นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 5 : ตอนที่5 เตรียมตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    19 เม.ย. 63


ตอนที่5

เตรียมตัว


.................................................................


       อีฟรีบวิ่งไปหาซานฟราส ตอนที่เธอไปถึงก็พบว่าซานฟราสกำลังทำลายข้าวของบ้านเรือนอยู่ "ซานซาน" ซานซานเป็นอีกชื่อที่อีฟใช้เมื่อจะอ้อนหรือเรียกสติเจ้าเสือ ทันใดนั้นมันก็หันมาทางอีฟก่อนจะโจมตีเธอ อีฟค่อนข้างที่จะตกใจ เธอเรียกชื่อซานซานอีกรอบแต่เจ้าตัวก็ยังคงอาละวาดหนัก


       "ซานฟราส เจ้ากล้าทำร้ายข้า?" คราวนี้เสียงของอีฟเปลี่ยนกลายมาเป็นเสียงเข้ม เจ้าเสือเหมือนจะชะงักสักครู่ อีฟเดินเข้าไปใกล้ เธอกอดเจ้าเสือขาวไว้ก่อนจะเอ่ยระลึกความหลังต่อ "จำข้าไม่ได้รึ จำที่เจ้าบอกไว้ได้หรือไม่ ถึงเจ้าจะตัวใหญ่แบบนี้ข้าก็เลี้ยงเจ้าได้นะ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเจ้ากลับมาเป็นตัวเล็ก" เสียงพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน อีฟหวนนึกไปถึงเมื่อก่อนอีกรอบ ตอนที่เจ้าซานฟราสกลายเป็นแมวตัวเล็กน่ารักแล้วคอยปลอบเธออยู่เสมอ


       "กลับมาได้แล้วล่ะ ข้ารอเจ้าอยู่นะ" เจ้าเสือขาวนิ่ง อยู่ๆตัวของมันก็หดเล็กลงเรื่อยๆ จากเสือตัวใหญ่น่าเกรงขามกลายมาเป็นเจ้าแมวตัวเล็ก อีฟกอดมันยกใหญ่เพราะเธอไม่ได้เจอซานๆเป็นเวลากว่า11ปี เจ้าเสือในร่างแมวจิ๋วเองก็ร้องออกมาไม่ต่างกัน 


       "ไหนว่ามีเสือมาโจมตีล่ะ ไม่เห็นมีเลย" ยังไม่ทันจะได้ซึ้ง อีฟก็ต้องรีบพาเจ้าซานฟราสไปที่อื่น พวกทหารเขามากันแล้ว เธอแอบหนีออกมาโดยที่ไม่มีใครรู้ อีฟรีบเข้าประตูมิติไปยังมิติหมอก กางปีกสีดำออกมาเสมือนค้างคาวและบินกลับบ้านของตนทันที แวมไพร์อย่างเรามีปีกไว้ใช้บิน แต่เราจะไม่มาบินว่อนที่กาวินหรอกนะ อย่างมากก็จะบินแค่ที่มิติหมอก บางคนอาจจะสงสัยว่าเสื้อที่หลังไม่ขาดหรอ ใช่ มันไม่ขาด เพราะดูผิวเผินปีกนี้จะเหมือนงอกจากกลางหลัง แต่แท้จริงแล้วปีกของเหล่าแวมไพร์ไม่ได้งอกออกมาจากกลางหลัง แต่ปีกของเราจะลอยอยู่กลางอากาศ ซึ่งจะลอยอยู่ในระดับตรงกลางหลังพอดี ดังนั้นไม่ว่าจะไปไหน ปีกนี้ก็จะตามเราไปด้วยและเราก็สามารถเก็บปีกได้โดยปีกจะสลายไปเอง


       อีฟค่อยๆบินลงจนขาแตะพื้น ปีกพลันสลายออกไป อีฟเดินเข้าไปยังบ้านของตน พาเจ้าซานฟราสกลับไปที่ห้องของตนเอง "กลับมาแล้วหรอ?" อีฟหันไปมองลูปแวบนึงและบอกกลับว่า 'อืม' 


       "เดี๋ยวนะ เจ้าถืออะไรอยู่ ซานฟราส?" ลูปพูด ตาประกายอย่างปิดไม่มิด อีฟคานรับในลำคอดัง 'อืม' อีกรอบ เขาเดินเข้ามาใกล้อีฟอย่างอยากรู้อยากเห็น สำหรับลูปก็คงจะแค่1ปีที่ไม่ได้เจอมัน "ตอนนี้ข้ารีบอยู่ ไว้เจ้าค่อยมาเล่นกับซานทีหลังนะ" อีฟโบกมอลาและเดินกลับเข้าห้องตนเองไป ส่วนลูปเองก็ยืนค้างอยู่ที่เดิม


       "นี่ข้าโดนทิ้งหรอ?"


