นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย Scarlet spider x Spider man fic yaoi(3)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Hi~~~ ในที่สุดก็ว่างมาต่อตอนที่3ซักที ตอนที่3จะมีตัวละครมาร่วมด้วยนะคะเธอคือ


คนที่เคยดูagents of shield ss2 จะรู้จักเธอดีนะคะ เธอเป็นสายลับของชิลด์ที่เคยแฝงตัวในไฮดร้า มีบทบาทในคอมมิคบ่อยๆ ม็อกกิ้งเบิร์ด! สุดท้ายนี้ขอบคุณที่อ่านนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 พ.ย. 60 / 05:39


เรานอนหอบหายใจอยู่หน้าห้องกับดักนั่น ผมถอดหน้ากากกันแก๊สออกก่อนจะเข้าไปดูอาการของเบน เขาเริ่มลุกขึ้นดูเหมือนเขาจะโอเคแล้วล่ะ
พรึ่บ!!!
สาวผมบลอนในชุดรัดรูป เธอเข้ามาในห้องที่ผมและเบนอยู่ไม่รู้ว่าได้ยังไง สัญลักษณ์นกกางปีกเด่นชัดอยู่บนไหล่ เธอเป็นหนึ่งในชิลด์ โชคดีไป เพราะผมไม่อยากจะสู้กับใครเพิ่ม หลังจาโดนแก๊สนรกนั่น
"ชิลด์ มาทำไมที่นี่?"
เธอมองเราทั่งคู่ก่อนจะจ่อปืนยาสลบไปที่เบน!! ผมรีบบังวิถีของปืนทันที
"ถอดไป!"
!!!!!
เบนใช้จังหวะที่ผมขวางเธอเพียงเสี้ยววินาทีงอกเหล็กในออกมาแล้วเข้าจู่โจมเธอทันที เขาปัดปืนยาสลบของเธอทิ้งเธอกระโดดถอยเพื่อตั่งหลัก แต่เบนไวกว่ามากเขากระโดดเข้าไปหาเธอเหล็กในนั่นแทงที่ไหล่ของเธอจังๆ
"อึก!!"
"....."
"!!!!"
การโจมตีของสการ์เล็ตเพียงครั่งเดียวทำให้สาวผมบลอนคนนั้นนอนอยู่กับที่เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้น เบนลุกขึ้น เขาสบัดเลือดออกจากเหล็กในของเขาก่อนจะเก็บมันเข้าไป ผมไม่รอช้ารีบเก็บปืนยาสลบของเธอขึ้นมาและเล็งไปที่เขาทันที เบนหันมามองผมแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เขากำลังทำหน้ายังไงอยู่กันนะ...ไม่นานเสียงของสาวผมบลอนคนนั้นก็ทำลายความเงียบระหว่างเรา
"หึ แฝงตัวมาก็เท่านั่นแหละ ข้างนอกมีเจ้าหน้าทีชิลด์หลายคนล้อมไว้หมดแล้ว!"
"...ถ้าคิดว่าคนธรรมดาสามารถหยุดฉันได้นะ"
เบนพูด และคำพูดของเขาทำให้ผมใจคอไม่ดีเลย
"อย่า...พูดเหมือนนายเป็น....พวกไฮดร้าสิ..."
"นายหันปืนใส่ฉันอยู่นะถ้าคิดแบบนั้น ก็ทำซะสิ"
"..."
"กลัวอะไรล่ะ?"
ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ถ้าผมยิง...ชิลด์ต้องจับเขาแน่ๆ เขาจะถูกขังเพราะผม แต่ถ้าเบนเป็นไฮดร้าจริงๆล่ะ? ร่างของผมแข็งทื่อเพราะเบนเข้ามาใกล้และยึดปืนจากผมไปอย่างง่ายดายก่อนจะเข้ามาใกล้และโอบเอวผมไว้จนร่างของเราแนบชิดกันเขาถอดหน้ากากผมออกแต่เลิกหน้ากากของตัวเขาเองเพียงครึ่งหน้าจุมพิตสั้นๆประทับลงบนปากผม เบนสวมหน้ากากเหมือนเดิมก่อนจะมองผมแล้วพูดขึ้น
"นายไม่คิดว่าฉันเป็นไฮดร้าเลยสินะ"
"มะ....ไม่มีทางอยู่แล้ว..."
