นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 3 : ตอนที่3 แวะไปซื้อของ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    15 เม.ย. 63


ตอนที่3

แวะไปซื้อของ


.................................................................


       ตอนนี้อีฟและเลอร์โรก็ข้ามประตูมิติมาที่กาวิน อีฟเอาแต่ยกยิ้มไม่หยุดจนเลอร์โรต้องเอ่ยถาม "เจ้า

จะยิ้มทำไมเล่า อยากเจอโนเอลรึไงกัน" โรลยู่ปากก่อนจะพูดเบาๆอีกรอบ "หรือเจ้ายังไม่ได้สติกัน?" ถึงจะเบาแต่อีฟก็ได้ยิน 


       "เปล่าหรอก ข้าได้สติแล้ว ข้าแค่คิดว่า ถ้าได้เจอ จะเอาคืนอะไรยังไงดี" โรลหันมามองอีฟ ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมอีฟถึงเปลี่ยนไป แต่มุมปากของเขายกขึ้นจนเห็นเขี้ยว เขาพยักหน้างึกๆและบอกว่า'ข้าจะจัดการให้!'


       เลอร์โรบอกว่าตอนเข้าโรงเรียนต้องทดสอบอยู่สี่อย่าง เริ่มจากทดสอบพลังวิญญาณ หากมีพลังวิญญาณมากกว่าสองร้อยคือผ่าน โดยจะระดับพลังวิญญาณจะแบ่งเป็นเลเวล เลเวลหนึ่งจะมีพลังวิญญาณหนึ่งร้อย เลเวลสองจะมีสองร้อย ไล่ไปเรื่อยๆ ปกติก่อนเริ่มเรียนจะอยู่ที่เลเวลสาม คนที่เคยไปได้ไกลที่สุดเป็นของเผ่าภูต อยู่ที่เลเวล8873 ซึ่งตอนแรกอีฟเข้ามาได้เพราะเส้นสาย


       แบบทดสอบที่สองที่การแสดงเวทย์ของตน แบบทดสอบที่สามคือแบบทฤษฎี ต้องทำข้อสอบให้ถูก50ข้อจาก100 ส่วนการทดสอบอย่างสุดท้ายคือการจัดห้อง โดยให้นำผลการทดสอบทุกหมดมาส่งให้เป็นรายบุคคล จะมีการสอบถามนิดๆหน่อยๆ ซึ่งข้าเคยผ่านมาทั้งหมดแล้วเมื่อชาติภพก่อน


        ที่นี่จะเป็นโรงเรียนประจำ กลับบ้านได้ตอนปิดเทอมหรือมีเหตุด่วนสำคัญ ที่นี่แบ่งเป็นทั้งหมดสามตึก(ตึกหอพัก) ตึกแรกไว้เป็นที่พักของคุณครู อาจาร์ย ตึกที่สองเอาไว้พวกห้อง1-5 แต่ละห้องมีนักเรียน12คน ซึ่งล้วนแต่มีความสามารถอยู่ในระดับปกติ ส่วนตึกสุดท้ายจะเป็นของห้อง0 ไม่จำกัดจำนวนคน เป็นห้องของนักเรียนพิเศษ 


       ส่วนเวลาเรียนนั้นจะเรียนอยู่ที่ห้องเรียนของตึกที่มีชื่อว่าตึกธาทินกับกลางสนาม เวลาเรียนห้อง0-5จะเรียนแยก ห้องใครห้องมัน 


       "แล้วพี่ล่ะ อยู่ห้องไหน เลเวลไหนแล้ว?" อีฟถาม


       "หึ! อยากจะบอกให้รู้ไว้ว่าพี่อยู่ที่เลเวล137เชียว! ส่วนห้องน่ะหรอ ห้องศูนย์! พี่ซะอย่าง" โรลกล่าวอย่างภาคภูมิใจ อีฟพยักหน้างึกๆ 


       "แล้วข้าต้องซื้ออะไรรึถึงพามาที่นี่" 


       "ก็ซื้อหนังสือให้เจ้าเรียนไง! เจ้ายิ่งโง่ๆอยู่ด้วย"


       "หะ? ใครว่าข้าโง่กัน เจ้านั่นแหละที่โง่" อีฟเถียงกลับพลางกอดอกเชิดหน้า เมื่อโรลเห็นก็กอดอกเชิดหน้าตาม ทั้งสองเดินเข้าไปในเมืองก่อนจะเข้าไปในร้านหนังสือ