       ภายในห้องอีฟ เธอวางเจ้าเสือขาวในร่างแมวลงบนเก้าอี้ เริ่มซักถามเจ้าซานเพื่อแก้ข้อสงสัยบางอย่าง อย่างเช่น เจ้าหายไปไหน ใครเป็นคนพาเจ้าไป เกิดอะไรขึ้น ซึ่งทุกอย่างที่ถามไปเจ้าซานกลับตอบแต่ไม่ได้ เขาถูกลักพาตัวไป ช่วงเวลานั้นซานโดนฉีดบางอย่างเข้ามา จากนั้นก็รู้ตัวอีกทีเมื่อได้ยินเสียงอีฟเรียกและก็มาถึงปัจจุบันตอนนี้ที่เจ้าซานนั่งอยู่บนเก้าอี้นวม อีฟขมวดคิ้ว ใครเป็นคนทำกัน ฮาริน? โนเอล? เธอไม่คิดว่าจะเป็นทั้งสองคนนี้หรอก


        "เอาเถอะ ถือว่าดีแล้วที่ข้ามาเจอเจ้าก่อนที่เจ้าจะถูกสังหารละกัน" อีฟทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้าขนเผลอหลับไปชั่วโมงหนึ่ง ระหว่างที่อีฟหลับเจ้าซานก็เดินแวะไปทั่วทั้งบ้าน ตอนนี้ทึกคนต่างก็รู้แล้วว่าเจ้าซานกลับมาแล้ว จริงๆซานฟราสเป็นปีศาจชนิดหนึ่งที่มีตัวเป็นเสือเขาเป็นกวาง แน่นอนว่าตอนนี้ซานฟราสเป็นพวกสัตว์ปีศาจที่ใกล้จะเป็นพวกมีสติปัญญาแบบเต็มตัวเนื่องจากสามารถพูดคุยได้ ไม่รู้ว่าซานฟราสจะกลายมาเป็นพวกมีสติปัญญาแบบเต็มตัวเมื่อไร เขาขาดแค่การกลายร่างเป็นเสมือนมนุษยกาวิน


       หลังจากที่ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆอีฟก็ตื่นขึ้นมา เธอรู้ตัวแล้วว่าเผลอหลับไป หลังจากตื่นขึ้นมาเธอก็ฝึกฝนต่อทันที ตอนนี้อีฟมีพลังวิญญาณที่มากขึ้นกว่าแต่ก่อนหลายเท่า พรุ่งนี้แล้วที่เธอจะเอาความสามารถของเธอไปตบหน้าคนอื่น


       อีฟหันไปมองเข็มนาฬิกาที่ชี้เลขเจ็ด ตอนนี้เป็นตอนทุ่มเสียแล้ว ไม่น่าล่ะ ท้องของอีฟถึงได้ร้องออกมาดังขนาดนี้ อีฟเดินไปที่ห้องอาหาร กระดกเลือดตามเคย แต่ครั้งนี้อีฟหยิบเนื้อสำเร็จรูปไปอุ่นในไมโครเวฟก่อนจะนำมาทาน แน่นอนว่าหลังจากทานเสร็จก็ต้องอาบน้ำ อีฟตั้งใจวันนี้จะรีบนอนก่อนสามทุ่มเพราะพรุ่งนี้จะต้องไปโรงเรียนแต่เช้า เธอหมดเวลาไปหนึ่งชั่วโมงกับการกินข้าวและอาบน้ำ ปัจจุบันก็สองทุ่มครึ่ง อีกครึ่งชั่วโมงกว่าเธอจะนอน


        พออีฟกลับมาที่ห้อง เธอก็ไม่เจอซานฟราส ไม่แน่ว่ามันอาจจะเดิรเล่นอยู่ในบ้าน อีฟแอบกังวลว่ามันจะถูกลักพาตัวไป แต่อีกใจหนึ่งก็ปล่อยให้มันเที่ยวเล่นไปก่อน ส่วนครึ่งชั่วโมงที่เหลืออีฟเขียนไดอารี่ ปกติเธอไม่ใช่คนที่จะทำอะไรแบบนี้ แต่พออีฟย้อนอดีตกลับมา เธอก็อยากจะเขียนไว้เผื่อ อีฟยิ้มไปเขียนไปเมื่อเขียนถึงซานฟราส เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าสี่สิบห้านาที อีฟเองก็ไม่รู้ว่าเวลาจะผ่านไปไวขนาดนี้ เธอรู้สึกเหมือนผ่านไปแค่สืบนาทีเอง อีฟวางวางกาลง หยิบสมุดโน้ตและเก็บมันลงลิ้นชัก จริงๆแล้วสี่สิบห้านาทีนี้อีฟไม่ได้เขียนไดอารี่อย่างเดียว เธอวาดรูปซานฟราสด้วยต่างหาก


       อีฟปิดไฟปิดม่านตามเคย เธอขึ้นไปบนเตียงนุ่มและห่มผ้า เปลือกตาปิดลง อีฟรู้สึกเหมือนกำลังจะหลับและเธอก็หลับไป


.