เขาเข้ามาใกล้ๆก่อนจะกระซิบข้างหูผม
"เฮลไฮดร้า"
!!!!
ปืนที่เบนยึดผมไปถูกลั่นไกลงบนหลังของผม ตาผมปิดลงทันที




-ฐานทัพไฮดร้า-
"...."
"ตื่นแล้วเหรอไอ้หนู"
ผมตื่นขึ้นมาในห้องที่ถูกสร้างจากเหล็กและมีสาวผมบลอนคนเดิมนั่งพิงผนังอยู่ข้างๆ ผมสำรวจรอบๆก่อนจะพบว่าเครื่องยิงใยผมหายไป....เดี๋ยวนะ...หน้ากากก็ด้วย!!=[]=และเราทั่งคู่ถูกสวมกุญแจมือ แย่ชะมัด... ถ้าผมยิงเขาคงไม่ต้องมาเจออะไรแย่ๆแบบนี้
"เราอยู่ในฐานทัพไฮดร้า"
ดูเหมือนเธอจะรู้ว่าผมสงสัยอะไร 
"ฝีมือเบน?"
"ใช่ หมอนั่นทำ"
"..."
ไม่อยากจะเชื่อเลย เบนเป็นไฮดร้าจริงๆ... เธอตบบ่าผมในเชิงปลอบใจราวกับว่าเธอเข้าใจสถานะการแบบนี้ดี
"เฮ้ๆ แค่โดนหักหลังเอง เราไม่จำเป็นต้องแคร์คนที่หักหลังเรานี่ "
"...."
"ในเวลาแบบนี้น่ะต้องหาทางเอาตัวรอด ไม่ใช่เวลาจะมาอ่อนแอหรอกนะ"
"อ่า แค่ไม่อยากจะเชื่อน่ะ"
ผมกุมขมับตัวเอง ถึงจะเศร้าแค่ไหนแต่ตอนนี้จำเป็นต้องเก็บไว้ ในเวลาแบบนี้จะมาเสียใจกับเรื่องโง่ๆไม่ได้ ผมถอนหายใจเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะสดุดตาเข้ากับแผลของเธอ แผลที่ถูกเบนแทงก่อนหน้านี้ถูกพันไว้ลวกๆโดยผ้าพันแผล
"ทำไมพวกมันทำแผลให้คุณ?"
"มันต้องการฉันแบบเป็นๆ ฉันม็อกกิ้งเบิร์ด"
เธอแนะนำตัว ผมเดาว่านั่นคงไม่ใช่ชื่อจริงของเธอ คงไม่มีใครอยากเผยชื่อจริงในฐานทัพไฮรดร้าเท่าไหร่
"สไปเดอร์แมน สินะ"
เธอพูดพลางกุมแผลตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจ อันที่จริงมันเป็นความผิดผม ถ้าผมไม่ขวางเธอเราคงจับเบนได้เป็นๆและคงไม่ต้องมาติดในที่แบบนี้ แย่ชะมัด
"ขอโทษที่เข้าไปขวางนะ"
"นายไม่ผิดหรอก เรามีแผนว่าจะช่วยนายถึงได้ส่งฉันไปคนเดียว"
"ช่วยผม? พวกคุณรู้ว่าเบน---"
"แค่สงสัย"
เธอตอบก่อนผมพูดจบ
"โคลสันต้องการแน่ใจว่าหมอนั่นเป็นไฮดร้าจริงๆเลยส่งเธอไปทำภารกิจโดยมีฉันตามไปอีกทีและดักฟังพวกเธอทั่งคู่ตลอด ฉันต้องเข้าไปช่วยเธอจากแก๊สพิษ แต่เธอกับหมอนั่นนอนอยู่หน้าห้อง มันเกิดอะไรขึ้น?"