       "ดูสิฮาริน ว่าเราเจอใคร" ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในร้านยังไม่ทันจะปิดประตู อีฟก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย คิ้วกระตุกหนึ่งรอบ เธอหันไปมองโนเอลและฮารินที่ยืนอยู่ฝั่งซ้ายของเธอ


       "พี่โรล ข้าต้องซื้อหนังสือใดบ้าง รีบบอกเร็ว อยู่ที่นี่นานเดี๋ยวจะติดเชื้อร้ายจากบางคน" เลอร์โรหัวเราะชอบใจหนึ่งทีพลางพาอีฟเดินผ่านทั้งสองไป "นั่นสิ พวกข้าควรรีบสักหน่อย อีฟ เจ้าไปหาเล่มที่เขียนว่าเวทย์101-107มา เดี๋ยวข้าจะไปหาเล่มที่เหลือให้" 


       "นี่พึ่งจะมาเรียนหรอคะเนี่ย สงสัยจะท่านอิฟฟี่จะไม่ฉลาดเอานะคะ" เสียงต้อยๆดังขึ้น ฮารินเดินมาหาอีฟเสมือนมาหาเรื่อง อีฟนึกในใจ ชาติก่อนถึงเธอจะไม่ได้สนใจการเรียนมาก แต่ถ้าเทียบกับฮารินในตอนนี้อีฟย่อมต้องมีความรู้มากกว่า


       "นั่นนะสิ อย่างน้อยถึงข้าจะไม่ฉลาด แต่ข้าก็แยกแยะได้ว่าเรื่องไหนควรทำเรื่องไหนไม่ควรทำ อย่างเช่นเรื่องแย่งผู้ชายคนอื่น" 


       "ท่านมันก็แค่คนเสแสร้ง มีสิทธิอะไรมาตำหนิผู้อื่น"


       "นี่ อย่ากล่าวหาให้มากนัก เสแสร้ง? ใครกันแน่ที่เสแสร้ง ตั้งแต่วันนี้ไปข้าจะไม่เสแสร้ง แล้วมาดูกันว่าเจ้าจะกล่าวหาได้อีกหรือไม่" 


       "อีฟ ข้าหยิบครบแล้ว เจ้าล่ะ" โรลถามและก้าวขายาวๆตามมา


       "ยังไม่เสร็จน่ะ"


       "อ่อ ที่แท้ก็มีหนูสกปรกมาตามรังควานนี่เอง"


       "แก! บังอาจมาว่าฮาริน!" ในที่สุดเจ้าชายก็ออกโรง แต่อยู่ๆเลอร์โรก็ดันหัวเราะคิกคัก "เจ้าจะร้อนตัวไปใย ข้าแค่หมายถึงหนูตัวนั้นน่ะ" ว่าจบโรลก็ชี้ไปที่พื้น มันมีหนูสกปรกตัวหนึ่งยืนอยู่จริงด้วย! ฮารินพลันหวีดร้อง เธอถอยตัวไปไกลเพราะกลัวหนู


       "นี่ฮาริน เจ้าจะกลัวทำไมเล่า ก็พวกเดียวกันไม่ใช่รึ ในเมื่อพวกเจ้าร้อนตัว ก็ถือว่าเจ้ายอมรับว่าเจ้านั้นเหมือนหนูน้อยสกปรกตัวนี้" อีฟหัวเราะกลับ ส่วนโรลก็เดินมาตบไหลเชิงให้รีบหน่อย อีฟและโรลเดินไปจ่ายเงิน ทิ้งให้โนเอลและฮารินอยู่ในร้านต่อไป


       "โดนแค่นี้ยังถือว่าน้อยไป!" เลอร์โรลที่ถือหนังสืออยู่เอ่ยขึ้น ระหว่างทางเขาบ่นไม่หยุดจนอีฟแอบรำคาญ 


       "เจ้าช่วยหุบปากของเจ้าก่อนได้หรือไม่"


       "ข้าน่ารำคาญหรอ"


       "ใช่!" อีฟตอบอย่างไม่ลังเล เธอเร่งฝีเท้า เดินตรงไปเรื่อยๆ พอรู้ตัวอีกที โรลก็หายไปเสียแล้ว อีฟยืนค้างท่ามกลางฝูงคนที่เดินผ่านไปมาอย่างงุนงง ทั้งๆที่เมื่อกี้อยู่ใกล้กันมากแท้ๆ ไม่รู้ว่าไปพลัดหลงกันได้ยังไง อีฟเกาหัวก่อนจะเดินวนไปทางเดิม แต่ทว่าก็ไม่เจอพี่ของเธออยู่ดี