.

.


       แกร็ก...


       ช่วงกลางดึกตอนเที่ยงคืน มีเสียงบางอย่างเกิดขึ้น บานหน้าต่างใสขนาดใหญ่ตรงระเบียงที่ล็อคไว้พลันขยับกึกๆและเลื่อนออกไป ผ้าม่านที่ปิดอยู่ขยับเขยื้อนตามแรงลมที่พัดเข้ามาจากด้านนอก มีร่างเงาของใครบางคนยืนอยู่ที่ระเบียงครู่หนึ่งก่อนจะย่างเท้าเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบา ภายในห้องและนอกห้องต่างก็มืด มีเพียงแค่แสงสลัวจากดวงจันทร์และดวงดาวที่สะท้อนเข้ามาให้เห็น ที่นี่เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออก แต่บางครั้งก็มีเสียงลมที่พัดไปมาแทรกเข้ามาเป็นช่วงๆ


       ร่างที่หลับอยู่พลันตื่นขึ้นมา อีฟนอนนิ่งแบบเดิม แม้แต่ลมหายใจก็สม่ำเสมอ เธอแอบเปิดตามองอย่างอยากรู้อยากเห็นว่าเป็นใคร แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็มองไม่เห็น อีฟเริ่มนึกหวาดระแวงในใจว่าอาจจะเป็นคนที่ลักพาซานฟราสไป จนกระทั่งคนที่แอบเข้าห้องอีฟเข้าไปนั่งใกล้ๆที่ด้านหลังเธอ เดิมทีอีฟก็พึ่งตื่นจึงยังไม่ค่อยมีสติมาก พอเจอแบบนี้อีฟถึงกับมีสติอยู่เจ็ดแปดส่วน เธอเตรียมที่จะกัดคนที่นั่งด้านหลังเธอทุกเมื่อหากเขาคิดที่จะโจมตีเธอ


       "พี่อีฟ..." พลันคิ้วกระตุกหนึ่งรอบ ลูป? อีฟนึกในใจ เสียงแบบนี้คงจะเป็นใครไม่ได้ เสียงของลูปจะต่ำๆใสๆแปลกๆ เวลาพูดฟังแล้วจะรู้สึกลื่นหู ฟังสบาย แถมยังกบิ่นเหล้า?


       "..." อีฟยังคงนอนนิ่ง เธออยากรู้ว่าลูปจะทำอะไรต่อ แต่ดูเหมือนลูปจะรู้ตัวว่าว่าอีฟไม่ได้หลับ "ข้ารู้นะว่าพี่ตื่นอยู่" อีฟเหงื่อตก ใจหายวูบวาบก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นมาจากท่านอนเป็นนั่ง


       "ว่าไง เจ้ามีอะไร?" อีฟเปิดประเด็นขึ้น ตอนนี้เธอก็ง่วงๆอยู่ด้วย อยากให้มันจบไวๆ แต่ดูเหมือนว่าลูปกำลังเมาอยู่นะ ไปทำอีท่าไหนกัน


       "พี่เคยสอนตอนข้ายังเด็กว่าหากมีใครมาทำร้ายข้า ก็ให้เอาคืน อย่ายอมแพ้ อย่าเป็นคนขี้แพ้..."


       "และพี่ก็บอกว่า แม้แต่พี่ ก็อย่าออมมือ...ตั้งแต่วันนั้น ข้าก็หลงเจ้ามาตลอด" อีฟแอบรู้สึกขนลุกเมื่ออยู่ๆน้องตรงหน้าก็เปลี่ยนสรรพนามการเรียกจากพี่เป็นเจ้าเฉย อีฟผงกหัวงึกๆ เธอจำไม่ค่อยได้ว่าเคยพูดไปเมื่อไร ในเมื่อลูปกำลังเมาก็ปล่อยให้เขาพูดๆไปก่อนแล้วค่อยพากลับห้อง--- ยังไม่ทันจะนึกเสร็จลูปก็ดันอีฟจนตกเตียงไป


