกดจุมพิตลงบนริมฝีปากเขา 
คนตรงหน้าแอบอึ้งหน่อยๆ แต่แน่นอนว่าแฮสตอบรับมันทันที กลีบปากบนและล่างถูกขบเม้มเบาๆก่อนปดขยี้ลงมาอย่างหนักหนวง ดุดัน และโหยหา มือของแฮสรวบท้ายทอยผมไว้ไม่ให้ไปไหนส่วนมือของผมจิกบ่าเขาไว้ด้วยความประหม่าเล็กๆและความรู้สึกผิดบาปในอกที่มีต่อเอวา 
'เอวาจะทำหน้ายังไงนะ หึๆๆ'
อาจเป็นเพราะเสียงของเทรเรส ผมค่อยๆผละออกก่อนพยายามดึงสติตัวเอง ถ้าหากว่าแฮสตายจริงๆมันก็จะดีต่อเอวาไม่ใช่เหรอ แต่ผมกลับทำทุกอย่างให้เขารอดเนี้ยนะ....
"ชอบนายนะ"
"ฉันจะไปก่อไฟ ถ้าไม่อยากโดนตบอีกรอบก็ห้ามหลับ...เด็ดขาด"
แฮสจ้องมองผมตลอดเวลาที่กำลังก่อไฟ ส่วนผมก็ดูเขาบ้างเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่หลับเพราะไม่อยากตบเขาอีกรอบ