       "ไม่ไหนของเขากัน" อีฟบ่นอุบอิบและเดินไปทางร้านหนึ่งที่มีป้ายร้านเก่าแก่ มันดึงดูดให้เธอเข้ามาแวะเวียน เมื่อเข้าไปในร้านเธอก็พบว่าเป็นร้านขายของชำ มีของต่างๆวางไว้เต็มไปหมด อีฟไล่เดินไปดูไปทั่วทั้งร้าน ภายในร้านนี้มันเงียบสงบ มีกลิ่นกระดาษ กลิ่นไม้อบอวล อีฟหันซ้ายหันขวาก่อนจะหันมาเจอแหวนวงหนึ่งที่วางอยู่บนตู้ไม้เก่า เธอหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ มันเป็นแหวนสีเทาที่ไม่มีลายแต่มีเพชรจิ๋วสีแดงติดไว้ เมื่อมองแล้วมันก็ถูกใจอีฟพอดี


       "นี่ เจ้าขายสิ่งนี้ให้ข้าได้หรือไม่" อีฟหยิบพร้อมกับเดินไปหาเจ้าของร้านที่เป็นผู้เฒ่า 


       "200เหรียญ ข้าเจอมันอยู่ที่ป่าลึก"


       "อะไรนะ?" อีฟหันมามองผู้เฒ่าอย่างสงสัย แหวนนี้ไม่ใช่แค่แหวนธรรมดา อีฟสัมผัสได้ว่ามันคือแวนมิติที่สามารถเก็บของเข้าไปได้หลายชิ้น แต่ผู้เฒ่าคนนี้กลับขายให้เธอเพียงแค่200เหรียญ


       "แพงไปรึ? งั้นข้าลดให้เหลือ100เหรียญพอ" 


       "...." อีฟถึงกับนิ่ง บางทีผู้เฒ่าผู้นี้อาจจะไม่รู้ว่าแหวนวงนี้มีค่าเพียงใด เนื่องจากแหวนมิติวงนี้สามารถเก็บของได้ไม่จำกัด แต่เก็บได้แค่สิ่งที่ไม่มีชีวิต ซึ่งมันหายากและราคาค่อนข้างจะแพงจนไปถึงหลักหมื่น


       "ยังแพงไปรึ? งั้นข้าขายแค่50เหรียญ" อีฟสวมแหวนบนนิ้วของตน ก่อนจะหันไปหาเฒ่าแก่ "50เหรียญคงไม่อาจซื้อมันได้ 1000เหรียญนี้เป็นของเจ้าทั้งหมด" อีฟหยิบบัตรบางอย่างขึ้นมา เมื่อสิ้นสุดคำพูดก็มีเหรียญออกมาจากบัตรและวางเกลื่อนโต๊ะของผู้เฒ่า ผู้เฒ่าเบิกตากว้าง เขาก้มหัวลงและเอ่ย "ขอบคุณท่านมาก ขอมห้พระเจ้าคุ้มครองท่าน!" อีฟเดินออกมาจากร้านจริงๆ1000เหรียญมันก็แค่เศษเงินสำหรับเธอ อีฟไม่อย่างเอาเปรียบผู้เฒ่าคนแก่มากนัก


       อีฟเดินเอ้อระเหย แวะไปที่ต่างๆ ซื้อของติดไม้ติดมือมาสองสามอย่าง เธอเดินไปไกลจนสุดที่ร้านสุดท้าย อีฟพบว่าเป็นร้านขายสัตว์เลี้ยงจึงแวะเข้าไป เธอพบสัตว์หน้าตาน่ารักมากมาย ไม่ว่าจะเป็นกระต่าย แมว สุนัข นก อีฟเดินไปหาเจ้าแมวอ้วนกลมตัวหนึ่ง คิดพิจารณาอยู่สักพักก่อนจะซื้อมันซะเลย อีฟจำได้ว่าลูปเขาชอบแมวมาก เธอเลยกะจะซื้อไปให้