       "ละ..ลูป?" ร่างกายอีฟอ่อนยวบจะผลักออกก็ไม่ค่อยกล้า ฉากนี้มันรีอีกรอบ อีฟหวนนึกไปถึงตอนที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วก็กดลูปลงพื้น ตอนนั้นเธอกัดคอเขาไป แต่ที่ต่างกับตอนนั้นคือตอนนี้ลูปคร่อมอยู่ด้านบน ซึ่งตรงกับตอนที่เมฆบนฟ้าค่อยๆขยับออกไป แสงจากดวงจันทร์ส่องเข้ามาทำให้เห็นหน้าลูปชัดขึ้น เขาหน้าแดงเพราะเมา ลูปขยับหัวเข้ามาใกล้ อ้าปากกว้างและใช้เขี้ยวคมกัดไปที่คออีฟ อีฟหน้านิ่ว ปล่อยให้ชายตรงหน้าทำตามใจอยากต่อไป 


       หลังจากผ่านไปชั่วครู่ ลูปก็หลับไป อีฟจึงผลักลูปออกไป เธอหันไปมองต้นคอที่มีรอยเขี้ยว ตอนนี้มันกำลังสมานกันอย่างช้าๆ อีฟถอนหายใจยาว ลุกขึ้นและพาลูปกลับห้องไป เธอเช็ดคราบเลือดให้ลูป กลับไปเปลี่ยนชุดของตนเองแล้วกลับไปนอน ใจอีฟเต้นอย่างพิลึก เธอนึกถึงลูปอย่างงุนงง แต่ทันทีที่หลับตาลง อีฟก็หลับไปเพราะเหนื่อยจากการเสียเลือดมาก 'พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าด้วย' นี่คือประโยคสุดท้ายที่เธอนึก


       ภายในห้องตอนนี้เหลือเพียงแค่หญิงสาวที่นอนนิ่งบนเตียง ตัดภาพไปยังห้องของลูปเองก็ไม่ต่างกัน เจ้าตัวยังคงหน้าแดงจากฤทธิ์เหล้า มีบ่นพึมพำละเมอเรียกชื่ออีฟเป็นช่วงๆ เป็นคืนที่เหมือนจะเงียบแต่ก็ไม่


.

.

.

.

.



       กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!


       เสียงนาฬิกาดังว่อนไปทั้งห้อง อีฟลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยความรวดเร็ว ปิดนาฬิกาปลุกและมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำอย่างมีเป้าหมาย ไม่นานเธอก็ออกมาด้วยชุดเดรสสีดำกระโปรงสีแดง มีโบว์ติดไว้อย่างเรียบร้อยสวยงาม ผมดำขลับของอีฟปล่อยยาวไว้ สะท้อนแสงเป็นสีเทาๆ ใบหน้าขาวเนียน ริมฝีปากสีชมพูระรื่น ดูมีเสน่ห์เฉพาะตัว จริงๆแล้วโรงเรียนนี้ไม่ได้มีกฎเรื่องการแต่งกาย ทรงผม ขอแค่ติดเข็มกลัดว่าอยู่ปีอะไรห้องอะไรตรงหน้าอกด้านซ้ายก็พอ


-->อิมเมจเสื้อจ้า


       เหล่าหญิงรับใช้ต่างตาวาวกันเป็นแถบเมื่อเห็นอีฟ อีฟที่เห็นเลยเอานิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าตนเองพลางยิ้มกระชากไปทีก่อนจะเอ่ยถาม "ข้าดูเป็นไงบ้าง?" พลันทุกคนที่เดินผ่านเหมือนจะมีเลือดกำเดาไหล ทุกคนต่างพยักหน้ากันแบบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา อีฟฉีกยิ้มนับอีกรอบ เหมือนว่าเธอจะหว่านเสน่ห์ใส่คนที่อยู่รอบๆได้สำเร็จ


      "ดูดี" แอสตันเอ่ยบอก วันนี้เป็นวันที่อีฟและลูปจะสอบเข้าโรงเรียน รวมถึงเป็นวันเปิดเทอมของทุกชั้นด้วย ครอบครัวของอีฟสอบเข้าได้ห้อง0ทุกคน(แอสตัน,โรล) ซึ่งคราวนี้อีฟก็แอบมั่นใจว่าเธอจะต้องเข้าได้แน่นอน


       อีฟบอกลาท่านพ่อก่อนที่พี่น้องตระกูลอโรรัตนสกุลจะออกเดินทางไปที่กาวินเพื่อสอบเข้า วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่อีฟยิ้มอย่างตื่นเต้น


     'รอข้าก่อนเถอะ เจ้าพวกมนุษยกาวินโง่ทั้งหลาย!'


.

.

.

.

.

.


.................................................................


แฟนเพจจิ้มเลย

https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


.................................................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #11 kunkanomwan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:28
    ได้กับพี่น้องก็ดีเหมือนกันนะคะ5555555 >\\\\\<
    #11
    0