"เขาใส่หน้ากากกันแก๊สให้ผม ผมเลยลากเขาออกมาได้"
"หะ??? มันควรปล่อยเธอตายไม่ใช่เรอะ=_=?"
ทำไมเบนปล่อยให้ผมรอดกัน?
"แล้วที่คุณบอกว่ามีเจ้าหน้าที่ล้อมไว้หมดแล้วล่ะ?"
"ฉันโกหกน่ะสิ แผนคือช่วยเธอออกมา ฉันทำคนเดียวได้แต่ฉันดันประมาทไป"
ผมกระชากกุญแจมือเหล็กอย่างง่ายดายก่อนจะช่วยเอากุญแจมือของเธอออกด้วย 
"มันมีกล้องมองเราอยู่เดี๋ยวมันต้องมาแน่ๆ"
มาแล้วไงถึงใส่กุญแจมือได้ผมก็ดึงออกอยู่ดี
"ใส่กุญแจมือผมไปก็เท่านั้น"
"มันมาเพื่อเอาฉันไปสอบสวนต่างหาก"
"ผมช่วยคุณสู้พวกมันได้"
"น่าจะดีกว่าอยู่เฉยๆรอโดนฆ่า"
ไว้เท่าความคิดทหารไฮดร้าร่างใหญ่สองคนเปิดประตูเข้ามา พวกมันเล็งปืนมาที่เราทั่งคู่ ผมและม็อกกิ้งเบิร์ดยกมือขึ้นคล้ายกับยอมมอบตัว พวกมันทำท่าจะเก็บปืน เราทั่งคู่ใช้โอกาสที่พวกมันเผลอแย่งปืนมา เธอใช้ความว่องไวส่วนผมแรงเยอะกว่าจึงแย่งปืนมาได้ไม่ยาก ผมจัดการชายคนนั้นอย่างไม่ยากเย็นนักส่วนเธอใช้ขาเกี่ยวคอชายร่างใหญ่อีกคนให้ล้มลงและจับหัวเขาโขกกับกับพื้นสลบ เป็นผู้หญิงที่โหดชะมัดo_O นี่ขนาดเธอบาดเจ็บอยู่นะ ยังไม่ทันทีเราจะได้ออกจากห้องก็มีก้างชิ้นใหญ่มาขวางเอาไว้"
"เบน..."
ม็อกกิ้งเบิร์ดถูกเบนยิงใยจับไว้ง่ายๆ ยังไงซะเธอยังจะเป็นเพียงคนธรรมดาสู้beta humanอย่างเบนไม่ได้ ผมพยายามเข้าไปช่วยและนั่นทำให้ผมต้องสู้กับเบน การที่ผมไม่มีเครื่องยิงใยทำให้ผมเสียเปรียบมากและสุดท้ายผมก็แพ้ ม็อกกิ้งเบิร์ดถูกเอาตัวไป ส่วนผมยังถูกขังเหมือนเดิม ผมพยายามพังประตูเหล็กนี่นะแต่ทุกที่ผมกระแทกมักจะมีไฟฟ้าออกมาช็อตจนร่างผมชาไปหมด สิ่งที่ผมทำได้คือนอนโง่ๆในห้องสี่เหลี่ยมที่ทำจากโลหะ
ครืดดด
เสียงประตูเหล็กถูกเปิดออก ผมรีบระวังตัวทันทีดูซิว่าใครเข้ามา โปเกมอนตัวนี้มีชื่อว่าอะไร~? มันคือสการ์เล็ตนี่เอง=_=^ ประตูเหล็กนั่นปิดลงทันทีที่เบนเข้ามา บางที่การเล่นมุกในหัวมันก็ช่วยคลายเครียดได้นะ บางที เบนเดินเข้ามาใกล้ผมจึงถอยหนีโดยไม่ต้องสงสัย และเตรียมตัวสู้กับเข้าทันที
"นายเสียเปรียบนะถ้าไม่มีเครื่องยิงใย"
เบนพูดเสียงเรียบพลางเดินเข้ามาก้าวนึง และผมถอยหลังทันทีเพื่อรักษาระยะ ถ้าใกล้เกินเขาอาจจะแทงผมได้ 
"น่าจะดีกว่านอนรอนายมาฆ่านะ"
"ฉันจะฆ่านายฉันทำนานแล้ว"
นั่นสินะ ทำไมเขาถึงปล่อยให้ผมรอดล่ะ?