       "ขอบคุณที่ใช้บริการครับ" อีฟซื้อของใช้ต่างๆที่จำเป็นสำหรับแมวก่อนจะเอาใส่เข้าไปในแหวน 'สะดวกดีจริงๆ' อีฟนึกในใจ เมื่อก่อนเธอเคยเลี้ยงสัตว์อยู่ นั้นก็คือเสือขาวที่สามารถกลายร่างเป็นแมวได้ แต่มันหายตัวไปแบบไม่ทราบสาเหตุและปีต่อมามันก็มาปรากฎตัวที่ร้านค้า แถมยังออกอาละวาดไปทั่ว เมื่อถูกจับได้จึงโดนสังหาร อีฟไม่ได้เอาแมวเข้าไปในแหวนเพราะมันเอาเข้าไปไม่ได้ เธอจึงกอดมันและลูบหัวให้ แมวตัวนี้เป็นแมวสีส้มมีลายสีแดงๆอยู่ที่หัว หลัง อุ้งเท้าและหาง แมวตัวนี้เป็นแมวบ้านปกติ แต่เพราะตัวมันอ้วนกลมเธอจึงตัดสินใจซื้อ


       "เจ้าอยากชื่ออะไรล่ะ" อีฟคุยกับแมวที่ร้องเหมียวๆเสียงหวาน 


       "อ่ะ!" แต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งชื่อ อีฟก็เดินชนใครบางคนเข้าจนเซ 


       "เออ..ขอโทษและขอบคุณ" คนที่เธอเดินชนเขารับตัวอีฟไว้ อีฟจึงบอกไปก่อนจะกลับมายืนแบบเดิม คนที่เธอเดินชนไปนั้นตัวสูงกว่าเธอ อายุราวๆเดียวกับเธอ มีผมสีเทา ตาสีฟ้าประกายดั่งน้ำในมหาสมุทร อีฟจึงชะงักค้าง 


       "ผมก็ขอโทษ มีอะไรรึเปล่าครับ?" อีฟส่ายหน้าและขอตัวจากไป แต่เมื่อกี้เธอตกใจจริงๆนั่นแหละ ถึงชายคนนั้นจะไม่ได้ยิ้ม แต่เธอรู้ว่าเขาหล่อ


       "เป็นคนที่สวยจัง" ชายผมเทาเอ่ยพลางมองไปที่มือของตนที่โอบหญิงคนนั้นไว้ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้ว่าหน้าของเธอจะดูหยิ่งไปหน่อย แต่ชายผมเทากลับไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้จนเธอเดินจากไปจนสุดสายตา


       "มองอะไรอ่ะเคน เจอสาวสวยรึไงกัน" เพื่อนซี้อีกคนเดินมาทักชายผมเทาที่ชื่อเคนอย่างเย้าแหย่


       "ใช่ นางสวยมาก สวยมากๆ.." แต่ทว่าก็ได้คำตอบที่ทำให้เพื่อนซี้ชะงักค้างไปอีกหน ปกติเคนไม่ใช่คนที่จะเอ่ยปากชมใครง่ายๆ เพื่อนซี้ถึงกับอยากเห็นหญิงที่เคนบอก แต่ก็รู้ๆกันว่าเธอเดินจากไปนานแล้ว


.

.

.


       "แล้วนี่สรุปพี่ไปไหนกัน เดินหาจนเมื่อยแล้วนะ" อีฟเริ่มบ่น เธอเดินไปนั่งที่น้ำพุ ลูบเจ้าหัวเจ้าแมว จะว่าไปแล้วยังไม่ได้ตั้งชื่อให้มันเลย ว่าแล้วอีฟก็ขมวดคิ้ว นึกนานกว่าจะนึกออก 


       "เจ้าชื่อเชอร์รี่ไปละกันนะ" อีฟกล่าว ส่วนเจ้าแมวก็คดตัวอยู่ภายในอ้อมกอดของเธอ 


       "มากับผมเดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้น อยู่ๆโนเอลก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ เขาฉุดแขนอีฟแรงจนเกิดรอยแดง


       "อ่ะ!" อีฟไม่ได้สนโนเอล เธอมองไปยังแมวกลมที่กำลังจะหลุดจากมือเธออย่างกังวล เรื่องมันเกิดเร็วมากจนเธอไม่ได้ตั้งตัว


       "อะไรของเจ้า ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้!"


       "นี่เธอสนใจเจ้าแมวนั่นมากกว่าผมหรอ?"


       "ก็ใช่สิ! เจ้ามีอะไรให้ข้าสนใจรึไงกัน" โนเอลจุกเล็กน้อยแค่ก็ยังเอ่ยปากพูดต่อ


       "เรากำลังจะเป็นคู่หมั้นกัน อีฟ เธอต้องตามผมมาอธิบายให้ท่านพ่อฟังก่อนว่าเราไม่ได้ทะเลาะกัน!"