"อาการเป็นไงบ้าง"
"ก็ไม่แย่..."
"งั้นลุกขึ้นให้ฉันดูหน่อย"
"...."
เขาหลบหน้าผม...เดาไม่ยากว่านั่นแปลว่าอะไร โกหกไม่เนียนชะมัดเลยหมอนี่
"ก็ไม่ได้แย่...งั้นเหรอ?"
"....นายรู้ไหมว่านายเหมือนจะเป็นหมอได้เลยนะ"
"...."
"ทำไมคนที่ฉลาดแบบนายถึงได้มาเข้าร่วมเกมนรกนี่กัน?"
"ไม่มีที่ไหนอยากรับฉันเข้าทำงาน...เพราะฉันคุยกับวิญญาณ พวกเขาคิดว่าฉันเป็นบ้า"
"....นายคงเกลียดพลังนี่มากสินะ"
ผมถอดผ้าปิดตาออกเพื่อมองเขา ก่อนนั่งลงข้างๆร่างใหญ่พลางถอนหายใจแล้วผงกหัว
"ใช่...ผู้คนรอบข้างฉัน มองฉันแบบนั้นเพราะมัน ฉันก็เลยดีใจมากๆ ที่ยังมีนายเข้าใจฉันได้จริงๆ"
"นายคงเห็นสภาพของหมู่บ้านนี้สินะว่ามันดูแย่แค่ไหน"
"ใช่ เห็นแล้ว"
"ฉันเคยเล่ารึยังว่าพ่อกับฉันรุกรานไปทั่วทั้งมหาสมุทรจนได้กลายเป็นเทพแห่งสายน้ำ"
"นายเล่าแล้ว"
เขาถอนหายใจยาวๆก่อนจะว่าต่อ
"ความจริงคือเราไม่ได้อยากหยุดแค่นั้น เราคิดจะรุกรานพวกมนุษย์ด้วย แล้วทั้งโลกจะกลายเป็นของเรา"
"...."
"แต่แม่ฉันไม่เห็นด้วย แม่ยื่นคำขาดว่าถ้าคิดจะรุกรานมนุษย์ แม่จะกลายเป็นศัตรูทันที"
นั่นสินะแม่เขาก็เป็นมนุษย์...
"พ่อยอมหยุด แต่ฉันไม่"
"...."
"ฉันใช้ความสามารถของฉันเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเอง หมู่บ้านนี้ เมื่อก่อนมันเจริญรุ่งเรืองแต่ฉันเห็นมันล้มสลาย"
"แล้วนายได้บอกไหม?"
"ฉันบอกคำทำนายนี้แก่พวกเขา ในตอนแรกพวกเขาไม่เชื่อ จนกระทั่งโรคระบาดเกินขึ้น คราชีวิตคนไปครึ่งหมู่บ้าน พวกเขาจึงอ้อนวอนขอให้ฉันช่วย แต่ฉันกลับโกหก"
"...โกหกเรื่อง...อะไรเหรอ?"
"ฉันบอกว่าถ้าสังเวยชีวิตเด็กพันคนให้กับฉันโดยการจับพวกเขาถ่วงน้ำ แล้วฉันจะช่วย"
"....แล้วพวกเขา...ทำรึเปล่า?"
แฮสผงกหัว ขอสารภาพว่านี่ทำให้ผมช็อคได้พอสมควร เอาจริงดิ? นั่น...เด็กนะ...ตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่กัน...
"วิญญาณเด็กที่เสียชีวิตไปทำให้ฉันแข็งแกร่ง...พวกเขาล่อเด็กจากที่อื่นมาด้วยเพื่อจับเด็กพวกนั้นถ่วงน้ำตามที่ฉันพูด แต่สุดท้ายหมู่บ้านนี้ก็ล้มสลายอยู่ดี"
"...."
"ฉันคิดจะทำแบบนี้กับอีกหมู่บ้านนึงแต่...เพื่อเพิ่มพลังให่ตัวเอง พ่อก็เข้ามาหยุดฉันเอาไว้ซะก่อน พลังฉันมีมากพอๆกับเขา เราสู้กันจนปราสาทพังไปครึ่ง ฉันตัดหนวดพ่อได้สองมั่นใจว่าตัวเองต้องชนะแน่ๆ แต่การต่อสู้ที่รุนแรงก็ทำให้แม่โดนลูกหลง...เธอตายตอนนั้น"
"...."
"พ่อชนะแล้วสาปให้ฉันไม่สามารถรักษาตัวเองได้ และพลังของฉันจะถูกแย่งไปทันทีถ้านายเกิดมา"
"มีเด็กกี่คนที่ถูกฆ่าเหรอ?"
"....สี่ร้อยกว่าคน"
ให้ตายสิ...ฆ่าเด็กไปซะขนาดนั้นเพราะแค่อยากได้พลัง...หมอนี่ น่ากลัวกว่าที่ผมคิดเอาไว้ ...มากเลย
"ตอนนั้นรู้สึกผิดบ้างไหม?"
"ไม่"
"...."
"ตอนนั้นฉันแค่อยากได้พลัง และความยิ่งใหญ่"
"...."
"นายเกลียด...ฉันรึเปล่า?"
"ฉัน--อ่า!!"
"อิไล?"
ดวงตาของผมแสบไปหมดจนมองอะไรไม่เห็น ผมเริ่มเวียนหัวเหมือนตอนที่จะเห็นนิมิตแต่ว่าครั้งนี้มันหนักกว่าและ...นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้





(ต่อจากนี้พี่หมึกแกจะกลายเป็นแบบในรูปแต่ไม่มีมงกุฎบนหัวเด้อ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

74 ความคิดเห็น

  1. #45 Mavis... (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:29

    ขอให้ในนิมิตรเป็นเรื่องดี~ แต่มันคงเป็นเรื่องที่เลวร้ายแน่ๆอ่ะ เศร้า~

    #45
    1
    • #45-1 (จากตอนที่ 10)
      21 มิถุนายน 2562 / 18:43
      อิไลไม่ได้ปวดหัวเพราะจะเกิดนิมิตค่ะแต่เพราะพลังของอิไลกำลังจะกลับไปอยู่กับพี่หมึก
      #45-1
  2. #43 vdyvxyv (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 09:22
    อัพเดทตอนไหน(ฟะ)ค่ะเพ่
    #43
    1
  3. #42 I'หนูผู้เสwวๅย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 02:16
    ...ตี2
    #42
    1
    • #42-1 (จากตอนที่ 10)
      21 มิถุนายน 2562 / 02:48
      ก็เค้าอยู่ต่างประเทศงะ!!
      #42-1