"ทำไมไม่ฆ่าซะล่ะ?"
"พวกเรายังใช้ประโยชน์จากนายได้ มีนักวิทยาศาสตร์หลายคนอยากศึกษานาย"
ศึกษาผม? หมายถึงนำผมไปทดลองสินะ แต่พลังของผมกับเบนก็แทบไม่ต่างกันนี่
"เราต่างกันเหรอ? ทำไมไม่ศึกษานายแทนล่ะ?"
"ฉันจะเป็นประโยชน์มากกว่าถ้าหากถูกใช้เป็นกำลังต่อสู้"
"นายยอมให้พวกนั้นใช้ประโยชน์จากนายเหรอ? เหอะ!เหลือเชื่อ"
"นั่นมันเรื่องของฉัน"
เกลียดประโยคนี้จังเลยให้ตายสิ!!-*-
"ได้ ฉันไม่ยุ่งเรื่องนาย แค่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะนอนกับนายได้"
"หึ ก็เร้าร้อนดีนี่"
"เปลี่ยนเป็นขยะแขยงดีกว่านะ แค่อยากให้เชื่อใจเลยต้องทำถึงขนาดนั้นเลยรึไง? แต่มันก็ได้ผลนะฉันเชื่อใจนายสุดๆเลย ตอนนั้น"
"...."
"...."
ความเงียบเริ่มปกคลุมไปชั่วขณะ เบนยิงใยใส่กล้องตรงมุมห้องแล้วกระชากลงมาจนมันพัง ผมสะดุ้งกับการกระทำของเขานิดหน่อย
"นายทำแบบนั้นทำไม?"
"..."
!!!!
เซนส์แมงมุม! ผมหลบใยที่เบนพ่นออกมาได้แต่เพราะพื้นที่มันไม่ได้กว้างมากเบนจึงเดาได้ว่าผมจะกระโดดหลบไปทางไหน นั่นทำให้เขายิงใยดักทางผมไว้ ใยเหนี่ยวๆนั่นติดเข้ากับแขนของผมจนได้ เขาดึงใยนั่นเข้าหาตัวทำให้แขนผมไปตามแรงกระชาก ใบหน้าที่ไร้หน้ากากกระแทกหน้าอกของเขาจังๆ คนตัวสูงกว่าจับร่างของผมไว้ทำให้ไม่ล้มลงจากการทรงตัวที่ไม่ดีนัก ผมพยุงร่างของตัวเองให้ยืนขึ้นในอ้อมแขนของเบนนั่นทำให้เขาได้โอกาสจับแขนผมทั่งสองข้างรวบแล้วยิงใยมัดไว้ด้วยกัน=[]= ไม่เอางี้ดิ! มันไม่ได้ดึงง่ายแบบกุญแจมือนะเฟ้ย!! เบนผลักผมที่กำลังตกใจกับใยที่มัดมือตัวเองอยู่ให้ติดกับกำแพงผมทรุดตัวลงนั่งเพราะแรงของเบนนั้นไม่ใช้น้อยๆร่างของผมนั่งพิงกำแพงพลางหอบหายใจ แต่เบนไม่ได้หยุดแค่นั้น เขานั่งลงตรงหน้าพลางจับแขนทั่งสองข้างที่ติดกันอยู่แล้วขึ้นเหนือหัวผมพลางยิงใยตรึงไว้บนผนัง หน้ากากสีดำถูกถอดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูอารมณ์เสียแบบสุดๆ
"นายบอกว่าฉันน่าขยะแขยงสินะ หึ..."
เบนแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของผมเขาเข้าประกบปากอย่างหนักหน่วงผมเม้มปากแน่นนั่นทำให้เขาจูบผมไม่ได้ และนั่นทำให้เขาโมโหไม่น้อย
"อึก..!!"
เบนบีบคอผม เอาจริงดิ!? ผมเลิกเม้มปากอย่างเผลอตัว และนั่นเปิดโอกาสให้ลิ้นของเขาเข้ามาลุกล้ำ เมื่อผมยอมจูบกับเขาแม้จะไม่เต็มใจแต่แรงบีบจากมือหนานั่นก็ค่อยๆเบาลง เบนตักตวงจูบจากผมตามที่เขาต้องการ เขามองที่คอของผมก่อนจะฉีกชุดผ้ายืดสีแดงออกเพื่อที่เขาจะประทับจูบลงบนคอของผมได้
"อยากจะเยาะเย้ยเหรอ? หรือแค่อยากให้ฉันถอนคำพูด"
"นายคิดว่าฉันนอนกับนายเพราะแค่อยากให้นายเชื่อใจ งั้นหรอ?"
"ก็ไม่ใช่รึไง"
"..."
เบนไม่ตอบ เขากัดฟันอย่างเคืองๆก่อนจะเริ่มถอดกางเกงผม ใครมันจะยอมฟะ! ผมโขกหัวตัวเองเข้ากับหัวเขาก่อนที่กางเกงผมจะโดนถอดออกแต่ดูเหมือนผมจะทำได้แค่ยั่วโมโหเบนเท่านั้น 
"ได้ ชอบแบบแรงๆสินะ"
จมูกของเขาฝังลงบนซอกคอของผมก่อนที่ความเจ็บจะแล่นเข้าสู่สมอง เขากัดผม กัดนานด้วย! เขาเลียส่วนที่กัด นั่นทำให้ผมรู้สึกแสบ....มากT T
"อึก!!"
ผมพยายามไม่ร้องเสียดัง ไม่อยากให้เขาเห็นว่าผมกำลังเจ็บ เพราะนั่นคงจะเป็นสิ่งที่เขาต้องการ ริมฝีปากนุ่มๆของเบนเปลี่ยนมาบดขยี้ริมฝีปากของผมรสชาติคาวของเลือดซึ่งไม่ต้องเดาก็น่าจะรู้ว่าเป็นของใคร มีอยู่คนเดียวที่เจ็บตัวนี่T^T เขากัดผมจนเลือดออกคาวเลือดในปากเป็นเหมือนการขู่ผม และมันได้ผลนะ ไม่มีประโยชน์ถ้าจะดิ้นรนในตอนนี้ เขาผละออกก่อนจะถอดกางเกงผมอีกครั่ง
"น่าขยะแขยง..."

ผลงานอื่นๆ ของ ถุงถาว

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Toroima (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 09:00
    รู้ว่าฟิคสั้น แต่มันสั้นไป!!
    #1
    3
    • #1-2 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 1)
      13 กรกฎาคม 2562 / 18:31
      เบนเขาค่อนข้างเป็นพระรอง ก็เลยเอาสั้นๆไปพอ
      #1-2
    • #1-3 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 1)
      13 กรกฎาคม 2562 / 18:31
      เบนเขาค่อนข้างเป็นพระรอง ก็เลยเอาสั้นๆไปพอ
      #1-3