       "อะไรนะ? กำลังจะเป็นคู่หมั้น เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลยด้วยซ้ำ เจ้าอย่าเห็นแก่ตัว รู้มั้ยว่าเจ้าได้ทำอะไรลงไปในวันนั้น!" โนเอลไม่เข้าใจคำว่าวันนั้นของอีฟ แต่เพราะอีฟย้อนมาทำให้รู้ทุกอย่าง ที่โนเอลมาเรียกเธอไปเพราะว่าท่านพ่อของอีฟคงจะบอกท่านพ่อของโนเอลแล้ว ทั้งสองยื้อยุดฉุดกันไปมา สุดท้ายอีฟก็ทนไม่ไหวเพราะมืออีกข้างก็ห่วงแต่อุ้มแมว ในที่สุดโนเอลก็จับแขนทั้งสองข้างของอีฟไว้ อีฟร้องออกมาเมื่อเจ้าเชอร์รี่ตก เจ้าแมวที่กำลังหลับอยู่ตกลงพื้นอย่างจัง มันไม่ได้เจ็บอะไรมากแค่ตื่นขึ้นมาอย่างอารมณ์เสียก่อนจะร้องขู่ใส่โนเอล เมื่อเห็นว่าเจ้าแมวไม่เป็นอะไรอีฟก็เตรียมถีบโนเอล


       "หยุดเดี๋ยวนี้" ขณะที่อีฟกำลังจะถีบโนเอลก็มีเสียงแทรกขึ้นมาอีกรอบ พอหันไปมองก็พบว่าเป็นโรลกับแอสตันนั่นเอง โชคดีที่เธอไม่เผลอถีบโนเอลไปเสียก่อน ไม่งั้นมีหวังโนเอลได้ตายคาที่แน่ เธอไม่อยากให้พี่ทั้งสองมามองว่าเธอเป็นฆาตกรหรอกนะ แอสตันพี่ใหญ่เดินเข้ามาจับมือโนเอลไว้พร้อมส่งสายตาจิกไปที


       "หึ!" เมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีโนเอลเลยปล่อยมือและจากไปแบบเงียบๆ


       "เชอร์รี่" อีฟไม่ได้สนใตพี่ชายหรือโนเอล เธอหันไปหาเจ้าแมวที่ยืนบนพื้น ทันใดนั้นทุกคนยกเว้นอีฟก็เหมือนจะเห็นเจ้าแมวยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ แต่เมื่อกระพริบตาอีกทีกลับไม่เจอรอยยิ้มนั้นแล้ว


       "อีฟ ข้าแนะนำให้ทิ้งเจ้าแมวนั่นไว้ตรงนี้เสีย" แอสตันบอกพลางจ้องไปยังเจ้าแมวขาวลายส้ม


       "จะบ้าหรอ หนูจะเอาไปให้ลูป จะทิ้งได้ไงเล่า แล้วทำไมพี่ถึงมาที่นี่ได้ล่ะ" 


       "เออใช่! ก็เจ้าดันหายตัวไปเลยต้องวกกลับไปที่บ้านไง พอไม่เจอ แอสตันเลยอาสามาด้วย!" โรลอธิบายแทนแอสตันพร้อมเสร็จสับ 


       "แล้วทำไมโนเอลถึงอยู่นี่ หรือว่าเจ้า..." แอสตันถามขึ้น อีฟคิ้วกระตุกและหันไปบอกแอสตัน"ข้าไม่ใช่คนเดิมแล้ว เลิกมองข้าแบบนั้นเสียที จริงๆแล้วข้าตั้งใจจะพูดตอกหน้าไปทีแต่พวกเจ้าเข้ามาขวางก่อน"


       'พูดตอกหน้าแล้วก็ถีบ' อีฟนึกในใจ แอสตันเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งสามเดินกลับคฤหาสน์บ้านของตนเองอย่างสวัสดิภาพ


.

.

.

.

.


...............................................................


แฟนเพจจิ้มเลย

https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


................................................................


แต่ละตอนอาจจะสั้นไปนิด ติกันได้นะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #1 ViVian2103 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 08:23
    ชอบๆ มาอัพไวๆนะไรท์
    #1
    1
    • #1-1 Yu124(จากตอนที่ 3)
      15 เมษายน 2563 / 10:02

      แง ขอบคุณค่ะ
      #1-1